Postanowienie SN z 23 listopada 2011, sygn. III PK 44/11
Data orzeczenia
23 listopada 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jerzy Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
art. 18
postepowanie wykroczenia
art. 61
kc
art. 186
kp
art. 233
kpc
art. 278
kpc
art. 300
kp
art. 385
kpc
art. 398
kpc
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa T. F.
przeciwko Sądowi Rejonowemu w B.
o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w R.
z dnia 16 grudnia 2010 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego Sądu
Rejonowego w B. 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki
od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w D. z dnia 9 sierpnia 2010 r.
oddalającego powództwo w sprawie z powództwa T. F. przeciwko Sądowi
Rejonowemu w B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania
bez pracy.
2
Wyrok Sądu Okręgowego (w całości) powódka zaskarżyła skargą kasacyjną.
Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983
§ 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono
błędną wykładnię art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868
k.p.
W ramach podstawy procesowej (art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono
naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na
przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 398 9
§ 1 pkt 2 i 4
k.p.c. W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z
art. 278 § 1 k.p.c., ponieważ „sądy rozpoznające sprawę w obu instancjach
bezsprzecznie dokonały ustalenia okoliczności wymagającej wiadomości
specjalnych (tj. nieprawidłowego prowadzenia przez powódkę dokumentacji
księgowej) jedynie na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań świadków, bez
przeprowadzenia koniecznego w tej sytuacji dowodu z opinii biegłego”.
Uzasadniając przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
określoną w art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c. skarżąca wskazała na potrzebę
wykładni art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868
k.p. W ocenie
skarżącej wątpliwości interpretacyjne dotyczące powołanych przepisów dotyczą ich
subsumpcji do stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o oddalenie
skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się
„oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście
skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości
3
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr
494134; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie
stan taki nie występuje. Nie jest przekonujące powołanie się przez autorkę skargi
na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 278 § 1 k.p.c. Pierwszy z tych
przepisów w ogóle nie może stanowić zarzutu kasacyjnego (por. art. 3983
§ 3
k.p.c.). Co do przepisu art. 278 § 1 k.p.c. – to nie jest on nawet odpowiedni do
ogólnikowego zarzutu skargi nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego;
zwłaszcza, że nie było wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu
w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym. Ustalenia zaskarżonego wyroku
dotyczą sytuacji faktycznej niewywiązywania się przez skarżącą z obowiązków
głównego księgowego w tym w szczególności tego, że sprawy księgowe
i rachunkowe u pozwanego nie były prowadzone w sposób prawidłowy;
nieprawidłowości te polegały na braku sporządzania stosownych dokumentów,
braku bieżącego uzupełniania ksiąg rachunkowych, księgowania na niewłaściwych
kontach. Wnosząca skargę – poza ogólnikowym zarzutem nieprzeprowadzenia
dowodu z opinii biegłego – w ogóle nie odnosi się do ustaleń stanowiących
podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku.
Postawione zagadnienie dotyczące interpretacji przepisu art. 61 § 1 k.c.
w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868
k.p. ma polegać – według skarżącej – na
ocenie subsumcyjnej wskazanych przepisów. Pomimo to skarżąca przedstawia to
zagadnienie w odniesieniu do faktów, które pozostają poza podstawą
zaskarżonego wyroku – tym co zostało wyjaśnione w sprawie. Uzasadniając swoje
zagadnienie skarżąca powołuje się na to, że w dniu 5 listopada 2009 r. starała się
spotkać z Prezes strony pozwanej, celem doręczenia jej wniosku, o którym mowa
w art. 1867
k.p. Nie mogła jednak tego zrobić z uwagi na celowe unikanie takiego
spotkania przez Prezes Sądu. Takie okoliczności są oderwane od podstawy
faktycznej zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą strona pozwana rozwiązała
z powódką umowę o pracę pismem z dnia 6 listopada 2009 r., a wniosek powódki
o obniżenie wymiaru czasu pracy jej pracodawca otrzymał dopiero w dniu
9 listopada 2009 r. Stosownie zaś do przepisu art. 39813
§ 2 k.p.c. w postępowaniu
kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd
4
Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego orzeczenia.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę w § 11
ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).