Wyrok z 15 lipca 2024, sygn. V GC 369/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

K., dnia 15 lipca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kaliszu w V Wydziale Gospodarczym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Katarzyna Górna-Szuława

Protokolant: M. G.

po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2024 r. w Kaliszu

na rozprawie

sprawy z powództwa V. C.

przeciwko J. H.

o zapłatę

1.  oddala powództwo,

2.  zasądza od powódki V. C. na rzecz pozwanego J. H. kwotę 5.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

sędzia Katarzyna Górna-Szuława

Sygn. akt V GC 369/24

UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2023 r. (data wpływu) powódka V. C. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła przeciwko J. H. do Sądu Rejonowego w G. VI Wydziału Gospodarczego z pozwem
o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, że pozwany ma jej zapłacić kwotę 64.990,13 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 12.546,00 zł od dnia 09 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, 40.882,13 zł od dnia 09 września 2022 r. do dnia zapłaty, 11.562,00 zł od dnia 04 października 2022 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona kwota stanowi wynagrodzenie za świadczone pozwanemu usługi produkcyjne w gospodarstwie ogrodniczym.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI GNc 785/23 Sąd Rejonowy w G. VI Wydział Gospodarczy w osobie Referendarza sądowego stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sadowi Rejonowemu w K.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie sygn. akt V GNc 737/24 Sąd w osobie Referendarza sądowego orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Z przedmiotowym rozstrzygnięciem nie zgodził się pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i w dniu 12 kwietnia 2024 r. (data wpływu) złożył sprzeciw. Wniósł w nim o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zakwestionował roszczenie co do zasady i co do wysokości. Wskazał, że w całości rozliczył się z powódką za świadczone na jego rzecz usługi.

W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 07 maja 2024 r. (data wpływu) powódka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka V. C. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) w S. w oparciu o wpis do (...) m.in. w zakresie wyszukiwania miejsc pracy i pozyskiwania pracowników. Zaś pozwany J. H. prowadzi gospodarstwo rolne w S.. Uprawia warzywa oraz rośliny korzeniowe
i bulwiaste.

(fakty bezsporne).

Pozyskani przez powódkę pracownicy pracowali w gospodarstwie rolnym pozwanego
w okresie letnim. Podwieszali ogórki w szklarniach, sortowali i owijali rośliny.

(fakty bezsporne, a nadto zeznania świadka R. C. k. 107v-108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:02:59-00:15:40, przesłuchanie powódki V. C.k. 108,
e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:15:59-00:18:10, przesłuchanie pozwanego J. H. k. 108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:18:31-00:32:40).

Usługi były świadczone na podstawie pisemnej umowy o świadczenie usług. Wynagrodzenie za usługi było ustalone za godzinę. Powódka prowadziła protokoły godzinowe dla pracujących u pozwanego osób.

(dowód: zeznania świadka R. C. k. 107v-108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:02:59-00:15:40, przesłuchanie powódki V. C. k. 108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:15:59-00:18:10).

Dnia 29 czerwca 2022 r. pozwany uregulował na rzecz powódki kwotę 48.339,00 zł tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi. Dnia 20 lipca 2022 r. przelał na jej konto 26.814,00 zł, zaś w dniu 01 sierpnia 27.060,00 zł.

(dowód: potwierdzenie przelewu k. 10, 11, 12).

W dniu 03 sierpnia 2022 r. powódka wystawiła pozwanemu fakturę VAT nr (...) na kwotę 10.200,00 zł netto, tj. 12.546,00 zł brutto z tytułu usługi produkcyjnej, płatną
w terminie do dnia 08 sierpnia 2022 r.

(dowód: faktura VAT k. 13).

Pozwany zakwestionował fakturę wskazując, że jest w niej wpisana usługa produkcyjna, zamiast obróbka warzyw.

(dowód: zeznania świadka R. C. k. 107v-108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:02:59-00:15:40, przesłuchanie powódki V. C. k. 108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:15:59-00:18:10).

Dnia 01 września 2022 r. powódka wystawiła na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 33.237,50 zł netto, tj. 40.882,13 zł brutto z tytułu usługi obróbki warzyw, płatną w terminie do dnia 08 września 2022 r.

(dowód: faktura VAT k. 14).

W dniu 26 września 2022 r. powódka wystawiła pozwanemu fakturę VAT nr (...) na kwotę 9.400,00 zł netto, tj. 11.562,00 zł brutto z tytułu usługi obróbki warzyw, płatną
w terminie do dnia 01 października 2022 r.

(dowód: faktura VAT k. 15).

Pozwany nie zaksięgował spornych faktur.

(dowód: przesłuchanie pozwanego J. H. k. 108, e-protokół rozprawy z dnia 17.06.2024r. 00:18:31-00:32:40).

Pismem z dnia 26 września 2022 r. profesjonalny pełnomocnik reprezentujący powódkę wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 12.546,00 zł z tytułu faktury VAT nr (...) z dnia 03 sierpnia 2022 r. i kwoty 40.882,13 zł z tytułu faktury VAT nr (...) z dnia 01 września 2022 r. w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę procesu sądowego. Korespondencja została zwrócona do nadawcy z uwagi na niepodjęcie w terminie.

(dowód: wezwanie do zapłaty k. 16, śledzenie przesyłki pocztowej k. 17).

W piśmie z dnia 27 stycznia 2023 r. profesjonalny pełnomocnik reprezentujący powódkę wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 12.546,00 zł z tytułu faktury VAT nr (...) z dnia 03 sierpnia 2022 r., kwoty 40.882,13 zł z tytułu faktury VAT nr (...) z dnia 01 września 2022 r. oraz kwoty 11.562,00 zł z tytułu faktury VAT nr (...) z dnia 26 września 2022 r. w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę procesu sądowego. Również ta przesyłka została zwrócona do nadawcy z uwagi na niepodjęcie w terminie.

(dowód: wezwanie do zapłaty k. 18, śledzenie przesyłki pocztowej k. 19).

W sierpniu, wrześniu i październiku pozwany i W. H. byli wzywani do zapłaty należności z faktur za pośrednictwem sms-ów. W dniu 02 września 2022 r. pozwany odpisał: „Oddzwonię do Pana faktury wsle czekam na piendze”

(dowód: zrzuty ekranu k. 20-21).

Pozwany nie uregulował należności dochodzonych pozwem.

(fakt bezsporny).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentów dołączonych przez strony do akt sprawy, zeznań świadka R. C. oraz przesłuchania powoda.

Za wiarygodne Sąd uznał dokumenty, z których dowód przeprowadził w toku postępowania. Ich autentyczność oraz prawdziwość stwierdzonych w nich faktów nie budziła jego wątpliwości. Nadto nie zostały one zakwestionowane przez strony procesu (art. 210§2 kpc i art. 230 kpc).

Sąd dał wiarę zeznaniom słuchanego w sprawie świadka. Były one spontaniczne, spójne i logiczne. Nadto nie zostały one zakwestionowane przez strony procesu (art. 210§2 kpc i art. 230 kpc). Z powyższych względów Sąd dał również wiarę przesłuchaniu stron.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Przewodnicząca na podstawie art. 224§1 kpc zamknęła rozprawę, zaś Sąd na podstawie art. 326§1 kpc postanowił odroczyć ogłoszenie wyroku do dnia 15 lipca 2024 r.

W dniu 24 czerwca 2024 r. (data wpływu) pełnomocnik powódki wniósł o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo na podstawie art. 225 kpc i zobowiązanie pozwanego do przedłożenia wyciągu z ksiąg rachunkowych za okres od dnia 01 sierpnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. i przeprowadzenie z nich dowodu na fakt zaksięgowania przez niego spornych faktur.

Na podstawie art. 225 kpc Sąd może otworzyć zamkniętą rozprawę na nowo. Potrzeba otwarcia zamkniętej rozprawy może być uzasadniona przebiegiem narady sędziowskiej (art. 324 kpc) lub wynikiem postępowania dowodowego prowadzonego po zamknięciu rozprawy (art. 224§2 kpc).

Zgodnie z treścią art. 316§1 zd. 1 kpc po zamknięciu rozprawy Sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Stosownie zaś do §2 powołanej regulacji rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu.

Strona wnioskująca o otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy musi wykazać więc, że dopiero po zamknięciu rozprawy ujawniły się (stały się jej wiadome) okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia W przepisie tym chodzi o fakty nowe, jakościowo różne od wcześniej istniejących lub o okoliczności już wcześniej zaistniałe, ale które uległy zmianie po zamknięciu rozprawy. Zmiana może polegać na powstaniu całkiem nowych okoliczności obok już istniejących, lub na modyfikacji wcześniej istniejących. Nie uzasadnia żądania otwarcia rozprawy na nowo jedynie stwierdzenie potrzeby dodatkowego odniesienia się lub powołania dowodów w związku ze stanowiskiem przedstawionym przez stronę przeciwną na rozprawie, jeśli potrzeba ta nie opiera się o okoliczności mające cechę nowości
w przedstawionym wyżej rozumieniu.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż pozwany w sprzeciwie zakwestionował roszczenie co do zasady i co do wysokości. Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2024 r. pełnomocnik powódki został zobowiązany go do złożenia odpowiedzi na sprzeciw w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, w której winien ustosunkować się do sprzeciwu poda wszelkie twierdzenia i dowodowy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wyszczególni, które fakty przyznaje, a którym zaprzecza oraz wypowie się co do twierdzeń i dowodów zgłoszonych przez stronę pozwaną, a także wskaże podstawę prawną swojego żądania pod rygorem skutków z art. 205 ³§2 kpc oraz 127§1 kpc. Przy czym we wnioskach o przeprowadzenie dowodu pełnomocnik winien był oznaczyć ten dowód w sposób umożliwiający jego przeprowadzenie i wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem, pod rygorem jego pominięcia zgodnie z treścią art. 235 ¹ kpc i art. 235 ³§1 pkt 6 kpc. W złożonej odpowiedzi na sprzeciw pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie
i oświadczył, że nie składa żadnych kolejnych wniosków dowodowych.

Nadto, stosownie do brzmienia art. 205 ¹²§2 kpc, jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień Sądu.

Wskazać również należy, iż pozwany przesłuchiwany na rozprawie zeznał, że nie zaksięgował faktur załączonych do pozwu. Jego zeznania nie zostały w tym zakresie zakwestionowane przez stronę powodową (art. 210§2 kpc i art. 230 kpc).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika powódki o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo.

Sąd zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie powódka dochodziła od pozwanego zapłaty wynagrodzenia za świadczone na jego rzecz usługi obróbki warzyw, objęte fakturami VAT dołączonymi do pozwu. Sprawa był rozpoznawana z pominięciem przepisów o postepowaniu gospodarczym.

Bezsporne między stronami było, że łączyła jej umowa o świadczenie usług.

W myśl art. 750 kc do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 734 kc przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonane zlecenie należy się wynagrodzenie (art. 735§1 kc). Stosownie do brzmienia art. 744 kc w razie odpłatnego zlecenia wynagrodzenie należy się przyjmującemu dopiero po wykonaniu zlecenia, chyba że co innego wynika z umowy lub z przepisów szczególnych.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W procesie cywilnym strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie do art. 227 kpc mogą być przedmiotem dowodu. Reguły rozkładu ciężaru dowodu, stosowane przez Sąd w fazie wyrokowania, mają fundamentalne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny wykonania przez każdą ze stron obowiązku dowodzenia w zakresie przesłanek uzasadniających roszczenie lub zwalniających stronę pozwaną od konieczności jego spełnienia. Obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania (subsumcji) w odpowiednią podstawę prawną. Jeśli ustalenia takiego dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie (tak wyrok SA w (...) z dnia 04 października 2012 r., I ACa 510/12). Jeżeli zaś materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Wskazać również przy tym należy, iż sytuacji, gdy powódka dochodziła konkretnego roszczenia, to na niej, w myśl art. 6 kc, spoczywał ciężar udowodnienia zarówno faktu, iż dana wierzytelność rzeczywiście jej przysługuje, jak i wysokości tej wierzytelności. Dopiero zatem w razie przedstawienia przez stronę powodową konkretnych dowodów na okoliczność istnienia i wysokości wierzytelności, pozwany winien przedstawić własne dowody w celu obalenia jej twierdzeń. Wówczas bowiem konkretyzuje się w stosunku do pozwanego ciężar dowodowy wynikający treści art. 6 kc i art. 232 kpc.

Zaznaczyć należy, iż dowodzenie własnych twierdzeń nie jest obowiązkiem strony (ani materialno-prawnym, ani procesowym), a tylko spoczywającym na niej ciężarem procesowym. Nie istnieje zatem żadna możliwość egzekwowania od strony aktywności w sferze dowodowej – Sąd nie może nakazać czy zobowiązać do przeprowadzenia dowodu. Jedynie od woli strony zależy, jakie dowody zostaną przez sąd przeprowadzone. Przeciwko stronie natomiast – co wynika z art. 6 kc – skierują się ujemne następstwa jej pasywnej postawy. Fakty nieudowodnione zostaną pominięte i nie wywołają skutków prawnych z nimi związanych, co ostatecznie może prowadzić do przegrania procesu.

Na poparcie swojego żądania powódka zaoferowała faktury VAT, wezwania do zapłaty wraz ze śledzenie przesyłek pocztowych, korespondencję sms-ową zawierającą wezwanie do zapłaty,

W pierwszej kolejności należy wskazać, że faktura VAT ma walor dokumentu prywatnego (art. 245 kpc). Stanowi jednakże powszechnie przyjęty dokument rozliczeniowy. Jej doręczenie umożliwia dłużnikowi podjęcie czynności mających na celu sprawdzenie, czy świadczenie jest zasadne tak co do zasady, jak i co do wysokości. Umożliwia też podjęcie czynności finansowych zmierzających do spełnienia świadczenia. Z punku widzenia zasad doświadczenia życiowego powszechnie znanym jest, iż w kontaktach handlowych pomiędzy przedsiębiorcami, na potwierdzenie dokonanej transakcji wystawiane są faktury służące obu stronom do rozliczeń.

Podkreślić należy, iż dla ważności umowy o świadczenie usług nie jest wymagana żadna forma szczególna. Strona może zatem dopuszczalnymi na gruncie procesu środkami dowodowymi wykazać łączący ją stosunek prawny i jego treść. Jednym z takich dowodów są faktury VAT, których obowiązek wystawienia wynika z przepisów prawa podatkowego w przypadku sprzedaży pomiędzy przedsiębiorcami. Nadto, co istotne, nie ma wśród informacji, które koniecznie muszą być zawarte na fakturze, aby stanowiła ona ważny dowód księgowy wzmianki, aby podpis był wymagany. Można zatem założyć, że faktury pozbawione odręcznego podpisu są poprawne w rozumieniu prawa oraz nie ma podstaw do kwestionowania ich wiarygodności ze względu na te braki.

Jednakże faktura, jako dokument rozrachunkowy, nie stanowi dowodu wykonania umowy w sposób uzasadniający żądane wynagrodzenie. Dłużnik zobowiązany jest świadczyć to, co w niej stwierdzono, gdy wynika to z istniejącego stosunku zobowiązaniowego.

Świadek R. C. zeznał, że strony łączyła pisemna umowa o świadczenie usług. Wskazał, że wynagrodzenie za usługi było ustalone za godzinę, zaś powódka prowadziła protokoły godzinowe dla pracujących u pozwanego osób. Dokumenty te nie zostały jednak załączone do pozwu. Ich brak uniemożliwił weryfikację roszczenia powódki tak co do zasady, jak i co do wysokości. Tym bardziej, że świadek nie potrafił precyzyjnie podać, przez jaki okres pracowały pozyskane przez powódkę osoby, kwoty uzgodnionego wynagrodzenia, ilości przepracowanych dni, ani godzin.

Tym samym powódka nie wykazała zasadności dochodzonego przez siebie roszczenia.

Przy czym Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika powódki, że pozwany deklarował spłatę należności objętej pozwem. W szczególności, wbrew twierdzeniom strony powodowej, nie wynika to z sms-a z dnia 02 września 2022 r., w którym pozwany napisał: „Oddzwonię do Pana faktury wsle czekam na piendze”.

Wskazać w tym miejscu należy, iż instytucja uznania długu nie została zdefiniowana ustawowo. Jednakże, zdaniem Sądu, pod tym pojęciem trzeba rozumieć zachowanie,
z którego wynika, że dana osoba uważa swój dług względem wierzyciela za istniejący. Uznanie długu, by było skuteczne, nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy. Nadto jego skuteczność jest niezależna od woli dłużnika, który może dokonać skutecznego uznania długu nawet nieświadomie, o ile z jego zachowania wynika, że zdaje on sobie sprawę
z istnienia swojego długu względem wierzyciela i dług ten akceptuje. Jednakże, aby oświadczenie woli mogło zostać potraktowane jako uznanie długu, musi jednoznacznie potwierdzać istnienie skonkretyzowanego długu, a więc wierzytelności wynikającej
z konkretnego stosunku prawnego, w określonej wysokości (por. orzeczenie SN z dnia 23 stycznia 1958 r., 4CR 122/57 oraz wyrok SN z dnia 23 czerwca 1972 r., I CR 142/72).

Z uwagi na powyższe nie można potraktować sms-a pozwanego, jako deklaracji spłaty,
a tym bardziej uznania długu. Z jego treści nie wynika bowiem, jakiej wierzytelności, z jakiego stosunku prawnego, ani w jakiej wysokości dotyczy.

Powódka nie udowodniła zatem, że w okresie objętym pozwem łączyła ją z pozwanym umowa o świadczenie usług, że wykonała ją w sposób uzasadniający żądanie dochodzonego wynagrodzenia, jak i wysokości tego wynagrodzenia.

Z uwagi na powyższe rozważania faktyczne i prawne Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł podstawie art. 98§1, 1 ¹ i 2 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik.

Na koszty procesu w rozpoznawanej sprawie złożyła się opłata sądowa od pozwu
w kwocie 3.250,00 zł obliczona zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 473 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego stron w kwocie po 5.400,00 zł obliczone zgodnie z §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) i §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwota po 17,00 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa wynikająca z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).

Powódka przegrała proces w całości, winna więc w całości ponieść jego koszty. Dlatego też Sąd zasądził od niej na rzecz pozwanego kwotę 5.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu - kosztów zastępstwa procesowego, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.

sędzia Katarzyna Górna-Szuława