Wyrok z 21 stycznia 2025, sygn. II K 542/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 542/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. L.

10 marca 2024 roku w N. nie stosował się do środków karnych w postaci zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych wymierzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) w ten sposób, iż o godzinie 7:55 na ulicy (...) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki A. o nr rej. (...)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

P. L. wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 18 stycznia 2017 roku, sygn. akt (...) został uznany za winnego popełnienia występku z art. 178a § 1 i 4 k.k. W punkcie II tego wyroku wymierzono P. L. środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) k. 7

(...) k. 34-39

P. L. wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 25 kwietnia 2017 roku, sygn. akt (...) został uznany za winnego popełnienia występku z art. 178a § 1 i 4 k.k. W punkcie II tego wyroku wymierzono P. L. środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) k.17

(...) k. 34-39

P. L. miał świadomość funkcjonowania w obrocie prawnym owych zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52

W nocy z 9 na 10 marca 2024 roku zachorował dwuletni syn P. L.. W związku z powyższym oskarżony jak i jego partnerka mieli zakłócony spoczynek nocny. Jednocześnie ustalili oni możliwość przyjęcia syna do lekarza na następnym dzień, którym była niedziela. Wizyta została zaplanowana na godzinę 9:30.

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52

Zaświadczenie lekarskie k. 33

Około godziny 7:45 P. L. obudził się i postanowił udać się na niedzielną mszę świętą na godzinę 8 do kościoła parafialnego mieszczącego się na osiedlu (...). Kościół ten jest oddalony około kilometra od miejsca zamieszkania P. L..

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52

Oskarżony zdając sobie sprawę z późnej pory, a także konieczności udania się w następnej kolejności na zaplanowaną wizytę lekarską postanowił pojechać do kościoła samochodem swojej partnerki, a to A. o nr rej. (...).

Notatka urzędowa k. 1

Oświadczenie k. 2

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52

Zeznania świadka J. F. k. 52

Niemniej jednak P. L. nie zdołał dojechać do kościoła, gdyż jeszcze na ulicy (...) został poddany kontroli drogowej. W trakcie tejże kontroli P. L. próbował wprowadzić funkcjonariuszy policji w błąd, co do swojej tożsamości, jednakże te starania okazały się bezskuteczne i finalnie P. L. podał policjantom swoje prawdziwe dane osobowe.

Notatka urzędowa k. 1

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52

Zeznania świadka J. F. k. 52

P. L. ma 44 lata. Oskarżony jest obywatelem polskim. P. L. jest rozwodnikiem, aktualnie pozostającym w nowym związku partnerskim. P. L. na swoim utrzymaniu posiada dwójkę małoletnich dzieci. Oskarżony w chwili czynu nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. W trakcie trwania tego postępowania P. L. zaczął leczyć się w związku z depresją wywołaną między innymi przez inkryminowane zdarzenie. P. L. aktualnie jest osobą bezrobotną, utrzymującą się z wcześniej zgromadzonych oszczędności. P. L. jest osobą wielokrotnie karaną, w tym oskarżony odbywał także karę pozbawienia wolności. Oskarżony był 4 krotnie karany za jazdę w stanie nietrzeźwości, z czego 3 skazania wiązały się także z naruszeniem przez P. L. sądowych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. Niemniej od czasu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w (...), P. L. nie wchodził w konflikt z prawem. Oskarżony jest współwłaścicielem dwóch działek o łącznej powierzchni 13 arów w T..

Notatka o oskarżonym k. 22

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 23-24

Wyjaśnienia P. L. k. 27-28, k. 51-52 w zakresie danych osobopoznawczych

(...) k. 34-39

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia P. L.

P. L. od początku niniejszego procesu przyznawał się do zarzucanego czynu. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach zaznaczał, iż co do zasady przestrzegał nałożonego nań dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przedmiotowy czyn miał stanowić odosobniony incydent, wywołany chęcią pogodzenia swoich praktyk religijnych z pomocą partnerce przy umówionej wcześniej wizycie lekarskiej. P. L. w żadnym miejscu nie negował swojej wiedzy o obowiązywaniu owych środków karnych. Przeciwnie oskarżony wskazywał, iż stosował się do nich. Co istotne P. L. zaznaczył również, iż mechanicznie podał w trakcie kontroli dane swojego kuzyna, którą to informacje w szybki sposób sprostował funkcjonariuszom policji. P. L. w swoich wyjaśnieniach podał także, iż po tym zdarzeniu wpadł on w depresje, do tego w tym czasie miał on utracić pracę. Oskarżony podkreślił także, iż kierował samochodem na stosunkowo niedługim odcinku, nie naruszając przy tym zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd Rejonowy uznał owe wyjaśnienia za wiarygodne i zdatne do poczynienia na ich podstawie relewantnych ustaleń faktycznych. Przede wszystkim fakt wiedzy oskarżonego o treści owych zakazów jest bezsporne z uwagi na potwierdzenia odbioru stosownych korespondencji przez P. L.. Co więcej wiedze oskarżonego o tych wyrokach można wyprowadzić również z faktu odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w (...). Dalej w realiach niniejszej sprawy bezsporne było, iż to oskarżony w dacie przedmiotowej kontroli prowadził ów pojazd mechaniczny – stanowiący własność jego partnerki, co wynika z zeznań J. F. czy sporządzonej notatki urzędowej, a także oświadczenia jego partnerki (o odbiorze pojazdu). Zaznaczyć przy tym, iż oskarżyciel publiczny nie podważył wyjaśnień oskarżonego opisujących jego motywacje związaną z chorobą syna i chęcią uczestnictwa w Mszy Ś.. Przeciwnie to oskarżony P. L. przedłożył zaświadczenie lekarskie wpisujące się w jego linię obrony. Tym samym wyjaśnienia oskarżonego należało ocenić jako wiarygodne i przydatne do ustalenia na ich podstawie relewantnych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy nie było podstaw, aby zasięgać dowodu z opinii biegłych psychiatrów. W tym zakresie warto podać, iż oskarżony wskazał, iż zaburzenia depresyjne powstały u niego dopiero po inkryminowanym czynie. Tym samym nie zachodziła wątpliwość odnośnie jego stanu poczytalności tempore criminis. Nadto oskarżony w przeciągu całego procesu, w tym w trakcie rozprawy głównej był reprezentowany przez obrońcę z wyboru, przez co zapewnione zostało oskarżonemu prawo do obrony zarówno w aspekcie formalnym jak i materialnym.

Zeznania J. F.

Brak było powodów dla podważenia wiarygodności zeznań złożonych na rozprawie głównej przez świadka J. F.. Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonego, która nie miała interesu w składaniu fałszywych oświadczeń wiedzy. Wiedza świadka odnośnie inkryminowanego zdarzenia, ograniczona jest przy tym to samego przebiegu kontroli drogowej. W tej materii świadek nie pamiętał szczegółów owej interwencji. Zaznaczył jednakowoż przy tym, iż to oskarżony był kierowcą kontrolowanego pojazdu. Świadek przypomniał także, iż faktycznie były trudności w ustaleniu tożsamości świadka, co zostało potem potwierdzone przez samego oskarżonego. Następnie wskazać należy, iż zeznania świadka J. F., choć pozbawione szczegółów, licowały z zapisem widniejącym w notatce urzędowej. Koniecznym było przy dostrzeżenie, iż oskarżony w żaden sposób nie negował wiarygodności świadka. Oczywiście zważywszy na małą ilość szczegółów przekazanych przez świadka, zeznania J. F. miały jedynie subsydiarne znaczenie procesowe. Niemniej jednak analiza tych depozycji nie pozwoliła na wykrycie w nich sprzeczności wewnętrznych czy zewnętrznych. Te oświadczenia wiedzy licowały także z zasadami doświadczenia życiowego. Toteż Sąd Rejonowy uznał zeznania J. F. za wiarygodne i częściowo przydatne dla procesu rekonstrukcji stanu faktycznego tej sprawy.

zaświadczenie wystawionego przez lekarza W.,

Brak było danych do podważenia wiarygodności zaświadczenia wystawionego przez lekarza W., dokumentującego fakt, iż dziecko oskarżonego P. L. było w inkryminowanej dacie umówione na wizytę lekarską. W niniejszej sprawie nie doszło do powstania wątpliwości odnośnie autentyczności tego dokumentu. Jego wystawca nie miał także żadnego interesu w poświadczeniu nieprawdy. Dokument ten nie był zresztą kwestionowany przez oskarżyciela publicznego.

notatki urzędowe, oświadczenie partnerki oskarżonego, dane z ewidencji kierowców, (...) oskarżonego P. L. i odpisy znajdujących się w niej wyroków wraz z danymi dotyczącymi wykonania orzeczonych w nich kar, i potwierdzenia odbioru zawiadomień o wykonaniu środka karnego czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego.

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, oświadczenie partnerki oskarżonego, dane z ewidencji kierowców, (...) oskarżonego P. L. i odpisy znajdujących się w niej wyroków wraz z danymi dotyczącymi wykonania orzeczonych w nich kar, i potwierdzenia odbioru zawiadomień o wykonaniu środka karnego czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

P. L.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

P. L. został oskarżony o to, że w dniu 10 marca 2024 roku na ulicy (...) w N. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki A. o nr rej. (...), pomimo orzeczonych prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...), sygn. akt (...) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w (...), sygn. akt (...) dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych tj. o przestępstwo z art. 244 k.k.

Oskarżyciel publiczny zarzucił P. L. wypełnienie znamion przestępstwa stypizowanego w art. 244 k.k. Według normy sankcjonującej zawartej w tym przepisie karze od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności podlega ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Jednocześnie dla spełnienia wymagań strony podmiotowej niezbędne jest ażeby sprawca posiadał świadomość obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii bądź wszelkich pojazdów mechanicznych.

Przekładając powyższe wskazania natury teoretycznej na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, iż 10 marca 2024 roku obowiązywały P. L. dwa zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Fakt równoczesnego biegu tych środków karnych wynika implicite z treści art. 43 § 2 k.k. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem polegającym na kierowaniu pojazdu marki A. po drodze publicznej – jaką przecież jest ulica (...) w N. z całą pewnością zrealizował znamiona przedmiotowe wyżej określonego czynu zabronionego. Nadto nie ulega wątpliwości, iż oskarżony czynu tego dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. P. L. miał bowiem świadomość obowiązywania tych środków karnych i pomimo to zdecydował naruszyć normę sankcjonowaną tj. złamać zakaz sądowy i poruszać się pojazdem mechanicznym po drodze publicznej.. W związku z tym należało zważyć, iż zachowanie to wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku.

Zatem racje miał oskarżyciel publiczny kwalifikując owo zachowanie jako realizujące znamiona czynu zabronionego określonego w art. 244 k.k.

Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego P. L. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., a stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako nieznaczny, aczkolwiek przekraczający próg znikomości. Przede wszystkim należy wskazać, iż oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, albowiem doskonale zdawał sobie sprawę z naruszenia normy sankcjonowanej. Co więcej nie był to pierwszy raz kiedy to P. L. decydował się złamać sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. Wcześniej bowiem przypisano mu 3 tego rodzaju występki, kwalifikowane jednak z art. 178a § 4 k.k. W ocenie Sądu Rejonowego wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do jego sfery motywacyjnej nie mogą usprawiedliwić naruszenia tego zakazu. Przede wszystkim oskarżony miał możliwość udania się do kościoła w późniejszym terminie, skoro wizyta u lekarza była zaplanowana na godzinę 9:30. Nie można skutecznie argumentować, iż później owa wizyta byłaby niemożliwa z uwagi na konieczność roztoczenia opieki nad synem. W tym miejscu zważyć trzeba, iż jadąc do kościoła na godzinę 8, oskarżony zostawił dziecko tylko z matką i nic nie stało na przeszkodzie, aby uczynić podobnie później. Co więcej sam P. L. wskazał, iż odległość do kościoła nie była znaczna, gdyż znajdował się on około kilometra od jego zamieszkania. Nic więc nie stało na przeszkodzie, aby oskarżony wstał 10 minut wcześniej i dystans ten pokonał pieszo. Sam fakt braku naruszenia przez oskarżonego reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie może decydować o znikomym stopniu społecznej szkodliwości tego czynu, dobrem prawnie chronionym za pomocą tego przepisu jest bowiem w pierwszej mierze prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i związane z tym respektowanie wyroków sądowych. Tym samym sama sfera wolicjonalna oskarżonego nie może prowadzić do podważenia karygodności tego czynu. Jednocześnie niezbędne jest zwrócenie uwagi, iż środek w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został wprowadzony, aby uniemożliwić poruszanie się po drogach sprawcom niepoprawnych, którzy wcześniej wielokrotnie dopuścili się przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Argumentem sprzeciwiającym się możności uwzględnienia wniosku obrońcy oskarżonego, wnoszącego o umorzenie postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości tego czynu była także wielość zakazów naruszonych przez zachowanie P. L. z 10 marca 2024 roku. Tym samym trzeba było stwierdzić, iż czyn P. L. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Należało także zważyć, iż oskarżony P. L. jest osobą dorosłą, doskonale zdającą sobie sprawę z konieczności przestrzegania zakazów wynikających z orzeczeń sądów powszechnych Nadto brak w tej sprawie jest jakichkolwiek wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego tempore criminis, gdyż jak sam wskazał oskarżony zaczął on chorować na depresje dopiero po tym zdarzeniu, częściowo w jego wyniku.. Brak jest jakichkolwiek okoliczności faktycznych, mogących doprowadzić do oceny, iż czyn ten był popełniony w warunkach stanu wyższej okoliczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. W żaden sposób nie można bowiem tak zakwalifikować chęci oskarżonego realizowania praktyk religijnych w ten sposób, kiedy oskarżony mógł uczestniczyć w Mszy Ś. o innej godzinie tego dnia, gdzie P. L. miałby pełną możliwość dotarcia do kościoła w sposób nie naruszający sądowego zakazu. W tej sprawie należy przy tym zwrócić uwagę na wielokrotną karalność oskarżonego za podobne występki, przez co powinien mieć on szczególnie dobrze zinternalizowane brzmienie naruszonej przez niego normy prawnej. E. oskarżonemu P. L. w realiach tego procesu można postawić relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej, co spełnia wymagania zawarte w art. 1 § 3 k.k.

Wobec wyżej wyłożonej argumentacji Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał P. L. za winnego tego, że 10 marca 2024 roku w N. nie stosował się do środków karnych w postaci zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych wymierzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) w ten sposób, iż o godzinie 7:55 na ulicy (...) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki A. o nr rej. (...) tj. czynu stanowiącego występek z art. 244 k.k

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. L.

I

I

Przestępstwo przypisane oskarżonemu P. L. zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Niemniej jednak dzięki treści art. 37a § 1 k.k. w realiach niniejszej sprawy istniała możliwość orzeczenia wobec oskarżonego kary wolnościowej w postaci grzywny w wysokości co najmniej 150 stawek dziennych bądź też co najmniej 4 miesięcy kary ograniczenia wolności. Sąd Rejonowy analizując stopień społecznej szkodliwości tego czynu, a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego ocenił, iż w realiach tej sprawy brak jest powodów, aby wymierzyć P. L. karę pozbawienia wolności. W tej materii należy z jednej strony odnieść się do stosunkowo niskiej społecznej szkodliwości tego przestępstwa, jak również szczególnych okoliczności niniejszej sprawy, które częściowo limitowały zawinienia po stronie oskarżonego. Nie można także skutecznie argumentować, iż wielość poprzednich skazań P. L. wskazuje na konieczność orzeczenia wobec oskarżonego najsurowszego rodzaju kary. W tej mierze należy uwzględnić, iż oskarżony w okresie od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w (...), przez dłuższy czas przestrzegał porządku prawnego i nie był w tym czasie notowany. E. można przyjąć, iż zachowanie to stanowiło pewien incydent w życiu P. L.. Sam stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie jest także na takim poziomie, aby wymagał on w ramach funkcji retrybutywnej prawa karnego izolacji penitencjarnej oskarżonego. Z drugiej strony Sąd Rejonowy ocenił, iż poprzestanie na orzeczeniu wobec P. L. jedynie grzywny będzie stanowiło wyraz nadmiernej pobłażliwości dla oskarżonego, który jednak przynajmniej po raz 4 w swoim życiu zdecydował się naruszyć sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. Nie bez znaczenia w tej materii okazał się być również fakt, iż Sąd Rejonowy z mocy prawa był zobligowany orzec wobec P. L. środek karny w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 5000 złotych, co biorąc pod uwagę dość przeciętne zdolności zarobkowe i majątkowe oskarżonego, stanowić będzie dla oskarżonego istotną dolegliwość. Wybierając jaką najwłaściwsze rozwiązanie penalne kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, iż oskarżony aktualnie jest osobą bezrobotną, przez co ten sposób wykonania kary ograniczenia wolności nie powinien dezorganizować w nadmierny sposób jego życia osobistego, zawodowego. Nadto ustalony wymiar miesięcznych tych prac tj. 24 godziny w miesiącu, pozwoli bez większych trudności na aktywność oskarżonego P. L. na lokalnym rynku pracy. Również stan zdrowia oskarżonego nie przeciwstawia się możliwości wykonywania przez niego prostych prac fizycznych. Określając wymiar tejże kary ograniczeni wolności Sąd Rejonowy zbliżył się do ustawowego minimum, które wynosiło w tym przypadku 4 miesiące. Tak niski wymiar kary Sąd Rejonowy tłumaczy szczególną sytuacją motywacyjną oskarżonego w chwili czynu, a także znacznym oddaleniem czasowym tego występku, od poprzednich przestępstw przypisanych P. L.. W ocenie Sądu Rejonowego kara ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu występku, a także uwzględnia okoliczności pozwalające limitować jego zawinienie. Rzeczona kara poprzez odejście od minimalnej wysokości przewidzianej dla tego rodzaju kary uwzględnia przy tym dotychczasową karalność oskarżonego za przestępstwa podobne. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku korzystając z dobrodziejstwa określonego w art. 37a § 1 k.k. wymierzył P. L. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.

P. L.

II

I

Natomiast w punkcie drugim uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu P. L. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Podstawą tego orzeczenia był art. 42 § 1 a pkt 2 k.p.k. Według tego przepisu, w przypadku wydania wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 244 k.k. Sąd jest zobowiązany orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres co najmniej roku. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji oczywistym jest, że w tej sprawie zaktualizowała się owa norma prawna. Jednocześnie w ocenie Sądu Rejonowego w realiach tej sprawy koniecznym było wyraźne odejście od minimalnego ustawowego zagrożenia tj. roku. Należało bowiem zwrócić uwagę, iż oskarżony swoim zachowaniem naruszył dwa obowiązujące równolegle dożywotnie zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych. Co więcej oskarżony odbywał wcześniej karę pozbawienia wolności za podobne przestępstwo. W tym aspekcie należy podkreślić fakt, iż P. L. uprzednio był już wielokrotnie (4) karany za jazdę w stanie nietrzeźwości, naruszanie sądowych zakazów prowadzenia pojazdów. Nie można też tracić z pola widzenia, iż oskarżony naruszył szczególny, a to dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów. Zatem w ocenie Sądu okres trzech lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych stanowi adekwatną reakcje penalną w zakresie obligatoryjnego środka karnego.

P. L.

III

I

Od 1 stycznia 2023 roku sąd skazując sprawcę występku z art. 244 k.k. ma obowiązek wymierzyć takiemu sprawcy środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 5000 złotych. Treść tego obowiązku wynika implicite z brzmienia art. 43a § 2 k.k. W realiach niniejszej sprawy doszło do spełnienia hipotezy owej normy prawnej, gdyż czyn został popełniony po wejściu w życie tej nowelizacji kodeksu karnego, a Sąd wydał w tej sprawie wyrok skazujący, kwalifikując przestępstwo dokonane przez P. L. jako występek z art. 244 k.k. Równocześnie w ocenie Sądu Rejonowego brak było podstaw do odejścia od dolnej granicy owego środka karnego. W tej mierze należało wziąć pod uwagę stosunkowo kiepską sytuacje finansową oskarżonego, a także wynikającą z punktu I wyroku powinność odbycia kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, co może mieć przełożenie na przyszłe zdolności majątkowe oskarżonego. Toteż w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu P. L. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5000 złotych.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

W punkcie IV uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy mając na uwadze stosunkowo niski stopień społecznej szkodliwości przypisanego P. L. występku, a także przeciętną kondycje finansową oskarżonego, połączoną z koniecznością wykonania przez niego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, działając na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

7.  Podpis