sygn. I AGa 350/23 12 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 12 grudnia 2025, sygn. I AGa 350/23

Data orzeczenia 12 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Marek Boniecki

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 9 kpc art. 65 kc art. 98 kpc art. 118 kc art. 123 kc art. 193 kpc art. 232 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (17)

art. 233 kpc art. 243 kpc art. 245 kpc art. 278 kpc art. 309 kpc art. 327 kpc art. 361 kc art. 384 kc art. 386 kpc art. 391 kpc art. 471 kc art. 473 kc art. 744 kc art. 750 kc art. 774 kc art. 775 kc art. 782 kc

Sygn. akt I AGa 350/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 12 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Marek Boniecki
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa H. K.

przeciwko (...) sp. z o.o. w W.

o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 4 sierpnia 2023 r. sygn. akt IX GC 604/19

1.

zmienia zaskarżony wyrok, poprzez nadanie mu treści:




„I. oddala powództwo;



II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej, tytułem kosztów procesu, kwotę 5417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych);



III. nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 4572,47 zł (cztery tysiące pięćset siedemdziesiąt dwa złote i czterdzieści siedem groszy) tytułem nieuiszczonej części kosztów sądowych.”;


2.

zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 8676 zł (osiem tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych). 




Sygn. akt I AGa 350/23



Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie



z 12 grudnia 2025 r.

W pozwie wniesionym 26 października 2018 r. powód H. K. wniósł o zasądzenie od (...) sp. z o.o. w W. – poprzednika prawnego (...) sp. z o.o. w W. kwoty 94.502,70 zł z odsetkami tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy przewozu z 22 lipca 2016 r. i poniesione w związku z tym straty z tytułu niedostarczenia nowych wzorów obuwia, które miały być przez przedsiębiorstwo powoda eksponowane na targach w L. (USA). W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że ogranicza swoje żądanie do wysokości połowy poniesionych kosztów w związku z wynajętym stoiskiem oraz jego serwisem oraz całości kosztów poniesionych już po powzięciu wiadomości o braku dostarczenia wzorów w wyznaczonym terminie (k. 12). W dalszej części powód sprecyzował, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się: połowa poniesionych kosztów wynajęcia stanowiska na targach – 33.326,30 zł, połowa poniesionych kosztów serwisowania stanowiska na targach – 58.780,17 zł oraz koszt poniesiony w związku z transportem starych wzorów na teren targów – 2.486,23 zł (k. 13).
W sprzeciwie od wydanego nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa, zarzucając brak swojej odpowiedzialności z uwagi na: niewskazanie konkretnego terminu dostawy w liście przewozowym; zatrzymanie przesyłki przez organy celne z uwagi na niedostarczenie przez powoda odpowiednich dokumentów; nieistnienie związku przyczynowego między wskazanymi w pozwie kosztami a ewentualnym nienależytym wykonaniem umowy; ograniczenie odpowiedzialności wynikające z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070370235" title="Konwencja z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego - Dz. U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235 ()">Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego z dnia 28 maja 1999 r.</a> (Dz.U. 2007, Nr 37, poz. 235, dalej: Konwencja).
Wobec zlecenia przez Sąd Okręgowy biegłemu sporządzenia opinii na okoliczność wystąpienia utraty zysku przez powoda i jej ewentualnej wysokości, pozwany w piśmie procesowym z 13 maja 2022 r. zarzucił dodatkowo brak odpowiedzialności przewoźnika za utracone zyski w świetle ogólnych warunków umów oraz przepisów Konwencji; niezgłoszenie takiego żądania przez powoda oraz przedawnienie roszczenia z tego tytułu (k. 521-523).
W piśmie procesowym wniesionym 27 czerwca 2023 r. powód zmodyfikował żądanie pozwu odnośnie do jego podstawy faktycznej, wskazując, że dochodzi odszkodowania z tytułu utraconych zysków (k. 643-644). W odpowiedzi (k. 652-653) pozwany podtrzymał swoje stanowisko co do braku odpowiedzialności i przedawnienia roszczenia.
Wyrokiem z 4 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Krakowie: I. zasądził od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w W. na rzecz powoda H. K. kwotę 94.502,70 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 października 2018 r. do dnia zapłaty; II. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda koszty procesu w kwocie 19.043 zł; III. nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 5.063 zł tytułem brakującej zaliczki na biegłych.
Sąd pierwszej instancji ustalił, że: (...) sp. z o.o. przyjęła od H. K. zamówienie na dostarczenie do rąk pracownicy powoda A. S., na adres w L., wzorów obuwia nowej kolekcji wraz z materiałami marketingowymi, dla potrzeb prezentacji na stoisku wystawienniczym podczas targów w L., jakie zorganizowano w okresie od 15 do 17 sierpnia 2016 r. Po zakończeniu imprezy strona pozwana była zobowiązana odebrać od A. S. obuwie i dostarczyć je do siedziby powodowej firmy. Zleceniobiorca rozpoczął realizację usługi 22 lipca 2016 r. W dniu 8 sierpnia powiadomił o przeszkodach, za wystąpienie których był odpowiedzialny. Ostatecznie, wskutek licznych zaniedbań F. E. nie dostarczył przesyłki na targi. Ze względu na istotną rolę współczesnych targów we wprowadzaniu nowych produktów na rynek, wiodącą rolę targów w L. w branży obuwniczej, dużą atrakcyjność stoiska, jakie zarezerwował powód na targach w sierpniu 2016 r., H. K. z dużym prawdopodobieństwem utracił zysk ze sprzedaży w zakresie wzorów, których nie zaprezentował. Stwierdzenie powyższego wymagało jednak zbadania efektów sprzedażowych i marketingowych po tej imprezie. Przy użyciu narzędzi szacunkowych oraz modeli analitycznych dedykowanych w rzeczoznawstwie majątkowym, biegła M. C. zbudowała model oszacowania utraconego przez powoda zysku, uwzględniając w nim dane sprzedażowe do 2018 r. W ten sposób wyliczone korzyści, jakie osiągnąłby producent, gdyby miał możliwość wystawienia nowych wzorów w L., przewyższają dochodzoną kwotę.
W ustalonym przez siebie stanie faktycznym Sąd Okręgowy zważył, że nawiązany przez strony stosunek prawny stanowi umowę o świadczenie usług nienazwanych, do jakiej należy stosować odpowiednio przepisy o zleceniu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a>). Za niewykonanie zobowiązania usługobiorca ponosi odpowiedzialność na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>; w szczególności za utratę przez wierzyciela korzyści, będącą oczywistym do przewidzenia następstwem niespełnienia świadczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 k.c.</a>). Dla pozwanej spółki, która znała przeznaczenie przyjętej do transportu przesyłki, musiało być oczywiste, że niewywiązanie się z obowiązku może wywołać uszczerbek w mieniu powoda. Strony nawiązując umowę w lipcu 2016 r., nie poczyniły ustaleń na temat ograniczenia odpowiedzialności odszkodowawczej, co skutkuje uznaniem zasadności żądania. Powód występując o zawezwanie do pozasądowego rozwiązania sporu o odszkodowanie, co miało miejsce w 2017 r., wywołał skutek w postaci przerwy biegu trzyletniego okresu przedawnienia tego roszczenia.
Wyrok powyższy zaskarżył w całości apelacją pozwany, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa.
Apelujący zarzucił naruszenie: 1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> poprzez uznanie, że sąd jest związany opinią biegłego sądowego i że nie podlega ona ocenie sądu w sytuacji, gdy żaden przepis nie przewiduje związania sądu opinią biegłego ani nie przewiduje wyłączenia tego dowodu spod oceny sądu, wręcz przeciwnie rolą opinii biegłego jest dostarczenie sądowi wiadomości specjalnych, a nie zastępowanie sądu w dokonywaniu ustaleń faktycznych i ocenie dowodów, jak również w ocenie prawnej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie; 2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art 278 § 1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1))">art. 243
1 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a> - poprzez uznanie, że dokumenty, zestawienia, dane, informacje, twierdzenia, wyjaśnienia, oświadczenia itp. przedstawione przez powoda biegłym stanowią inny środek dowodowy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a>, mający specjalistyczny charakter, i że stosuje się do nich <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> oraz nie podlegają ocenie sądu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, a ponadto nie stanowią dokumentu, pomimo że fizycznie mają postać dokumentu, w sytuacji gdy sąd zobowiązany jest poddać ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a przedkładane biegłemu przez strony dokumenty, zestawienia, dane, informacje, twierdzenia, wyjaśnienia, oświadczenia itp. nie nabierają szczególnego, zwłaszcza specjalistycznego charakteru, tylko przez to, że zostały przedłożone przez stronę biegłemu ani też nie tracą z tego powodu charakteru dokumentu, jeżeli mają postać dokumentu; 3) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez uznanie, że powód nie był zobowiązany udowodnić faktów w zakresie danych, które podawał biegłym, takich jak lata, w których powód brał udział w targach w L., liczba osób, które odwiedzały targi, wysokość przychodów osiąganych przez powoda w poszczególnych okresach, wysokość zakupów dokonywanych przez uczestników targów, wysokość marży osiąganej przez powoda na sprzedaży obuwia (50%), w sytuacji gdy strona zobowiązana jest udowodnić fakty, z których wywodzi skutki prawne, zaś okoliczność, że strona formułuje określone twierdzenia o faktach, a biegły przyjmuje te fakty za podstawę swojej opinii, nie zwalnia strony z obowiązku udowodnienia tych faktów; 4) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.p.c.</a> - poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych, jak również ocen prawnych wyrażonych przez biegłych, w sytuacji gdy nie wymagały one wiadomości specjalnych, w szczególności dokonanie oceny, że pozwany nienależycie wykonał umowę na podstawie opinii biegłego; 5) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> - poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz niewypowiedzenie się sprawie zebranych dowodów i twierdzeń stron, jak również wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z tym materiałem lub niewynikających z tego materiału polegające na uznaniu, że: a) strony uzgodniły, jakoby pozwany miał dostarczyć przesyłki przed terminem targów, w sytuacji gdy konkretny termin dostawy nie był elementem treści umowy zawartej pomiędzy stronami, zaś rodzaj usługi zakupionej przez powoda nie zawierał gwarancji dostarczenia przesyłki w określonym terminie; b) strony nie uzgodniły żadnych ograniczeń odpowiedzialności, w sytuacji gdy takie ograniczenia zostały przewidziane w ogólnych warunkach strony pozwanej, których wyciąg zawierający przedmiotowe postanowienia o ograniczeniu odpowiedzialności znajduje się na listach przewozowych załączonych przez samego powoda do pozwu; c) przedmiotem umowy był dostawa do USA i z powrotem w sytuacji, gdy przewóz przesyłki z powrotem z USA do Polski był przedmiotem odrębnej umowy przewozu, stwierdzonej odrębnym listem przewozowym; d) pozwany nie wykonał należycie umowy, w sytuacji gdy pozwany nie naruszył żadnego zobowiązania przewidzianego w umowie, w szczególności przesyłka została zatrzymania przesyłka przez organy celne, co nie było wynikiem naruszenia żadnego obowiązku przez pozwanego; e) udowodnione zostały przez powoda fakty w zakresie informacji i danych, jakie powód podawał biegłym, jak lata, w których powód brał udział w targach w L., liczba osób, które odwiedzały targi, wysokość przychodów osiąganych przez powoda w poszczególnych okresach, wysokość zakupów dokonywanych przez uczestników targów, wysokość marży osiąganej przez powoda na sprzedaży obuwia (50%), w sytuacji gdy powód nie przedstawił żadnych dowodów na powyższe okoliczności; e) korespondencja kierowana do J. S. na adres (...) nie była skuteczna, w sytuacji gdy powód między innymi z tego adresu e-mail prowadził korespondencję z pozwanym, w tym również w odniesieniu do przesyłki będącej przedmiotem niniejszego postępowania; f) J. M. nie miała ustawionej automatycznej odpowiedzi zwrotnej w czasie nieobecności, w sytuacji gdy powód nigdy nie sformułował takiego twierdzenia, a ponadto brak jest dowodu na tę okoliczność; g) powód utracił zysk w wysokości zasądzonej przez Sąd Okręgowy, w sytuacji, gdy powód nie przedłożył żadnych dokumentów, które potwierdzałyby tę okoliczność, zaś opinia biegłego bazowała jedynie na oświadczeniach (np. o wysokości marży) i własnych zestawieniach powoda (np. o wysokości sprzedaży do uczestników targów), a nie na dokumentach źródłowych, a ponadto treść samej opinii nie pozwala na wysunięcie wniosku, jakoby powód utracił zysk, wręcz przeciwnie analiza samej opinii i danych liczbowych podawanych przez powoda prowadzi do wniosku, że powód nie utracił żadnego zysku, a jego sprzedaż wzrosła w porównaniu z poprzednimi targami; 6) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 193;art. 193 § 1;art. 193 § 2(1);art. 193 § 3)">art. 193 § 1, 2
1 i 3 k.p.c.</a> - poprzez uznanie, że wystąpienie z roszczeniem o naprawienie szkody w postaci utraconego zysku w miejsce roszczenia o naprawienie szkody w postaci straty rzeczywistej nie stanowi zmiany powództwa, w sytuacji gdy jest to zmiana polegająca w szczególności na modyfikacji podstawy faktycznej, tj. wskazania jako szkody nie kosztów poniesionych na zorganizowanie targów, lecz zysków nieosiągniętych wskutek niezaprezentowania obuwia na targach; 7) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1;art. 327(1) § 1 pkt. 2)">art. 327
1 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.</a> - poprzez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie zostały rozważone i poddane ocenie dowody zgromadzone w sprawie i twierdzenia stron, w którym ustalenie stanu faktycznego zostało zastąpione ogólnikowym odwołaniem się do opinii biegłych oraz które nie zawiera podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w zakresie wskazania: na jakiej podstawie Sąd Okręgowy uznał, że pozwany zobowiązany był dostarczyć przesyłkę we wskazanym przez powoda terminie; jaka była przyczyna tego, że przesyłka nie dotarła we wskazywanym przez powoda terminie; jaka była przyczyna wstrzymania przesyłki przez organy celne; czy, a jeśli nie, to dlaczego, nie znajdują zastosowania ogólne warunki strony pozwanej; dlaczego nie znajdują zastosowania ograniczenia odpowiedzialności wydrukowane wprost na listach przewozowych załączonych przez powoda do pozwu; dlaczego w sprawie nie znajduje zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070370235" title="Konwencja z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego - Dz. U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235 ()">Konwencja o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego z dnia 28 maja 1999 r.</a> (Dz.U. 2007, Nr 37, poz. 235); czy, a jeśli tak, to dlaczego Sąd uznał uwagi pozwanego do opinii biegłych za niezasadne; na jakiej podstawie Sąd przyjął za udowodnione fakty w zakresie informacji i danych podawanych przez powoda biegłym, takich jak lata, w których powód brał udział w targach w L., liczba osób, które odwiedzały targi, wysokość przychodów osiąganych przez powoda w poszczególnych okresach, wysokość zakupów dokonywanych przez uczestników targów, wysokość marży osiąganej przez powoda na sprzedaży obuwia (50%), które to fakty Sąd przyjął za udowodnione poprzez odwołanie się do opinii biegłych; dlaczego korespondencja kierowana do J. S. na adres (...) nie była skuteczna, co Sąd przyjął poprzez odwołanie się do opinii biegłej M. U.; na jakiej podstawie Sąd Okręgowy uznał, że J. M. nie miała ustawionej automatycznej odpowiedzi zwrotnej w czasie nieobecności, co Sąd przyjął poprzez odwołanie się do opinii biegłej M. U.; którym dowodom Sąd dał wiarę, a którym nie, i dlaczego; 8) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070370235" title="Konwencja z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego - Dz. U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235 (art. 1;art. 1 ust. 1)">art. 1 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego z dnia 28 maja 1999 r.</a>, poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne niezastosowanie polegające na uznaniu, że Konwencja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zarówno nadawcą, jak i odbiorcą przesyłki był sam powód, a nie zagraniczny podmiot, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem Konwencja M.ma zastosowanie do każdego międzynarodowego przewozu lotniczego, zaś w niniejszej sprawie przedmiotem umowy był przewóz lotniczy przesyłki z Polski do USA; 9) art. 1 ust. 2 Konwencji Montrealskiej, poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie przedmiotem umowy nie był „przewóz międzynarodowy” w rozumieniu tego przepisu, ponieważ zarówno nadawcą, jak i odbiorcą przesyłki był sam powód, a nie zagraniczny podmiot; 10) art. 11 ust. 1 i 2 Konwencji Montrealskiej - poprzez jego niezasadne niezastosowanie polegające na pominięciu listu przewozowego przy ustalaniu treści umowy łączącej strony, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem lotniczy list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, przyjęcia towaru oraz wymienionych w nim warunków przewozu, a w niniejszej sprawie na listach przewozowych w szczególności znajdowały się warunki przewozu dotyczące ograniczeń odpowiedzialności; 11) art. 16 ust. 1 i 2 Konwencji Montrealskiej - poprzez ich niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że pozwany odpowiada za to, że do przesyłki powód nie dołączył wymaganych dokumentów; 12) art. 29 Konwencji Montrealskiej - poprzez jego niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że powodowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie tytułem utraconego zysku, w sytuacji gdy przepis ten ogranicza odpowiedzialność przewoźnika do szkody rzeczywistej; 13) art. 22 ust. 3 Konwencji Montrealskiej - poprzez jego niezasadne niezastosowanie, polegające na przyznaniu odszkodowania w wysokości przekraczającej limit odpowiedzialności przewidziany w tym przepisie wynoszący 17 Specjalnych Praw Ciągnienia za kilogram przesyłki; 14) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie, polegające na uznaniu, że zawarta pomiędzy stronami umowa nie jest regulowana odrębnymi przepisami, w sytuacji gdy były to umowa o międzynarodowy przewóz lotniczy regulowana Konwencją M., ewentualnie w zakresie nieuregulowanym Konwencją przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> o umowie przewozu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 744;art. 745;art. 746;art. 747;art. 748;art. 749;art. 750;art. 751;art. 752;art. 753;art. 754;art. 755;art. 756;art. 757;art. 758;art. 759;art. 760;art. 761;art. 762;art. 763;art. 764;art. 765;art. 766;art. 767;art. 768;art. 769;art. 770;art. 771;art. 772;art. 773;art. 774;art. 775;art. 776;art. 777;art. 778;art. 779;art. 780;art. 781;art. 782;art. 783;art. 784;art. 785;art. 786;art. 787;art. 788;art. 789;art. 790;art. 791;art. 792;art. 793)">art. 744 - 793 k.c.</a>); 15) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 384;art. 384 § 1;art. 384 § 2)">art. 384 §1 i 2 k.c.</a> - poprzez ich niezasadne niezastosowanie, polegające na pominięciu w ustaleniu treści stosunku zobowiązaniowego łączącego strony ogólnych warunków strony pozwanej, w sytuacji gdy warunki te zostały doręczone stronie powodowej przy zawieraniu umowy, a ponadto, stosowanie warunków w stosunkach tego rodzaju (przewóz towarów) jest zwyczajowo przyjęte, a powód mógł z łatwością zapoznać się z treścią tych warunków, choćby na stronie internetowej, a ponadto wyciąg z tych warunków znajdował się na listach przewozowych, a w konsekwencji uznanie, że powodowi przysługuje roszczenie z tytułu utraconego zysku, w sytuacji gdy tego rodzaju roszczenia zostały wyłączone w ogólnych warunkach, w tym warunkach znajdujących się na samym liście przewozowym; 16) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.c.</a> - poprzez błędną wykładnię oświadczeń woli stron, polegające na uznaniu, że: a) strony nie przewidziały w umowie żadnych ograniczeń odpowiedzialności, w sytuacji gdy takie ograniczenia przewidziane zostały już w samej treści listów przewozowych, jak również w ogólnych warunkach umów pozwanego; b) strony zawarły jedną umowę o transport przesyłki z Polski do USA oraz z USA do Polski, w sytuacji gdy oba transporty stanowiły przedmiot oddzielnych umów; c) pozwany zobowiązał się dostarczyć przesyłkę przed terminem targów, w sytuacji gdy konkretny termin dostawy nie był elementem treści umowy zawartej pomiędzy stronami, zaś rodzaj usługi zakupionej przez powoda nie zawierał gwarancji dostarczenia przesyłki w określonym terminie; 17) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> - poprzez jego niezasadne zastosowanie, polegające na uznaniu, że pozwany nienależycie wykonał zobowiązanie, w sytuacji gdy pozwany nie naruszył żadnego zobowiązania; 18) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 473)">art. 473 k.c.</a> - poprzez jego niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że powodowi przysługuje roszczenie z tytułu utraconego zysku, w sytuacji gdy tego rodzaju roszczenia zostały wyłączone w ogólnych warunkach, w tym wydrukowanych na listach przewozowych; 19) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> - poprzez jego niezasadne zastosowanie, polegające na uznaniu, że powód poniósł szkodę w postaci utraconego zysku w wysokości zasądzonej przez Sąd, w sytuacji gdy powód takiej szkody nie poniósł; 20) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1;art. 117 § 2)">art. 117 § 1 i 2</a> - poprzez ich niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że roszczenie z tytułu utraconego zysku nie uległo przedawnieniu, w sytuacji gdy pozwany w pozwie i wcześniejszym zawezwaniu do próby ugodowej dochodził zwrotu kosztów organizacji targów, zaś roszczenie o odszkodowanie tytułem utraconego zysku zostało zgłoszone dopiero w toku procesu, w tym pisemnie dopiero w piśmie procesowym z 27.06.2023 r., a co za tym idzie, roszczenie to uległo przedawnieniu, abstrahując od tego, że nigdy nie powstało; 21) art. 35 ust. 1 Konwencji Montrealskiej - poprzez jego niezasadne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że okres przedawnienia wynosi 3 lata, w sytuacji gdy okres ten zgodnie z tym przepisem wynosi 2 lata; 22) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że powód nie był zobowiązany udowodnić faktów w zakresie danych, które podawał biegłym, takich jak lata, w których powód brał udział w targach w L., liczba osób, które odwiedzały targi, wysokość przychodów osiąganych przez powoda w poszczególnych okresach, wysokość zakupów dokonywanych przez uczestników targów, wysokość marży osiąganej przez powoda na sprzedaży obuwia (50%), w sytuacji gdy strona zobowiązana jest udowodnić fakty, z których wywodzi skutki prawne, zaś okoliczność, że strona formułuje określone twierdzenia o faktach, a biegły przyjmuje te fakty za podstawę swojej opinii, nie zwalnia strony z obowiązku udowodnienia tych faktów.
Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.


Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zgodzić należało się ze skarżącym co do tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało wymogów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1;art. 327(1) § 1 pkt. 2)">art. 327
1 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.</a> (zarzut nr (...) apelacji wg oznaczenia przyjętego przez Sąd Apelacyjny). W istocie zarówno stanowiska stron, jak i przeprowadzone dowody omówione zostały w sposób szczątkowy, a same ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyrokowania nie obejmowały wszystkich istotnych faktów. Mimo dostrzeżonych uchybień zaskarżony wyrok poddawał się kontroli instancyjnej, szczególnie w sytuacji gdy obie strony miały możliwość zaprezentowania stanowiska w każdej z relewantnych dla rozstrzygnięcia kwestii spornych, tak faktycznych, jak i prawnych, a nadto większość okoliczności, które okazały się istotne dla wyniku sporu była niesporna. Z drugiej jednak strony 
Sąd odwoławczy nie mógł przyjąć za własny stanu faktycznego zaprezentowanego w uzasadnieniu, wobec czego 
ustalił, co następuje.
W dniu 22 lipca 2016 r. strony zawarły umowę przewozu, na podstawie której pozwany zobowiązał się odebrać z siedziby przedsiębiorstwa powoda w S. D. i dostarczyć na teren targów obuwniczych, które odbywały się w dniach 15-17 sierpnia 2016 r. w L. (Stany Zjednoczone Ameryki Północnej), towar w postaci wzorów nowej kolekcji obuwia oraz materiałów promocyjnych. (okoliczność niesporna)
Powód korzystał wcześniej z usług przewozowych pozwanego w celu dostarczenia towarów na targi w L. w lutym 2016 r. (okoliczność niesporna)
W dniu 22 lipca 2016 r. pracujący dla pozwanego kurier odebrał towar z siedziby powoda. (okoliczność niesporna)
Na etykiecie przesyłki podana była informacja o wyłączeniu odpowiedzialności przewoźnika, m.in. za utratę przychodów i zysków. (dowód: etykiety – k. 39-57)
W dniu 8 sierpnia 2016 r. pracownik pozwanego poinformował właściwego pracownika powoda o zatrzymaniu przesyłki celne z uwagi na brak dokumentu pn. (...). Ostatecznie wobec braku tego dokumentu wzory obuwia nie zostały dopuszczone przez służby celne na terytorium Stanów Zjednoczonych, a przesyłka zwrócona do kraju nadania. Pomimo dostarczenia wymaganego dokumentu przez powoda, pozwanemu nie udało się dostarczyć przesyłki na czas rozpoczęcia targów. Nastąpiło to dopiero 17 sierpnia 2016 r. (okoliczności niesporne)
Po powzięciu wiadomości o niemożności dostarczenia przesyłki na czas targów, powód na własny koszt przywiózł na targi starą kolekcję obuwia, ponosząc z tego tytułu wydatek w wysokości 2.486,23 zł. (dowód: dokumenty – k. 68-72)
Pozwany poprzez korektę wystawionych uprzednio faktur VAT odstąpił od obciążania powoda wynagrodzeniem za przewóz. (dowód: faktury – k. 27-31)
W dniu 1 sierpnia 2017 r. powód wystąpił do Sądu Rejonowego (...) w W. z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej. We wniosku powód zażądał zapłaty kwoty 294.251,23 zł z tytułu kosztów poniesionych w związku z udziałem w targach oraz wydatków związanych z transportem starszych kolekcji obuwia. W uzasadnieniu wniosku powód wskazał, że nie dochodzi zapłaty potencjalnych korzyści, jakie utracił w związku brakiem zaprezentowania w L. nowej kolekcji obuwia. (dowód: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej – k. 78-85) Na posiedzeniu w dniu 27 października 2017 r. nie doszło do zawarcia ugody. (okoliczność niesporna)
W dacie zawierania i wykonywania łączącej strony umowy przewozu obowiązywały u poprzednika prawnego pozwanego „Warunki Przewozu dla usług międzynarodowych”, mające zastosowanie m.in. w przypadku transportu z i pomiędzy poszczególnymi krajami Europy (pkt 1.1). W myśl pkt. 12.2 nadawca był zobowiązany zapewnić, aby wysyłane towary mogły być wwiezione do kraju przeznaczenia, a stosownie do pkt. 12.4 nadawca był zobowiązany do zadbania o prawidłowo i kompletnie wypełniony list przewozowy wraz z przynależną dokumentacją. Wyłączono także odpowiedzialność pozwanego z tytułu ubytku dochodów lub utraty zysku (pkt 19.2), z powodu zaniedbania nadawcy i opóźnienia wywołanego działaniem służb celnych (pkt. 19.4). (dowód: warunki przewozu – k. 249-254)
Zaprezentowane wyżej okoliczności w znakomitej części pozostawały niesporne. Podobnie zresztą poza sporem pozostawała treść przywołanych dokumentów, choć strony różniły się w ich interpretacji.
Oczywiście rację ma apelujący, zarzucając wadliwe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że sąd w jakimkolwiek zakresie jest związany opinią biegłego (zarzut nr (...)). Opinia biegłego, tak jak każdy inny dowód podlega ocenie sądu, wg reguł określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 k.p.c.</a> Dowód przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 §1 k.p.c.</a> nie służy też poszukiwaniu faktów czy innych dowodów, a jedynie ich ocenie poprzez pryzmat wiadomości specjalnych biegłego.
Odnośnie do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a> (zarzut nr (...)), wskazać wypada, że ustawodawca nie definiuje pojęcia „innych środków dowodowych”, czyniąc tym samym otwartym katalog dowodów dopuszczalnych w postępowaniu cywilnym. Nie oznacza to bynajmniej, że każdy fakt może zostać wykazany każdym środkiem dowodowym. Wyraźnym tego przykładem jest dowód z opinii biegłego, który jest wyłącznym (poza rodzajowo zbliżonym dowodem z opinii instytutu) środkiem dowodowym w przypadku konieczności skorzystania z wiadomości specjalnych. Z drugiej strony rację też przyznać należy skarżącemu co do tego, że poza kompetencje biegłego wykracza ocena prawna zachowań stron, a także ustalanie faktów, które nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach ujawnionych w procesie (zarzut nr (...)).
Zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> (odpowiednio nr (...)) zostały wadliwie sformułowane o tyle, że do uchybienia tym przepisom, bez nawiązania do innej materialnoprawnej normy, nie może dojść poprzez wadliwe przyjęcie przez sąd udowodnienia lub nie określonego faktu. Tym niemniej zgodzić należy się z apelującym odnośnie do tego, że powód nie przedstawił dowodów, na których mógłby oprzeć się biegły wydający opinię co do utraconych przez powoda zysków. Same informacje udostępnione w tym zakresie przez stronę powodową, bez wsparcia ich dowodami z dokumentów czy źródeł osobowych, za wystarczające uznane być nie mogą.
Podsumowując tę część rozważań, wskazać należy, że czynienie szerszych wywodów w przedmiocie opinii biegłych jawi się jako niepotrzebne w sytuacji, w której zmienione żądanie pozwu nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na skutecznie podniesione zarzuty wyłączenia odpowiedzialności oraz przedawnienia roszczenia.
W znacznej mierze poczyniona wyżej uwaga pozostaje aktualna odnośnie do zarzutów naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 k.p.c.</a> (zarzut nr (...)). Nie można przy tym zgodzić się z apelującym co do tego, że strony nie uzgodniły, że przesyłka ma zostać dostarczona przed terminem targów. Nawet jeśli strony nie wskazały wyraźnie w umowie czy zleceniu terminu dostawy, to z uwagi na znany pozwanemu cel przewozu towarów do USA, termin dostawy uznać należało za uzgodniony element umowy, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65 §2 k.c.</a> Rację ma natomiast pozwany, twierdząc, że strony umówiły się co do ograniczeń odpowiedzialności, co jednak głównie podlegało ocenie poprzez pryzmat prawa materialnego, o czym niżej. Dla rozstrzygnięcia całkowicie bez znaczenia było z kolei, czy umowa obejmowała także przewóz przesyłki z USA do Polski, skoro z tej okoliczności powód finalnie nie wywodził swojego roszczenia.
Zgodzić należało się z apelującym co do braku wykazania przez powoda, że to pozwany jest odpowiedzialny za nieterminowe dostarczenie przesyłki. Poza sporem pozostawało, że przyczyną, dla której przesyłka została dostarczona z opóźnieniem było jej zatrzymanie i zawrócenie przez służby celne z powodu braku dokumentu pn. (...). Z wiążących strony Warunków Przewozu dla usług międzynarodowych, a także art. 6 Konwencji, ewentualnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 782)">art. 782 k.c.</a>, wynika, że obowiązek wystawienia i przekazania przewoźnikowi ww. dokumentu spoczywał na powodzie jako nadawcy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności korespondencja mailowa, na którą powoływał się powód, nie świadczy o tym, że dokument taki został przekazany pracownikowi pozwanego przy odbiorze przesyłki celem dostarczenia. Trafnie również, jak wskazano już wyżej, podnosi apelujący brak wykazania faktów, które pozwoliłyby przy pomocy opinii biegłego oszacować ewentualną utratę zysków po stronie powoda. Dla wyniku sporu całkowicie bez znaczenia było, czy korespondencja kierowana do J. S. nie była skuteczna oraz czy J. M. nie miała ustawionej automatycznej odpowiedzi zwrotnej w czasie nieobecności. Pomijając fakt, że okoliczności te nie zostały wykazane adekwatnymi dowodami, to nie miały one znaczenia dla kwestii wystawienia dokumentu pn. (...) przy nadawaniu przesyłki.
Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 193;art. 193 § 1;art. 193 § 2(1);art. 193 § 3)">art. 193 § 1, 2
1 i 3 k.p.c.</a> (zarzut nr (...)) zasługuje na uwzględnienie nie tyle z tego powodu, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił zmiany przedmiotowej powództwa, ile dlatego, że nie wziął od uwagę materialnoprawnych skutków tej czynności. Zgodnie z ugruntowanym w tej mierze poglądem judykatury, zmianą powództwa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.c.</a> może być bądź zastąpienie dotychczasowej podstawy faktycznej inną, przy zachowaniu niezmienionego żądania, bądź zmiana żądania przy niezmienionej podstawie faktycznej, bądź też zmiana obu tych elementów. O zastąpieniu podanej pierwotnie podstawy faktycznej, nową podstawą w sprawie o świadczenie można mówić wtedy, gdy zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że żądanie (choć tak samo sformułowane, np. dotyczące zapłaty takiej samej sumy pieniężnej) nie jest już tym samym, gdyż inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powód dochodzi (zob. m.in. postanowienie SN z 9.11.2004 r., V CK 246/04). W rozpoznawanej sprawie powód domagał się zasądzenia odszkodowania za szkodę, którą poniósł na skutek rzekomo nieprawidłowego wykonania zobowiązania przez pozwanego. Jak wiadomo, szkoda majątkowa może przybrać dwie odrębne postaci: strat, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 §2 k.c.</a>). Powód w pozwie wprost wskazał elementy swojej szkody, która w tym przypadku polegać miała na poniesieniu kosztów, które nie zostałyby poniesione, gdyby pozwany należycie wykonał umowę. Co istotne, w uzasadnieniu pozwu nie znalazły się jakiekolwiek okoliczności faktyczne pozwalające na wyinterpretowanie, że powód swojej szkody upatrywał także w utraconych korzyściach. Wręcz przeciwnie, powód wyraźnie podkreślił, że domaga się naprawienia jedynie części poniesionej szkody w postaci poniesionych kosztów wynajęcia stanowiska, jego serwisu oraz wydatków związanych z transportem starszych wzorów obuwia. Stanowisko to w pełni zresztą koresponduje z treścią wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, w którym znalazło się kategoryczne stwierdzenie o niedochodzeniu potencjalnych korzyści. W zaprezentowanych wyżej okolicznościach nie sposób odmówić racji skarżącemu co do tego, że w sprawie doszło do przedmiotowej zmiany powództwa w zakresie podstawy faktycznej żądania. W kontekście kategorycznego brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 193;art. 193 § 2(1))">art. 193 §2
1 k.p.c.</a> powód dokonał skutecznej zmiany powództwa dopiero w piśmie procesowym z 27 czerwca 2023 r.
Przechodząc do oceny materialnoprawnych zarzutów apelacji, na wstępie wskazać należy, że trafnie skarżący zakwestionował konstatację Sądu Okręgowego, jakoby nawiązany przez strony stosunek prawny stanowił umowę o świadczenie usług nienazwanych, do jakiej należy stosować odpowiednio przepisy o zleceniu, a tym samym doszło do wadliwego zastosowania w sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a>

Strony zawarły stypizowaną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 774)">art. 774 k.c.</a> umowę przewozu, co bynajmniej nie oznacza, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazły przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> regulujące ten typ umowy, a to z uwagi na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070370235" title="Konwencja z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego - Dz. U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235 (art. 1;art. 1 ust. 1;art. 1 ust. 2)">art. 1 ust. 1 i 2 Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego z dnia 28 maja 1999 r.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 775)">art. 775 k.c.</a> 
Nota bene rodzaj łączącej strony umowy nie był w sprawie sporny, co oczywiście nie musi stanowić czynnika przesądzającego charakter danego stosunku prawnego. Tym niemniej w rozpoznawanej sprawie pozwany zobowiązał się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem rzeczy powoda, a zatem zawarta umowa zawierała wszystkie przedmiotowo istotne elementy umowy przewozu. Niewątpliwie także przewóz miał nastąpić drogą lotniczą i miał charakter międzynarodowy w rozumieniu art. 1 ust. 2 Konwencji. W konsekwencji za uzasadnione uznać należało zarzuty apelacji dotyczące niezastosowania przepisów Konwencji, aczkolwiek nie wszystkie z nich były istotne dla rozstrzygnięcia.
Bezsprzecznie Sąd powinien był wziąć pod uwagę ograniczenia odpowiedzialności wynikające zarówno z ogólnych przepisów Konwencji, jak i wiążących strony na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 384;art. 384 § 1;art. 384 § 2)">art. 384 §1 i 2 k.c.</a> „Warunków Przewozu dla usług międzynarodowych”. Treść tego dokumentu w relewantnym zakresie zamieszczona została na etykietach towarów, a nadto była dostępna dla powoda jako przedsiębiorcy na stronie internetowej przewoźnika. Wbrew stanowisku powoda warunki powyższe miały zastosowanie w sprawie, albowiem dotyczyły one m.in. przewozów z krajów europejskich, a nie wyłącznie między krajami wymienionymi w punkcie 1.1. W punkcie 19.2 Warunków wyraźnie wyłączona została odpowiedzialność przewoźnika z tytułu ubytku dochodów lub utraty zysku, czyli utraconych korzyści w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 §2 k.c.</a> Analogiczny zapis zawarty jest w art. 29 Konwencji, który ogranicza odpowiedzialność przewoźnika do szkody rzeczywistej. W tych okolicznościach za bezprzedmiotowy uznać należało jednakże zarzut obrazy art. 22 ust. 3 Konwencji dotyczący limitu odpowiedzialności przewoźnika.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 i 2 Konwencji zauważyć wypada, że w sprawie nie było sporu co do tego, że to nadawca powinien dołączyć do przesyłki odpowiednie dokumenty. Powód utrzymywał jednakże bezpodstawnie, że dokumenty takie dołączył. Trafnie także pozwany zarzucił brak wykazania po stronie powodowej szkody w postaci utraconego zysku, albowiem dowód z opinii biegłych z uwagi na brak dowodów dających podstawę do czynienia obliczeń okazał się nieprzydatny.
W konsekwencji, przede wszystkim z uwagi na wyłączenie odpowiedzialności pozwanego, brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>

Trafnie skarżący podniósł także zarzuty dotyczące przedawnienia roszczenia powoda. Jakkolwiek w art. 35 ust. 1 Konwencji mowa jest o wygaśnięciu roszczenia, co sugerować mogłoby prekluzyjność terminu, to jednak w orzecznictwie europejskim przyjęto, że mowa jest tutaj o dwuletnim terminie przedawnienia (zob. wyrok TS z 22.11.2012 r., C-139/11, JOAN CUADRENCH MORÉ v. KONINKLIJKE LUCHTVAART MAATSCHAPPIJ NV, ZOTSiS 2012, nr 11, poz. I-741). Argumentu uzasadniającego przyjęcie, że w ww. przepisie mowa jest o terminie przedawnienia, dostarcza także art. 35 ust. 2 Konwencji, który w zakresie sposobu liczenia terminu odsyła do przepisów krajowych, a te regulują wyłącznie terminy przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie bieg dwuletniego terminu przedawnienia z art. 35 ust. 1 Konwencji rozpoczął się 17 sierpnia 2016 r., kiedy to pozwany dostarczył przesyłkę na targi w L.. Żądanie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści zgłoszone zostało przez powoda dopiero w piśmie procesowym z 27 czerwca 2023 r. Roszczenie powoda uległoby zatem przedawnieniu także przy zastosowaniu trzyletniego terminu przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> Podkreślenia wymaga, że złożony przez powoda wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, w którym wyraźnie wyłączono żądanie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści, nie mógł przerwać biegu przedawnienia zmienionego żądania na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 §1 pkt 1 k.c.</a> (zob. postanowienie SN z 17.06.2014 r., V CSK 586/13). Niezależnie od tego roszczenie ostatecznie dochodzone pozwem uległoby przedawnieniu także przy przyjęciu, że do przerwania biegu przedawnienia doszło.
Konsekwencją zmiany wyroku co do 
meritum była konieczność modyfikacji rozstrzygnięcia o kosztach procesu na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.c.</a> oraz §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), a także o nieuiszczonych kosztach sądowych, które ograniczyły się do wydatków na wynagrodzenie biegłych (art. 83 ust. 1 i 2 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1144 ze zm.).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 §1 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji.
Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego, które po stronie pozwanej ograniczyły się do opłaty od apelacji i wynagrodzenia radcy prawnego przyjęto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 6)">§2 pkt 6</a> w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).
Z uwagi na treść art. 9 ust. 6 ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469 ze zm.) brak było podstaw do zasądzenia odsetek od zasądzonych kosztów procesu w obu instancjach.
</div>