sygn. I ACa 529/23 19 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 19 grudnia 2025, sygn. I ACa 529/23

Data orzeczenia 19 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Paweł Czepiel

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 5 kc art. 15 kc art. 16 kc art. 65 kpc art. 82 kc art. 98 kpc art. 181 krio art. 189 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)

art. 227 kpc art. 233 kpc art. 278 kpc art. 327 kpc art. 365 kpc art. 385 kpc art. 391 kpc

Sygn. akt I ACa 529/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 19 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Paweł Czepiel
Protokolant: Edyta Sieja
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa D. M.

przeciwko (...) Bank S.A. w W.

o stwierdzenie nieważności umowy
na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt I C 766/19

1.

oddala apelację; 


2.

zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego do dnia zapłaty. 




I ACa 529/23

</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>


wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie



z dnia 19 grudnia 2025 r.

Zaskarżonym wyrokiem 
Sąd Okręgowy w Nowym Sączu stwierdził nieważność umowy o kredyt konsolidacyjny numer (...) zawartej przez powódkę 

D. M.
 ze stroną pozwaną 

 (...) Bank S.A. w W.
 z 8 sierpnia 2016 r. na kwotę 191.732,84 zł.
Sąd Okręgowy orzekł również o kosztach procesu w ten sposób, że nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 1000 zł tytułem opłaty od pozwu oraz kwotę 762,58 zł tytułem wydatków – od uiszczenia których powódka była zwolniona oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz pełnomocnika powódki z urzędu radcy prawnej K. S. kwotę 5400 zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu.


Sąd Okręgowy ustalił, że powódka urodziła się w N. w dniu (...) r. Ukończyła II LO i studium położnicze w L.. Nie pracowała jednak w Polsce, lecz wyjechała do Austrii i tam nostryfikowała dyplom położniczy. Następnie przez 11 lat pracowała na (...) jako pielęgniarka. W 1991 r. zawarła związek małżeński z J. M. (1), który został rozwiązany przez rozwód. Powódka z mężem adoptowali syna. Był on trudnym dzieckiem, powódka miała trudności w jego wychowaniu.
Od około 1999 r. powódka choruje na schizofrenię paranoidalną. Pierwsze jej symptomy pojawiły się u powódki jeszcze podczas pracy w Austrii. Miały one postać różnych urojeń, które spowodowały, że powódka, która interesowała się religią hinduską, podjęła podróż do Indii celem rozpoczęcia medytacji. Swego syna pozostawiła wtedy pod opieką rodziców. W Austrii tułała się po całym kraju, straciła wszystkie środki do życia. Ostatecznie trafiła do Konsulatu Polskiego. Konsul zaniepokojony jej stanem zdrowia polecił jej podjąć leczenie. Za jego radą w 2003 r. wróciła do byłego męża do Austrii, który z kolei zawiózł ją do Polski, do jej rodziców. Po powrocie do Polski powódka zamieszkała w domu położonym w odległości około 200 m od domu jej rodziców. Wraz z nią zamieszkał wówczas ponownie jej adoptowany syn.
Zaraz po powrocie do kraju powódka podjęła leczenie psychiatryczne. Wielokrotnie była hospitalizowana na oddziale psychiatrycznym w Szpitalu (...) w G.. Pierwsza taka hospitalizacja miała miejsce w okresie od 28 grudnia 2003 r. do 4 stycznia 2004 r., a kolejne w okresach od 17 lutego do 26 marca 2004 r. od 18 czerwca do 4 lipca 2007 r.; od 26 czerwca do 3 lipca 2008 r., od 18 kwietnia do 20 maja 2016 r., od 16 kwietnia do 18 maja 2018 r.
U powódki początkowo stwierdzono specyficzne zaburzenia osobowości, które potem określono jako zaburzenia schizoafektywne. Już po pierwszej hospitalizacji wdrożono u powódki leczenie farmakologiczne, którego powódka przestrzegała. W latach 2004-05 na krótko odstawiła leki, po czym ponownie zaczęła je przyjmować. Po wdrożeniu leczenia jej stan na krótko uległ poprawie. W 2006 r. powódka po raz kolejny zawarła związek małżeński ze swym byłym mężem. Z czasem choroba powódki zaczęła postępować. Powódka nie zajmowała się synem, a w 2015 r. ponownie odstawiła leki. Wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z 28 stycznia 2015 r. zostało unieważnione jej małżeństwo, z przyjęciem że pozwany w tej sprawie J. M. zawarł je w złej wierze. Syn powódki nadal z nią mieszkał, ale powódka nie miała wpływu na jego zachowania. Gdy wracał od ojca odmawiał jej posłuszeństwa. W 2016 r. powódka weszła w związek partnerski z A. M. (1), który wymagał opieki. Jego dzieci przywiozły go wówczas do powódki i od tego czasu zamieszkał z nią w jej mieszkaniu. Rodzice powódki nie mieli wtedy żadnej nad nią kontroli. Syn powódki przebywał w tym okresie czasu w domu jedynie w weekendy. Powódka pozostawała pod dużym wpływem partnera. Zaczęła zaciągać kredyty, kupiła mu samochód osobowy, sporządziła na jego rzecz testament, który następnie spaliła. Powódka paliła też przedmioty osobistego użytku. W karcie leczenia szpitalnego mającego miejsce na przełomie kwietnia i maja 2016 r. odnotowano, że powódka od około 10 miesięcy nie leczy się, jest coraz bardziej pobudzona, niedorzeczna, zaciąga kredyty, jest przekonana, że jest indyjską boginią, wszczyna liczne awantury z rodziną, wzywa bezpodstawnie Policję, próbowała dusić matkę, groziła synowi i ojcu. Przy wypisie z kolei zanotowano, że 
w wyniku leczenia uzyskano stopniową poprawę stanu psychicznego. Wypisana spokojna, w dobrym, rzeczowym kontakcie, w wyrównanym nastroju i napędzie. urojenia w większości przybladły. Rytmy dobowe wyrównane. Bez zachowań agresywnych i bez myśli samobójczych. 

W dniu 11 sierpnia 2016 r. powódka zawarła z pozwanym Bankiem umowę o kredyt konsolidacyjny nr (...), celem spłaty zadłużeń wynikających z wcześniej zaciągniętych kredytów. Powódka mieszkała wówczas nadal z A. M.. Jej rodzice nadal nie mieli do niej dostępu nie wpuszczała ich do swego domu.
W okresie obejmującym datę podpisania ww. umowy (11 sierpnia 2016 r.) powódka znajdowała się w stanie niepełnej remisji objawów schizofrenii paranoidalnej, co czyniło ją niezdolną do kierowania swoim postępowaniem oraz niezdolną do prawidłowego rozpoznania znaczenia swoich czynów.
Z uwagi na deficyty osobowościowe i społeczne oraz obniżoną sprawność poznawczą, u powódki występuje podwyższona podatność na wpływ osób trzecich oraz niska zdolność do przewidywania skutków podejmowanych przez siebie decyzji. W połączeniu z niepełną remisją objawów psychotycznych,która najprawdopodobniej miała miejsce u niej w dniu podpisywania umowy, należy uznać , iż nie była ona wtedy w stanie podejmować decyzji z sposób świadomy i swobodny. Stan związany z niezdolnością do samodzielnego decydowania o sobie nie jest stanem rozwijającym się nagle, a procesem mogącym trwać latami.
W dniu 15 kwietnia 2018 r. partner powódki od niej się wyprowadził. Kolejnego dnia powódka po raz kolejny zabrana została na oddział psychiatryczny. Wówczas ojciec powódki udał się do jej mieszkania, gdzie znalazł plik dokumentów. Wtedy też dowiedział się o zaciąganych przez nią kredytach. Z jego wniosku przed Sądem Okręgowym w N.toczyło się postępowanie o ubezwłasnowolnienie powódki. Prawomocnym postanowieniem z 14 stycznia 2019 r., sygn.(...), powódka została ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, a jej kuratorem postanowieniem Sądu Rejonowego w G.z 9 maja 2019 r., sygn. akt (...) został ustanowiony jej ojciec A. S. (1).
Aktualnie ze względu na długie lata choroby oraz niesystematyczną farmakoterapię u powódki widoczne są negatywne i utrwalone objawy schizofrenii w sferze poznawczej (koncentracja, sprawność pamięci, zdolność do logicznego rozumowania), emocjonalnej (spłycenie uczuciowości, 
bladość emocji) i społecznej (wycofanie z kontaktów, obniżone kompetencje społeczne). Dodatkowo utrzymują się wciąż objawy pod postacią urojeń ksobnych, objawiających się zwiększoną podejrzliwością w sytuacjach interpersonalnych. Powódka ma deklaratywną świadomość stanu zdrowia, co nie przekłada się na branie pod uwagę własnych ograniczeń w funkcjonowaniu. Zdaje się nie rozumieć, dlaczego została ubezwłasnowolniona. Obecne są również deficyty osobowościowe.
Źródło dochodu powódki stanowi renta w kwocie 1000 euro. Powódka nadal mieszka w swoim domu ale pozostaje pod kontrolą rodziców. Powódka przyjmuje leki i regularnie chodzi do psychiatry.


Sąd Okręgowy stan faktyczny w sprawie ustalił na podstawie dokumentów, bowiem ich prawdziwość nie budziła jego wątpliwości, a także nie była kwestionowana przez strony.
Sąd Okręgowy oparł się także na zeznaniach świadka A. S. (1), powódki oraz opinii psychologiczno-psychiatrycznej, którą dopuścił celem uzyskania wiadomości specjalnych. Sąd Okręgowy oparł się na wnioskach opinii z sporządzonej przez biegłych: psychologa M. G. (1) i psychiatrę S. T.. Sąd Okręgowy ocenił, że opinia była fachowa, rzetelna i kompletna. Zawierała kategoryczne wnioski i ich uzasadnienie. W jej treści biegli wyprowadzili konkretne wnioski sprowadzające się do tego, że w dacie zawarcia umowy powódka była osoba niezdolną do kierowania swoim postępowaniem oraz niezdolną do prawidłowego rozpoznania znaczenia swoich czynów. Sąd Okręgowy podkreślił, że strona pozwana opinii nie zakwestionowała, mimo że miała taką możliwość poprzez wniesienie zarzutów.
Sąd Okręgowy podzielił zeznania świadka i powódki. Były one spontaniczne i znalazły oparcie tak w załączonej dokumentacji jak i we wnioskach biegłych.


Sąd Okręgowy uznał powództwo za uzasadnione.
Sąd Okręgowy odwołał się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 k.c.</a> i podkreślił, że ocena w przedmiocie istnienia stanu wyłączającego świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli musi być w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 k.c.</a> kategoryczna. Musi być zatem zdecydowane ustalenie, że zachodził lub nie zachodził stan wyłączający świadomość. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 24 lutego 2017 r., I ACa 594/16). Wyłączenie świadomego powzięcia decyzji i wyrażenia woli może nastąpić bez całkowitej utraty świadomości, a jedynie przy takim ilościowym lub jakościowym nasileniu działających przyczyn, które powodują, że powzięcie decyzji i wyrażenie woli było na tyle wadliwe, że nie było działaniem w pełni świadomym. Istotnym jest przy tym to, że przyczyny te muszą mieć charakter wewnętrzny, a więc winny wynikać ze stanu w jakim znajduje się osoba składająca oświadczenie woli, a nie z okoliczności zewnętrznych w jakich ta osoba się znalazła. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że powzięcie decyzji i wyrażenie woli jest swobodne, gdy zarówno proces decyzyjny, jak i uzewnętrznienie woli nie zostały zakłócone przez destrukcyjne czynniki wynikające z właściwości psychiki czy procesu myślowego osoby składającej oświadczenie woli. Stan wyłączający swobodę musi również wynikać z przyczyny wewnętrznej, umiejscowionej w samym podmiocie składającym oświadczenie woli, a nie w sytuacji zewnętrznej (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 7 lutego 2006 r., IV CSK 7/05 i Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 stycznia 2015 r., I ACa 1577/14).
W kontekście tego istotnym jest także to, że ustalenie czy wadliwość o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art.82 k.c.</a> miała miejsce w danym wypadku wymaga z reguły wiadomości fachowych, którymi sąd nie dysponuje, co uzasadnia powołanie biegłego odpowiedniej specjalności. Opinia biegłego powinna być stanowcza, to znaczy wyraźnie i kategorycznie stwierdzać, czy w chwili złożenia oświadczenia woli składający znajdował się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Przy tym oparcie przez biegłego opinii na wysokim stopniu prawdopodobieństwa nie oznacza jeszcze, że opinia nie jest stanowcza (zob. J. Gudowski (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna, wydanie 9, Warszawa 2008, s. 401 - 404).
Przenosząc ww. rozważania na grunt sprawy Sąd Okręgowy stwierdził, iż oświadczenie woli, złożone przez powódkę w dniu 11 sierpnia 2016 r. było wadliwe. Sąd Okręgowy ustalił zwłaszcza przy pomocy opinii psychologiczno-psychiatrycznej, że powódka w dacie zawarcia umowy kredytu znajdowała się w stanie psychicznym wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli.
Bezskutecznie strona pozwana celem zaprzeczenia odwoływał się do zapisów z karty leczenia szpitalnego powódki sporządzonej w związku z jej wypisem ze szpitala w dniu 20 maja 2016 r. Podkreślić trzeba, że strona pozwana do dokumentu tego odniosła się wybiórczo, wskazała jedynie na jego fragment stanowiący o tym, że powódka w dniu zakończenia hospitalizacji pozostawała spokojna, w dobrym rzeczowym kontakcie. Pominęła choćby tę cześć adnotacji, w której wskazano, że urojenia u powódki jedynie 
w większości przybladły, co już sugeruje, że powódka nie odzyskała w pełni zdrowia. Zauważyć trzeba, że między wskazaną hospitalizacją powódki a zawarciem umowy minęły niespełna 4 miesiące. Jak podkreśliły biegłe stan związany z niezdolnością do samodzielnego decydowania o sobie nie jest stanem rozwijającym się nagle, a procesem mogącym trwać latami. Trudno tym samym przyjąć aby taki stan nagle miał ustępować.
U powódki ze względu na długie lata choroby i niesystematyczną farmakoterapię nadal widoczne są negatywne i utrwalone objawy schizofrenii, obecne zarówno w sferze poznawczej (koncentracja, sprawność pamięci, zdolność do logicznego rozumowania), emocjonalnej (spłycenie uczuciowości, 
bladość emocji), jak i społecznej (wycofanie z kontaktów, obniżone kompetencje społeczne). Dodatkowo, wciąż utrzymują się objawy pod postacią urojeń ksobnych, objawiających się zwiększoną podejrzliwością w sytuacjach interpersonalnych. Powódka ma deklaratywną świadomość stanu zdrowia, co nie przekłada się na branie pod uwagę własnych ograniczeń w funkcjonowaniu. Zdaje się nie rozumieć przyczyn ubezwłasnowolnienia. Obecne są również deficyty osobowościowe.
Taki aktualny stan zdrowia, gdzie przyjmuje ona leki i pozostaje pod opieką psychiatry, tym bardziej świadczy o tym, że nie mogła ona być zdolna do czynności prawnych w dniu 11 sierpnia 2016 r., kiedy to się nie leczyła.
Biegłe potwierdziły nadto argumentację powódki, że z uwagi na chorobę występowała u niej podwyższona podatność na wpływ osób trzecich oraz niska zdolność do przewidywania skutków podejmowanych przez siebie decyzji. W połączeniu z niepełną remisją objawów psychotycznych, która najprawdopodobniej miała miejsce u powódki w dniu podpisywania umowy, powódka nie była wtedy w stanie podejmować decyzji z sposób świadomy i swobodny. Remisja jej choroby nie była pełna.
O kosztach Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art.98 § 1 kpc</a> i wskazał, że powództwo zostało uwzględnione. Koszty postępowania obejmowały opłatę od pozwu w kwocie 1000 zł oraz koszty opinii biegłych w wysokości 762,58 zł. Ponieważ powódka zwolniona została od kosztów sądowych, powyższe koszty pokryte zostały tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, w związku z czym Sąd Okręgowy obowiązany był na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> nakazać ściągnięcie powyższych kosztów od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa.
Z uwagi na fakt, że powódka w sprawie była reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, a powództwo zostało uwzględnione, Sąd Okręgowy zasądził od strony pozwanej wynagrodzenie w kwocie 5400 zł.


Apelację wniosła strona pozwana zaskarżając wyrok w całości zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:
a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art.189 k.p.c.</a> przez brak zastosowania, podczas gdy powódka nie ma interesu prawnego w wytoczeniu powództwa, zaskarżone rozstrzygnięcie nie spowoduje wygaśnięcia roszczeń wobec Banku, zmianie ulegnie tylko podstawa prawna roszczenia;
b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez:
- dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającym na niewłaściwym uznaniu, że materiał dowodowy wskazuje na trwałość stanu intelektualnego powódki, co najmniej od chwili uzyskania przez niego pierwszego orzeczenia o niepełnosprawności, podczas gdy już z samej dokumentacji lekarskiej wynikają różne wnioski dotyczące stopnia rozwoju choroby powódki;
- uznanie za wiarygodny dowód z zeznań świadka A. S. (1), podczas gdy świadek jako syn powódki, ma interes w tym, aby powódka nie posiadała zadłużenia, co więcej nie był razem z powódką w dniu podpisywania umowy;
- dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na niewłaściwym uznaniu, że powódka w 2016 r. nie była w stanie samodzielnie funkcjonować, podczas gdy dzieci A. M. powierzyły jej opiekę nad ich własnym ojcem. W tym okresie pomieszkiwał też z powódką jej syn, jednak nie interesował się życiem matki, nie miał z nią dobrego kontaktu;
-przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z uwagi na brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego i błędne uznanie, że w dniu 11 sierpnia 2016 r. powódka znajdowała się w stanie psychicznym wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażanie woli, podczas gdy nie zostało to jednoznacznie potwierdzone w materiale dowodowym, a są to wnioski, które dla potwierdzenia wymagają wiadomości specjalnych;
c) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1))">art. 327
1 k.p.c.</a> polegającą na nienależytym wyjaśnieniu przyczyn stwierdzenia, że oświadczenie woli powódki złożone stronie pozwanej w dniu 11 sierpnia 2016 r. jest nieważne z uwagi na wady tego oświadczenia, gdyż przytoczone wyjaśnienia odnosiły się ogólnie do stanu zdrowia powódki, bez szczegółowej analizy okresu zawarcia umowy;
d) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 4)">art 235
2 §1 pkt 4)</a> i 5) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> w zw. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a>i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> przez brak przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii, podczas gdy zachodziła wątpliwość co do stanu świadomości w dniu 11 sierpnia 2016 r. Z materiału dowodowego wynika, że powódka w tym okresie była pod dużym wpływem partnera. Powódka była szczęśliwa i chciała uszczęśliwić osobę, którą darzyła uczuciem. Nie rozważono i nie zbadano czy takie emocje połączone z wcześniej wskazanymi zaburzeniami mają wpływ na stan świadomości powódki, niniejsze uzasadniało uzyskania wiadomości specjalnych.
2. przepisów prawa materialnego, a to:
a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 kc</a> poprzez błędne uznanie, że powódka złożyła oświadczenie woli obarczone wadą, która istniała w chwili zawarcia umowy, podczas gdy materiał dowodowy jednoznacznie nie wskazuje, że w okresie zawierania umowy wystąpiła wada oświadczenia uzgadniające stwierdzenie nieważności podjętych czynności przez powódkę;
b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> przez niezastosowanie, podczas gdy występowanie powódki z powództwem po otrzymaniu pozwu o zapłatę z powództwa (...) Banku S.A., nie służy stabilności obrotu, a jedynie prowadzi do nadużycia prawa, uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania finansowe wynikające z umowy o kredyt konsolidacyjny.
W rezultacie strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Powódka wniosła 
odpowiedź na apelację, w której domagała się oddalenia apelacji i zasądzenia kosztów postępowania apelacyjnego.


Sąd Apelacyjny zważył:

Apelacja jest bezzasadna.
Wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia rozpocząć należy od kwestii zdolności procesowej powódki, która jako osoba częściowo ubezwłasnowolniona ma stosownie do dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 15)">art.15 kc</a> ograniczoną zdolność do czynności prawnych. W rezultacie, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 65;art. 65 § 2)">art.65 § 2 kpc</a> powódka ma zdolność procesową wynikającą z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można uznać, aby w kategorii takich czynności mieściły się czynności prawne w postaci zawarcia umowy kredytu, co z kolei oznacza, że nie wydaje się, aby można było kwestionować, że powódka nie może samodzielnie występować w niniejszym procesie. Jednocześnie fakt, że powódka była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu nie sanuje negatywnych skutków samodzielnego występowania w sprawie strony, która w tej sprawie nie ma zdolności procesowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 maja 2016 r., III AUa 958/15).
W sprawie powódka samodzielnie wystąpiła do Sądu Rejonowego w G.((...)) o zwolnienie jej od kosztów i ustanowienie na jej rzecz pełnomocnika z urzędu na potrzeby wytoczenia niniejszego powództwa.
Sądowi Rejonowemu w G. uszło uwadze, że w uzasadnieniu wniosku powódka poinformowała, że została ubezwłasnowolniona i uwzględnił wniosek bez uprzedniego podjęcia czynności zmierzających do zapewnienia powódce prawidłowej reprezentacji już na etapie składania ww. wniosku.
Pełnomocnik z urzędu wyznaczony przez (...) w K. reprezentujący powódkę na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w G. wniósł pozew w niniejszej sprawie do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, który to sąd również nie podjął działań zmierzających do usunięcia skutków samodzielnego złożenia przez powódkę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i w konsekwencji samodzielnego występowania w niniejszym procesie.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, prawidłowe czynności powódki zmierzające do wytoczenia niniejszego powództwa powinny przyjąć postać wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznania pomocy prawnej z urzędu podpisanego przez jej kuratora, którym na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z 9 maja 2019 r.,(...) został ustanowiony A. S. (1) - ojciec powódki (k.402). Uprzedzając ewentualne wątpliwości, co do tego, czy kuratela osoby ubezwłasnowolnionej częściowo obejmuje też reprezentowanie osoby ubezwłasnowolnionej częściowo przez kuratora w procesie jeżeli postanowienie sądu opiekuńczego w przedmiocie ustanowienia kuratora nie zawiera upoważnienia kuratora do reprezentowania osoby ubezwłasnowolnionej częściowo, to na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Należy przywołać za Sądem Najwyższym (por.postanowienie z 12 maja 2011 r., III CSK 54/10), że 


nie można przyjąć, że w wypadku częściowego ubezwłasnowolnienia istnieje luka w prawie, polegająca na tym, że chociaż osoba częściowo ubezwłasnowolniona powinna być w pewnych sytuacjach reprezentowana przez swego przedstawiciela, osoby tego przedstawiciela brak. 


Przeciwnie, należy przyjąć, że w tym zakresie przedstawicielem ustawowym osoby częściowo ubezwłasnowolnionej jest jej kurator ustanowiony zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 16;art. 16 § 2)">art. 16 § 2 KC</a>, i że nie jest mu w tym celu potrzebne szczególne upoważnienie sądu opiekuńczego. W szczególności 


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 181;art. 181 § 1)">art.181 § 1 krio</a> przewidujący, że sąd opiekuńczy może upoważnić kuratora do reprezentowania osoby częściowo ubezwłasnowolnionej i do zarządzania jej majątkiem, oznacza tylko możliwość rozszerzenia uprawnień kuratora poza ramy przedstawicielstwa wynikającego z innych przepisów prawa, nie może zaś być interpretowany w tym sensie, że kurator, któremu sąd opiekuńczy nie przyznał uprawnień przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 181;art. 181 § 1)">art. 181 § 1 KRO</a>, nie może być przedstawicielem osoby częściowo ubezwłasnowolnionej nawet w tym zakresie, który wynika z przepisów prawa cywilnego materialnego i formalnego. 

W rezultacie należało przyjąć, że A. S. może i jednocześnie powinien występować w imieniu powódki w niniejszym postępowaniu i to na jego wniosek właściwy sąd powinien zwolnić powódkę od kosztów sądowych i przyznać powódce pomoc prawną z urzędu.
Brak działania przedstawiciela ustawowego za osobę, która nie ma zdolności procesowej powoduje, że postępowanie toczy się w warunkach nieważności. Jednakże przedstawiciel ustawowy może potwierdzić czynności procesowe dokonane bez jego udziału – samodzielnie przez stronę (por. M.Dziurda, P.Rawczyński w Komentarzu do KPC, cz.III pod red. A.Olasia nb 196 do art.66, Legalis 2025 i M.Manowska, Kpc. Komentarz aktualizowany, Lex 2022, nb 8).
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 19 grudnia 2025 r. stawił się w trybie zdalnym A. S. - kurator powódki, który potwierdził czynności procesowe podejmowane bezpośrednio przez powódkę i przez pełnomocnika powódki ustanowionego na wniosek złożony bezpośrednio przez powódkę, co sanuje skutki samodzielnego wystąpienia przez powódkę o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i reprezentowanie powódki w toku procesu przez pełnomocnika ustanowionego w ww. okolicznościach i uzasadnia omówienie zarzutów apelacji. Ich analizę rozpocząć należy od wskazania, że Sąd Apelacyjny podziela dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę materiału dowodowego, znajdującą podstawę w dyrektywach oceny dowodów zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>, ustalony stan faktyczny i przyjmuje je za własne.
Sąd Apelacyjny podziela też wnioski wyprowadzone przez Sąd Okręgowy na podstawie ustalonego stanu faktycznego, przy czym zauważyć należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera sformułowanie,które nie może być traktowane inaczej jak tylko jako oczywista omyłka – i tak, pierwsze zdanie po słowach: 
Sąd Okręgowy zważył, co następuje brzmi: 
powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. 

Omówienie zarzutów apelacji rozpocząć należy od wskazania, że nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art.233 § 1 kpc</a>, albowiem Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej, to jest zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego.
Skuteczne podniesienie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 2009 r., II PK 261/08). Jeśli sądowi nie można wytknąć błędnego z punktu widzenia logiki i doświadczenia życiowego rozumowania, nie dochodzi do obrazy ww. przepisu, nawet jeśli z dowodu można wywieść wnioski inne niż przyjęte przez sąd.
I tak, jeżeli chodzi o zarzut wadliwej według strony pozwanej oceny zeznań świadka A. S. (1), to strona pozwana upatruje przyczyn, dla których ww. ocena powinna być diametralnie odmienna w tym, że świadek jest synem powódki i nie był razem z powódką w dniu podpisywania umowy.
Ocenę tego zarzutu należy rozpocząć od wskazania, że A. S. nie jest synem powódki, a jej ojcem. Oczywiście, z punktu widzenia stopnia relacji można uznać ww. omyłkę za nie mającą znaczenia, aczkolwiek z punktu widzenia finansowych skutków rozstrzygnięcia sporu dla sytuacji majątkowej powódki różnica, czy A. S. jest synem czy ojcem może mieć znaczenie. Niezależnie od tej omyłki, przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">KPC</a> nie wykluczają możliwości ustalenia stanu faktycznego na podstawie zeznań osób bliskich, chociaż oczywiście zeznania takich osób należy traktować w sposób szczególnie wnikliwy.
Przed wszystkim, dla możliwości uznania zeznań A. S. za przydatne w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że A. S. nie był obecny podczas podpisywania umowy przez powódkę. W kontekście zeznań ww. świadka istotna jest okoliczność, że świadek podał szereg ważnych informacji o stanie zdrowia powódki w okresie poprzedzającym zawarcie umowy i w okresie zawierania umowy, które - gdyby były nieprawdziwe – mogłyby zostać łatwo podważone. Świadek zeznawał np. o przebiegu choroby powódki, o jej pobytach w szpitalu i wszystkie te okoliczności zostały potwierdzone dokumentacją chorobową powódki. Oczywiście, zeznania świadka nie mogły prowadzić (i nie prowadziły) do stwierdzenia stanu zdrowia powódki bezpośrednio w momencie zawierania umowy, ale pozwoliły na poczynienie ustaleń co do ogólnego zachowania powódki, co pozwoliło poddać dodatkowej weryfikacji wnioski opinii biegłych, a Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego co do wiarygodności zeznań świadka A. S..
Jako oczywiście bezzasadny należy ocenić zarzut, wedle którego o dowolnej ocenie materiału dowodowego, świadczy uznanie, że powódka w 2016r. nie była w stanie samodzielnie funkcjonować, w sytuacji gdy dzieci jej ówczesnego partnera (A. M.) powierzyły jej opiekę nad ich własnym ojcem, albowiem w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego, który pozwalałby na ustalenie przyczyn pozostawienia A. M. przez jego dzieci pod opieką powódki.
Wreszcie, bezzasadny jest zarzut wadliwego ustalenia stanu zdrowia powódki w momencie zawierania umowy kredytu i powiązany z nim zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1))">art.327
1 kpc</a> (z wyjątkiem ww. oczywistej omyłki w treści uzasadnienia). Biegłe w opinii potwierdziły, że w czasie zawierania umowy kredytu powódka znajdowała się w stanie niepełnej remisji objawów choroby, co czyniło ją niezdolną do kierowania postępowaniem i niezdolną do prawidłowego rozpoznania znaczenia swoich czynów. Biegłe wyprowadzając ww. wnioski odwoływały się do ich oceny zdrowia powódki wynikającej z badania powódki, ale także do dokumentacji medycznej powódki. Sąd Okręgowy dokonał ustaleń na podstawie ww. wniosków i na tej podstawie – to jest z uwagi, że w czasie zawierania umowy powódka była niezdolna do kierowania postępowaniem i do prawidłowego rozpoznania znaczenia swoich czynów – stwierdził nieważność umowy. W żadnym wypadku nie można przyjąć, że ww. argumentacja jest niewystarczająca i że odnosi się ogólnie do stanu zdrowia, a nie do konkretnych okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności oświadczenia woli.
Wreszcie bezzasadny, a wręcz niezrozumiały jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 4)">art 235
2 §1 pkt 4)</a> i 5) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> w zw. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art.278 k.p.c.</a>i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> przez brak przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii wobec faktu, że jedna z dwóch biegłych sporządzających opinię (M. G.) jest biegłym sądowym z zakresu psychologii klinicznej. Natomiast co do wpływu na zdrowie powódki okoliczności, że powódka była w tym okresie pod dużym wpływem partnera, że była szczęśliwa i chciała uszczęśliwić osobę, którą darzyła uczuciem i czy okoliczność ta, a w szczególności ww. emocje połączone z wcześniej wskazanymi zaburzeniami miały wpływ na stan świadomości powódki, to przecież biegłe oceniając stan zdrowia powódki brały pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na jej zdrowie i gdyby występował sugerowany przez stronę pozwaną wpływ związku powódki z jej ówczesnym partnerem na zdrowie powódki to biegłe zwróciłyby uwagę na ww. okoliczność. Również w dokumentacji medycznej powódki brak jest uwag, aby jej związek z A. M. oddziaływał na jej zdrowie – w jakikolwiek sposób.
Analizę zarzutów przepisów o charakterze materialnoprawnym należy rozpocząć od oceny zarzutu braku interesu prawnego w wytoczeniu niniejszego powództwa.
Występowanie – co do zasady – interesu prawnego w domaganiu się ustalenia nieważności czynności prawnej w postaci umowy kredytu wydaje się być oczywiste – por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, w którym Sąd Najwyższy wskazał, że wyrok zasądzający świadczenie restytucyjne, oparty na przesłankowym zbadaniu ważności umowy kredytu, nie rozstrzygałby ze skutkiem określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art.365 § 1 kpc</a> o ważności umowy kredytu
W rezultacie należy zastanowić się, czy istnieją przyczyny, aby w sprawie uznać, że powódce – odmiennie aniżeli np. konsumentom w tzw. sprawach 
frankowych – taki interes prawny nie przysługuje.
Niewątpliwie między stanami faktycznymi umów kredytu, co do których występowanie interesu prawnego nie jest kwestionowane i umową zawartą przez powódkę występują różnice. Jedną z nich jest okoliczność, że zawarta przez powódkę umowa nie zawiera zabezpieczeń w postaci hipotek, a taka forma zabezpieczenia, występująca powszechnie w umowach kredytu, stanowi argument na rzecz przyjęcia interesu prawnego w wytoczeniu powództwa i w efekcie uznania, że samo powództwo o zapłatę nie rozstrzyga o wszystkich skutkach umowy. Rzecz w tym, że zawarta przez powódkę umowa zawiera postanowienia istotne z punktu widzenia interesu prawnego powódki, których rozstrzygnięcie ze skutkiem określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art.365 § 1 kpc</a> w wyniku wytoczenia powództwa o zapłatę może wywoływać wątpliwości. Nawet bowiem w sytuacji, gdy orzeczeniem takim będzie wyrok oddalający powództwo pozwanego Banku przeciwko powódce o zapłatę mogą powstać wątpliwości o granice związania sądów ww. wyrokiem oddalającym powództwo.
Przykładem takich postanowień umowy jest § 9 ust.5 i 6 (k.72) na podstawie których pozwany Bank może pobierać i przekazywać informacje stanowiące tajemnicę bankową osobom trzecim. Warto też zauważyć, że kurator powódki na rozprawie apelacyjnej poinformował, że jeszcze listopadzie 2025 r. odebrał telefon z wezwaniem powódki do spłaty kredytu oraz sms z propozycją kredytu konsolidacyjnego na kwotę 130 000 zł, co zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowi to kolejny argument na potwierdzenie, że sprawa o zapłatę nie rozwiąże wszystkich kwestii spornych pomiędzy stronami wynikających z faktu zawarcia ww. umowy, skoro strona pozwana konsekwentnie nie tylko w niniejszym procesie, ale także w jej zachowaniu pozaprocesowym uważa umowę za ważną.
Nie jest także uzasadniony argument strony pozwanej, że ustalenie nieważności umowy nie rozwiąże wszelkich sporów pomiędzy stronami, bo zmieni się co najwyżej podstawa żądania przez pozwany Bank zwrotu środków finansowych udostępnionych powódce z podstawy umownej na podstawę z tytułu nienależnego świadczenia.
Rzecz w tym, że dopiero niniejszy prawomocny wyrok wyjaśni w relacjach pomiędzy stronami, że zawarta umowa jest nieważna. Co więcej, jak wskazano w poprzednich akapitach strona pozwana konsekwentnie podtrzymuje swoje stanowisko, iż umowa została zawarta w sposób ważny i skuteczny nie tylko w niniejszym procesie.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 kc</a> poprzez błędne uznanie, że powódka złożyła oświadczenie woli obarczone wadą. Jak wynika z wcześniejszego fragmentu uzasadnienia Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że powódka składając oświadczenie woli pozostawała w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, co prowadzi do stwierdzenia nieważności oświadczenia woli na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art.82 kc.</a>

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> poprzez jego niezastosowanie wobec wystąpienia powódki z niniejszym powództwem po otrzymaniu pozwu o zapłatę z powództwa pozwanego Banku, gdyż takie zachowanie – według strony pozwanej nie służy stabilności obrotu, a jedynie prowadzi do nadużycia prawa, uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania finansowe wynikające z umowy o kredyt konsolidacyjny.
Nie można bowiem uznać za nadużycie prawa podejmowania działań zmierzających do stwierdzenia nieważności oświadczenia woli złożonego w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, niezależnie od skutków takich działań – pozytywnych dla składającego takie oświadczenie woli i negatywnych dla odbiorcy tego oświadczenia woli.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art.385 kpc</a> oddalił apelację strony pozwanej jako bezzasadną.
Sąd Apelacyjny orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art.98 § 1 i 3 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art.391 § 1 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 6)">§ 2 pkt 6</a> w związku z § 10 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r. (Dz.U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.).
</div>