Wyrok SN z 8 października 2009, sygn. II CSK 222/09
Data orzeczenia
8 października 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Z. N., J. N. i M. N.
przeciwko Szpitalowi Miejskiemu […]
o odszkodowanie i zadośćuczynienie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2009 r.,
skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 12 sierpnia 2008 r.,
1. oddala skargę kasacyjną;
2. nie obciąża powodów kosztami postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Z. N., J. N. i M. N. wnieśli o zasądzenie od Szpitala Miejskiego […] kwoty
300.000 złotych tytułem zadośćuczynienia (po 100.000 złotych dla każdego z
powodów). Z. N. wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty
5.000 złotych tytułem odszkodowania oraz kwoty 500 złotych miesięcznie tytułem
renty.
Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił powództwo i
nie obciążył powodów kosztami procesu.
Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 2 kwietnia 2003 r. K. N. została przyjęta na
Oddział Chirurgiczny Ogólny Szpitala z powodu dolegliwości bólowych
zlokalizowanych głównie w nadbrzuszu. U chorej występowała choroba wrzodowa.
Chora nie leczyła się kardiologicznie. W badaniu przeprowadzonym w izbie przyjęć
nie stwierdzono nieprawidłowości układu krążenia. Po przyjęciu chorej do Szpitala
wykonano USG i RTG brzucha, pobrano krew, przeprowadzono badanie ogólne
moczu. W godzinach nocnych chora sygnalizowała nudności, wymioty i bolesność
w nadbrzuszu. Zlecono sondę i ponownie kroplówkę rozkurczową. Tętno i ciśnienie
było prawidłowe. Około godziny 450
nastąpiło nagłe zatrzymanie krążenia i
oddechu, pacjentka była nieprzytomna i bez kontaktu, podjęto akcję reanimacyjną.
O godzinie 515
stwierdzono zgon K. N. Na podstawie wyników sekcji zwłok,
wykonanej w dniu 8 kwietnia 2003 r., stwierdzono, że przyczyną śmierci K. N. była
niewydolność krążeniowo-oddechowa, będąca wynikiem uszkodzenia mięśnia
sercowego w przebiegu zapalenia, chociaż obraz kliniczny wskazywał
jednoznacznie na proces chorobowy w jamie brzusznej.
Prokuratura Rejonowa prawomocnym postanowieniem z dnia 30 listopada
2005 r., utrzymanym w mocy prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z
dnia 29 marca 2006 r., umorzyła śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania
śmierci (art. 155 k.k.) K. N. wobec ustalenia, że zarzucany czyn nie zawiera
znamion czynu zabronionego. W toku postępowania przygotowawczego powołani
przez Prokuraturę biegli doszli do zgodnych wniosków, że proces diagnostyczny
i leczniczy K. N. przebiegał prawidłowo i był zgodny z aktualnymi wskazaniami
wiedzy medycznej i zasadami postępowania. Sąd Rejonowy prawomocnym
3
postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2006 r., po rozpoznaniu sprawy przeciwko
lekarzom oskarżonym o czyn z art. 155 k.k., postanowił umorzyć postępowanie w
sprawie wobec ustalenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.
Sąd Okręgowy ocenił prawidłowość zastosowanej przez lekarzy diagnostyki
i leczenia na podstawie sporządzonej w niniejszej sprawie opinii biegłego
kardiologa. Biegły został wezwany na rozprawę w dniu 21 listopada 2008 r., ale
usprawiedliwił swoją nieobecność. Po wskazaniu przez powodów pytań
zgłaszanych do biegłego, Sąd Okręgowy ostatecznie oddalił wniosek o odroczenie
rozprawy i ponowne wezwanie biegłego na rozprawę w celu udzielenia odpowiedzi
na te pytania.
Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa.
Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, by personel
medyczny pozwanego Szpitala dopuścił się wobec powodów bezprawnego
działania lub zaniechania pozostającego w związku przyczynowym ze zgonem K.
N., a tym bardziej zawinionego działania.
Powodowie wnieśli apelację od wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008 r. oddalił apelację
powodów. Sąd Apelacyjny uznał za chybiony zarzut dotyczący braku wezwania
biegłego na rozprawę w celu złożenia wyjaśnień co do pisemnej opinii. Podkreślił,
że art. 286 k.p.c. przyznaje sądowi uprawnienie do żądania ustnego wyjaśnienia
opinii złożonej na piśmie. Przepisowi temu Sąd mógłby uchybić wtedy, gdyby opinia
przedłożona na piśmie była niejasna, niekompletna, budziła wątpliwości co do treści
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2000 r., II UKN 757/99, OSNAPiUS
2002, Nr 11, poz. 271; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., II UKN
547/00, OSNAPiUS 2003, Nr 11, poz. 277) Zdaniem Sądu Apelacyjnego, zarówno
opinia wydana w niniejszej sprawie, jak i opinie wydane w postępowaniach karnych,
są zbieżne i nie wskazują na odmienną przyczynę zgonu K. N.
Powodowie w skardze kasacyjnej zarzucili naruszenie przepisów
postępowania, mianowicie art. 286 w związku z art. 235, art. 236 w związku
z art. 286 oraz art. 233 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4
Zarzuty sformułowanie w skardze kasacyjnej sprowadzają się do tego, że
wynik postępowania mógłby być inny, gdyby Sąd Okręgowy zażądał ustnego
wyjaśnienia opinii biegłego złożonej na piśmie. Abstrahując od tego, że Sąd
Apelacyjny w zaskarżonym wyroku przekonywająco odniósł się do tego zarzutu,
skarga kasacyjna nie może być uwzględniona z następujących powodów. Po
pierwsze, zawiera ona wyłącznie zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny
dowodów, takie zaś zarzuty, zgodnie z art. 3983
§ 3 k.p.c., nie mogą być podstawą
skargi kasacyjnej. Po drugie, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty
naruszenia art. 235, 236 i 286 k.p.c. dotyczą postępowania przez Sądem
Okręgowym (Sądem pierwszej instancji), a nie przed Sądem Apelacyjnym. Mogły
one być podnoszone w apelacji, a nie w skardze kasacyjnej. Gdyby te zarzuty miały
dotyczyć postępowania przed Sądem Apelacyjnym, powinny być podniesione
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Po
trzecie, również zarzut, naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który, jak wynika
z uzasadnienia skargi, dotyczy postępowania przed Sądem Apelacyjnym, nie został
podniesiony w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Jednakże nawet prawidłowo zgłoszony
zarzut ten nie mógłby być uwzględniony, ponieważ, zgodnie z jednolitym
stanowiskiem Sądu Najwyższego, w postępowaniu kasacyjnym nie może być brany
pod uwagę zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (zob. np. wyrok z dnia 24 lutego
2006 r., II CSK 136/05, niepubl., wyrok z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06,
niepubl., wyrok z dnia 8 maja 2008 r., V CSK 579/07, niepubl.).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
k.p.c.
orzekł jak w sentencji.
md