Wyrok z 3 kwietnia 2023, sygn. II K 200/22

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 200/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

I. S.

I. art. 173 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.

II. art. 178a § 1 k.k.

III. art. 190 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

13 czerwca 2021 roku około godziny 20.00. W., droga krajowa numer (...).

R. W. jadący samochodem osobowym marki P. numer rejestracyjny (...) w kierunku B.. W samochodzie pasażerowie: żona K. W., małoletnie dzieci A., N. i M. rodzeństwo W.. W samochodzie pięć osób.

Pojazd na zakręcie. Z przeciwnej strony jadący samochód osobowy marki H. (...) numer rejestracyjny (...). Kierowcą H. I. S.. Pasażerami - żona kierowcy E. C. oraz znajomy P. M.. W samochodzie trzy osoby. P. M. i E. C. spożywający alkohol w trakcie jazdy.

Jezdnia mokra.

Utrata panowania nad samochodem przez I. S.. Zjazd na przeciwny pas ruchu. Wyjechanie zza zakrętu samochodem na czołowe zderzenie z jadącym prawidłowo pojazdem marki P. kierowanym przez R. W.. Bezskuteczna próba wyprowadzenia pojazdu z poślizgu. Zaskoczenie R. W. na widok pojazdu zza zakrętu jadącego tym samym pasem. Zderzenie samochodów na pasie ruchu dla samochodu marki P.. Dachowanie samochodu P.. Wpadnięcie samochodu do rowu. Utrata przytomności przez R. W..

Rozległe uszkodzenia pojazdu marki P., a także pojazdu marki H..

1. zeznania K. W.

2. zeznania R. W.

3. zeznania P. M.

4. protokół badania stanu trzeźwości

5. protokół oględzin miejsca zdarzenia

6. opinie z przeprowadzonych badań z zakresu wypadków drogowych

7. krótki raport z działań

1. k. 270, 19v

2. k. 271, 29v

3. k. 87v-88

4. k. 3

5. k. 8v

6. k. 60- 60v, 63 - 67, 74v- 75, 77-79v

7. 106

Przewiezienie pięcioro osób z samochodu marki P. do szpitala w R. z potłuczeniami ogólnymi. 14 czerwca 2021 roku wypisanie ze szpitala.

E. C. przewieziona do szpitala.

I. S. przetransportowany śmigłowcem do szpitala w W..

1. zeznania K. W.

2. zeznania R. W.

3. dokumentacja medyczna

4. krótki raport z działań

1. k. 19v, 270

2. k. 29v

3. k. 25 – 28, 36, 41, 47

4. k. 106

K. W. z powierzchownymi urazami ciała. Małoletnia A. W. z powierzchownymi urazami brzucha, dolnej części grzbietu i miednicy. Małoletnia N. W. z powierzchownymi urazami brzucha, dolnej części grzbietu i miednicy. R. W. z powierzchownymi urazami. Obrażenia ciała pasażerów samochodu marki P. nie przekraczające dni siedmiu w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.

E. C. z urazem głowy. Obrażenia jej ciała nie przekraczające siedem dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.

1. karta informacyjna

2. dokumentacja medyczna

3. opinie sądowo – lekarska

1. k. 25 -28, 36

2. k. 41, 47, 117

3. k. 44, 50, 116, 309-311

Kierowca samochodu marki H. – I. S. – w stanie nietrzeźwości. Stwierdzone stężenie alkoholu we krwi 2,03 promila.

P. M. nietrzeźwy. Wynik badania 1,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Kierowca samochodu marki P. – R. W. trzeźwy.

1. protokoły badania stanu trzeźwości

2. sprawozdanie z badań krwi.

1. k. 2, 3

2. k. 54 - 55

W okresie od 13 do 20 września 2021 roku P. M. odwiedzający sklep (...) w miejscowości W.. Opowieści towarzyskie P. M. o wypadku jaki miał miejsce w czerwcu 2021 roku. Spotkanie I. S. i P. M. pod sklepem. Groźby I. S. skierowane do P. M.. Pogróżki spowodowania uszczerbku na zdrowiu, pobicia, wybicia uzębienia. Straszenie P. M. przyjaciółmi z U.. Obawy spełnienia gróźb żywione przez P. M..

1. zeznania P. M.

1. k. 129

Wniosek o ściganie za czyn z art. 190 § 1 k.k.

1. pismo P. M.

1. k. 147

I. S. lat 40. Obywatel (...). Wykształcenie średnie. Zawód wyuczony – mechanik samochodowy. Żonaty. Ojciec dwójki dzieci w wieku 10 i 14 lat. Dwie osoby na utrzymaniu. Deklarowany miesięczny dochód 2.400 netto. Współwłaściciel pojazdu T. (...), z 2004 roku. Niekarany. Nieleczony odwykowo, psychiatrycznie.

1. dane osobopoznawcze

2. dane o osobie oskarżonego uzyskane z KRK

1. k. 169 – 169v, 224, 257, 192

2. k. 253, 176

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

I. S.

I. art. 173 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.

II. art. 178a § 1 k.k.

III. art. 190 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania K. W.

(k. 19v, 270)

Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się na zeznaniach świadka. Korespondują one z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Część zeznań potwierdził świadek R. W..

Zeznania R. W.

(k. 29v, 271 - 272)

Należało ocenić pozytywnie zeznania w/w świadka. Są one logiczne, przekonujące, spontaniczne i szczere. Cechuje je jednolite stanowisko z tym co zeznała K. W.. Świadek w swoim zeznaniu prezentuje stały i niezmienny punkt widzenia. Podkreśla, że do zderzenia doszło na jego pasie ruchu.

Zeznania P. M.

(k. 87 – 88, 128 – 129)

Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się na zeznaniach świadka. Wprawdzie P. M. nie potwierdzał, aby oskarżony mógł być w stanie nietrzeźwości, ale skoro sam spożywał alkohol wspólnie z żoną oskarżonego, to oczywistym jest, że trudno mu było wyczuć albo zaobserwować cokolwiek niepokojącego u osoby, która siedziała tyłem do niego. Oskarżony nie podał szczegółów zdarzenia drogowego, albowiem zeznał, że zasnął. W jego stanie psychosomatycznym (k. 3) jest to możliwe. Stwierdzić zatem należy, że depozycje świadka miały to znaczenie, że potwierdzały zasadność tez oskarżenia w odniesieniu do ostatniego z zarzucanych czynów tj. gróźb karalnych. Świadek opisał przekonująco, logicznie i racjonalnie okoliczności w jakich doszło do krytycznych wydarzeń. Zeznawał też, że obawiał się spełnienia gróźb i wskazał na okoliczności, które te obawy właśnie uzasadniały. W tej części zeznania świadka są w pełni wiarygodne i Sąd nie ma wątpliwości, że są godne tym samym aby stały się podstawą ustaleń faktycznych pomimo tego, że świadek nie złożył zeznań bezpośrednio przed Sądem na rozprawie głównej. Zeznania odczytane w trybie art. 391 § 1 k.p.k. nie są przecież dowodem gorszym, słabszym, czy też zakazanym (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2019 roku II AKa 190/18). Sąd jedynie nie brał pod rozwagę zeznań świadka jakie składał po raz drugi w postępowaniu przygotowawczym (k. 123 – 124) oraz po części miał dokonywać retrospekcji zeznając chronologicznie po raz trzeci. Twierdzenia świadka bowiem są dość chaotyczne, a opisywane przez świadka dolegliwości nie mogą być podstawą do rekonstrukcji stanu faktycznego. Dokonując bowiem ustaleń w zakresie ewentualnych obrażeń ciała P. M., koniecznym byłoby dotarcie do obiektywnego materiału dowodowego w postaci dokumentacji medycznej, a która by następnie pozwoliła biegłemu na wydanie opinii sądowo- lekarskiej. Ewentualne zaś opiniowanie wyłącznie w oparciu o niedookreślone, bardzo subiektywne opisy własnych dolegliwości jest po prostu niemożliwe (por. też k. 143). Stąd skonstatować należy, że Sąd in generali nie deprecjonował tej części zeznań. Jedynie nie mógł czynić w ich oparciu żadnych ustaleń w zakresie tego jaki uszczerbek na zdrowiu mógł doznać pasażer samochodu H..

Protokoły badania stanu trzeźwości

(k. 2, 3)

sprawozdanie z badań krwi

(k. 54 – 55) i protokół pobrania krwi

(k. 56)

Dokumenty niekwestionowane, niebudzące wątpliwości, rzetelne. Badania sporządzone przy użyciu urządzenia dowodowego. Sprawozdanie z badania krwi rzetelne. Protokół pobrania krwi niekwestionowany. Z powyższych dokumentów wynika, iż pokrzywdzony kierujący P. nie był pod wpływem alkoholu. Bezspornym jest też stan psychosomatyczny kierującego I. S..

Protokół oględzin miejsca zdarzenia

(k. 8 -10)

Sporządzony jest przez uprawnioną osobę w formie przewidzianej przez art. 143 § 1 pkt. 3 k.p.k. protokół ten wskazuje w swej treści na warunki drogowe, odcinek jezdni, dopuszczalną prędkość, etc. Materiał poglądowy pełniący rolę pomocy w wizualizacji zdarzenia drogowego oraz samego miejsca, nie podważany przez strony, obiektywny, rzetelny.

Dokumentacja medyczna

(k. 25, 26, 27, 28, 36, 41, 47, 117, 140)

Niekwestionowana przez strony ani biegłego.

Część z dokumentacji medycznej dotyczyła E. C., żony oskarżonego, która skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań. Skorzystanie jednak z tego prawa bynajmniej nie prowadzi do zakazu korzystania z tego materiału dowodowego. Nie jest to wszak żadna retrospekcja świadka przy jednoczesnym zaangażowaniu funkcjonariusza, a jedynie materiał obiektywny sporządzony przez osoby trzecie w związku z udzieleniem świadkowi pomocy medycznej.

Opinie sądowo – lekarskie

(k. 44, 309 – 311, 50, 116, 143)

Opinia są jasne, pełne i logiczne. Korespondują także z dokumentacją. Wnioski opinii nie były podważane przez strony.

opinie z przeprowadzonych badań z zakresu wypadków drogowych

(k. 59 - 79)

Dokumenty te korespondują materiałem poglądowym jaki został sporządzony na miejscu wypadku. Żadna ze stron nie kwestionowała dokumentacji.

Krótki raport z działań

(k. 106)

Materiał również niekwestionowany przez strony. Komplementarny do zgromadzonego i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego.

dane osobopoznawcze

(k. 169 – 169v, 224, 257, 192)

dane o osobie oskarżonego uzyskane z KRK

(k. 176, 253)

Dokument z Krajowego Rejestru Karnego ten nie budzi żadnych wątpliwości, co do swej rzetelności i prawdziwości. Jest aktualny.

Ustalając dane osobopoznawcze, sytuację rodzinną, majątkową a także warunki osobiste sprawcy Sąd miał na uwadze dane o osobie oskarżonego, jakie zebrano w toku postępowania przygotowawczego i sądowego od oskarżonego.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego w przeważającej części

(k. 170- 170v)

I. S. przesłuchany w charakterze podejrzanego na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. (k. 170- 170v)

Następnie przed Sądem na rozprawie głównej przyznał się tylko do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zasadność dwóch pozostałych zarzutów negował. Przyznał jedynie, że utracił panowanie nad samochodem. Podkreślał, że sam poważnie ucierpiał na skutek zdarzenia drogowego. (k. 303- 303v)

W opinii Sądu wyjaśnienia oskarżonego w przeważającej mierze to tylko linia obrony obrana na potrzeby procesu, a która obliczona jest na minimalizowanie ewentualnej odpowiedzialności karnej. Nawet w swej lakoniczności nie noszą wyjaśnienia cech wewnętrznej spójności i stanowczości. Bezspornym jest przecież, że oskarżony był kierowcą, prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, utracił panowanie nad samochodem skutkiem czego doszło do wypadku. Zaprzeczenia w zakresie zasadności choćby zarzutu pierwszego nie przekonują w ogóle jako rażąco sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Oskarżony podał też, że nie przyznaje się do popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Tu również popadał on w sprzeczność do zeznań pokrzywdzonego P. M.. Jedynie I. S. przyznał się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. To twierdzenie nie budzi natomiast wątpliwości, jest spójne do zgromadzonego i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego. Sąd stoi też na stanowisku, że sam fakt przebywania w stanie nietrzeźwości przez kierowcę, ma istotne znaczenie dla oceny pierwszego z zarzucanych oskarżonemu zachowań. Wszak stan psychosomatyczny oskarżonego miał istotny wpływ na jego zdolności motoryczne, zdolność oceny sytuacji na drodze, szybkość reakcji.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

I. S.

3.2.

II

I. S.

3.3.

III

I. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.1.

Oskarżyciel publiczny zarzucił I. S. czyn z art. 173 § 1 k.k. Przepis ten natomiast penalizuje umyślne sprowadzenie katastrofy w ruchu lądowym. Oczywistym jest, że skoro przepis penalizuje takie zachowanie, możliwym jest do pomyślenia sytuacja, w której sprawca świadomie spowoduje zdarzenie pozwalające na konsumpcję właśnie przepisu art. 173 § 1 k.k. Zazwyczaj jednak dzieje się to w sytuacji kiedy działania (zaniechania) przedsiębrane są przez osoby nieuczestniczące (!) bezpośrednio w komunikacji, a jedynie godzące w jej sprawny tok (np. zamach terrorystyczny). Dlatego w takiej sytuacji jest do pomyślenia umyślne sprowadzenie katastrofy w ruchu lądowym w zamiarze bezpośrednim np. poprzez podłożenie przeszkody na drodze, celowe uszkodzenie nawierzchni jezdni, wysadzenie ładunku wybuchowego na drodze, przecięcie przewodów hamulcowych w autokarze. Możliwym jest też przestępstwo umyślne w zamiarze ewentualnym np. spowodowanie katastrofy nadjeżdżających pojazdów na porzucony wcześniej przez sprawcę przedmiot znacznych gabarytów, który nie został oznaczony wcześniej zgodnie z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym. Te jednak sytuacje należą do rzadkości albowiem faktycznie częściej dochodzi do praktycznej realizacji znamion art. 173 k.k. w wyniku nieumyślnego zachowania sprawcy. Dzieje się tak dlatego, że zdecydowanie dominującą liczebnie kategorią sprawców omawianych przestępstw są osoby kierujące pojazdami (por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, lex el.; teza 7). Niezmiernie trudne dlatego do pomyślenia i wyobrażenia jest przyjęcie, że sam kierowca mógłby sprowadzać katastrofę w sposób umyślny, nawet z zamiarem ewentualnym. Wszak w tej sytuacji najczęściej miałby ryzykować swoim zdrowiem, albo nawet życiem. Nie przekonuje Sądu odosobnione twierdzenie w literaturze, że stan odurzenia lub upojenia już z eo ipso z zasady pozwala na przyjęcie, że kierowcy można przypisać zamiar ewentualny. Co też w tej sytuacji miałoby odróżniać działanie nieumyślne kierowcy - sprawcy wypadku od działania umyślnego kierowcy - sprawcy katastrofy? Gdyby przyjmować, w ślad za rozumowaniem oskarżyciela publicznego, że kierowca sprawca wypadku ze skutkiem śmiertelnym, działałby w podobnym układzie sytuacyjnym w zamiarze ewentualnym, to znaczyłoby tyle, że sprawca nie odpowiadałby za czyn z art. 177 § 2 k.k. ale za czyn z art. 148 § 1 k.k. Trudno wreszcie obronić tezę oskarżyciela jakoby to I. S. działając z zamiarze ewentualnym (postępując umyślnie) sprowadził katastrofę w ruchu lądowym zagrażającą zdrowiu i życiu wielu osób, ale jednocześnie już nieumyślnie spowodować miał lekki uszczerbek na zdrowiu osób pokrzywdzonych. Jakie okoliczności pozwalałyby rozgraniczyć te dwa przestępstwa pozostające ze sobą w tym osobliwym zbiegu umyślno – nieumyślnej kombinacji strony podmiotowej? I choć znanym jest konstrukcja przestępstwa umyślno - nieumyślnego (vide § 3 art. 173 k.k.) to w realiach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł w toku całego procesu argumentacji dla takiej konstrukcji prawnej. Konstrukcja ta bowiem opiera się na prowadzeniu kwalifikowanego typu poprzez następstwo. Nie dotyczy zbiegu przestępstw jako takich. Sąd meriti dalej stoi na stanowisku, że w przypadku kiedy sprawcą omawianego przestępstwa sprowadzenia katastrofy w ruchu jest kierowca, a nie osoba będąca uczestnikiem tegoż ruchu, to do przypisania przestępstwa z art. 173 k.k. konieczne jest przede wszystkim ustalenie, że sprawca naruszył swoim zachowaniem zasady bezpieczeństwa w ruchu (tak np. R.A. Stefański [w:] Kodeks karny..., red. R.A. Stefański, 2017, s. 1043). Jednakże dalej odróżnić należy przecież fakt umyślnego naruszenia reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym, od nieumyślnego popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji polegającego na sprowadzeniu katastrofy. Przestępstwa opisane w art. 173 mają przecież charakter materialny, a odpowiedzialność za dokonanie każdego z nich związana jest z wystąpieniem skutku w postaci katastrofy. Sama katastrofa musi być po pierwsze konkretnym zdarzeniem (może być właśnie kolizją) w komunikacji, ale też po drugi musi ona pociągać za sobą bezpośrednie niebezpieczeństwo grożące życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach. Dalej idąc trzeba wskazać, że w przypadku umyślnego przestępstwa typizowanego w art. 173 § 1 k.k. zamiarem sprawcy (choćby i ewentualnym) musi być objęta całość znamion typu, a więc także skala zagrożeń dla dóbr chronionych prawem. Świadomość sprawcy musi obejmować wszystkie okoliczności faktyczne odpowiadające zespołowi ustawowych znamion czynu zabronionego (zob. postanowienie SN z 3.01.2006 r., II KK 80/05, Prok. i Pr.-wkł. 2006/5, poz. 6). Tu zatem warto przytoczyć pogląd wyrażony w piśmiennictwie, zgodnie z którym nie można przypisać przestępstwa z art. 173 § 1 k.k., jeśli sprawca co prawda sprowadził umyślnie katastrofę, ale nieumyślnością objęta była liczba osób zagrożonych (sprawca nie wiedział, że naraził wiele osób) lub też wielkość mienia (sprawca nie miał świadomości, że zagroził mieniu w wielkich rozmiarach) (por. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WKP 2020, lex el., teza 7). Nie sposób negować tego twierdzenia skoro zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego warunkiem przyjęcia, że sprawca czynu działał z zamiarem ewentualnym, jest ustalenie – po pierwsze – że sprawca ma świadomość, że podjęte działanie może wyczerpywać przedmiotowe znamiona ustawy karnej, i po drugie – akceptuje sytuację, w której czyn wyczerpuje przedmiotowe znamiona przestępstwa w postaci aktu woli polegającego na godzeniu się z góry z takim stanem rzeczy, przy czym zgody na skutek nie można domniemywać czy domyślać się, lecz należy wykazać, że stanowiła ona jeden z elementów zachodzących w psychice sprawcy (wyrok SN z 6.02.1973 r., V KRN 569/72, OSP 1973/11, poz. 229). Stąd też wydaje się wyraźna tendencja do restryktywnego przyjmowania konstrukcji zamiaru ewentualnego. A skoro zamiaru ewentualnego nie można domniemywać, to trzeba go ustalać w oparciu o zachodzące w psychice sprawcy przeżycia o charakterze intelektualno-wolicjonalnym. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy rodzi się od razu pytanie - co miał myśleć I. S. jadąc wprawdzie drogą krajową, ale bynajmniej nie taką gdzie natężenie ruchu jest duże tak jak na trasie szybkiego ruchu? Do wypadku doszło na odcinku drogi gdzie nie ma zabudowań, skrzyżowań, zmiany organizacji ruchu, etc. Nie sposób w niniejszej sprawie przyjąć, że oskarżony godził się, że nadjedzie z naprzeciwka akurat samochód pełny ludzi. Nie sposób przyjąć, że godził się na sprowadzenie niebezpieczeństwa dla zdrowia, życia wielu ludzi w tych warunkach drogowych. Przecież nie były one takie złe. Była pora dzienna (czerwiec godzina 20.00). Zmierzchało dopiero po przybyciu funkcjonariuszy, którzy przystąpili do oględzin. Warunki atmosferyczne były dobre. Jezdnia jedynie była mokra (wilgotna) ale nawierzchnia drogi była dobra. Wreszcie I. S. wiózł w samochodzie własną żonę. Jak też w końcu podkreślał obrońca w głosach stron: oskarżony podejmował próby korekty toru jazdy, bo nie chciał on spowodować żadnego zdarzenia drogowego. Dlatego przyjął Sąd meriti w ślad za głosem komentatorów, że wykluczony jest zamiar ewentualny wszędzie tam, gdzie sprawca zamanifestował chęć uniknięcia popełnienia czynu zabronionego (Giezek Jacek (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, lex. el., teza 24). Analizując zawsze stronę podmiotową przestępstwa nie można z pola widzenia tracić tego, że istnieją bardzo duże podobieństwa między „świadomą nieumyślnością” a zamiarem ewentualnym. W obu bowiem przypadkach grunt intelektualny dla strony podmiotowej zachowania sprawcy stanowi przewidywanie możliwości popełnienia czynu zabronionego. Przy czym różnica leży wyłącznie w stronie woluntatywnej. W przypadku zamiaru ewentualnego sprawca godzi się na realizację znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego (wg Makarewicza wyraża obojętność), zaś przy świadomej nieumyślności sprawca ani nie chce, ani nie godzi się na realizację tych znamion, które jako przewidywał. Dlatego też Sąd przyjął, że oskarżony wprawdzie popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jednak jest to przestępstwo o charakterze nieumyślnym.

W niniejszej sprawie obrońca podnosił też, że czyn zarzucany oskarżonemu nie jest przestępstwem, a jedynie może wyczerpywać znamiona czynu zabronionego przez kodeks wykroczeń. Sąd dostrzegał to, że nikt z uczestników zdarzenia nie doznał obrażeń ciała, które naruszałyby funkcjonowanie czynności narządów na okres powyżej siedmiu dni. Bezspornym jest jednak, że samo zdarzenie miało charakter bardzo dynamiczny, niebezpieczny. Stanowiło ono zagrożenie dla zdrowia i życia wszystkich uczestników. Łącznie z oskarżonym było ośmioro uczestników tej niezwykle poważnej kolizji drogowej. Jak głosi komentarz pod redakcją W. Wróbla i A. Zolla (Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, lex. el., teza 11) w nauce prawa karnego oraz judykaturze Sądu Najwyższego zdaje się dominować pogląd, w myśl którego ową barierą rozgraniczającą sferę zastosowania obu przepisów jest grupa sześciu osób, którym zagraża sprowadzone przez sprawcę niebezpieczeństwo. Podobnie też takie stanowisko wyrażone zostało w wyroku Sądu Najwyższego z 20.06.1972 r., V KRN 209/72, OSNKW 1972/10, poz. 158. Oczywiście wiadomym jest, że kształtował się jeszcze inny pogląd, zgodnie z którym „wiele” to co najmniej 10 osób ( tak wyrok SA w Szczecinie z 5.07.2018 r., II AKa 104/18, LEX nr 2547712; wyrok SA we Wrocławiu z 13.06.2017 r., II AKa 129/17, LEX nr 2344210, a także Szeleszczuk [w:] Królikowski, Zawłocki, Szczególna I, s. 439, też Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, lex el.; teza 4). W rzeczywistości trudno jednak przyjąć sztywną cezurę, zgodnie z którą konkretna liczba (nie mniej, nie więcej) decydować będzie sztywno o normatywnym bycie czynu. Ustawodawca przecież użył formuły, która ściśle nie precyzuje liczby osób, których życie i zdrowie ma być zagrożone. Dlatego też oceniając liczebność pokrzywdzonych należy posługiwać się znamieniem ocennym (wartościującym) rozpatrywaną liczbę obiektów w określonym kontekście, według in conreto przyjętego wzorca. W realiach niniejszej sprawy zaś idzie o zderzenie dwóch pojazdów w warunkach drogowych, a nie rozległe zdarzenie jak lawina, wybuch jądrowy, czy rozprzestrzenianie się substancji trujących. Sąd podzielił w tym miejscu argumentację oskarżyciela zawartą w uzasadnieniu aktu oskarżenia, że liczba 7 osób jest w realiach niniejszej sprawy równoważna pojęciu wielu osób. Dlatego też Sąd nie mógł uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I. Na marginesie tylko można jeszcze dodać, że przyjęcie, iż czyn wypełnia znamiona wykroczenia nie pozwalałby na uniewinnienie. Postępowanie karne toczyło się przeciwko oskarżonemu, co równoważne jest wszczęciu postępowania przeciwko sprawcy ewentualnego wykroczenia i sąd zobowiązany byłby wówczas do przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z art. 86 § 2 k.w. (vide art. 400 k.p.k.).

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – prawo o ruchu drogowym, uczestnik ruchu znajdujący się na drodze obowiązany jest zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, uniknąć wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, (...) oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Każdy kierowca, powinien kierować pojazdem samochodowym z należytą ostrożnością, a więc tym samym, zobowiązany jest do przedsiębrania takich czynności, które zgodnie ze sztuką i techniką prowadzenia pojazdów samochodowych są obiektywnie niezbędne do zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także do powstrzymania się od czynności, które mogłyby to bezpieczeństwo zmniejszyć. Wymóg taki podyktowany jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim osobom, które korzystają z dróg publicznych. Ujawnione w sprawie dowody świadczą bezspornie za tym, że zderzenie pojazdów było następstwem nieostrożnej jazdy oskarżonego, który nie potrafił zapanować nad samochodem. Nie zachował oskarżony więc prawidłowej techniki. Fakt, iż oskarżony utracił panowanie nad pojazdem, świadczy o tym, iż zupełnie nie uczynił zadość zasadom ostrożności. W ocenie Sądu I. S. umyślnie naruszył zasady i reguły bezpieczeństwa. Pomiędzy zaś umyślnym naruszeniem przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa panujących w ruchu drogowym, a skutkiem w postaci zderzenia pojazdów w wyniku, czego doszło do realnego zagrożenia dla zdrowia i życia wielu osób, zachodzi nierozerwalny związek przyczynowy. Gdyby bowiem oskarżonemu zachował należytą nie utraciłby panowania nad samochodem, nie sprowadziłby zagrożenia dla tylu ludzi. Art. 178 § 1 k.k. dodatkowo zaś stanowi, iż skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę. I. S. prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, czego to dowodzą wyniki badań stanu trzeźwości (wyniki badań krwi). Stąd zatem należało też czyn oskarżonego kwalifikować również z art. 178 § 1 k.k.

Sąd podziela też pogląd oskarżyciela, że przestępstwa z art. 173 k.k. pozostawać winno w realnym zbiegu z przestępstwem kwalifikowanym z art. 157 § 2 i 3 k.k. (tak też Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, lex el.; teza 19). Dopiero taka kwalifikacja prawna czynu oddać może pełną wartość kryminalną czynu.

Czyn oskarżonego jest czynem zabronionym przez wyżej zbiegające się przepisy. Jest też czynem społecznie szkodliwym w stopniu znacznym, a więc w stopniu wykraczającym poza kwantum szkodliwości określonej w art. 1 § 2 k.k. Do takiego przekonania Sąd doszedł mając na uwadze takie okoliczności jak: rodzaj i charakter naruszonego dobra (bezpieczeństwo na drodze, zagrożenie zdrowia dwóch osób), sposób i okoliczności popełnienia czynu (nieodpowiednia jazda pod wpływem alkoholu), rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Czyn oskarżonego jest też czynem zawinionym. Wina oskarżonego nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności mogące ją wyłączyć lub ograniczyć. Oskarżony miał pełną możliwość zastosowania się do obowiązujących zasad ruchu drogowego. Oskarżony powinien dostosować się do przepisów prawa o ruchu drogowym, a także niepisanych reguł wynikających z istoty samego ruchu drogowego i mógł zachować ostrożność. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał I. S. za winnego popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 173 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.

3.2.

W realiach niniejszej sprawy oskarżonemu przypisano czyn kwalifikowany z art. 173 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Istnieją co prawda koncepcje mówiące o tym, iż w takim to przypadku czyn z art. 178a § 1 k.k. winien być czynem współukaranym uprzednim, aczkolwiek ma to zastosowanie tylko wówczas gdy czyn z art. 178a § 1 k.k. ma charakter uczynku krótkotrwałego. Wówczas tylko można mówić o pomijalnym zbiegu. W realiach niniejszej sprawy zaś oskarżony jechał pojazdem na długim dystansie, a co wynika z zeznań P. M.. I. S. przejechał pewien dystans drogi. Zatrzymał się zabrał kolegę i kontynuował podróż, podczas której już alkoholu miał nie spożywać. Nie można przyjąć, że cała ta wyprawa samochodem, jazda pod wpływem alkoholu, to wyłącznie mało znaczący odcinek, niejako etap na drodze, której kroczyło drugie poważniejsze przestępstwo. Istnieje więź czasowa i sytuacyjna między tymi czynami ale tylko w końcowym etapie. Współukarane przestępstwa uprzednie to działania, które przy całościowej ocenie zdarzenia należy uznać za skwitowane przez wymierzenie kary za przestępstwo główne. Zdecydowanie zaś społeczna szkodliwość czynu opisanego w punkcie drugim nie pozwala na konsumpcję przez ten pierwszy poważniejszy występek chociażby też z uwagi na stwierdzony stan nietrzeźwości. Sąd nie ma więc żadnych wątpliwości, iż doszło do popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k. W realiach niniejszej sprawy sprawstwo oskarżonego Sąd ustalił w oparciu o całokształt wyżej omówionego materiału dowodowego, a który to był bezsporny. Miejsce gdzie doszło do zdarzenia drogowego bezsprzecznie jest drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych i jest miejscem gdzie odbywa się ruch lądowy. Nie ma wątpliwości, że kierowcą H. był właśnie oskarżony. Nie ma wątpliwości też, że był on w stanie nietrzeźwości. Stwierdzona u oskarżonego ilość alkoholu we krwi, stanowi zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości. Wyniki badania oskarżonego wskazywały, na stężenie znacznie przekraczające graniczną wartość. Czyn oskarżonego jest więc czynem zabronionym przez ustawę. Jest także czynem społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy (por. art. 1 § 2 k.k.). Za taką oceną przemawiają takie okoliczności jak: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych obowiązków. Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności mogące ją wyłączyć. Wina oskarżonego jest bezsporna, ponieważ nie zastosował się on do bezwzględnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów przez osoby będące w stanie nietrzeźwości. Zakaz ten jest powszechnie znany. Z tej też racji Sąd przyjął, iż zachowanie oskarżonego wypełnia dyspozycję art. 178a § 1 k.k. i Sąd uznał I. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku.

3.3.

Nie ulega żadnej wątpliwości, że słowa i zachowanie I. S. w rzeczonym stanie faktycznym oznaczały groźbę. Straszenie pobiciem, wybiciem zębów, połamaniem jest zapowiedzią czegoś złego, czegoś co in concreto oznacza popełnienie właśnie przestępstwa czy to z art. 157 k.k. czy art. 156 k.k. Groźby obiektywnie zaistniały i zostały werbalnie wyartykułowane. Dowodzą tego przekonujące zeznania pokrzywdzonego. Dobrem chronionym przepisem art. 190 § 1 k.k. jest wolność w sensie subiektywnym, czyli poczucie wolności, wolność od obawy, strachu. Jest to przestępstwo materialne – skutkiem. W realiach niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, iż P. M. obawiał się spełnienia zapowiadanych dolegliwości. Wynika to także z zeznań pokrzywdzonego. W świetle zebranego w sprawie i wyżej omówionego materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości, iż I. S. wyczerpał znamiona w/w przepisu. Zdaniem Sądu oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Celowo zawołał on pokrzywdzonego. Oskarżony zmierzał do wyrządzenia psychicznego dyskomfortu pokrzywdzonemu. Groził mu, obnosił się znajomościami z miejsca pochodzenia. Sąd przypisał oskarżonemu zamiar przemyślany. Jednocześnie wina oskarżonego nie budziła wątpliwości. I. S. jest przecież osobą dorosłą i w pełni świadomą znaczenia swoich czynów. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna wątpliwości wskazująca na to, aby nie można było wymagać od oskarżonego zachowania zgodnego z prawem. Nie zachodziły także żadne okoliczności, które mogłyby uwolnić oskarżonego od odpowiedzialności karnej poprzez wyłączenie bezprawności czynu albo winy oskarżonego. Nie leczy się też psychiatrycznie. Nic nie wskazuje na to aby doznawał wytwórczych objawów lub psychotycznych reakcji. Nie cierpi na żądną chorobę, która mogłaby wyłączać jego poczytalność. Jego agresja werbalna zależała od jego woli, była uwarunkowana procesami wolitywnymi, które nie były zakłócone, a które wynikały z poprzednich wydarzeń. Sąd nie znajdywał też ujemnych przesłanek procesowych, które nie pozwoliłyby na merytoryczne orzekanie w niniejszej sprawie. P. M. złożył wniosek o ściganie i ukaranie oskarżonego. Wprawdzie wniosek ten cofnął, jeszcze przed pierwszym terminem rozprawy głównej, ale sąd nie wydał stosownego rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 12 § 3 k.p.k. Sąd nie wyraził zgody na cofnięcie wniosku. Nie wydał stosownego pozytywnego rozstrzygnięcia wymaganego prawem. Sąd miał tu na względzie, że oskarżony i pokrzywdzony nie są spokrewnieni, ani spowinowaceni. Ich wzajemne relacje nie są na tyle skomplikowane, aby można było doszukiwać się jakiejś nietypowej sytuacji motywacyjnej w postępowaniu oskarżonego. Ponadto z akt sprawy wiadomym jest, że I. S. obowiązywał zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego i zakaz kontaktowania się. Mimo to z treści pisma P. M. wynika, że miał pojednać się z oskarżonym. Nie sposób sobie zaś wyobrazić sytuacji kiedy to do pojednania miałoby dojść bez naruszenia obowiązującego środka zapobiegawczego. Jak też wynika z informacji przekazywanych przez właściwą jednostkę policji wynika, że oskarżony nie realizował sumiennie obowiązku stawiennictwa w jednostce policji w ramach nałożonego na niego dozoru. Sąd wobec tego wyraża stanowisko, że I. S. jest osobą, która nie do końca szanuje obowiązujące go zasady, zakazy, nakazy. W tej sytuacji wyrażenie zgody na cofnięcie wniosku godziłoby w cele postępowania karnego i przede wszystkim właśnie w prawnie chroniony interes pokrzywdzonego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał I. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, a opisanego w punkcie III.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

I. S.

I

I

Uwzględniając stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, skutki zdarzenia, warunki osobiste oskarżonego, sposób życia I. S. przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po jego popełnieniu, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, poruszając się w granicach arytmetycznych kary wyznaczonej dodatkowo przez art. 178 § 1 k.k., Sąd uznał, iż zasadnym będzie wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Okolicznością obciążającą, jaką winno się mieć na względzie przy wymiarze kary jest fakt, iż oskarżony naruszył w sposób umyślny zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wprowadzając się w stan nietrzeźwości. A zatem oskarżony wykazał się bardziej karygodną formą zachowania niż działanie nieumyślne. Wymaga oskarżony więc tym samym odpowiedniego bodźca wychowawczego. Zdaniem Sądu zdarzenie miało charakter bardzo niebezpieczny dla wszystkich uczestników, w tym trójki małoletnich dzieci, które obecnie mają traumę i nie chcą korzystać ze środków komunikacji. Także powstały dość istotne szkody w mieniu R. i K. W.. Ich pojazd został kompletnie zniszczony. Sąd na uwadze miał z drugiej strony okoliczność, iż I. S. nie był karany. Jest to jedyne skazanie w tak dojrzałym wieku oskarżonego. Z akt wynika też, że największe obrażenia powstały właśnie u oskarżonego. Poniósł on zatem uszczerbek, który niewątpliwie zmusił go już do stosownej refleksji. Biorąc pod uwagę wypadkową powyższych okoliczności, Sąd uznał, iż kara zaostrzona wobec dolnego zagrożenia tj. w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności spełni pokładane w niej cele wychowawcze i prewencyjne, będzie stosowna do limitującej funkcji winy i adekwatna do społecznej szkodliwości czynu, a przede wszystkim do warunków osobistych oskarżonego.

II

I

Oskarżony w chwili zdarzenia drogowego był pod wpływem alkoholu. Stąd też należało orzec środek karny w trybie art. 42 § 2 k.k., a który to jest obligatoryjny przy tej właśnie kwalifikacji prawnej czynu. W przypadku bowiem gdy sprawca wypadku komunikacyjnego prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, Sąd nie ma już swobody decyzyjnej i zobligowany jest do orzeczenia takowego środka. Sąd zatem na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. wymierzył stosowny środek karny. Mając na uwadze okoliczności w jakich doszło do zderzenia, a także stwierdzony stan nietrzeźwości, Sąd uznał, że należy orzec zakaz prowadzenia pojazdów na okres dłuższy niż minimum tj. na okres czterech lat, uznając go z odpowiednio surową represję.

III

I

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173 k.k., jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego (art. 47 § 3 k.k in principio). Zgodnie z tym przepisem minimalna wysokość takiego świadczenia wynosi 10.000 złotych. Jednakże w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy wymierzona nawiązka powodowałaby dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny (…) sąd może ją wymierzyć w wysokości niższej. Zdaniem Sądu w realiach sprawy zachodzi właśnie taki przypadek. Oskarżony wprawdzie nie cierpi ubóstwa, ale jego dochody zbliżają się do minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ma on nadto na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Pokrzywdzeni natomiast nie doznali poważnych obrażeń ciała. Nikt nie wymagał ani trwałego ani kosztownego leczenia. Sąd uznał, że nawet kwota 10.000 złotych jest nazbyt wysoka. Jest to suma, która wielokrotnie przekracza miesięczny dochód oskarżonego. Wreszcie ta postać nawiązki z art. 47 k.k. nie jest pozbawiona elementu penalnego, a sąd przy jej wymierzeniu także powinien odnosić się do dyrektyw wymiaru kary (por. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, lex/el). W ocenie Sądu zatem kwota 1.000 złotych na rzecz każdego z pokrzywdzonych znajdujących się z samochodzie marki P. mieści się w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Zdaniem Sądu taka kwota czynić będzie zadość poczuciu sprawiedliwości. Jako środek penalny, orzekany na podstawie kodeksu karnego orzeczony właśnie w takiej wysokości będzie też sprawiedliwą i należycie dolegliwą reakcją.

IV

II

Oskarżony prowadził pojazd na długim odcinku drogi. Ponadto Sąd przypisał oskarżonemu zamiar bezpośredni. Świadczy to o tym, że lekceważy on sobie dobra innych, zarówno te materialne jak i niematerialne. Udowodniony stan nietrzeźwości zaś przekraczał znacznie dolną granicę określoną przez art. 115 § 16 k.k. Z drugiej strony na korzyść oskarżonego świadczy fakt, iż nie był on karany za podobne przestępstwa. Sąd na uwadze miał też to, iż oskarżony nie utrudniał postępowania. Przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oczywiście jednak sama wina oskarżonego jawi się jako znaczna, albowiem przypisany mu został zamiar bezpośredni, czyli bardziej karygodna postać zamiaru. Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu uznał, że zasadnym będzie wymierzenie mu kary najbardziej dolegliwej rodzajowo tj. kary pozbawienia wolności. Wymierzona kara 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności zmusi oskarżonego do stosownej refleksji i zmiany zachowania.

V

II

Na podstawie art. 42 § 2 i art. 43 § 1 k.k. Sąd wymierzył też I. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres nieznacznie wyższy niż minimalny przewidziany przez Kodeks karny tj. okres 4 (czterech) lat. Przy tego rodzaju bowiem czynach Sąd nie ma swobody decyzyjnej i musi orzec stosowny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Z uwagi na ujawniony stan nietrzeźwości minimalny okres zakazu nie jest wystarczającą dolegliwą represją karną. Również z tych samych względów Sąd przyjął, że koniecznym jest orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów. Taki środek będzie miał aspekt zapobiegawczy.

VI

II

Art. 43a § 2 k.k. stanowi, że (…) sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000 złotych, w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k.. Świadczenie to ma charakter obligatoryjny. Sąd nie ma swobody w orzekaniu i zobowiązany jest orzec takie świadczenie wobec sprawcy czynu z art. 178a § 1 k.k. Kwota zaś 5.000 jest minimalną sumą jaką przewiduje Kodeks. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o stosownym środku w minimalnej możliwej wysokości, albowiem oskarżony nie ma szczególnie wysokich dochodów i poniósł finansowe dolegliwości związane własną szkodą. Wreszcie kwota 5.000 dwukrotnie przekracza dochody jakie deklaruje oskarżony. Będzie więc represją bardzo dolegliwą dla oskarżonego.

VII

III

Wymierzając oskarżonemu karę za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku jako okoliczność łagodzącą uwzględniono niekaralność oskarżonego. Ale z drugiej strony faktem jest, że agresja słowna oskarżonego nie była sprowokowana zachowaniem pokrzywdzonego. Gróźb nie tłumaczy niezadowolenie, frustracja, czy nawet obawa związana z odpowiedzialnością za zdarzenie drogowe. Przeciwnie chęć psychicznego ewentualnego wpływu na pokrzywdzonego na wypowiadane treści w tych okolicznościach należało ocenić jako zasługujące na potępienie. Zdaniem Sądu wysoce karygodnym jest działanie oskarżonego, który najpierw spowodował zagrożenie zdrowia i życia pokrzywdzonego a następnie pokrzywdził go dodatkowo i krzywdząc psychicznie. Z drugiej strony oskarżony nie dopuścił się gróźb najpoważniejszych rodzajowo - gróźb pozbawienia życia. Wypadkowa zatem wyżej wskazanych okoliczności czyli stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu i warunki osobiste sprawy uzasadniają wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej tj. grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych. Mając zaś na uwadze możliwości zarobkowe oskarżonego, jego sytuację materialną, Sąd określił wysokość stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych. W ocenie Sądu wymierzona kara będzie realizować stawiane przed nią cele prewencyjne, wychowawcze i represyjne przeciwdziałając powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Zdaniem Sądu kara ta w pewnością nie przekracza stopnia winy oskarżonego. Sąd decydując się na taką sankcję karną kierował się również tym, iż represja winna realizować pewien konkretny cel w zakresie społecznego oddziaływania i kształtowania w społeczeństwie prawidłowych i praworządnych postaw, a także przekonania istnienia powszechnej sprawiedliwości. Bezwzględnie koniecznym jest również uwzględnienie w tym przypadku celów odstraszających (tzn. ogólnoprewencyjnych) stawianych przed karą.

VIII

I i II

Sąd wymierzył oskarżonemu dwie jednostkowe kary pozbawienia wolności w punkcie I i V sentencji wyroku. W konsekwencji zatem na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę łączną, ale wymierzył ją w dolnym możliwym wymiarze. Stosownie bowiem do treści w/w artykułów Sąd dysponował granicami arytmetycznymi od 7 (siedmiu) miesięcy do 10 (dziesięciu) miesięcy. Sąd wymierzył oskarżonemu za dwa przypisane czyny karę łączną na zasadzie niemal pełnej absorpcji albowiem czyny te są ze sobą silnie powiązane podmiotowo i przedmiotowo. Zachodzi bowiem silny związek w zakresie czasu popełnienia czynu, tożsamości pojazdu, dóbr naruszonych i chronionych prawem. Są także pewne zbieżności co do miejsca popełnienia czynu. Dlatego też Sąd wymierzył karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd doszedł do przekonania, iż właśnie taka kara łączna spełni wobec sprawcy wszystkie cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zdaniem Sądu tak orzeczona kara spełni też zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara ta jako adekwatna i sprawiedliwa będzie miała też wymiar ogólnoprewencyjny.

IX

Z uwagi na wymieniane wyżej okoliczności łagodzące, Sąd uznał, iż można postawić pozytywną prognozę kryminologiczną wobec I. S.. Oskarżony ma 40 lat. Nie popadł jeszcze w żaden konflikt z prawem, nie popełniał przestępstw. Jedno z przestępstw mu przypisanych ma charakter nieumyślny. Dlatego też kara tak zaś wymierzona, nawet z warunkowym zawieszeniem wykonania, będzie stanowiła odpowiedni impuls wychowawczy. Sąd wierzy, że perspektywa zarządzenia wykonania kary w wymiarze 7 miesięcy będzie już takim to bodźcem, który powstrzyma oskarżonego od łamania porządku prawnego. W związku z tym Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. wykonanie orzeczonej kary ograniczenia wolności warunkowo zawiesił. Na podstawie zaś art. 70 § 1 k.k. okres próby ustalono na okres 3 (trzech) lat. Maksymalny okres probacji jest powiązany w faktem umyślnego w wprowadzenia się w stan nietrzeźwości i prowadzenia pojazdu. Dlatego też pomimo tego, że oskarżony jest w dojrzałym wieku, to jednak należało okres weryfikacji probacji wydłużyć.

X

Sąd jeszcze stosownie do art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Czyny mu przypisane bez wątpienia mają związek ze spożyciem. W ocenie Sądu zatem orzeczenie w/w obowiązku uczyni probację skutecznym środkiem wychowawczym. Ten obowiązek będzie miał również aspekt zapobiegawczy.

XI

I i II

Sąd stosownie do dyspozycji art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat. Zdaniem Sądu tak orzeczony środek karny nie razi swoją łagodnością. Jest on całkowicie relewantny do oceny obu zdarzeń, a także związków poszczególnych okoliczności podmiotowo – przedmiotowych. Okres zakazu też spełni cele wychowawcze wobec oskarżonego, który wykazał się pewną niefrasobliwością na drodze. Okres ten ma też walor zapobiegawczy.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XII

Sąd oparł o dyspozycję art. 627 k.p.k. rozstrzygnięcie o kosztach i zasądził od I. S. kwotę 5.430,21 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Zasadą bowiem jest, iż osoba skazana w postępowaniu karnym toczącym się oskarżenia publicznego winna ponieść koszty procesu. Choć wiadomym jest, że oskarżony deklaruje nieznaczny dochód, ma dzieci na utrzymaniu, to jednak też I. S. ma stałe źródło wynagrodzenia. Ponadto też jest on też dorosłym i zdrowym człowiekiem, który może pracować i zarobkować. Z tych względów Sąd nie widzi podstaw do odstępstwa od przyjętej reguły, a które to też wyjątki należy interpretować restrykcyjnie.

1Podpis