sygn. III AUa 1482/25 10 listopada 2025 Sąd Apelacyjny w Gdańsku

Wyrok z 10 listopada 2025, sygn. III AUa 1482/25

Data orzeczenia 10 listopada 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Gdańsku

Wydział III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

Przewodniczący Sędzia Daria Stanek

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Gdańsku #III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych #wyrok

Podstawa prawna

art. 233 kpc art. 235 kpc art. 278 kpc art. 285 kpc art. 286 kpc art. 368 kpc art. 385 kpc art. 386 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)

art. 387 kpc art. 477 kpc

Sygn. akt III AUa 1482/25
<div>
<h2>WYROK</h2>


W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

 Dnia 10 listopada 2025r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Daria Stanek
po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2025r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy Z. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

o prawo do renty
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu, IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 lipca 2025r., sygn. akt IV U 591/23
Oddala apelację.
SSA Daria Stanek
Sygn. akt III AUa 1482/25
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Sąd Okręgowy w Elblągu, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt IV U 591/23 zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 czerwca 2023r. do 20 maja 2024r. oraz z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 21 maja 2024r. do 31 maja 2028r.


Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji: 

Skarżący Z. S. ur. (...), posiada wykształcenie zasadnicze w zawodzie elektromontera. W okresie aktywności zawodowej wykonywał pracę na stanowiskach: elektryka, elektromontera, nadto prowadził on działalność gospodarczą w zakresie instalatorstwa elektrycznego.
Do 28 lutego 2023r. ubezpieczony uprawniony był do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z uwagi na rozpoznane u niego: nawrotową zakrzepicę kończyny dolnej lewej ( (...)) – leczoną przewlekłą terapią przeciwkrzepliwą; zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne odcinka szyjnego i odcinka L-S kręgosłupa; przewlekłą rwę kulszową lewostronną; stan po discektomii C3-C4 w 2003r.; niedowidzenie oka lewego oraz otyłość. Prawo do świadczenia zostało mu przedłużone do 31 maja 2023r. na podstawie art. 15zc ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem, Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020r., poz. 374).
Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2023r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego o ustalenie dalszego prawa do świadczenia rentowego.
Lekarz orzecznik ZUS, orzeczeniem z dnia 24 lutego 2023r. orzekł brak długotrwałej niezdolności do pracy wnioskodawcy. W uzasadnieniu stanowiska lekarz orzecznik wskazał, że brak jest aktualnych badań potwierdzających proces zakrzepowy; nie stwierdza się zakrzepicy układu żylnego w badaniu bezpośrednim, nie stwierdza się zmian troficznych skóry kończyn dolnych charakterystycznych dla zespołu pozakrzepowego.
Na skutek sprzeciwu wnioskodawcy do powyższego orzeczenia sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania komisji lekarskiej ZUS, która w zaocznym orzeczeniu z dnia 24 marca 2023r. zawarła rozpoznanie: niewydolność żylna kończyny dolnej lewej z terapią przeciwkrzepliwą; stan po zakrzepicy żył głębokich kończyny dolnej lewej w 2019r.; choroba zwyrodnieniowo-dyskopatyczna kręgosłupa; przebyta w 2003r. dyscektomia C3-C4; zez zbieżny oka prawego z głębokim niedowidzeniem; lunetowate pole widzenia oka lewego; otyłość i na tej podstawie uznała, że u wnioskodawcy doszło do naruszenia funkcji głównie układu krążenia, narządu ruchu oraz narządu wzroku. Obecnie objawy niewydolności żylnej bez zmian troficznych skóry kończyn dolnych charakterystycznych dla zespołu pozakrzepowego. Bez cech zakrzepicy układu żylnego w badaniu bezpośrednim oraz brak badań potwierdzających proces zakrzepowy. Skarżący obecnie nosi pończochy uciskowe i przyjmuje Acenocumarol. Zdaniem komisji dysfunkcja organizmu skarżącego nie stanowi podstawy orzeczniczo-medycznej do przyznania długotrwałej niezdolności do pracy. z tych względów komisja podtrzymała orzeczenia lekarza orzecznika o braku podstaw do stwierdzenia długotrwałej niezdolności do pracy wnioskodawcy.
Na tej podstawie decyzją z dnia 32 maja 2023r. pozwany odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Skarżący po dniu 31 maja 2023r. był nadal częściowo niezdolny do pracy i stan taki trwał do 20 maja 2024r. Od 1 maja 2024r. ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy i niezdolność tę należy orzec do 31 maja 2028r.
W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 ustawy emerytalnej renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy;
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów;
4) nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.
Pojęcie niezdolności do pracy, ustalenie której jest podstawą przyznania renty, precyzuje art. 12 tej samej ustawy, stosownie do którego to przepisu: ust. 1. niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu; ust. 2. całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy; ust. 3. częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: 1. stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji; 2. możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Z kolei art. 107 ustawy stanowi, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Zważywszy na zakres wiedzy specjalistycznej niezbędnej do rozstrzygnięcia, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy neurologa, chirurga naczyniowego i okulisty – jako właściwych dla oceny schorzeń skarżącego. Wyborowi biegłych żadna ze stron nie sprzeciwiła się.
Biegli z zakresu neurologii i chirurgii naczyniowej nie znaleźli podstaw do orzekania długotrwałej niezdolności do pracy wnioskodawcy.
Z opinii biegłego neurologa W. N. wynikało, że orzekana do tej pory niezdolność do pracy spowodowana była zmianami naczyniowymi w zakresie kończyn dolnych, a tym samym trudno mówić o poprawie stanu neurologicznego. Niezależnie od powyższego, w badaniu neurologicznym biegły ten nie stwierdził istotnych dla sprawności ubezpieczonego trwałych odchyleń od stanu prawidłowego, a podobne wnioski wynikają również z innych ocen neurologicznych, których opisy dostępne są w aktach sprawy. Biegły zwrócił również uwagę, że skarżący nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej systematyczne, aktywne leczenie neurologiczne, skarżący odbył po jednej wizycie w 2022r. oraz 2023r. W oddziale neurologii skarżący nie był hospitalizowany i leków z powodów neurologicznych przewlekle przyjmować nie musi. Wynik leczenia operacyjnego kręgosłupa z 2003r. jest zadowalający, a w prezentowanych wynikach kontrolnych badań kręgosłupa metodą rezonansu magnetycznego widoczne są przewlekłe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne. Badanie MRI z 25 października 2023r. wykazało zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne zaawansowane na pograniczu normy, a obraz jest podobny do badania tego odcinka kręgosłupa z 2015r.
Z kolei biegły z zakresu chirurgii naczyniowej W. K. rozpoznał u wnioskodawcy stan po przebytej zakrzepicy żył głębokich lewej kończyny dolnej, zespół pozakrzepowy lewej kończyny dolnej oraz przewlekłą niewydolność żylną kończyn dolnych klasa C3. Przeprowadzone przez biegłego badania wykazały, że u skarżącego występuje drugi stopień inwalidztwa żylnego, zaś stan krążenia tętniczego w kończynach dolnych jest prawidłowy. Zdaniem biegłego ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy z powodu ww. schorzeń. Jak wskazał biegły, skarżący jest pacjentem objawowym, ale przy zastosowaniu terapii uciskowej może wykonywać zwykłe obowiązki, które wykonywał również wcześniej. Jednocześnie biegły wskazał, że nie jest w stanie określić na czym miałaby polegać poprawa w stanie ubezpieczonego, gdyż w opinii lekarza orzecznika z 1 marca 2022r., w której orzeczono częściową niezdolność do pracy do lutego 2023r., nie opisano stanu przedmiotowego naczyń obwodowych wnioskodawcy.
W ocenie sądu ww. opinie zasługiwały na akceptację w zakresie ich wniosków co do braku podstaw orzekania długotrwałej niezdolności do pracy wnioskodawcy. Biegli w sposób szczegółowy wyjaśnili aktualny stan skarżącego. Z ich opinii wynikało niezbicie, że przeprowadzone przez biegłych badania nie wykazały naruszenia sprawności organizmu w stopniu skutkującym co najmniej częściową niezdolnością do pracy. Zastrzeżenia wnioskodawcy do opinii biegłego neurologa nie zasługiwały na uwzględnienie. Fakt, że w badaniach nieobrazujących wykazane zostały zmiany patologiczne, nie oznacza automatycznie, że wnioskodawca jest osobą niezdolną do pracy w rozumieniu przepisów ustawy emerytalnej, w sytuacji, gdy przeprowadzone przez biegłego badanie bezpośrednie nie wykazało istotnych dla sprawności skarżącego nieprawidłowości. Z tych samych przyczyn opinia biegłego nie mogła być skutecznie zakwestionowana tylko dlatego, że lekarze innych specjalizacji upatrywali problemów zdrowotnych wnioskodawcy w przyczynach neurologicznych, sugerując jednocześnie konieczność pogłębienia diagnostyki w tym zakresie. Z tych też względów Sąd, na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235
2 § 1 pkt 5 kpc</a>, pominął wnioskowany przez ubezpieczonego dowód z opinii biegłego sądowego neurologa w nowej osobie.
W świetle opinii biegłego okulisty R. S. Sąd nie miał natomiast wątpliwości, że ubezpieczony jest niezdolny do pracy z przyczyn okulistycznych. Biegły ten rozpoznał u wnioskodawcy praktyczną ślepotę oka prawego, znacznie obniżoną ostrość wzroku oka lewego wynikające z niedowidzenia oka prawego o charakterze wrodzonym oraz z powodu podejrzenia zaniku nerwu wzrokowego w oku lewym lub dróg wzrokowych w obrębie centralnego układu nerwowego o niejasnej etiologii. Przeprowadzone przez biegłego badanie wykazało ostrość wzroku do dali oka prawego = poczucie światła z niepewnym rzutowaniem, ostrość wzroku oka lewego = 0,2 (korekcja nie poprawia); zniesioną ostrość wzroku do bliży w oku prawym, znacznie obniżoną w oku lewym. Poza niewielkimi objawami zeza zbieżnego w oku prawym, zarówno w przednim odcinku obu oczu, jak i na dnie, biegły nie stwierdził istotnych zmian i odchyleń od stanu prawidłowego. W wykonanym przez biegłego konfrontacyjnym badaniu pola widzenia stwierdzono natomiast zawężenie pola widzenia w oku lewym (do około 20°-30°).
Jak wskazał biegły w opinii, z dokumentacji wynika, że ubezpieczony od dzieciństwa słabo widzi okiem prawym z powodu niedowidzenia i choroby zezowej. W 2012r. z powodu zawężonego pola widzenia w oku lewym u wnioskodawcy rozpoznano „podejrzenie neuropatii nerwu wzrokowego oka lewego”. Badanie pola widzenia wykonane 27 lipca 2012r. wykazało zawężenie pola widzenia w oku lewym do około 10°-15°. Podobny wynik uzyskano w dniu 31 stycznia 2013r. W wykonanym wówczas badaniu elektroretinografii i wzrokowych potencjałów wywołanych stwierdzono zmiany w oku prawym bez istotnych zmian w oku lewym. Diagnostyki pogarszającego się widzenia nie dokończono i nie wyjaśniono stopniowego pogarszania się wzroku, zwłaszcza w oku lewym. W latach 2012-2014 ostrość wzroku w oku lewym wynosiła =0,7-1,0 (obecnie 0,2). Biegły zwrócił uwagę, że brak jest dokumentacji i badań okulistycznych po 2014r., skarżący w ostatnich latach okulistycznie się nie konsultował i nie leczył. Jednakże z istniejącej dokumentacji wiadomo, że ostrość wzroku stopniowo się pogarsza oraz zawęża się pole widzenia (w latach 2012-2014 ostrość wzroku w oku lewym wynosiła 0,7-1,0, obecnie 0,2). Stan pogorszenia w ostatnich 3-5 latach potwierdza także odwołujący, który z tej przyczyny nie może się samodzielnie poruszać poza własnym mieszkaniem. Ponadto nie robi on samodzielnie zakupów, okresowo korzysta z pomocy innych osób w wykonywaniu niezbędnych czynności. Nie można więc – w ocenie biegłego – mówić o poprawie stanu wnioskodawcy.
Zdaniem biegłego, oprócz okulistycznej, wskazana jest w przypadku wnioskodawcy również szeroka diagnostyka neurologiczna (badania tomograficzne siatkówki i nerwu wzrokowego, powtórzenie badań wzrokowych potencjałów wywołanych, badania naczyniowe, MRI). Niemniej jednak ze względu na stwierdzoną jednooczność, obniżoną ostrość wzroku i zawężenie pola widzenia w jedynie widzącym oku lewym, zdaniem biegłego, skarżący jest nadal po 31 maja 2023r. osobą niezdolną do pracy. Aktualny stan narządu wzroku powoduje całkowitą niezdolność do pracy. Praktyczna ślepota oka prawego, znacznie obniżona ostrość wzroku w jedynie widzącym oku do dali =0,2 i do bliży =3,0 oaz zawężone pole widzenia do około 10°-12° według standardów orzeczniczych kwalifikują wnioskodawcę do całkowitej niezdolności do pracy.
Biegły podkreślił, że upośledzenie widzenia u wnioskodawcy trwa od ponad 10 lat, z pogorszeniem w ostatnich latach. Wnioskodawca mógł się częściowo dostosować codziennym życiu do wykonywania pewnych czynności (np. poruszanie się w znanym mu otoczeniu, samodzielne ubieranie się, przygotowywanie prostych osiłków). Nie oznacza to jednak, że w tym stanie narządu wzroku może on bez przeszkód pracować na tzw. otwartym rynku pracy. Zdaniem biegłego skarżący może pracować jedynie na indywidualnie dobranych stanowiskach w specjalnie stworzonych warunkach (jak dla osób ze znacznie upośledzonym ,resztkowym widzeniem).
Jednocześnie biegły wskazał, że dokładnej daty powstania niezdolności do pracy nie można ustalić ze względu na ww. istotne braki w dokumentacji medycznej. Jednakże na podstawie dokumentacji, która została złożona do akt sprawy można stwierdzić, że wnioskodawca w 2014r. kwalifikował się już do uznania częściowej niezdolności do pracy z powodu jednooczności, zawężonego pola widzenia w oku lewym z dość dobrą ostrością wzroku w tym oku). Do całkowitej niezdolności do pracy doszło, gdy pogorszyła się ostrość wzroku w oku lewym do 0,2. Do stanu tego musiało dojść po 2014r., jednakże nie wiadomo kiedy dokładnie to nastąpiło. Jednocześnie biegły wskazał, że na podstawie dotychczasowej dokumentacji oraz przeprowadzonego przez biegłego badania, jak i danych uzyskanych z wywiadu, należy przyjąć, że niezdolność do pracy wnioskodawcy ma charakter trwały.
Pozwany organ rentowy zakwestionował opinię biegłego okulisty zarzucając, że biegły uznał, iż w 2014r. skarżący kwalifikował się do osób częściowo niezdolnych do pracy. Zatem do powstania częściowej niezdolności do pracy musiało dojść, gdyż ubezpieczony pracował, a ostrość jego wzroku wynosiła 1,0-0,7 (w latach 2012-2014), podczas gdy częściową niezdolność do pracy warunkuje ostrość wzroku w oku lepszym nie wyższa niż 0,3. Ponadto pozwany zarzucił, że biegły nie określił daty powstania całkowitej niezdolności do pracy, jak również nie odniósł się do aktywności zawodowej ubezpieczonego. Pozwany zakwestionował również wskazaną przez biegłego przesłankę do uznania całkowitej niezdolności do pracy (pogorszenie się ostrości wzroku do 0,2), gdy z licznych opinii tego samego biegłego wynika, iż całkowitą niezdolność do pracy uzasadnia ostrość wzroku w oku lepszym nie większa niż 0,1. Jednocześnie biegły powołał się na standardy wskazane przez Przewodniczącą PKL mówiąc o zawężeniu pola widzenia do 10-12°, czyli więcej niż 10°, o których owe standardy mówią. Ostatecznie zaś pozwany wskazał, że wyniki badania biegłego określają i dotyczą stanu narządu wzroku na dzień 21 maja 2024r., czyli praktycznie rok od wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji pozwany wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego okulisty w nowej osobie.
Sąd nie podzielił stanowiska organu rentowego.
Zdaniem Sądu ze sporządzonych w niniejszej sprawie opinii biegłych sądowych wynikało jednoznacznie, że rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia neurologiczne oraz z zakresu chirurgii naczyniowej, które jak można jedynie przypuszczać - z uwagi na wyjątkowo lakoniczną treść uzasadnienia opinii lekarskiej z 1 marca 2022r. - w postepowaniu orzeczniczym z 2022r. determinowały orzeczenie przez organ rentowy o okresowej częściowej niezdolności do pracy skarżącego, obecnie nie osiągają takiego nasilenia by skutkować niezdolnością do pracy.
Niemniej na podstawie opinii porządzonych przez biegłego z zakresu okulistyki, zdaniem Sądu należało przyjąć, że ubezpieczony co najmniej od 2014r. był osobą częściowo niezdolną do pracy z uwagi na stan narządu wzroku. W sporządzonych opiniach biegły w sposób precyzyjny zobrazował przebieg schorzenia wnioskodawcy – do roku 2014r., na którym to kończy się dostępna dokumentacja z leczenia wnioskodawcy. Z jego opinii bezsprzecznie wynikało, że stan wzroku ubezpieczonego stopniowo się pogarszał i co najmniej w tym roku powodował już częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wniosku o istnieniu częściowej niezdolności do pracy skarżącego biegły nie opierał wyłącznie na obniżonej ostrości wzroku, lecz również na zawężonym polu widzenia, które to aspekty winny być oceniane łącznie. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że biegły miał na względzie kwalifikacje ubezpieczonego, zarówno te wyuczone, jak i wykorzystywane w okresie aktywności zawodowej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ocenę niezdolności do pracy należy odnosić do najwyższych kwalifikacji danej osoby, którymi w przypadku ubezpieczonego są kwalifikacje elektromontera. Nie budzi przy tym wątpliwości, że praca w tym zawodzie wymaga dobrego widzenia, którego ubezpieczony co najmniej od 2014r. nie ma. Podobnie istnienie przesłanki całkowitej niezdolności do pracy biegły uzasadniał zarówno pogorszeniem ostrości widzenia, jak i dalszym (choć dającym podobny wynik) zawężeniem pola widzenia. Odnosząc się zaś do zarzutu pozwanego braku precyzyjnego ustalenia przez biegłego daty powstania całkowitej niezdolności do pracy, wskazać należy, że faktycznie biegły nie był w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie z uwagi na wskazywany brak dokumentacji medycznej po 2014r. Nie budziło jednak wątpliwości Sądu, że w dacie badania przez biegłego (21 maja 2024r.) stan narządu wzroku wnioskodawcy uzasadniał już całkowitą niezdolność do pracy. Mając zaś na uwadze, że niezdolność do pracy wnioskodawcy trwa niewątpliwie w ciągłości od ustalonego przez biegłego momentu jej powstania, przyjęcie, że od 21 maja 2024r. wnioskodawca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy nie stoi w sprzeczności z zasadą oceny legalności decyzji. W chwili wydania zaskarżonej decyzji stan wnioskodawcy uzasadniał orzeczenie o jego niezdolności do pracy, w czasie uległ zmianie jedynie stopień tej niezdolności, który jednak nie determinował samego nabycia przez ubezpieczonego prawa do świadczenia rentowego.
W konsekwencji Sąd uznał, że zgłoszone przez pozwanego zastrzeżenia stanowiły jedynie próbę polemiki z ustaleniami biegłego, która jednak nie mogła dać podstawy do dyskredytacji opinii biegłego.
W sytuacji gdy Sąd uzyskał od biegłego wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego orzekania, nie było już potrzeby ponowienia dowodu z opinii biegłych, czy też jej uzupełniania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99, OSNAPiUS 2000 nr 23, poz. 869; z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997 nr 23, poz. 476; z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998 nr 3, poz. 100; z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPiUS 1998 nr 13, poz. 408). Potrzeba powołania innego biegłego lub uzupełnienia opinii powinna bowiem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Zważyć należy, iż dowód z opinii biegłego jak i instytutu ma szczególny charakter. Wyraża się on w tym, że korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiedzy specjalnej. W myśl zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych, gdy opinia złożona w sprawie zawiera istotne braki, względnie też, gdy nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności, a taka sytuacja, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Dlatego też Sąd, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235
2§ 1 pkt 5 k.p.c.</a>, pominął wnioskowany przez pozwanego dowód z opinii biegłego okulisty w nowej osobie, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.
W konsekwencji Sąd uznał, że decyzja pozwanego nie była prawidłowa, wobec czego odwołanie należało uwzględnić, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477
(

14)§ 2 k.p.c.</a> mając na uwadze wnioski opinii biegłego Sąd przyznał wnioskodawcy prawo do dalszego pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, na okres do 20 maja 2024r., tj. dnia poprzedzającego przeprowadzenie badania przez biegłego, które dawało podstawy do uznania wyższego stopnia niezdolności do pracy, tj. całkowitej niezdolności do pracy. od 21 maja 2024r. Sąd przyznał wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jednocześnie wskazać trzeba, że wprawdzie biegły okulista wskazywał na trwały charakter niezdolności do pracy wnioskodawcy, jednakże w ocenie Sądu każda niezdolność powinna być orzekana na pewien określony datą końcową czas, biorąc pod uwagę rokowanie co do odzyskania zdolności do pracy. Renta stała, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 59;art. 59 ust. 1;art. 59 ust. 1 pkt. 1)">art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu ubezpieczeń Społecznych</a>, odnoszona jest bowiem do trwałości niezdolności do pracy, a nie "trwałości" samego prawa do renty. Orzeczenie o niezdolności do pracy na okres dłuższy niż 5 lat nie jest orzeczeniem stwierdzającym tę niezdolność na zawsze, jest tylko prognozą, że wcześniej nie zajdą zmiany zdrowia badanego, uzasadniające zmianę oceny niezdolności do pracy." - tak B. Gudowska (w:) B. Gudowska, K. Ślebzak (red.). Emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Emerytury pomostowe. Komentarz, Warszawa 2013, s. 183. Mając zatem na uwadze treść art. 13 ust. 2 ustawy emerytalnej Sąd przyznał wnioskodawcy prawo do renty w sumie na okres 5 lat.


Powyższy wyrok w całości zaskarżył pozwany organ rentowy zarzucając wyrokowi naruszenie:

1.przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i treść orzeczenia, a mianowicie:

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235/2)">art. 235/2</a>/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278 § 1;art. 278 § 1 pkt. 5)">§ 1 pkt 5</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286;art. 278;art. 278 § 1)">art. 286 i art. 278 § 1 k.p.c.</a> poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego okulisty w nowej osobie w sytuacji, gdy opinia biegłego okulisty jest wadliwa, gdyż biegły niezasadnie ustalił, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy oraz, że doszło do pogorszenia stanu zdrowia ubezpieczonego do stopnia uzasadniającego orzeczenie całkowitej niezdolności do pracy od 21.05.2024;

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie opinii biegłego okulisty za jasną, pełną, wewnętrznie niesprzeczną i wyjaśniającą wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, co miało wpływ na wynik postępowania poprzez przyznanie odwołującemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01.06.2023 r. do 20.05.2024 r., a od 21.05.2024 r. do 31.05.2028 r. prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w sytuacji gdy zgodnie ze stanowiskiem organu rentowego ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy, a opinie biegłego z uwagi na znaczny stopień wadliwości, nie mogły stanowić podstawy orzekania w niniejszej sprawie;

<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477/10)">art.477/10</a>/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2 kpc</a> poprzez zaniechanie przekazania do rozpoznania nowego żądania ubezpieczonego, dotychczas nierozpoznanego przez organ rentowy w związku z ustaleniami zawartymi w opinii biegłego okulisty dotyczącymi stanu narządu wzroku na 21.05.2024 r., czyli praktycznie rok od wydania zaskarżonej decyzji i oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności, które zaistniały rok po wydaniu zaskarżonej decyzji;
2. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:
art. 57 ust. 1 w zw. z art. 12 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, polegające na ich błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że ubezpieczony jest częściowo, a później całkowicie niezdolny do pracy, i w konsekwencji przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01.06.2023 r. do 20.05.2024 r., a od 21.05.2024 r. do 31.05.2028 r. z tytułu całkowitej niezdolności do pracy podczas gdy ubezpieczony zgodnie ze stanowiskiem Komisji Lekarskiej ZUS wyrażonym w orzeczeniu z dnia 24.03.2023 r. nie jest niezdolny do pracy, a słuszność stanowiska organu rentowego potwierdzają sporządzone w sprawie opnie biegłych neurologa i chirurga naczyniowego.
Wskazując na powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 368;art. 368 § 1;art. 368 § 1 pkt. 4;art. 368 § 1 pkt. 5)">art. 368 § 1 pkt 4 i 5 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1;art. 386 § 4)">art. 386 § 1i 4 kpc</a> wnosił apelujący o:
1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego okulisty w nowej osobie celem ustalenia czy stan zdrowia skarżącego świadczy o tym, że jest on nadal po dniu 31.05.2023 r. niezdolny do pracy całkowicie lub częściowo z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje zdolności do pracy po przekwalifikowaniu oraz odniesienia się do zastrzeżeń organu rentowego zgłoszonych wobec opinii biegłego okulisty zgłoszonych w toku postępowania przed Sądem I instancji,
2) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, polegające na oddaleniu odwołania i zasądzeniu od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
3) zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych za postępowanie przed Sądem II instancji wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.


Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego podlegała oddaleniu jako bezzasadna.
Przedmiotem sporu pomiędzy stronami było, czy ubezpieczony Z. S. spełniał warunki do kontynuacji pobierania renty, a konkretnie – czy jest niezdolny do pracy całkowicie lub częściowo. Do dnia 31 maja 2023r. pobierał świadczenie rentowe.,
W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy w powyższym zakresie w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów, wynikające z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, nie popełnił też błędów w rozumowaniu, zarówno w zakresie ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które uzasadniałyby zmianę bądź uchylenie rozstrzygnięcia. 
Całość podjętych ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, przedstawiona w pisemnym uzasadnieniu wyroku, zasługuje na akceptację. Ustalenia te, jako prawidłowe, a nadto niewymagające zmiany ani uzupełnienia, Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 387;art. 387 § 2(1);art. 387 § 2(1) pkt. 1)">art. 387 § 2
1 punkt 1 k.p.c.</a>). Sąd Odwoławczy w pełni podziela także ocenę prawną, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji, uznając ją za wyczerpującą
. Przyjmując za własne dokonane w tym zakresie oceny Sądu pierwszej instancji, Sąd Odwoławczy nie widzi potrzeby powtarzania w całości trafnego wywodu prawnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 387;art. 387 § 2(1);art. 387 § 2(1) pkt. 2)">art. 387 § 2
1 punkt 2 k.p.c.</a>).

Stwierdzić należy, że apelacja wywiedziona przez organ rentowy sprowadza się do niczym nieuzasadnionej polemiki z wyrokiem Sądu pierwszej instancji, albowiem nie przedstawiono w niej żadnej nowej argumentacji, przytaczając jedynie po raz kolejny odmienną ocenę co do kwestii niezdolności wnioskodawcy do pracy oraz warunków stażowych.
Przypomnieć należy, iż, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy, jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNP 2000/17/655, LEX nr 41437). W razie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, wadliwa jest przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów, a także, będące jej konsekwencją, ustalenie stanu faktycznego i jego subsumowanie pod określony przepis prawa. Nadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, w którym brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 15 grudnia 2005 roku, I ACa 513/05, LEX nr 186115). W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny dokonał ponownej oceny materiału dowodowego przez pryzmat zarzutu apelacyjnego, polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, i doszedł do wniosku, że Sąd Okręgowy zarówno wyjaśnił okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia, jak i dokonał prawidłowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego, w kontekście jego kwalifikacji zawodowych.
Podkreślić trzeba, że ustalenie, czy, od kiedy oraz w jakim stopniu wnioskodawczyni jest niezdolna do zatrudnienia, wymagało wiadomości specjalnych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.p.c.</a> W judykaturze akcentuje się konieczność zasięgania w sporach o rentę z tytułu niezdolności do pracy opinii biegłych lekarzy właściwych specjalności do oceny stanu zdrowia ubezpieczonych, z punktu widzenia możliwości wykonywania zatrudnienia (por. wyroki Sądu Najwyższego z: 11 kwietnia 2007 r., I UK 304/06, LEX nr 898844; 8 maja 2008 r., I UK 356/07, OSNP 2009 nr 17 - 18, poz. 234; 5 czerwca 2008 r., III UK 9/08, LEX nr 494139; 3 września 2009 r., III UK 30/09, LEX nr 537018; 15 września 2009 r., II UK 1/09, LEX nr 574538; 13 października 2009 r., II UK 106/09, LEX nr 558589; 12 stycznia 2010 r., I UK 204/09, LEX nr 577813). Wynikające z powołanego przepisu ograniczenie samodzielności sądu w zakresie dokonywania ustaleń wymagających wiadomości specjalnych obejmuje w sprawie o rentę ocenę etiologii, momentu powstania, aktualnego stopnia nasilenia diagnozowanych u wnioskodawcy schorzeń, ich wzajemnych powiązań i wpływu na możliwość świadczenia pracy zarobkowej.
Sąd pierwszej instancji zasadnie dopuścił i przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych: okulisty, chirurga naczyniowego oraz neurologa oraz trafnie przyjął za podstawę czynionych w sprawie ustaleń opinię okulistyczną, uznając ją za kompleksową, szczegółową, odpowiadającą na wszystkie zawarte w tezie dowodowej pytania, a tym samym miarodajną dla oceny roszczenia ubezpieczonego w kontekście obowiązujących w analizowanej materii przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Biegły lekarz okulista w dwóch opiniach po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz obszerną dokumentacją orzeczniczo-lekarską ubezpieczonego stwierdził, iż ubezpieczony, ze względu na stan widzenia, w jakim się znajduje, jest całkowicie niezdolny do pracy od dnia badania 21 maja 2024r., a wcześniej częściowo niezdolny do pracy.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew stanowisku organu rentowego, Sąd Okręgowy przeprowadził prawidłowe, wnikliwe i szczegółowe postępowanie dowodowe. O stanie zdrowia ubezpieczonego wypowiedzieli się biegli, posiadający fachową wiedzę medyczną, na podstawie dostępnej dokumentacji medycznej oraz badania przedmiotowego, stąd omawiane opinie posiadają walor dowodowy. Z uwagi na okoliczność, iż biegły wydaje opinię lekarską, która wymaga wiadomości specjalistycznych, Sąd nie może postąpić z opinią biegłego w ten sposób, aby zastąpić pewne wnioski z tej opinii swoimi ustaleniami, opartymi nie na konkretnych faktach, lecz na rozumowaniu, które w oderwaniu od wiadomości fachowych może z łatwością przekształcić się w dowolność. Dlatego też opinia biegłych może być analizowana i oceniana jedynie w zakresie jej fachowości, rzetelności i poprawności wnioskowania, a nie z pozycji wartościowania poglądów. Sąd Okręgowy uwzględnił powyższe wymagania. Opinie dwóch biegłych lekarzy chirurga i neurologa wykluczały niezdolność do pracy Z. S., ale kolejna opinia okulisty została oparta na starannej ocenie dokumentacji lekarskiej oraz wynikach badań przedmiotowych. Biegła oceniła charakter i przebieg schorzenia ubezpieczonego oraz ich wpływ na możliwość wykonywania przez niego zatrudnienia w charakterze elektromontera, ochroniarza. Nie ma przy tym podstaw do przyjęcia, iż dobrane przez biegłą metody badania, czy dokonana analiza dotychczasowej dokumentacji, nie odpowiadają obowiązującym w tym zakresie standardom. Powyższe opinie odpowiadały również wymogom stawianym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 285;art. 285 § 1)">art. 285 § 1 k.p.c.</a>, albowiem zostały uzasadnione w sposób przystępny i były zrozumiałe dla osób niedysponujących wiedzą medyczną, wnioski swoje biegli sformułowali jasno i czytelnie. Ocena przedmiotowych opinii, dokonana w oparciu o właściwe dla jej przedmiotu kryteria zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, przy uwzględnieniu poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych zaprezentowanego stanowiska, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych wniosków, przekonuje zatem, iż jest ona miarodajna dla poczynienia ustaleń w przedmiocie niezdolności ubezpieczonego do pracy.
Apelujący nie wykazał żadnych argumentów, mogących podważyć wiarygodność sporządzonych opinii.
Pojęcie „niezdolność do wykonywania pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” należy rozumieć jako rzeczywistą utratę zdolności do pracy lub znaczne jej ograniczenie, przy wzięciu pod uwagę możliwości i sprawności niezbędnych do dalszego zaangażowania w procesie pracy. Innymi słowy chodzi o zdolność, a więc możliwość wykonywania zatrudnienia, przy uwzględnieniu stopnia naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Wnioskodawca wywodzi swoje roszczenia rentowe z przepisu art. 57 ust. 1 ustawy emerytalnej, który wśród przesłanek nabycia prawa do tego świadczenia wymienia stwierdzenie niezdolności do pracy. Samo pojęcie niezdolności do pracy i jej rodzaje (wraz z przesłankami orzekania o niej) zdefiniowane zostały w art. 12 oraz art. 13 tego aktu. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania tej zdolności po przekwalifikowaniu, przy czym niezdolność jest całkowita, gdy oznacza utratę możności wykonywania jakiejkolwiek pracy, tj. w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowisku pracy odpowiednio przystosowanym do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00, OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 359) i częściowa, gdy ogranicza się do utraty w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Ustawodawca odróżnia zatem dwa aspekty niezdolności do pracy, tj. ekonomiczny (obiektywne pozbawienie danej osoby możliwości zarobkowania w drodze wykonywania jakiejkolwiek pracy lub pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji) oraz biologiczny (stan organizmu dotkniętego schorzeniem naruszającym jego sprawność). Dopiero koniunkcja tych dwóch elementów pozwala na uznanie danej osoby za niezdolną do pracy. W konsekwencji nie oznacza niezdolności do pracy niemożność wykonywania zatrudnienia spowodowana innymi przyczynami niż naruszenie sprawności organizmu i odwrotnie - nie jest ową niezdolnością biologiczny stan kalectwa lub choroby nieimplikujący wskazanych wyłączeń lub ograniczeń w świadczeniu pracy (tak m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 r., II UK 167/03,OSNP 2004 nr 18, poz. 320, 14 czerwca 2005 r., I UK 278/04, LEX nr 375618; 18 maja 2006 r., II UK 156/05, LEX nr 1001299; 3 grudnia 2008 r., I UK 54/08, LEX nr 1001284; 8 czerwca 2010 r., II UK 399/09, LEX nr 611421 i 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10, LEX nr 653663).
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: (1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji; (2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Słuszne okazały się zatem istotne ustalenia Sądu pierwszej instancji oraz rozważania prawne w zakresie, w jakim Sąd ten uznał, że |Z. S. od dnia 1 czerwca 2023r,. do dnia 20 maja 2024r. jest częściowo niezdolny do pracy, a dalej do dnia 31 maja 2028r. całkowicie niezdolny do pracy. Ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie Mu prawa do wnioskowanego świadczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 57)">art. 57</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 12;art. 13;art. 107)">art. 12 i 13 oraz art. 107 ustawy z 17 grudnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>.
Biorąc pod uwagę poczynione wyżej ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu Apelacyjnego, apelacja organu rentowego była nieuzasadniona, wobec czego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, Sąd Apelacyjny orzekł jak sentencji wyroku.
SSA Daria Stanek
</div>