Postanowienie SN z 27 marca 2014, sygn. III SK 68/13
Data orzeczenia
27 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Halina Kiryło
Tagi
Podstawa prawna
art. 16
kpa
art. 98
kpc
art. 99
kpc
art. 110
kpa
art. 145
kpa
art. 233
kpc
art. 316
kpc
art. 328
kpc
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa P. T. C. Spółki Akcyjnej ( obecnie T. – M. S.A) z siedzibą w
W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
z udziałem zainteresowanej M. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G.
o zmianę umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 27 marca 2014 r.,
na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i strony zainteresowanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 23 kwietnia 2013 r.,
1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego i zainteresowanej na rzecz powódki
kwoty po 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2013 r., … 1499/12, oddalił apelacje
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz M. P. S.A.
(zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 25 czerwca 2012 r., …
226/09.
2
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w W. uchylił decyzję Prezesa Urzędu
z 1 lipca 2009 r., na mocy której zmieniono umowę o wzajemnej współpracy i
zasadach rozliczeń między zainteresowanym a P. T. C. Sp. z o.o. (obecnie T.-M.
S.A., powód) w zakresie stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w
publicznej ruchomej sieci telefonicznej powoda, zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu
z 22 października 2008 r. Powód zaskarżył decyzję odwołaniem, które zostało
uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji.
Uznając odwołanie za zasadne Sąd Okręgowy wskazał, że przedmiotem
oceny było zagadnienie, czy istniały przesłanki do wydania w dniu 1 lipca 2009 r.
decyzji Prezesa Urzędu. Wskazał, że ocena ta musi uwzględniać unormowanie
art. 316 k.p.c. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że należy kierować się tym, aby
odwołanie się do art. 316 § 1 k.p.c. nie wypaczało charakteru postępowania i nie
prowadziło do jaskrawego pominięcia jego odrębności. Niebezpieczeństwa tego nie
ma w sytuacji, gdy w dacie orzekania pojawiły się nowe okoliczności faktyczne
mające wpływ na ukształtowanie stosunku prawnego między stronami. Taką
okolicznością jest uchylenie decyzji MTR 2008. Wielokrotne podkreślanie w
zaskarżonej decyzji wagi decyzji MTR 2008, począwszy od wymienienia tej decyzji
w komparycji zaskarżonej decyzji, powoduje, że nie może zostać pominięte jej
uchylenie.
Sąd Okręgowy wskazał, że tryb przewidziany w art. 29 Prawa
telekomunikacyjnego znajduje zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach.
Wyjaśnienie podstawy wszczęcia postępowania z urzędu musi odnosić się do
przesłanek określonym tym przepisem, a wynik oddziaływania tych przesłanek
wpływać na strukturę i sposób określenia wzajemnych praw i obowiązków stron
umowy, która jest zmieniana przez Prezesa Urzędu. Do zmiany umowy w trybie
art. 29 Prawa telekomunikacyjnego nie stosuje się art. 28 Prawa
telekomunikacyjnego i przesłanek w nim określonych. Z uzasadnienia decyzji
wynika, że postępowanie z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego wszczęto w celu
dostosowania stawek ustalonych decyzją MTR 2008 w celu wykonania przez
powoda obowiązku nałożonego na niego tą decyzją. Tymczasem z art. 29 Prawa
telekomunikacyjnego wynika, że Prezes Urzędu może w drodze decyzji zmienić
treść umowy o dostępie telekomunikacyjnym w przypadku uzasadnionych potrzebą
3
zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji
lub interoperacyjności usług. Zasadne jest zatem pytanie, czy gdyby nie
funkcjonowanie w obrocie decyzji MTR 2008, to doszłoby do wszczęcia
postępowania z urzędu. Przebieg postępowania administracyjnego nasuwa
odpowiedź negatywną. Toczące się przed SOKiK postępowanie umożliwiało
Prezesowi Urzędu wykazanie, że niezależnie od bytu prawnego decyzji MTR 2008
istniały przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu. Tymczasem Prezes
Urzędu wykazywał istnienie tych przesłanek wyłącznie przez odesłanie do decyzji
MTR 2008, zamiast wykazywać zasadność wprowadzenia zmian nałożonych w
zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z punktu widzenia ochrony interesów
użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji lub interoperacyjności usług.
Prezes Urzędu podkreślił, że wydając zaskarżoną decyzję przedmiotem
postępowania było jedynie odpowiednie dostosowanie postanowień umowy w
zakresie stawki MTR do decyzji MTR 2008.
Zdaniem Sądu Okręgowego, uchylenie decyzji MTR 2008 powoduje, że
stawki w niej przewidziane nie mogą być wprost implementowane do kolejnych
decyzji, a po wtóre odpada cel wszczęcia postępowania z urzędu. W niniejszym
postępowaniu brak zaś dowodu uzasadniającego przyjęcie stawek w umowie
między stronami na podanym poziomie i w konsekwencji dowodu pozwalającego
uznać, że stawki te uwzględniają koszty ponoszone przez operatora, promują
efektywność, zrównoważoną konkurencję, zapewniają maksymalne korzyści
użytkownikom.
Przedstawione przez Prezesa Urzędu twierdzenia dotyczące
bezpośredniego i oczywistego zagrożenia dla użytkowników końcowych, którzy na
skutek bezczynności powoda nie mogliby korzystać z nowych, atrakcyjnych stawek
za połączenia do sieci mobilnych pozostają w sferze przyjętego modelowego
wzorca rynku, logicznie umotywowanego, lecz pozostającego hipotetycznym
założeniem co do zachowań jego uczestników. Z kolei teza, że po okresie
obowiązywania decyzji tymczasowej nastąpiłby powrót do stawek sprzed decyzji,
nie została udowodniona.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 pkt 3 i 16 ust. 1 Prawa
telekomunikacyjnego i dokonując porównania pierwotnego brzmienia projektu
4
decyzji z treścią ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy stwierdza, że zakres
zmian jest istotny, strony zaś zostały pozbawione możliwości przeanalizowania, w
jaki sposób wprowadzony zapis wpływa na ich wzajemne prawa i obowiązki oraz
rozliczenia. Za nietrafne Sąd Okręgowy uznał zarzuty naruszenia art. 18 w związku
z art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ decyzja Prezesa Urzędu nie
wpływała na stosunki handlowe między państwami członkowskimi.
Oddalając apelację Prezesa Urzędu i zainteresowanego od wyroku Sądu
pierwszej instancji Sąd Apelacyjny zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, że nie
może ostać się decyzja oparta na treści innej, uchylonej decyzji. Sąd Apelacyjny
przyjął za sądem pierwszej instancji, że uchylenie decyzji MTR 2008 wywołuje
skutek ex tunc, co oznacza, że brak było podstawy faktycznej do wydania
zaskarżonej decyzji. Niesłuszne są twierdzenia Prezesa Urzędu, jakoby uchylenie
decyzji MTR 2008 pozostawało bez znaczenia dla oceny prawidłowości
zaskarżonej decyzji. Każda ostateczna decyzja korzysta z domniemania
prawidłowości, jednak domniemanie to można obalić i tak było w niniejszym
przypadku. Wydając decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie Prezes Urzędu
zobowiązany był uwzględnić istnienie decyzji MTR 2008, natomiast w dacie
orzekanie przez Sąd Okręgowy decyzji tej już nie było i tę okoliczność musiał
uwzględnić Sąd Okręgowy przy ferowaniu wyroku. Sąd Apelacyjny nie podzielił
także poglądu, zgodnie z którym we wszystkich sprawach wszczynanych z
odwołania od decyzji Prezesa Urzędu należy uwzględniać stan faktyczny i prawny z
chwili wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących skutków
nieprzeprowadzenia postępowania konsultacyjnego Sąd Apelacyjny podkreślił, że
samo nieprzeprowadzenie takiego postępowania oznacza uchybienie przepisom
ustawy i czyni decyzję wadliwą. Prezes Urzędu nie wykazał zaistnienia przesłanek
z art. 17 Prawa telekomunikacyjnego. Obowiązek wykazania tych przesłanek ciąży
na Prezesie Urzędu, jako autorze zaskarżonej decyzji. Sąd Apelacyjny uznał także,
że prawidłowo przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu, że decyzja Prezesa Urzędu
została wydana z naruszeniem art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ
Prezes Urzędu nie wykazał, by zaistniał przypadek uzasadniony potrzebą
zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji
lub interoperacyjności usług. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto być
5
może obszerną podstawę prawną, brak jednakże podstawy faktycznej. Mowa jest
tylko ogólnie o korzyściach płynących dla użytkowników końcowych z obniżenia
stawek MTR, nie ma jednak przekonywującego stanowiska co do tego, jaka ma być
ta obniżona stawka i dlaczego właśnie w takiej wysokości, jak w zaskarżonej
decyzji. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego nieprawidłowości
uchylenia zaskarżonej decyzji zamiast dokonania jej zmiany. Sąd Okręgowy nie był
władny sam naprawić wadliwości postępowania przed Prezesem Urzędu.
Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego
skargami kasacyjnymi w całości.
Prezes Urzędu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 316 § 1
k.p.c. w związku z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 479(64) § 1 i 2 k.p.c.;
art. 233 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. i art. 16 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 8
k.p.a. oraz naruszenie art. 29 Prawa telekomunikacyjnego.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu
powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych: 1) czy
wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa
UKE na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex tunc, czy też
ze skutkiem ex nunc?; 2) czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji
administracyjnej (decyzja I) skutkuje równocześnie koniecznością uchylenie przez
Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w oparciu tę decyzję I, która w momencie
wydawania decyzji II pozostawał w obrocie prawnym i była wykonalna? Ponadto
Prezes Urzędu powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących
poważne wątpliwości, tj. art. 316 § 1 k.p.c. przez wyjaśnienie wątpliwość, czy w
sprawach z odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania
powinien uznać stan faktyczny i prawnych z chwili orzekanie, czy też z chwili
wydania skarżonej decyzji?
Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 15 pkt 2
Prawa telekomunikacyjnego, art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, art. 479(64) § 2
k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.
w związku z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, art. 479(64) w związku z art. 385
k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.
6
Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania zainteresowany powołał się na
potrzebę rozstrzygnięcia następujących zagadnień prawnych: 1) czy decyzja
Prezesa Urzędu ustalającą warunki współpracy między podmiotem o znaczącej
pozycji rynkowej (na którego uprzednio nałożono obowiązki regulacyjne) a innym
przedsiębiorcą telekomunikacyjnym mogła być kwalifikowana z punktu widzenia art.
15 Prawa telekomunikacyjnego łącznie jako decyzja w sprawie zmiany obowiązków
regulacyjnych oraz jako decyzja dotyczące dostępu telekomunikacyjnego? 2) czy
decyzja Prezesa Urzędu dotycząca dostępu telekomunikacyjnego, o której mowa w
art. 28-30 Prawa telekomunikacyjnego, może być uznana, jako zmieniająca
obowiązek regulacyjny, gdy dotyczy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o
ustalonej uprzednio znaczącej pozycji rynkowej, na którego nałożono obowiązek
regulacyjny, o którym mowa w art. 40 Prawa telekomunikacyjnego?; 3) czy w
świetle przepisu art. 15 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego można przyjąć, że
konieczne jest prowadzenie postępowania konsultacyjnego w zakresie decyzji
Prezesa Urzędu dotyczącej dostępu telekomunikacyjnego, o której mowa w art. 28-
30 Prawa telekomunikacyjnego, nawet po ewentualnym uznaniu, że decyzja taka
zmienia obowiązek regulacyjny?; 4) czy może dojść do naruszenia art. 15 pkt 2
Prawa telekomunikacyjnego, gdy Prezes Urzędu po przeprowadzeniu
postępowania konsultacyjnego dokonał modyfikacji decyzji, ale zmiana ta nie
zmieniła rozstrzygnięcia (nie zmieniła praw i obowiązków adresatów decyzji)?; 5)
czy sąd rozpatrując odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wydanej na podstawie
art. 29 Prawa telekomunikacyjnego powinien badać spełnienie przesłanek tam
określonych według stanu na dzień wydawania decyzji czy na dzień wyrokowania?;
6) czy prawomocny wyrok (wydany na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c.) uchylający
decyzję Prezesa Urzędu (w tym wydaną na podstawie art. 40 ust. 4 Prawa
telekomunikacyjnego) powoduje, że zostały uchylone skutki prawne tej decyzji?;
7) czy w przypadku wniesienia odwołania od decyzji i zaistnienia sytuacji, w której
po dniu wydania decyzji (wydanej na podstawie art. 29 Prawa
telekomunikacyjnego) została uchylona inna decyzja, w oparciu o którą decyzja
została wydana, Sąd na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c. winien uchylić decyzję,
czy na podstawie art. 479(64) § 1 k.p.c. oddalić odwołanie (w przypadku
niestwierdzenia innych wad decyzji uzasadniających jej uchylenie)?; 8) jaka jest
7
relacja miedzy uchyleniem decyzji na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c. na skutek
uchylenia innej decyzji, w oparciu o która została ona wydana, a instytucją, o której
mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.?; 9) czy sąd rozpatrujący odwołanie od decyzji
Prezesa Urzędu wydanej na podstawie art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, w
przypadku stwierdzenia, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzją, która
została następnie uchylona, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania
(art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) powinien uchylić decyzję na podstawie art. 479(64) § 2
k.p.c., czy też odwołanie oddalić z uwagi na konkurencyjność trybów (odwołania od
decyzji Prezesa Urzędu oraz wznowienia postępowania)?; 10) czy w świetle art. 29
Prawa telekomunikacyjnego fakt niewykonywania przez operatora decyzji
nakładającej na niego obowiązek regulacyjny lub zmieniającej nałożony obowiązek
regulacyjny wyczerpuje przesłankę potrzeby zapewnienia ochrony interesów
użytkowników końcowych i skutecznej konkurencji?
Powód w odpowiedziach na skargi kasacyjne Prezesa Urzędu i
zainteresowanego wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia ich do
rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Obie skargi kasacyjne nie kwalifikowały się do przyjęcia celem ich
merytorycznego rozpoznania.
Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego opiera się na trzech podstawowych
założeniach odnoszących się do następujących wadliwości decyzji Prezesa Urzędu
zaskarżonej w niniejszej sprawie: 1) odpadnięcia w toku postępowania zasadniczej
podstawy zaskarżonej decyzji w postaci decyzji MTR 2008, w wyniku jej uchylenie;
2) niewykazania przez Prezesa Urzędu, że spełnione zostały przesłanki wydania
decyzji z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego; 3) nieprzeprowadzenia postępowania
konsultacyjnego. Jak wynika to jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego
wyroku, wskazana powyżej kolejność odpowiada wadze, jaką Sąd drugiej instancji
przypisał poszczególnym uchybieniom przy oddalaniu apelacji.
Pierwsze cztery zagadnienia prawne skargi kasacyjnej zainteresowanego
dotyczą zasadniczo kwestii, kiedy konieczne było przeprowadzenie postępowania
8
konsultacyjnego, przy czym pierwsze trzy problemy prawne odnoszą się do
kwalifikacji decyzji Prezesa Urzędu, jako decyzji zmieniającej obowiązki
regulacyjne, bądź jako decyzji o dostępie telekomunikacyjnym, zaś ostatnie odnosi
się do problemu ponownego postępowania konsultacyjnego. W tej ostatniej kwestii
Sąd Najwyższy wypowiedział się już w wyroku z 12 lutego 2013 r., III SK 17/13.
Przede wszystkim należy jednak wskazać, że zagadnienia te dotyczą art. 15 pkt 2
Prawa telekomunikacyjnego (wymienionego także w podstawach skargi
kasacyjnych), podczas gdy Sąd drugiej instancji stosował art. 15 pkt 3 Prawa
telekomunikacyjnego i to względem zastosowania tego przepisu należałoby
ewentualnie kierować zarzuty skargi pozwalające na konstrukcję zagadnienia
prawnego sprawy.
W odniesieniu do problematyki objętej zakresem piątego zagadnienia
prawnego Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z 4 marca 2014 r., III SK
35/13. Podkreślić przy tym należy, że w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny nie
badał przesłanek zastosowania art. 29 Prawa telekomunikacyjnego według stanu
na dzień wyrokowania. Nie ma zatem potrzeby rozstrzygania tego problemu
prawnego.
W oparciu o powołany powyżej wyrok można także rozstrzygnąć siódme
zagadnienie prawne. Uchylenie decyzji pierwotnej, nakładającej określony
obowiązek, względem której kolejna decyzja ma charakter wykonawczy, jest
sytuacją szczególną i może uzasadniać uwzględnienie odwołania. Możliwe są przy
tym różne sytuacje, wynikające z odmiennego przedmiotu pierwotnej decyzji.
Odnosząc się do szóstego zagadnienie prawnego Sąd Najwyższy wskazuje,
że prawomocny wyrok Sądu orzekającego w sprawie z odwołania od decyzji
Prezesa Urzędu uchylający nieostateczną decyzję z powodu stwierdzonych
nieprawidłowości proceduralnych niedających się usunąć w toku postępowania
sądowego, rzutuje na możliwość egzekwowania nałożonych na podstawie takiej
decyzji obowiązków. Nie przesądza to samo w sobie o automatycznym i całkowitym
zniwelowaniu skutków prawnych, jakie decyzja taka mogła wywołać za sprawą
rygoru natychmiastowej wykonalności w sferze stosunków cywilnoprawnych między
przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Kwestia ta jednak pozostaje poza zakresem
9
postępowania z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, a przez to nie ma znaczenia
dla rozstrzygnięcia o prawidłowości wyroku Sądu drugiej instancji.
Niezależnie od powyższego, zaskarżony wyrok opiera się na założeniu,
zgodnie z którym Prezes Urzędu nie wykazał ani w decyzji, ani w toku
postępowania, by spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 29 Prawa
telekomunikacyjnego.
Ósme i dziewiąte zagadnienia prawne nie są zagadnieniami prawnymi
sprawy, gdyż ich rozstrzygnięcie nie jest możliwe przy ewentualnej ocenie
prawidłowości zaskarżonego wyroku. Istnienie nadzwyczajnych trybów wzruszania
ostatecznych decyzji administracyjnych nie ma znaczenia dla rozpoznania zarzutu
naruszenia art. 479(64) § 2 k.p.c.
Dziesiąte zagadnienie prawne skargi kasacyjnej zainteresowanego,
odnoszące się do art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, dotyczy tego założenia
zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Prezes Urzędu nie wykazał, by spełnione
zostały przesłanki zastosowania tego przepisu. W ocenie Sądu Najwyższego nie
ma podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej zainteresowanego do rozpoznania ze
względu na potrzebę rozstrzygnięcia tego zagadnienia prawnego, gdyż oczywistym
jest, że sam fakt niewykonania decyzji nakładającej obowiązek tego rodzaju, jak
przewidziany w decyzjach MTR nie oznacza, że spełniona została przesłanka
potrzeby zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, jak również by
zagrożona została skuteczna konkurencja. Do stwierdzenia podstaw dla spełnienia
tych przesłanek zastosowania art. 29 Prawa telekomunikacyjnego konieczne są
dodatkowe, poza faktem nieterminowego wykonania decyzji Prezesa Urzędu,
ustalenia wsparte odpowiednimi analizami rynkowymi, na których można byłoby
zrekonstruować logicznie uzasadnione założenie, co do negatywnej korelacji
między zachowaniem adresata decyzji Prezesa Urzędu a wartościami, których
ochrona uzasadnia interwencję regulatora rynku z urzędu.
Wnosząc o przyjęcie wniesionej skargi, Prezes Urzędu powołał się na
potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.). Z
utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że podstawowym
wymaganiem prawidłowej konstrukcji zagadnienia prawnego jest sformułowanie
problemu prawnego w oparciu o konkretny przepis (przepisy) prawa, w związku z
10
którym dane zagadnienie może powstać (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z
18 października 2011 r., III SK 25/11; z 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z 6 marca
2013 r., III SK 32/12; z 20 marca 2013 r., III SK 35/12; z 12 kwietnia 2013 r., III SK
47/12; z 12 kwietnia 2013 r., III SK 49/12; z 13 sierpnia 2013 r., III SK 64/12; z 20
lutego 2014 r., III SK 60/13). Sformułowane we wniosku o przyjęcie do rozpoznania
skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienia prawne nie zawiera zaś w swej
treści żadnego przepisu prawa.
Nie zachodzi także potrzeba wykładni art. 316 § 1 k.p.c., gdyż nie wykazano
rozbieżności interpretacyjnych istotnych dla art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. Ponadto, w
kwestii tej Sąd Najwyższy wypowiedział się już, podsumowując dotychczasowe
orzecznictwo, w wyroku z 4 marca 2014 r., III SK 35/13. Nie ma zatem
publicznoprawnej potrzeby wypowiadania się przez Sąd Najwyższy w tym zakresie.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg kasacyjnych
do rozpoznania, określone w art. 3989
§ 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie
art. 3989
§ 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów zastępstwa prawnego w
postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c.
oraz § 13 ust. 4 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej z urzędu, orzekł jak w sentencji.