Wyrok z 8 stycznia 2026, sygn. I ACa 319/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Jerzy Bess

Protokolant: Dominika Lasek

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa M. I.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą we P.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I C 907/21

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 8100 zł (osiem tysięcy sto złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I ACa 319/23

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I C 907/21 Sąd Okręgowy w Tarnowie uwzględnił powództwo M. I. przeciwko (...) Bank S.A. z siedzibą we P. w ten sposób, że ustalając przesłankowo nieistnienie pomiędzy stronami stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego nominowanego do CHF nr (...) z dnia 1 lutego 2006 r., zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 68.578,69 zł oraz kwotę 46.375,91 CHF – obie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami.

Sąd okręgowy uznał, że zawarte w umowie kredytowej klauzule tworzące mechanizm indeksacji są abuzywne. Usunięcie ich z zawartej umowy oznacza, że umowa ta jest nieważna, zaś wykreowany przez nią stosunek zobowiązaniowy nie istnieje. Świadczenie spełnione przez powodów w wykonaniu tej umowy mają charakter świadczeń nienależnych i podlegają zwrotowi.

Odnosząc się do zarzutu potrącenia Sąd stwierdził co następuje:

Bezzasadny jest również zgłoszony przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew zarzut potrącenia. Istota potrącenia, o której mowa w art. 498 § 1 k.c. polega na umorzeniu dwóch przeciwstawnych sobie wierzytelności w następstwie złożenia oświadczenia woli przez jednego wierzyciela drugiemu wierzycielowi. Potrącenie uchyla konieczność realnego wykonania przeciwstawnych zobowiązań, upraszcza obrót i ogranicza koszty. Dla ustalenia, że doszło do skutecznego złożenia oświadczenia o potrąceniu, a co za tym idzie umorzenia obu przedstawionych do potrącenia wierzytelności, konieczne jest łączne wystąpienie następujących przesłanek:

- istnienie i wzajemność wierzytelności objętych oświadczeniem o potrąceniu w chwili składania tego oświadczenia,

- jednorodzajowość ww. wierzytelności,

- wymagalność wierzytelności,

- zaskarżalność wierzytelności.

W orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, że w przypadku gdy do potrącenia przedstawiane jest roszczenie o spełnienie świadczenia, którego termin nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania (art. 455 k.c.) oświadczenie o potrąceniu nie substytuuje wezwania do zapłaty. W związku z tym skuteczne przedstawienie do potrącenia tego typu roszczenia wymaga uprzedniego wezwania dłużnika do zapłaty. W przeciwnym razie oświadczenie o potrąceniu nie wywrze skutków prawnych ze względu na nieziszczenie się przesłanki wymagalności roszczenia aktywnego (por. wyrok SN z dnia 16.12.2015 r., IV CSK 141/15, wyrok SN z dnia 11.08.2021 r., II CSKP 130/21, Komentarz pod red. Gutowskiego do art. 498 k.c.). Oświadczenie o potrąceniu nie zastępuje, ani nie zawiera w sobie wezwania dłużnika do zapłaty w odniesieniu do zobowiązań bezterminowych (art. 455 k.c.). Jak trafnie wskazał SN w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 16.12.2015 r., IV CSK 141/15 zastosowanie takiego swoistego "skrótu" prawnego nie znajduje usprawiedliwienia w ustawie. Co prawda w uzasadnieniu wyroku z dnia 6.12.2019 r. – sygn. akt V CSK 458/18 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że oświadczenie woli o potrąceniu, bezskuteczne z powodu niewymagalności wierzytelności przedstawionej do potrącenia, może być potraktowane – z uwzględnieniem okoliczności sprawy – jako wezwanie do zapłaty. W tej jednak rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy sprawie jej okoliczności były zupełnie inne aniżeli w przedmiotowej sprawie. A mianowicie w tamtej sprawie sąd dopatrzył się w pismach wymienianych między stronami, wezwania do zapłaty w piśmie, któremu towarzyszyła nota księgowa. Natomiast w przedmiotowej sprawie sytuacja jest zgoła odmienna, gdyż pozwany Bank nigdy nie wystosował do powoda wezwania do zapłaty w zakresie udostępnionego mu kapitału i wynagrodzenia za korzystanie ze środków banku bez tytułu prawnego. Zawierając zaś w odpowiedzi na pozew zarzut potrącenia oraz oświadczenie materialnoprawne o potrąceniu, sam pozwany Bank negował istnienie swojej wierzytelności w stosunku do powoda – vide k. 63 i nie wzywał powoda do natychmiastowej zapłaty tej wierzytelności, a datę wymagalności tej wątpliwej w jego ocenie wierzytelności, określał na dzień 8 listopada 2021 r., a zatem znacznie wcześniejszy aniżeli oświadczenie o potrąceniu, pomimo że wierzytelność pozwanego Banku stałaby się wymagalna dopiero po wezwaniu do jej uiszczenia, gdyż jest to świadczenie bez oznaczonego terminu zapłaty. Z tych też względów w przedmiotowej sprawie pogląd Sądu Najwyższego zamieszczony w uzasadnieniu wyroku z dnia 6.12.2019 r. jest nieadekwatny do ustalonego stanu faktycznego i należy uznać, że w dacie złożenia przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew oświadczenia o potrąceniu, wierzytelność strony pozwanej w stosunku do powoda z tytułu zwrotu kapitału i żądanego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tego kapitału na pewno nie była wymagalna. Wcześniej bowiem, ani też w odpowiedzi na pozew strona pozwana nie wezwała powoda do zapłaty tej kwoty w określonym terminie, a wręcz przeciwnie negowała istnienie tej wierzytelności.

Odnosząc zatem powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona pozwana nie dokonała skutecznego potrącenie przysługującej jej względem powoda należności, ponieważ nie została tu zrealizowana konieczna przesłanka ku temu tj. postawienie wierzytelności w stan wymagalności. Brak jest w aktach postępowania jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby, że pozwany bank wezwał powoda M. I. do zapłaty żądanej należności. Z resztą sam powód podczas przesłuchania podał, że oprócz odpowiedzi na pozew w przedmiotowej sprawie, pozwany Bank nie skierował do niego wezwania do zapłaty jakichkolwiek kwot wynikających z umowy kredytu. Skoro zaś takiego oświadczenia strona pozwana nie złożyła i jednocześnie w odpowiedzi na pozew negowała istnienie zarówno wierzytelności powoda, jak i wierzytelności swojej wobec powoda, to należy uznać, że przedstawiona do potrącenia w odpowiedzi na pozew wierzytelność pozwanego Banku nie jest wymagalna. Z tych też względów brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do skutecznego potrącenia wierzytelności strony pozwanej z wierzytelnością powoda i podniesiony procesowy zarzut potrącenia nie może zostać uwzględniony.

Apelację od wyroku sądu okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając wydany wyrok w części uwzględniając powództwo oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda a kosztów postępowania za I i II instancję. apelacyjnego. W apelacji zawarte zostały zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 233 § 1 k.p.c. samoistnie oraz w zw. z art. 228 § 1 k.p.c.) oraz prawa materialnego (art. 353 ¹ k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c., art. 65 § 1 i § 2 k.c., w zw. z art. 56 k.c., art. 385 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 385 ¹ k.c., art. 65 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 358 § 1 k.c. w zw. z art. 56 k.c., art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 385 ¹ § 1 k.c., art. 65 § 1 i § 2 k.c. w.zw z art. 498 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c.

Rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia sąd apelacyjny zważył, co następuje.

1.  Niezasadne są zarzuty kwestionujące postanowienie dowodowe sądu pierwszej instancji. Ani wykładnia umowy kredytowej, ani ocena abuzywności zawartych w niej postanowień, nie wymagały wiadomości specjalnych. Zbędnym było więc przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego z dziedziny bankowości i rachunkowości, w szczególności na okoliczności wskazywane przez pozwanego.

2.  Niezasadnie skarżący kwestionuje ocenę dowodów z zeznań zgłoszonych w tej sprawie świadków, powoda oraz dokumentów kredytowych. Okoliczności, które pozwany zmierzał wykazać za pomocą tych dowodów, takiej jak: zakres pouczeń udzielanych przez bank konsumentom i obowiązujące w tym zakresie procedury wewnętrzne banku wynikały z dowodów w postaci dokumentów wytworzonych przy zawarciu umowy kredytowej, w tym samego dokumentu umowy, i nie były w istocie w tej sprawie sporne. Sporna natomiast była ocena prawna tych okoliczności, w szczególności ocena należytego w świetle reguł prawa konsumenckiego wypełnienia przez bank przedkontraktowego obowiązku informacyjnego. Jest to jednak zagadnienie odnoszące się do wykładni prawa materialnego i w tym zakresie prawidłowo zostało przez sąd okręgowy rozważone. Pozostałe okoliczności, które miały zostać wykazane dowodami z zeznań świadków – możliwość negocjowania treści umowy kredytowej, czy zdolność kredytowa powodów, a także sposób finansowania akcji kredytowej przez bank pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

3.  Niezasadne są zarzuty pozwanego zmierzające do zakwestionowania podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia. Jak wskazano to już powyżej, okoliczności faktyczne sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia nie były pomiędzy stronami sporne i wynikają w pierwszej kolejności z treści dokumentów załączonych do akt sprawy. Treść tych dokumentów nie była przez żadną ze stron kwestionowana.

4.  Wbrew zarzutom pozwanego ustalenia faktyczne sądu okręgowego nie pozostają w sprzeczności z treścią dokumentów zgromadzonych w tej sprawie. Z ustaleń tych wynika natomiast, że bank nie realizował obowiązku informacyjnego w szerszym zakresie, aniżeli wynikający ze złożonych w tej sprawie dokumentów wytworzonych przez zawarciu umowy kredytowej, ani też nie doszło do indywidualnego uzgodnienia pomiędzy powodami a bankiem postanowień tworzących mechanizm indeksacji.

5.  Niezasadnie w ramach zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. skarżący kwestionuje dokonane przez sąd okręgowy ustalenie, że postanowienie tworzące mechanizm indeksacji nie zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem. Zgodnie z art. 385 ¹ k.c. za indywidualnie negocjowane należy uznać tylko takie postanowienia umowy, które zostały zaproponowane przez konsumenta albo były przedmiotem rzeczywistych negocjacji, choćby negocjacje te nie doprowadziły do zmiany postanowienia zaproponowanego przez przedsiębiorcę. Trafnie sąd okręgowy uznał, że sytuacja taka nie miała miejsca w tej sprawie.

6.  O braku indywidualnego uzgodnienia zawartych w umowie klauzul indeksacyjnych świadczy przede wszystkim sam sposób zawarcia umowy, której treść oparta była o stosowany przez bank wzorzec. W istocie taki sposób zawierania umowy w zasadniczy sposób ogranicza możliwość indywidualnego wpływania przez konsumenta na treść powstałego stosunku prawnego. Wskazać należy przy tym, odnosząc się w tym zakresie do twierdzeń apelującego, że w świetle art. 385 ¹ k.c. sama możliwość prowadzenia negocjacji co do określonych klauzul, nie oznacza, że klauzule te zostały indywidualnie uzgodnione. Również dokonanie przez konsumenta wyboru waluty kredytu, czy jednej z ofert kredytowych przedstawionych przez bank, nie oznacza, że postanowienia zawartej umowy były przedmiotem indywidualnych negocjacji.

7.  W świetle powyższego uznając, że skarżący skutecznie nie zakwestionował ustaleń faktycznych sądu okręgowego. Uznając te ustalani za prawidłowe, sąd apelacyjny opiera na nich swoje dalsze wywody w tej sprawie.

8.  Zawarte w art. 385 ^{( 1)} k.c. zastrzeżenie, aby postanowienia umowy określające główne świadczenia stron sformułowane zostały w sposób jednoznaczny, ma swoje źródło w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, który nakazuje, aby postanowienia umowne „zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” oraz w art. 5 dyrektywy 93/13, który ten sam warunek nakłada na postanowienia umowne przedstawione konsumentowi na piśmie. Wymóg przejrzystości postanowień umowy należy rozumieć w ten sposób, że umowa powinna przedstawiać w sposób jasny konkretne działanie mechanizmu, do którego odnoszą się dane postanowienia, a także związek między tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych postanowieniach umowy, tak by konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne (wyrok TSUE z 20 września 2017 r., C-186/16 Andriciuc p. Banca Românească, pkt 45). Tak rozumiana transparentność postanowień tworzących mechanizm indeksacji nie została w tej sprawie zachowana. Sam brak określenia w umowie jasnych reguł odnoszących się do istoty mechanizmu indeksacji i ustalania wysokości marży należnej bankowi nie spełnia warunków jednoznaczności i kompletności.

9.  W wypadku kredytu, takiego jak zawarty przez powodów, a więc indeksowanego kursem waluty CHF, rażące naruszenie interesów konsumenta polega przede wszystkim na obciążeniu konsumenta nieograniczonym ryzykiem kursowym. Zawarty w takiej umowie mechanizm indeksacji zakłada bowiem ze swej istoty istnienie nieograniczonego w istocie ryzyka zmiany kursu waluty. Ryzyko to, w przypadku deprecjacji waluty krajowej w stosunku do waluty indeksacji kredytu, w sposób nieograniczony obciąża kredytobiorcę. Ryzyko to jest szczególnie wysokie zważywszy na wieloletni okres trwania tego typu umów. Mając przy tym na uwadze, że umowa kredytu bankowego indeksowanego lub denominowanego do waluty obcej należy do umów złożonych i skomplikowanych, co w szczególności dotyczy wbudowanych w tę umowę mechanizmów indeksacji, wymóg należytego poinformowania konsumenta o prawnych konsekwencjach tej umowy i związanych z nią potencjalnych ryzyk jest szczególnie istotny.

10.  Podzielić należy stanowisko sądu okręgowego, że bank nie wyjaśnił należycie konsumentowi funkcjonowania mechanizmu indeksacji i związanego z nim ryzyka. Konsument powinien zostać jasno poinformowany, że podpisując umowę kredytu, indeksowaną do waluty obcej, ponosi pewne ryzyko kursowe, które z ekonomicznego punktu widzenia może okazać się dla niego trudne do udźwignięcia. Przedsiębiorca musi przedstawić możliwe zmiany kursów wymiany walut i ryzyko związane z zawarciem takiej umowy uwzględniając okres, na który umowa jest zawierana. Informacje te powinny umożliwić przeciętnemu konsumentowi nie tylko zrozumienie, że w zależności od zmian kursu wymiany zmiana parytetu pomiędzy walutą rozliczeniową a walutą spłaty może pociągać za sobą niekorzystne konsekwencje dla jego zobowiązań finansowych, lecz również pozwolić zrozumieć rzeczywiste ryzyko, na które narażony jest on w trakcie całego okresu obowiązywania umowy w razie znacznej deprecjacji waluty, w której zaciągnął zobowiązanie, względem waluty rozliczeniowej. W orzecznictwie TSUE wskazano, że w wypadku umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, narażającej konsumenta na ryzyko kursowe, nie spełnia wymogu przejrzystości przekazywanie konsumentowi informacji, nawet licznych, jeżeli opierają się one na założeniu, że relacja między walutą rozliczeniową a walutą spłaty pozostanie stabilna przez cały okres obowiązywania tej umowy. Jest tak w szczególności wówczas, gdy konsument nie został powiadomiony przez przedsiębiorcę o kontekście gospodarczym mogącym wpłynąć na zmiany kursów wymiany walut, tak że konsument nie miał możliwości konkretnego zrozumienia potencjalnie poważnych konsekwencji dla jego sytuacji finansowej, które mogą wyniknąć z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej (zob. m.in. wyrok TSUE z 10 czerwca 2021 r., BNP Paribas Personal Finance, sprawy połączone od C‑776/19 do C‑782/19).

11.  Wprowadzenie do umowy kredytowej zawieranej na wiele lat mechanizmu działania ryzyka kursowego, wymaga szczególnej staranności banku w zakresie wyraźnego wskazania zagrożeń wiążących się z oferowanym kredytem, tak by konsument miał pełne rozeznanie konsekwencji ekonomicznych zawieranej umowy. Bank wystawia bowiem konsumenta na nieograniczone i długotrwałe ryzyko kursowe. Przedkontraktowy obowiązek informacyjny w zakresie ryzyka kursowego powinien zostać wykonany w sposób jednoznaczny i zrozumiały, tak aby unaocznić konsumentowi, który z reguły posiada elementarną znajomość rynku finansowego, że zaciągnięcie tego rodzaju kredytu jest bardzo ryzykowne, a efektem może być obowiązek zwrotu kwoty wielokrotnie wyższej od pożyczonej, mimo dokonywania regularnych spłat (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18, a także: wyroki SN z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r., IV CSK 309/18).

12.  Tak rozumiany przedkontraktowy obowiązek informacyjny nie został przez bank zrealizowany. Przesądza to tym samym o abuzywności klauzul umownych tworzących mechanizm indeksacji. Konsument zawierając umowę opartą na mechanizmie indeksacji ponosi nieograniczone ryzyko wahań kursowych związanych z deprecjacją złotego lub wzrostem wartości waluty obcej. Zważywszy przy tym na okres, na który zawarta została umowa w niniejszej sprawie, ryzyko to ma charakter długotrwały i rozłożony w czasie.

13.  Zawarte w umowie kredytowej klauzule indeksacyjne są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interes konsumenta również z tego powodu, że ich treść kreuje po stronie banku uprawnienie do jednostronnego ustalania wysokości kursów przeliczeniowych, a tym samym umożliwia bankowi jednostronne ustalanie wysokości świadczenia kredytobiorców. Takie ujęcie abuzywności jest obecnie szeroko akceptowane w orzecznictwie. (zob. spośród wielu wyroki Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, z 1 marca 2017 r., IV CSK 285/16, z 19 września 2018 r., I CNP 39/17, z 24 października 2018 r., II CSK 632/17, z 13 grudnia 2018 r., V CSK 559/17, z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18, z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18).

14.  Z powyższych względów zawarte w apelacji pozwanego zarzuty kwestionujące abuzywność klauzul tworzących mechanizm indeksacji zawarty w umowie powodów są niezasadne.

15.  Wbrew twierdzeniom pozwanego nie można uznać, że art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r., o zmianie ustawy - prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw usunął abuzywność klauzul indeksacyjnych, tudzież wyłączył możliwość ich badania. Przepisy ustawy z 29 lipca 2011 r. nie mają znaczenia dla oceny wpływu stwierdzonej abuzywności na dalsze losy całej umowy kredytowej. Pogląd ten należy uznać za utrwalony w orzecznictwie (zob. przykładowo: wyroki Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17, z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18, z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18). Oceny tej nie zmienia odosobniony w istocie pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 19 marca 2015 r., IV CSK 362/14. W efekcie nie można podzielić tezy z tego ostatniego wyroku, zgodnie z którą ustawa antyspredowa wprowadziła narzędzie prawne pozwalające wyeliminować z obrotu postanowienia umowne zawierające niejasne reguły przeliczania należności kredytowych, zarówno na przyszłość, jak i w odniesieniu do wcześniej zawartych umów w części, która pozostała do spłacenia i tym samym abuzywność tych postanowień została w tym zakresie usunięta. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, w szczególności w wyroku z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18. Zbędne w tym miejscu jest powtarzanie tych rozważań, które sąd apelacyjny podziela.

16.  Uznając abuzywność zawartych w umowie klauzul indeksacyjnych podzielić należy stanowisko sądu okręgowego, że ich usunięcie z zawartej umowy skutkuje upadkiem całej umowy kredytowej.

17.  Nie można podzielić koncepcji odmiennych zawierających propozycje zastąpienia abuzywnych klauzul przeliczeniowych jakimś innym mechanizmem odwołującym się do kursu rynkowego, czy średniego kursu NBP. Wskazać należy, że na stworzenie takiego mechanizmu nie zdecydował się ustawodawca polski, zaś tworzenie takiego mechanizmu w drodze stosowania ogólnych zasad prawa lub stosowania pewnych przepisów przez analogię uznać należy za niedopuszczalne w świetle reguł ochrony konsumenta wynikających z orzecznictwa TSUE. Wśród wielu wypowiedzi TSUE w tym zakresie wystarczy wskazać na wywody zawarte w wyroku z 16 marca 2023 r. w sprawie C- 6/22. Niezależnie od tego podnieść należy, że substytuowanie przeliczeniowych klauzul abuzywnych nie zapewnia realizacji zamierzonego w tej sprawie celu ochrony konsumenta, którym jest wyeliminowanie nałożonego na konsumenta nieograniczonego ryzyka kursowego.

18.  Nie można również podzielić koncepcji proponujących proste usunięcie klauzul przeliczeniowych i dalsze rozliczanie umowy z pominięciem całego mechanizmu indeksacji – bądź jako kredytu złotowego, bądź kredytu walutowego. Zastosowanie tych koncepcji skutkowałoby wykreowaniem całkowicie nowego stosunku prawnego o odmiennej istocie i innym charakterze. Pozostaje to w sprzeczności z modelem ochrony konsumenta wynikającym z prawa unijnego, a w konsekwencji prawa polskiego.

19.  Zastosowana sankcja nieważności całej umowy nie pozostaje przy tym w sprzeczności z zasadą proporcjonalności. Zasada proporcjonalności zawiera trzy dyrektywy składowe – dyrektywę przydatności, nakazującą zastosowanie spośród możliwych środków najbardziej przydatnego, dyrektywę konieczności, zgodnie z którą spośród kilku równorzędnych środków służących realizacji zakładanego celu należy wybrać środek najmniej dolegliwy oraz dyrektywę proporcjonalności sensu stricte. Zważywszy na cel przyznanej w tej sprawie ochrony zmierzający do wyeliminowania nałożonego na konsumenta nieograniczonego ryzyka kursowego, skutek w postaci upadku całej umowy stanowi w tym wypadku środek przydatny, konieczny i proporcjonalny. Zamierzonego celu ochrony nie spełnia natomiast postulowane przez skarżącego rozwiązanie zmierzające do utrzymania zawartego w umowie mechanizmu indeksacji.

20.  Uznanie upadku całej umowy kredytowej skutkuje uznaniem świadczeń spełnionych przez strony w wykonaniu tej umowy za świadczenia nienależne. Pozwany bank zobowiązany jest więc do zwrotu powodom kwot wpłacanych w wykonaniu umowy kredytowej, powodowie zaś zobowiązani są do zwrotu na rzecz banku kwoty otrzymanego kredytu. Przy czym, jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, obie te kondykcje są od siebie niezależne.

21.  Okoliczności tej nie przekreśla brak uwzględnienia przez Sąd I instancji podniesionego w odpowiedzi na pozew zarzutu potrącenia, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskrzonego wyroku, który to pogląd Sąd II instancji podziela. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji w tym zakresie.

Wobec braku podstaw do uwzględnienia apelacji pozwanego orzeczono jak w pkt 1 sentencji na mocy art. 385 k.p.c.

O kosztach o kosztach postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami orzeczono jak w pkt 2 sentencji według zasady odpowiedzialności za wynik postępowania określonej w art. 98 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a co do wysokości odnośnie zwrotu kosztów zastępstwa, zgodnie z stawkami określonym w § 2 pkt 7 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r.