sygn. I ACa 1848/22 22 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 22 grudnia 2025, sygn. I ACa 1848/22

Data orzeczenia 22 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Sławomir Jamróg

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 108 kpc art. 109 kpc art. 206 kc art. 224 kc art. 225 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)

art. 227 kpc art. 230 kpc art. 232 kpc art. 233 kpc art. 278 kpc art. 286 kpc art. 327 kpc art. 385 kpc art. 386 kpc art. 455 kc art. 481 kc

Sygn. akt I ACa 1848/22
<div>
<h2>WYROK CZĘŚCIOWY</h2>


W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie, I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg
Protokolant: Dominika Lasek
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa A. P.

przeciwko M. P., J. P. i(...) Spółce z o.o. z siedzibą w K.

o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt I C 1223/18
1. zmienia zaskarżony wyrok :
a) w punkcie II. w ten sposób , że dodatkowo zasądza od pozwanej (...) spółki z o.o. w K. na rzecz powódki A. P. kwotę 124.035,92 zł (sto dwadzieścia cztery tysiące trzydzieści pięć 92/100 złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:
- 82.690,62 zł od dnia 24 stycznia 2018r. do dnia zapłaty,
- 41.345,30 zł od dnia 26 stycznia 2019r do dnia zapłaty ,
a także zasądza odsetki ustawowe za opóźnienie liczone:
- od kwoty 6.890,88 zł za okres od dnia 31 marca 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r.,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 30 kwietnia 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 31 maja 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 30 czerwca 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 31 lipca 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 31 sierpnia 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 30 września 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 3l października 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 30 listopada 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r,
- od kwoty 3.445,44 zł za okres od dnia 31 grudnia 2018r. do dnia 25 stycznia 2019r;
b) w punkcie III. poprzez nadanie mu treści: „III. zasadza od pozwanej (...) spółki z o.o. w K. na rzecz powódki kwotę 13.200 zł (trzynaście tysięcy dwieście złotych) a pozostałe koszty procesu pomiędzy stronami wzajemnie znosi;”;
2. oddala apelację powódki w stosunku do pozwanej (...) spółki z o.o. w K. w pozostałej części a w stosunku do M. P. i J. P. w całości;
3. zasądza od (...) spółki z o.o. w K. na rzecz powódki A. P., tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 13.798 zł (trzynaście tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt osiem złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty;
4. nakazuje ściągnąć od pozwanej (...) spółki z o.o. w K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 2.560,10 zł (dwa tysiące pięćset sześćdziesiąt złotych), tytułem kosztów sądowych;
5. zasądza od powódki A. P. na rzecz pozwanych M. P. i J. P. tytułem kosztów postępowania apelacyjnego kwoty po 675 zł (po sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
Sygn. akt I ACa 1848/22
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2022r., sygn.. akt I C 1223/18 Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od pozwanego (...) sp. z o.o. w K. na rzecz powódki A. P., 180 964,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia liczonymi od: a) 120 642,66 zł od 24 stycznia 2018r. do dnia zapłaty; b)60 321, 34 zł od 26 stycznia 2019r. do dnia zapłaty (pkt I) , oddalił dalej idące powództwo (pkt II) zniósł wzajemnie pomiędzy stronami koszty procesu (pkt III(, nie obciążył powódki i pozwanego (...) sp. z o.o. w K. kosztami sądowymi za pierwszą instancję.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny:
Powódka A. P. oraz pozwani P. N. (1), J. P. i M. P. są współwłaścicielami nieruchomości o pow. użytkowej 985 m2 położonej w B. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy(...) w K. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w K. prowadzi księgi wieczyste nr (...). Przedmiotowa nieruchomość składa się z działek o nr ewidencyjnych (...). Udziały powódki i pozwanych (J. i M. P. na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej) we własności przedmiotowej nieruchomości są równe i wynoszą po 1/3. Powódka nabyła swój udział we własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy darowizny z dnia 26 stycznia 2012 r. (akt notarialny Rep. A nr (...)) od brata A. K., który był poprzednim współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości.

A. K., P. N. (1) oraz J. P. byli wspólnikami (po 1/3) w pozwanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Przedmiotem działalności pozwanej spółki jest m.in. produkcja wyrobów metalowych oraz wykonywanie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

A. K., P. N. (1), J. P. i M. P. jako wydzierżawiający, 15 lutego 2008r. zawarli z pozwaną (...) sp. z o.o. w K. jako dzierżawcą umowę dzierżawy. Przedmiotem tej umowy była opisana nieruchomość zaś umowa została zawarta na czas nieokreślony (§ 4 umowy). Na jej podstawie dzierżawca zobowiązał się do płacenia czynszu dzierżawnego w wysokości 21 zł za 1 m2 plus VAT w terminie do 14-tego dnia następnego miesiąca, przelewem na rachunek bankowy wskazany przez wydzierżawiających na fakturach VAT.
Przedmiotowa umowa została wypowiedziana przez pozwaną Spółkę pismem z 22 grudnia 2014r. ze skutkiem na 31 grudnia 2015r.
Powódka nie wyraziła następnie zgody na zwarcie z pozwaną Spółką umowy najmu hali o powierzchni 985 m2 znajdującej się na tej nieruchomości. Powódka zażądała wydania nieruchomości i poinformowała, że w razie nieuwzględnienia jej żądania będzie dochodzić wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.
Pozwana Spółka od 2 stycznia 2016r. korzysta z hali znajdującej się na nieruchomości bez tytułu prawnego, albowiem z uwagi na brak zgody powódki nie została zawarta umowa najmu.
Pozwana spółka korzysta wyłącznie z hali, w której prowadzi działalność produkcyjną tak jak to miało miejsce w okresie obowiązywania umowy dzierżawy. Pozwana Spółka nie korzysta natomiast z pozostałych części nieruchomości; w szczególności innych znajdujących się na niej budynków. W tych pomieszczeniach pozostali współwłaściciele przechowują swoje prywatne rzeczy; w pomieszczeniach jednego z tych budynków składowane są również elementy niezbędne do ich wykończenia.
Teren nieruchomości jest ogrodzony i strzeżony przez ochronę. Dostęp do nieruchomości jest możliwy przez bramę, która jest otwarta w godzinach pracy pozwanej Spółki. Brama jest otwierana na pilota i żaden ze współwłaścicieli nie dysponuje pilotem do bramy. Po godzinach pracy Spółki brama jest otwierana przez portierów.
Stawka czynszu za halę magazynową w latach 2016 - 2019 wynosi odpowiednio: 14,61 zł, 15,30 zł, 16,02 zł, 16,77 zł. Wysokość wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z udziału w wysokości 1/3 w okresie od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2018r.z hali magazynowej (...) wraz z placem utwardzonym wynosi 180 964,0 zł.
Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że co do zasady powództwo zasługiwało na uwzględnienie w odniesieniu do pozwanego (...) sp. z. o.o. w K., albowiem pozwanej spółce - w okresie objętym żądaniem pozwu - nie przysługuje żadne uprawnienie do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, co oznacza, że jest posiadaczem w złej wierze. Nie budzi natomiast wątpliwości i faktycznie jest bezsporne, albowiem wynika to zarówno z zeznań stron jak i świadków, że pozwana Spółka włada przedmiotową nieruchomością w zakresie określonym powierzchnią hali przemysłowej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji powódka nie udowodniła, aby zakres korzystania z nieruchomości przez pozwaną Spółkę nie ograniczał się tylko do powierzchnia hali produkcyjnej, albowiem na tę okoliczność nie przedstawiła żadnych dowodów.
Twierdzenia powódki, że pozwana Spółka korzysta z pozostałych budynków wzniesionych na tej nieruchomości, albowiem w pomieszczeniach tych budynków są składowane elementy służące do produkcji okazały się niezasadne. Owe stalowe elementy, które powódka dostrzegła w pomieszczeniach pozostałych budynków podczas oględzin prowadzonych przez rzeczoznawcę i które uważała za elementy służące do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę okazały się elementami przewidzianymi do budowy kolejnej hali produkcyjnej, która miała powstać przy budynku (...), ale ostatecznie nie została wybudowana. Takie przeznaczenie tych elementów wynika z zeznań pozwanego J. P. i powódka w żaden sposób nie podważyła wiarygodności tej relacji, tym bardziej, że z jej zeznań wynika, iż sama nie była pewna do czego służą owe elementy.
Nie można również przyjąć, aby pozwana Spółka korzystała z pomieszczenia biurowego i zaplecza sanitarnego jako odrębnych powierzchni. Pomieszczenie biurowe stanowi części hali i jako takie jest objęte zakresem korzystania przez pozwaną Spółkę natomiast z zaplecza sanitarnego nie korzysta pozwana, lecz podwykonawcy i ich pracownicy.
Skoro zaś pozwana Spółka korzysta z cudzej nieruchomości bez tytułu prawnego i jest posiadaczem w złej wierze, to jest obowiązana uiścić wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości, o czym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224)">art. 224 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a>

Wysokość tego wynagrodzenia Sąd ustalił na podstawie opinii biegłej E. H..
W tym zaś stanie rzeczy i mając na względzie powyższe Sąd ustalił wysokość wynagrodzenia, na 180 964,00 zł, o czym orzekł w pkt. I sentencji wyroku.
W odniesieniu do żądania zasadzenia odsetek za opóźnienie Sąd zauważył, że roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości ma charakter zobowiązania bezterminowego, co oznacza, że wymaga wezwania do zapłaty zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> i staje się wymagalne po upływie wyznaczonego terminu. Roszczenie o zapłatę 120 642,66 zł stało się wymagalne z 23 stycznia 2018r., tj. po upływie 7 dni od dnia doręczenia pozwanej Spółce odpisu pozwu, który w realiach przedmiotowej sprawy pełnił również funkcję wezwania do zapłaty.
Odpis pozwu został doręczony pozwanej 16 stycznia 2018r. zaś odpowiedni termin do spełnienia świadczenia, który w okolicznościach w okolicznościach przedmiotowej sprawy wynosił 7 dni, upłynął z 23 stycznia 2018r. Oznacza to zaś, ze pozwana popadła w opóźnienie w spełnieniu świadczenia z 24 stycznia 2018r. co uzasadnia żądanie zasądzenia odsetek za opóźnienie od tej daty.
W odniesieniu natomiast do odsetek za opóźnienie od 60 321,34 zł, objętej pismem stanowiącym rozszerzenie powództwa, Sąd wskazał, że powódka przedstawiła wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania do co do każdej z kwot objętych przedmiotowym pismem, ale nie przedstawiła dowodów na okoliczność, że te wezwania zostały ogóle doręczone pozwanej, a tym bardziej doręczone w dacie umożlwiającej spełnienie świadczenia zgodnie z terminem wyznaczonym w owych wezwaniach.
Z uwagi na tę okoliczność Sąd uznał, że roszczenie o zapłatę tej kwoty stało się wymagalne z 25 stycznia 2019r. tj. po upływie 7 dni od daty doręczenia pozwanej pisma stanowiącego rozszerzenie powództwa, które również należało potraktować jako wezwanie do zapłaty. Oznacza to, że pozwana popadła w opóźnienie w odniesieniu do tej kwoty od 26 stycznia 2019r. i od tej daty należało zasądzić odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia.
Nie zasługiwało natomiast na uwzględnienie dalej idące powództwo skierowane przeciwko pozwanej Spółce tak co do wysokości należnego wynagrodzenia jak i daty początkowej naliczania odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, albowiem roszczenia powódki okazały się niezasadne.
Nie zasługiwało również na uwzględnienie powództwo skierowane przeciwko pozostałym współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości.
Sąd podkreślił, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 206)">art. 206 k.c.</a> każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. W świetle cytowanego przepisu współwłaściciel może domagać się od współwłaściciela, korzystającego z rzeczy wspólnej z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 206)">art. 206 k.c.</a> w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2;art. 225)">art. 224 § 2 lub art. 225 k.c.</a> Nie może jednak usprawiedliwiać żądania przez współwłaściciela wynagrodzenia od pozostałych współwłaścicieli posiadanie przez nich rzeczy wspólnej „ponad udział”, albowiem w sytuacjach objętych zakresem zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 206)">art. 206 k.c.</a> nie sposób zasadnie mówić o uprawnieniu współwłaścicieli do korzystania z rzeczy wspólnej w granicach udziału . Samo zatem twierdzenie współwłaściciela o korzystaniu przez innego współwłaściciela z rzeczy wspólnej w zakresie przewyższającym przysługujący mu udział nie daje podstaw do dochodzenia jakiegokolwiek roszczenia (por. wyrok SN z dnia 27 kwietnia 2001 r., III CKN 21/99). Roszczenie współwłaściciela przeciwko innemu współwłaścicielowi o wynagrodzenie za korzystanie przez niego z rzeczy wspólnej może uzasadniać tylko ziszczenie się określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> przesłanek w razie naruszenia przez tego innego współwłaściciela <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 206)">art. 206 k.c.</a>

Powódka mogłaby zatem domagać się zapłaty od pozostałych pozwanych wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy wspólnej, gdyby zgodnie ze spoczywającym na niej z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> ciężarem dowodu wykazała, że pozwani bezprawnie uniemożliwili jej korzystanie z przedmiotowej nieruchomości, czego w niniejszej sprawie nie udowodniła.
Bez znaczenia pozostają argumenty powódki, że pozwani przechowują na nieruchomości swoje prywatne rzeczy, albowiem jako współwłaściciele są uprawnieni do korzystania ze swojej własności zaś przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> regulujących współwłasność nie wynika, aby współwłaściciel miał uprawnienie do korzystania tylko z takiej części wspólnej rzeczy, która odpowiada wielkości jego udziału.
Nie można również przyjąć, aby przejawem uniemożliwienia powódce korzystania z nieruchomości był brak wydania kluczy do bramy, albowiem brama jest otwierana na pilota i żaden ze współwłaścicieli nie posiada do niej kluczy. Nie jest również tego przejawem rzekoma odmowa wpuszczenia powódki na teren nieruchomości, albowiem jeżeli nawet taka sytuacja rzeczywiście miała miejsce to była ona rezultatem zachowania ochrony, którzy wykonywali swoje obowiązki nie zaś któregokolwiek ze współwłaścicieli. Za przejaw uniemożliwienia korzystania z nieruchomości nie można również uznać niewyrażenie przez pozostałych współwłaścicieli zgody na propozycje zagospodarowania nieruchomości przedstawione przez powódkę. W istocie rzeczy przebieg niniejszego postępowania prowadzi do wniosku, że powódka nie wykazuje żadnego zainteresowania przedmiotową nieruchomością i dowodzi tego chociażby analiza treści jej zeznań. Powódka nie była w stanie wskazać żadnych przykładów takich zachowań pozostałych współwłaścicieli, które należałoby zakwalifikować jako naruszające <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 206)">art. 206 k.c.</a> Zasadnicze argumenty podnoszone przez powódkę dotyczące możliwości wynajęcia hali przez podmiot inny niż pozwana Spółka czy przedstawienie propozycji zagospodarowania nieruchomości i brak zgody na te propozycje ze strony pozostałych współwłaścicieli nie stanowią przejawu uniemożliwia korzystania powódce z nieruchomości, albowiem powtórzyć należy, że pozwani mieli prawo nie zgodzić się na te propozycję; identycznie jak powódka miała prawo nie zgodzić się na propozycję zawarcia nowej umowy najmu.
W tym zaś stanie rzeczy i mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w pkt. III sentencji wyroku.
Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu powołano <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>

Apelację od tego wyroku wniosła powódka, zaskarżając orzeczenie w punktach II, III oraz IV, zarzucając:
1. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego M. N.,
2. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów , co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że:
a) pozwany korzysta z hali o pow. 985m2 pomimo, że J. P. i P. N. (1) przyznali, iż Spółka korzysta również z zaplecza socjalnego o powierzchni 50m2 — jako części parteru budynku biurowego (...),
b) pozwany (...) Spółka z o. o. nie korzysta z pozostałej części nieruchomości ( poza halą ) mimo. że;
świadkowie A. K., W. B., J. G., B. B. oraz powódka zeznali, że sposób korzystania spółki (...) Spółka z o. o. z tej nieruchomości jest taki sam jak w czasie kiedy była zawarta umowa dzierżawy między spółką a właścicielami nieruchomości a wówczas spółka -co wynika z zapisów umowy- korzystała z całej nieruchomości.
c) świadkowie i strony potwierdziły, że podwykonawcy tej spółki korzystają z parkingu, zaplecza sanitarnego i socjalnego oraz budynku (...) w którym są trzymane elementy produkcyjne tej spółki,
d) spółka (...) Spółka z o. o. ochrania całą nieruchomość ( pilot do bramy — która stanowi wyłącznie jedyny wjazd na nieruchomość, płaci za ochronę całości ) a nie tylko za halę
e) pozwani ad. 2 do ad. 4 nie uniemożliwili powódce korzystanie z przedmiotowej nieruchomości mimo, że:
- tylko oni przejęli całą nieruchomość od (...) Spółka z o. o. po zakończeniu umowy dzierżawy a wynika to wprost z protokołu przekazania.
- bezprawnie udostępnili nieruchomość firmie (...) Spółka z o. o. czego mają pełną świadomość, bez zgody powódki ( okoliczność przyznana przez pozwanych ),
- nie wydali powódce kluczy do nieruchomości ani pilota do bramy mimo żądań formułowanych przez powódkę ( co wynika z zeznań powódki oraz dokumentów zalegających w aktach sprawy )
- magazynują w budynkach (...) oraz (...) swoje ruchomości ( okoliczność przyznana przez pozwanych ) w ten sposób uniemożliwiając powódce korzystanie z tych nieruchomości
- nie wyrażają zgody na komercyjne wykorzystanie budynków w których magazynują swe ruchomości mimo pism powódki i ofert najmu.
3. sprzeczność ustaleń faktycznych jakich dokonał Sąd Okręgowy w Krakowie z materiałem dowodowym w sprawie, a polegający na przyjęciu, że:
a/ pozwany (...) Spółka z o. o. nie korzysta z całej nieruchomości oraz , że pozwani ad.2 do ad.4 nie uniemożliwili powódce korzystanie z całej nieruchomości mimo, że dowody te potwierdzają, że wszyscy pozwani korzystają z całej nieruchomości i w tym zakresie zarzucam pominięcie przez Sąd szeregu dowodów jakie zostały zgromadzone w aktach sprawy ( Sąd nie wydał w tym zakresie żadnego postanowienia o pominięciu tych dowodów) :
- dokumentację zdjęciową nieruchomości załączona przez powódkę do pisma z dnia 29.01.2019r.
- dokumentów załączonych do pisma powódki z dnia 08.05.2019r.
- pism złożonych przez powódkę — propozycja komercjalizacji nieruchomości
- postanowienia Sądu Okręgowego wK., Wydział Il Cywilny - Odwoławczy z dnia 05.11.2020r. do sygn. akt (...)

4. naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> poprzez jego nie zastosowanie i pominięcie, że pozwani otrzymali comiesięczne wezwania do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości ( tej okoliczności w toku sprawy pozwani nie zanegowali).
5. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278(1))">art. 278 (1) k.p.c.</a> poprzez jego nie zastosowanie i pominięcie dowodu z Opinii biegłego sądowego M. N. a która została przeprowadzona na zlecenie Sądu Rejonowego (...)w K., Wydział I Cywilny w sprawie (...)

6. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286 k.p.c.</a> poprzez jego niezastosowanie tj poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z nowej opinii biegłego sądowego mimo, że opinia biegłej E. H. jest niejasna i jest sprzeczna z opinią biegłego N. ,
7. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1)">art. 327
1§1pkt 1 k.p.c.</a> poprzez nie odniesienie się do dowodów wskazanych przez powódkę,
8 naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> poprzez odmowę uznania, że termin płatności wynikał z właściwości zobowiązania , gdyż pozwani otrzymują co miesiąc płatność tego wynagrodzenia od spółki (...) a zatem tak samo powinno zostać spełnione świadczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.
Powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i o zasądzenie łącznie kwoty 305512 zł z odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot 8486 zł od 10 dnia każdego kolejnego miesiąca począwszy od lutego 2917r. do stycznia 2019r.
Wobec wyegzekwowania wyroku w części prawomocnej powódka sprecyzowała żądanie apelacji poprzez zasądzenie od wszystkich pozwanych dalszej kwoty 124.848 zł z odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot 3459,66zł od 10 dnia każdego kolejnego miesiąca począwszy od lutego 2017r. do stycznia 2019r. a także zasądzenie także odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwot 5026,78zł od 10 dnia każdego kolejnego miesiąca począwszy od lutego 2017r. do stycznia 2019r. . Żądała też zasądzenia kosztów procesu za I i II instancję według norm.
Zdaniem powódki stawka wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z hali za okres od 2016r do 2018r. została zaniżona i powinna być wyższa o kwotę 52548zł. Ponadto jej zdaniem Sąd pominął faktycznie zajmowaną powierzchnię co powinno spowodować zasądzenie dodatkowej kwoty 72000zł . łączna więc kwota należna za 36 miesięcy powinna wynieść 124648zł , przy czym cała należna powódce kwota nienależnego świadczenia być uiszczana miesięcznie co oznacza , że strona pozwana pozostaje w opóźnieniu za poszczególne miesiące.
Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny zasadniczo uznał za własne ustalenia Sądu Okręgowego z tą zmianą, że ustala, powódka została pozbawiona możliwości korzystania z parteru w budynkach znajdujących się na tej nieruchomości bez możliwości udostępnienia do współkorzystania powódce wobec zakresu posiadania przez spółkę (...) , która korzysta nie tylko z hali przemysłowej lecz także z parteru budynku i z terenu dróg dojazdowych przez spółkę (...).
Zauważyć ponadto należy , że jakkolwiek powódka nie wyraziła zgody na oddanie umowy do korzystania przez spółkę (...) to jednak umowa wywołała skutki obligacyjne skoro faktycznie(...) korzysta z przedmiotu najmu a ponadto wbrew twierdzeniom pozwanych pozostali właściciele wystawiali faktury VAT (k 98-136). Niezależnie jednak od tego z jakiego tytułu pozwani współwłaściciele pobierają pożytki, to wobec korzystania przez spółkę powódka nie ma możliwości korzystania nie tylko z z hali ale także z dróg dojazdowych i z parteru budynku to właśnie sposób korzystania przez spółkę (...) wyklucza możliwy zakres współposiadania nieruchomości przez powódkę. To, że spółka (...) wynajęła ochronę i zajmuje teren wynika ze zgody pozostałych pozwanych współwłaścicieli albowiem to M. P. , J. P. i P. N. (1) przejęli teren nieruchomości z infrastrukturą drogową. po zakończeniu dzierżawy w 2015r. (k 109 akt sprawy i k135 akt (...)) , oni też przystąpili do zawarcia kolejnej umowy i decydowali jaki będzie zakres dalszego korzystania po zawarciu drugiej umowy tj umowy najmu (vide zeznania P. N. (1) z dnia 4 kwietnia 2017rr w sprawie (...), umowa najmu z dnia 2 stycznia 2016r. k64, ). Zakres ten był faktycznie szerszy niż tylko powierzchnia hali bo spółka korzysta także z dróg i parkingu. Z zeznań świadka W. B. wynika, że spółka zajmuje halę i drogi dojazdowe, (protokół z dnia 11 czerwca 2019r. Ponadto spółka korzysta z zaplecza sanitarnego na parterze budynku (...) . co potwierdzają także oględziny dokonane przez biegłą (k1116). Aby wejść do budynku należy przejść przez halę przemysłową. Zarówno P. N. (1) jak i J. P. w latach 2016-2018r. byli członkami zarządu spółki (...) uprawnionymi do reprezentacji spółki (odpis pełny KRS : (...)) , stąd to decyzje zarządu podejmowane za spółkę o zasadach wjazdu oznaczają brak możliwości wjazdu powódki na teren nieruchomości. Nota bene brak możliwości korzystania z dostępu do nieruchomości z uwagi na specyfikę obiektu i zajmowanie go przez spółkęJ. iM. P. w istocie przyznali w uzasadnieniu sprzeciwu (k 254). Sam P. zeznawał wprawdzie, że na teren może tam wjechać kto chce ale jego zeznania nie są wiarygodne w aspekcie istnienia ochrony obiektu. Nie wykazano natomiast by pomieszczenia w budynkach , które nie są na piętrze i nie są wykończone mogą być przedmiotem wykorzystania przez powódkę jak i nie wykazano , że sposób korzystania przez J. P. , który trzyma tam także swoje rzeczy ruchome był nie do pogodzenia ze współposiadaniem przez pozostałych współwłaścicieli . Właściciel domu mieszkalnego może żądać na podstawie art. 206 wyznaczenia mu do używania pomieszczeń odpowiadających jego udziałowi, jeżeli da się to pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z domu przez innych współwłaścicieli. Wykorzystanie zaś pietra na magazyn jest możliwe. W istocie zakres możliwości korzystania z budynków wynika ze sposobu zagospodarowania terenu przez spółkę , w tym jej podwykonawców. Niewątpliwie utrudnione jest korzystanie z parteru budynku, szczególnie, że z części korzystają także podwykonawcy. Nawet jednak jeżeli podwykonawcy korzystają z części pomieszczeń to nie władają oni nieruchomością jako posiadacze zależni. Z zeznań J. G. wynika, że jako zleceniobiorca korzysta on z hali ale czyni to jako współpracownik firmy (...). Opinia zaś biegłej E. H. jednoznacznie wskazuje, że w budynku (...) znajduje się zaplecze sanitarne dla hali (...). P. przyznał, że nie da się osobno korzystać z pomieszczeń sanitarnych i tylko spółka (...) może z nich korzystać. Ze sprawozdania z dnia 28 maja 2022r. również wynika, ze firma (...) korzysta z pomieszczeń sanitarnych (k.907). Zarówno z zeznań J. G. jak i W. B. wynika wprawdzie , że spółka nie korzysta z budynków jednak zeznawali oni, że są tam profile aluminiowe . Te zaś są związane z przedmiotem działalności spółki.
Sąd Apelacyjny podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie pogląd, że właściciel może żądać od posiadacza, który wynajął rzecz wynagrodzenia za korzystanie zasadniczo tylko w odniesieniu do tej części nieruchomości, która nie była przedmiotem najmu. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2017 r. IV CSK 287/16). Może natomiast od wynajmującego żądać zwrotu pożytków lub też jeżeli strony najmu miały świadomość braku tytułu wynajmującego do zawarcia umowy. Nie wyklucza to jednak żądania od najemcy wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. Dotyczy to w szczególności sytuacji w których umowa najmu określała czynsz , który nie odpowiadał warunkom rynkowym. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 230)">art. 230</a> in principio <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a>, przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego. Przepis będzie miał zastosowanie albowiem spółka pomimo wygaśnięcia dzierżawy nadal korzystała z rzeczy. Należy więc przyjąć, że to spółka (...) jako posiadacz zależny jest zobowiązana do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie a pozostali współwłaściciele mogliby być co najwyżej zobowiązani do rozliczenia pożytków (por. uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 19 kwietnia 2017 r. III CZP 84/16). Treść pozwu nie daje podstaw do oceny, że powódka domaga się czynszu lecz domaga się wynagrodzenia z tytułu korzystania bezumownego od spółki (...) (k.4) oraz wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy od pozostałych współwłaścicielu korzystających z rzeczy (k.8.). Powołano wprawdzie także przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> wskazujący także na obowiązek zwrotu wartości pożytków, których z powodu złej gospodarki posiadacz nie uzyskał. Powódka jednak nie żądała rozliczenia pożytków uzyskanych przez pozwanych co zresztą zabezpieczało ją przed konsekwencjami udostępnienia spółce nieruchomości poniżej wartości rynkowych. Rozszerzenie żądania dotyczyło jedynie okresu i kwoty w pozostałym zakresie podstawa roszczenia nie została zmieniona (k 391. ) .
Sąd Apelacyjny podzielił więc stanowisko Sądu Okręgowego, że to spółka (...) jest zobowiązana do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie jednak w szerszym zakresie , przy uwzględnieniu ograniczeń możliwości korzystania z terenu nieruchomości wynikających ze sposobu zorganizowania wjazdu i ochrony terenu jak sposobu zorganizowania dostępu do budynków, który jednak nie wyklucza częściowej możliwości wykorzystania budynków przez inne osoby w tym współwłaścicieli na np. na piętrze. Za podstawę orzekana Sąd Apelacyjny przyjął więc oszacowanie uwzględniające faktyczne wykorzystanie obiektów tj w wariancie 3 (k.1112).
O wysokości należnego właścicielowi wynagrodzenia z tytułu bezumownego zajmowania rzeczy decydują stawki rynkowe za korzystanie z danego rodzaju rzeczy w określonych warunkach (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2000 r., IV CKN 5/00, nie publ., z dnia 11 maja 2005 r., III CK 556/04, nie publ. i z dnia 15 września 2005 r., II CK 61/05, nie publ.). Z opinii biegłej M. C. wynika, że średniorynkowy czynsz za najem hali z możliwością korzystania z parteru budynku i zaplecza sanitarnego wynosi za cały okres objęty pozwem 914.619,60 zł z czego 1/3 część przypadająca powódce wynosi po zaokrągleniu 304.999,92 zł ( w zaokrągleniu 305000 zł a więc 8.472,22 zł miesięcznie. Wymagalność roszczenia zależną była od wezwania skierowanego do zobowiązanego do zapłaty wynagrodzenia. Zwrócić należy uwagę, że wezwanie z dnia 4 stycznia 2018r. k176 dotyczące wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za 2016 i 2017r. zostało skierowane do wszystkich pozwanych Dowód nadania został dołączony ( K170-175). M. P. otrzymała wezwanie w dniu 11 stycznia 2018 r. a J. P. w dniu 16 stycznia 2018 r. Z faktu nadania do spółki (...) i P. N. (1) można również wyprowadzić możliwość odbiorcy zapoznania się z treścią pisma . W orzecznictwie dopuszczono możliwość zastosowania do składania i przyjmowania oświadczeń woli w sferze prawa materialnego tzw. doręczeń zastępczych, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksu postępowania cywilnego</a> (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r. II CSK 750/15 LEX nr 2182659). Jeżeli adresat z własnej woli nie odbiera z urzędu pocztowego, należy uznać, że miał możliwość zapoznania się z jej treścią i z możliwości takiej z własnej woli nie skorzystał (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 r., I PKN 36/96, OSNAPUS 1997, nr 14, poz. 251, z dnia 13 grudnia 1996r., I PKN 41/96, OSNAPUS 1997, nr 13, poz. 268, z dnia 23 stycznia 1998 r., I PKN 501/97, OSNAPUS 1999, nr 1, poz. 15, z dnia 20 stycznia 2004 r., II CK 358/02, "Wokanda" 2004, nr 9, s. 6, z dnia 5 października 2005 r., I PK 37/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 263 , z dnia 17 marca 2010 r. II CSK 454/09 OSNC 2010/10/142). Dla obalenia tego domniemania faktycznego nie jest wystarczające powołanie się na fakt, braku odbioru lecz konieczne było wykazanie, że z obiektywnych przyczyn braku możliwości podejmowania korespondencji. Tu dodatkowo trzeba zauważyć, że wezwanie skonstruowano w taki sposób, ze kierowane jest ono do wszystkich pozwanych. Przy spółkach wystarczające jest przyjęcie oświadczenia tylko przez jednego z członków zarządu/ czynności bierne/. Jeżeli więc J. P. zapoznał się z treścią wezwania kierowanego zarówno do niego osobiście jak i do spółki k 170 to należy przyjąć, że Pozwany J. P. jako członek organu spółki mógł zapoznać się także z wezwaniem kierowanym w jednym piśmie do spółki. Zasądzenie więc w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481§1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> odsetek ustawowych za opóźnienie w odniesieniu do wynagrodzenia za 2016 i 2017r. od dnia 24 stycznia 2018r. było prawidłowe z zastrzeżeniem, że powinno dotyczyć wyższej kwoty.
Jakkolwiek w odniesieniu do okresu korzystania z nieruchomości do listopada 2018r. powódka skierowała wprawdzie wezwanie w dniu 4 grudnia 2018r., jednakże wcześniej bo 11 marca 2018 skierowano do pozwanych wezwanie o zapłatę kwot za okres stycznia i lutego 2018r. w wysokości 22.000zł, k 426-428, w dniu 3 kwietnia 2018r za kwiecień k 423 i k 425 w maju ponownie za wcześniejszy okres i za maj w wysokości 44.000 zł (k420-422) w czerwcu za maj w wysokości 11000 zł i łącznie 55000 zł za okres od stycznia do maja (k 417-419 w lipcu za okres od stycznia do czerwca w wysokości 66000zł. Analogiczne wezwania skierowano w sierpniu wrześniu październiku , listopadzie i grudniu i styczniu 2019r. Niezależnie więc od pisma rozszerzającego żądanie , które również mogło być potraktowane jako wezwanie do zapłaty, wcześniejsze wezwania należy uznać za skuteczne, przy uwzględnieniu, ze dowody nadania przedłożono a pozwana spółka nie wykazała, że doręczenie skierowane bądź bezpośrednio do niej lub do członka jej zarządu nie dawało z przyczyn obiektywnych możliwości zapoznania się z treścią wezwania. Sąd Apelacyjny uznaje, że nawet przy awizowaniu to pozwana mogła zapoznać się z treścią wezwania i spełnić świadczenie w ostatnim dniu miesiąca , w którym skierowano do pozwanej spółki i J. P.kolejne wezwania do zapłaty za poszczególne miesiące. Wymagało to także korekty rozstrzygnięcia co do odsetek Sąd Okręgowy przyjął , że miesięczne wynagrodzenie należne powódce wynosi 5026,78 zł a powinno wynieść miesięcznie 8.472,22 zł co oznacza , że należało zasądzić także odsetki ustawowe należne od kwoty różnicy tj od kwoty 3445,44 zł za poszczególne miesiące 2018r za okres od wezwania w ww miesiącach (do dnia 25 stycznia 2019r. tj dnia poprzedzającego zasądzenie odsetek od kwoty 41.345,30 zł zasądzonej dodatkowo przez Sąd Apelacyjny z odsetkami ustawowymi za opornienie od dnia 26 stycznia 2019r).
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny zmienił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386§1 k.p.c.</a> zaskarżony wyrok na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386§1.k.p.c.</a> w ten sposób , że dodatkowo zasądził na rzecz powódki A. P. od pozwanej (...) spółki z o.o. w K. kwotę 124.035,92 zł (sto dwadzieścia cztery tysiące trzydzieści pięć 92/100 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:
- 82.690,62 zł od dnia 24 stycznia 2018r. do dnia zapłaty,
- 41.345,30 zł od dnia 26 stycznia 2019r do dnia zapłaty ,
a także dodatkowo zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty różnicy wynikającej z wynagrodzenia należnego względem przyjętego przez Sąd Okręgowy.
Powyższe wymagało zmiany rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Zasądzono od pozwanej A. zwrot opłaty i zaliczki na koszt dowodu a pozostałe koszty procesu wzajemnie zniesiono przy uwzględnieniu, że pozwani J. P. i M. P. reprezentowani przez jednego pełnomocnika jako współuczestnicy materialni równie ż ponieśli koszty procesu a byli oni wygrywającymi w całości. Śmierć P. N. (1) nie była przeszkodą do orzekania w stosunku do pozostałych pozwanych, przy uwzględnieniu, że współuczestnictwo pozwanych nie miało charakteru koniecznego. Uwzględniono więc przy tym możliwość wydania wyroku częściowego w znaczeniu podmiotowym. Dalej idącą apelację w stosunku do spółki (...) oddalono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Na tej podstawie oddalono apelację w całości w stosunku do i J. P. oraz M. P.. Brak dopuszczalności orzekania w stosunku do P. N. (1) nie był przeszkodą do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego albowiem rozstrzygnięcie względem pozwanych spółki(...) i J. P. oraz i M. P. miało charakter kończący sprawę w stosunku do tych pozwanych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108 k.p.c.</a> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98§1, §1
(

1)i§3 k.p.c. k.p.c.</a> zasądzono od pozwanej (...) spółki z o.o. na rzecz powódki zwrot kosztów postępowania apelacyjnego w kwocie łącznej 13.798 zł. Natomiast od powódki na rzecz pozwanych J. P. oraz M. P. zasądzono zwrot części wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego tych pozwanych , przy uwzględnieniu że do kosztów procesu poniesionych przez współuczestników materialnych reprezentowanych przez jednego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza się jego wynagrodzenie ustalone niezależnie od liczby reprezentowanych przez niego uczestników w częściach równych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. III CZP 54/23). Brak było podstaw do podwyższenia wynagrodzenia w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 §2 k.p.c.</a>

</div>