Wyrok z 12 października 2017, sygn. II C 2197/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 października 2017 r.

Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie Wydział II Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Grzegorz Orlonek

Protokolant : Kamila Haławczak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. w S.

sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P.

przeciwko F. M. (1), J. H. (1) i A. H.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 1217 zł (tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt II C 2197/16

UZASADNIENIE

Powódka Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w P. wniosła o zasądzenie od pozwanych F. M. (2), J. H. (1), A. H. solidarnie kwoty 2.229,25 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 2.158,46 zł od dnia 20 lipca 2016r. do dnia zapłaty a od kwoty 70,79 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniosła o zasądzenie od pozwanych solidarnie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że pozwanej F. przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr (...) położonego przy ul. (...) w P., mieszczące się w jej zasobach mieszkaniowych. W lokalu tym zamieszkują J. H. (1) i A. H.. Powódka wyjaśniła, że przedmiotem roszczenia jest zadłużenie z tytułu kosztów centralnego ogrzewania za okres grzewczy 2014/2015 wynoszące 2.158,46 zł oraz skapitalizowane odsetki naliczone od należności głównej wyliczone na dzień 19 lipca 2016r. na kwotę 70,79 zł. Wskazała, że pozwana A. H. złożyła reklamację w sprawie działania podzielnika kosztów ogrzewania, wobec czego powódka zwróciła się do firmy (...) z T. o dokonanie ekspertyzy podzielnika, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości w jego działaniu. Podała, iż pozwana nie zgodziła się z odrzuceniem reklamacji i podniosła wadliwość systemu rozliczania energii cieplnej i nieterminowość przeprowadzonej procedury reklamacyjnej. W ocenie powódki z Regulaminu zasad rozliczania kosztów w sposób jednoznaczny wynika, na jakich zasadach dokonuje się rozliczeń.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 31 sierpnia 2016r.( k. 94) Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwani od powyższego orzeczenia wywiedli sprzeciw (k. 107-111) wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwani zaprzeczyli, aby w sposób nieregularny uiszczali opłaty związane z eksploatacją lokalu. Podnieśli przy tym, iż nie zgadzają się z przedstawionym przez powódkę rozliczeniem kosztów ogrzewania lokalu w sezonie grzewczym 2013-2014, gdyż w ich ocenie nie jest ono adekwatne do zużytego przez nich ciepła. Pozwani podnieśli, iż ich wątpliwości budzi fakt, że w pokoju nr (...) podzielnik wskazał równo (...) impulsów, co świadczy o wadliwym jego działaniu. Podali, że przeprowadzona ekspertyza nie została przeprowadzona przez niezależny podmiot, a podzielnik nie został im zwrócony. Podnieśli przy tym, iż z treści ekspertyzy nie wynika, przez kogo została przeprowadzona. W ocenie pozwanych powodowa Spółdzielnia Mieszkaniowa dokonuje rozliczeń ciepła w sposób niezgodny z własnym Regulaminem oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Pozwani podnieśli, iż w ich ocenie roszczenie powódki jest bezpodstawne i sprzeczne z zadami współżycia społecznego, które polega na rażąco wysokim obciążeniu kosztami ogrzewania.

W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2016r. (k. 139-147) powódka wyjaśniła, że system ogrzewania w okresie rozliczeniowym 2014/2015 jest systemem podziału kosztów ogrzewania, co oznacza, że ustala się ile jednostek zużycia przypada na dany lokal, a następnie oblicza koszt jednej jednostki, która stanowi podstawę do obliczenia opłaty za centralne ogrzewanie dla danego lokalu. Powódka zaznaczyła, że miejsce usytuowania lokalu w budynku zostało uwzględnione w rozliczeniu c.o. poprzez zastosowanie współczynników korekcyjnych i współczynnika usytuowania. W ocenie powódki podzielnik zamontowany w lokalu pozwanych działał prawidłowo. Powódka zaprzeczyła przy tym, aby dokonywała rozliczeń niezgodnie z postanowieniami regulaminu i innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

F. M. (2) przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku przy ul. (...) w P., należące do zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P.. Lokal ma powierzchnię 59,77 m ². Osobami zgłoszonymi do wspólnego zamieszkania byli A. H., J. H. (2), J. H. (1).

Bezsporne, nadto dowód:

- umowa przeniesienia z dnia 19.11.2007r. k. 1012,

- wykaz osób k. 13,

- informacja k. 14,

Rozliczenie kosztów ogrzewania w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. dokonywane jest na podstawie obowiązującego regulaminu zasad rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz ustalania opłat za używanie lokali. Koszty za centralne ogrzewanie ustalane są w oparciu o wskazania urządzeń pomiarowych. Kosztem dostawy energii cieplnej są wydatki ponoszone przez spółdzielnię mieszkaniową (...) za ciepło dostarczone przez dostawcę. Podziału kosztów zakupu ciepła na centralne ogrzewanie
i podgrzanie ciepłej wody użytkowej dokonuje się w proporcjach wynikających z odczytów ilości ciepła pobranego i zamówionej mocy cieplnej w węzłach. Całkowite koszty dostawy ciepła rozlicza się z podziałem na koszty stałe i koszty zmienne, odrębnie dla centralnego ogrzewania i podgrzania wody. Koszty centralnego ogrzewania ewidencjonuje się
z uwzględnieniem odczytów ilości ciepła pobranego z poszczególnych węzłów, przy czym jednostką rozliczeniową jest m ² powierzchni użytkowej lokali w poszczególnych budynkach zasilanych z danego węzła. Opłaty za centralne ogrzewanie ustala się na podstawie kosztów rzeczywistych, które obejmują wydatki ponoszone na zakup ciepła oraz wydatki za rozliczenie kosztów indywidualnych, w tym za obsługę elektronicznych podzielników kosztów. Okres rozliczeniowy kosztów centralnego ogrzewania wynosi 12 miesięcy i zaczyna się 1 sierpnia a kończy 31 lipca następnego roku.

Przedsiębiorstwem rozliczającym koszty centralnego ogrzewania w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w P. jest (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.. Wymieniona spółka dokonuje rozliczenia za c.o.
na podstawie informacji przesyłanych przez spółdzielnię mieszkaniową (...)
o poniesionych kosztach i informacji o wysokości naliczonych zaliczek. W budynku, w którym znajduje się lokal zajmowany przez pozwanych, w okresie objętym żądaniem pozwu, stosowane były podzielniki ciepła elektroniczne dwuczujnikowe. Rozliczenie ogrzewania następuje na podstawie faktur wystawionych przez (...). Sumowane są wszystkie faktury dotyczące węzła cieplnego, następnie odczytywane są podzielniki ciepła po 15 maja każdego roku.

Dowód:

- regulamin k. 44-54,

- statut k. 55-75,

- uchwały k. 76—78,

- pismo z dnia 04.11.2016r.k. 150,

-rozliczenie kosztów k. 153-167,

- umowa rozliczeniowa k. 168-173,

- cennik rozliczenia podzielników k. 174-176,

- wykaz budynków k. 177-179,

- faktury k. 181-192,

- potwierdzenia zapłaty k. 193-220,

- zeznania świadka W. S. k. 283-285,

W dniu 5 listopada 2015 r. działająca na zlecenie powódki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. dokonała rozliczenia kosztów ogrzewania lokalu zajmowanego przez pozwanych, w sezonie grzewczym 2014/2015, obejmującym okres od 1 sierpnia 2014 r. do 31 lipca 2015 r. Całkowite koszty ogrzewania przedmiotowego lokalu wyniosły 3.910,88 zł. Opłata zaliczkowa wynosiła 1752,42 zł, a do zapłaty pozostała kwota 2.158,46 zł. Według tego rozliczenia koszty stałe wyliczone według powierzchni lokalu wyniosły 791,13 zł zł, a koszty wyliczone według podzielników – 3.083,99 zł. W rozliczeniu przyjęto (...).566 jednostek zużycia.

Dowód:

- rozliczenie kosztów ogrzewania k. 22,

- protokół odczytu liczników k. 23,

A. H. złożyła reklamację na rozliczenie kosztów ogrzewania centralnego za sezon grzewczy 2014/2015 zarzucając, że jest ono nierzetelne i niewiarygodne. W treści pisma reklamacyjnego stwierdziła, że Spółdzielnia nie udowodniła, że rozliczenie to jest prawidłowe. Dodatkowo wskazała, że działanie podzielnika, który wykazał w najmniejszym pokoju zużycie 100.000 jednostek jest wadliwe.

W odpowiedzi Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w P. wskazała, że dokonana przez firmę (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z T. ekspertyza potwierdziła prawidłowe działanie podzielnika kosztów centralnego ogrzewania.

Pracownicy wskazanej spółki zdjęli podzielnik znajdujący się w lokalu zajmowanym przez pozwanych. Podzielniki ten pozostał u producenta. Standardowo podzielnik taki przechowywany jest przez 3 miesiące, po czym poddawany jest utylizacji.

Strony prowadziły liczną korespondencję w zakresie złożonej przez A. H. reklamacji. W piśmie z dnia 24 listopada 2015 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w P. wskazała, że podzielnik, który podlegał ekspertyzie jest w posiadaniu (...) i będzie do dyspozycji stosownych instytucji w przypadku ewentualnego sporu sądowego. Umowa rozliczeniowa zawarta pomiędzy powodową Spółdzielnią Mieszkaniową a (...) sp. z o.o. w T. została rozwiązania.

Podzielnik zdjęty przez firmę (...) sp. z o.o. w T. z lokalu pozwanych został zutylizowany. Powodowa Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) zwracała się do rzeczonej spółki o przechowanie go przez dłuższy okres, niż standardowo przyjęty.

Dowód:

- reklamacja k. 24,

- rozliczenie kosztów k. 25, protokół odczytu k. 26,

- pismo z dnia 01.10.2015r. k. 27,

- pismo z dnia 20.07.2015r. k. 28, - wyniki ekspertyzy k. 29,

- pismo z dnia 12.10.2015r k. k. 30,

- pismo z dnia 20.10.2015r. k. 31,

- pismo z dnia 28.10.2015r. k. 32,

- pismo z dnia 09.11.2015r. k. 33,

- pismo z dnia 24.11.2015r. k. 34,

- pismo z dnia 17.12.2015r. k. 35-36,

- pismo z dnia 29.12.2015r. k. 38,

- pismo z dnia 27.01.2016r. k. 41,

- pismo z dnia 11.02.2016r. k. 42,

- oświadczenie k. 180,

- pismo z dnia 09.02.2017r. k. 243,

- zeznania świadka L. P. k. 265,

- zeznania świadka W. S. k. 283-285,

Pismem z dnia 8 marca 2016 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w P. wezwała pozwanych do zapłaty kwoty 2.158,46 zł. W odpowiedzi A. H. wskazała, iż w ocenie pozwanych nie wyczerpano pełnego procesu reklamacyjnego związanego z rozliczeniem zużycia ciepła za sezon grzewczy 2014/2015.W piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r. powódka oświadczyła, iż nie znajduje powodów do zmiany dotychczasowego stanowiska.

Dowód:

- wezwania do zapłaty z dnia 08.03.2016r. k. 79-82,

- potwierdzenie nadania k. 83-84,

- pismo z dnia 21.03.2016r. k. 85,

- pismo z dnia 07.04.2016r. k. 86,

- pismo z dnia 16.05.2016r. k. 87,

- potwierdzenia nadania k. 88,

- pisma z dnia 16.05.2016r. k. 89-91,

- potwierdzenie nadania k. 92,

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawę prawną żądania stanowił art. art. 4 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1222 ze zm.). Powódka nie powoływała się na stosunek członkostwa pozwanych w powodowej Spółdzielni.

Art. 4 ust. 4 stanowi, że właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5. Zgodnie zaś z ustępem 6 za opłaty, o których mowa w ust. 1-2 i 4, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu.

Stan faktyczny w sprawie sąd ustalił na podstawie przywołanych w dalszej części uzasadnienia dowodów odpowiednio do ich mocy dowodowej. Dowody z dokumentów prywatnych oceniono, jako potwierdzenie wyłącznie tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia. Zeznania świadków i stron, obrazujące genezę sporu stron, w istocie okazały się nieprzydatne dla rozstrzygnięcia okoliczności ważkich dla ustalenia czy dochodzona pozwem wierzytelność istnieje.

Powódka dochodziła w niniejszej sprawie należności stanowiącej różnicę między kosztami centralnego ogrzewania przypadającymi na lokal pozwanych a wysokością uiszczonej na ten cel zaliczki. Powództwo dotyczyło kosztów ogrzewania powstałych w sezonie grzewczym 2014/2015 co wprost wynikało z dokumentów dołączonych do pozwu, a w szczególności rozliczenia.

Nie budzi żadnych zastrzeżeń, że pozwana F. M. (1), której przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego położonego w zasobach powodowej Spółdzielni jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją tego lokalu solidarnie z osobami, które go zamieszkują. Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy powódka jest uprawniona do żądania od pozwanych kwoty 2.158,46 zł tytułem dopłaty za koszty centralnego ogrzewania lokalu w sezonie grzewczym 2014/2015 oraz odsetek od tej należności. W oparciu o zaoferowany przez strony materiał dowodowy, zgłoszone wnioski oraz przy uwzględnieniu podniesionych przez strony twierdzeń i zarzutów Sąd doszedł do przekonania, że powódka nie wykazała zasadności swojego żądania.

Według obowiązującej w procesie cywilnym zasadzie rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.), na powodzie spoczywa obowiązek wykazania faktów, z których wywodzi dochodzone roszczenie – co do zasady i wysokości, zaś obowiązek dowodowy pozwanego obejmuje fakty tamujące lub niweczące roszczenie powoda. Należy przy tym mieć na względzie oczywistą prawidłowość, iż obowiązek dowodzenia po stronie pozwanego aktualizuje się dopiero w przypadku skutecznego wywiedzenia jego odpowiedzialności przez powoda. Dlatego też powinnością sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne uzasadniające zgłoszone żądanie, a w razie pozytywnego przyjęcia w tym zakresie, rozstrzygnięcie o zarzutach strony przeciwnej. Jeśli zaś takiego ustalenia dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa niezależnie od skuteczności podjętej przez pozwanego linii obrony.

Sąd dokonuje ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia zgodnie z regułami określonymi w rozdziale „Przedmiot i ocena dowodów” art. 227-234 k.p.c. Zasadą jest, że ustalenie faktu istotnego dla rozstrzygnięcia następuje na podstawie zaoferowanych przez strony dowodów, ocenionych zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. tj. przy uwzględnieniu ich wiarygodności i mocy dowodowej na podstawie reguł logiki i doświadczenia życiowego. Nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane (art. 228 § 1 k.p.c.), fakty znane sądowi z urzędu (art. 228 § 2 k.p.c.), fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.). Stosownie do art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Sąd może również uznać za ustalone fakty na podstawie domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.). Twierdzenie strony nie stanowi natomiast dowodu i przy braku dodatkowych warunków przewidzianych we wskazanych przepisach, nie może stanowić podstawy ustaleń.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zasadą jest zatem, że Sąd dokonuje ustaleń na podstawie materiału zaoferowanego przez strony. Regulacja zawarta w zdaniu drugim tego przepisu wprawdzie umożliwia dopuszczenie przez sąd dowodu niezgłoszonego przez stronę, jednakże ma ona charakter wyjątkowy i nie może być stosowna z oderwaniu od zasady kontradyktoryjności i równości stron w procesie. Regułą bowiem jest, że inicjatywa dowodowa należy do stron i sąd nie jest uprawniony do wyręczenia ich w tym zakresie, albowiem w przeciwnym razie przyjąłby rolę ich pełnomocnika. Zasada prowadzenia postępowania dowodowego w ramach wniosków stron winna w szczególności znaleźć zastosowanie w przypadku, gdy obie strony są reprezentowane przez zawodowych pełnomocników.

Omówiony wyżej obowiązek dowodowy oznacza dla powoda konieczność przedstawienia dowodów na okoliczności, z których wywodzi on swoje roszczenie. Podjęcie inicjatywy dowodowej jest tym bardziej niezbędne, jeśli pozwany zaprzecza twierdzeniom pozwu. Zakres i skuteczność podjętej inicjatywy dowodowej przez powoda przesądza o wyniku procesu.

Przenosząc powyższe reguły na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że roszczenie nie zostało wykazane. Powódka bowiem nie naprowadziła dowodów pozwalających na ustalenie, że koszty centralnego ogrzewania lokalu pozwanego w sezonie grzewczym 2014/2015 wyniosły kwotę wskazaną w rozliczeniu, a także nie zaoferowała dowodów umożliwiających weryfikację wysokości tych kosztów. Na potwierdzenie istnienia żądania przedłożyła jedynie sporządzone przez siebie wydruki księgowe, rozliczenie wykonane na jej zlecenie przez firmę (...), wynik badania podzielnika wykonanego przez tę firmę, protokoły odczytów podzielników, korespondencję między stronami oraz zgłosiła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który ostatecznie cofnęła.

Po pierwsze stwierdzić należy, że dokumenty księgowe Spółdzielni nie stanowią dowodu na istnienie roszczenia. Brak jest także regulacji, które nakazywałyby przyznać im przymiot wiarygodności co do tego, że ujęte w nich należności odpowiadają rzeczywistym kosztom związanym z użytkowaniem danego lokalu. Są to wyłącznie dokumenty prywatne, które zgodnie z art. 245 k.p.c. stanowią dowód tego, że osoba, która je podpisała złożyła oświadczenie o zawartej w nich treści. W razie sporu sądowego Spółdzielnia winna wykazać, że kwestionowane opłaty naliczyła prawidłowo, w sposób adekwatny do rzeczywistych kosztów.

Po drugie, niezbędny zakres inicjatywy dowodowej powódki wyznaczało stanowisko pozwanego, które było powódce znane jeszcze przed wytoczeniem powództwa. Świadczy o tym treść korespondencji między stronami dołączona już do pozwu. Pozwani zakwestionowali prawidłowość działania jednego podzielnika, na podstawie którego dokonano rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania przypadających na ich lokal, a w konsekwencji zarzucili, że koszty ustalone w rozliczeniu dokonanym przez firmę (...) nie odpowiadają rzeczywistym kosztom zużytej energii cieplnej w ich lokalu.

Biorąc powyższe pod uwagę powódka, stosownie do treści art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. winna była naprowadzić dowody na okoliczność, że koszty centralnego ogrzewania w przypadku lokalu pozwanego zostały rozliczone prawidłowo, a w szczególności, że dane przyjęte za podstawę rozliczenia, w tym dane z podzielników, mogą stanowić podstawę wyliczeń. Powódka obowiązana była wykazać, jaka ilość ciepła została pobrana w lokalu pozwanych i jakie w konsekwencji zostały wygenerowane koszty. Tego rodzaju okoliczności mogły zostać zweryfikowane wyłącznie na podstawie szczególnego rodzaju dowodu, jakim jest dowód z opinii biegłego. Zgodnie bowiem z art. 278 § 1 k.p.c. dowód z opinii biegłego przeprowadza się wówczas, gdy ustalenie danej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych. Natomiast weryfikacja działania podzielników, jak również ustalenia w zakresie ilości pobranego ciepła niewątpliwie wymagały dysponowania wskazanym urządzeniem, które uległo już utylizacji.

W odniesieniu do stanowiska powódki, iż dowodem na prawidłowość działania podzielników jest pismo firmy (...) stwierdzić należy, że istotne wątpliwości budzi to czy jest to jakikolwiek dokument bowiem w braku podpisu nie wiadomo kto go sporządził. Co prawda z „ekspertyzy” miałoby wynikać, że podzielnik był sprawny, jednak należy zauważyć, że ekspertyza taka została przeprowadzona przez producenta a jednocześnie rozliczającego koszty ogrzewania. W sytuacji gdy stwierdzenie wadliwości działania podzielnika obciążałoby finansowo jego producenta (co wprost wynika z § 46 pkt 3 regulaminu – k. 52), do ekspertyzy sporządzonej przez niego podchodzić należy z dużą dozą ostrożności.

Pozwani dochowali wszelkich aktów staranności, jakich można by od nich oczekiwać na kanwie niniejszej sprawy. Wnieśli o dokonanie ekspertyzy. Gdy okazało się, że ekspertyza wykonana przez producenta jest dla nich niekorzystna zwrócili się do powódki o wskazanie gdzie znajduje się sporny podzielnik (k. 33v). W odpowiedzi powódka wskazał, że podzielnik jest w posiadaniu firmy (...) i będzie do dyspozycji stosownych instytucji w przypadku ewentualnego sporu sądowego. Przy takim zapewnieniu ze strony powódki trudno byłoby stawiać pozwanym dodatkowe wymagania co do domagania się zabezpieczenia podzielnika w jakikolwiek inny sposób. Skoro powódka zapewniła, że będzie on dostępny, to powinien być dostępny. Z informacji uzyskanych w toku sprawy sądowej wynika, iż został on zniszczony po 3 miesiącach i nikt ze strony Spółdzielni nie zwracał się o jego zatrzymanie.

Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z uwagi na to, iż wobec opisanej wyżej postawy powódki brak było materiału dowodowego, w oparciu o który biegły mógłby sporządzić opinię. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że opinia taka miałaby walor jedynie hipotetyczny, gdyż brak jest podzielnika kosztów, którego prawidłowość działania mogłaby zostać oceniona przez biegłego sądowego. W ocenie Sądu, skoro opłata stała i tak nie uległaby zmianie gdyż jest zależna od rzeczywistego zużycia według faktury (...) zaś część zmienna zależna jest od wielkości faktycznego zużycia, przy przyjęciu, iż w spornym pomieszczeniu wynik powinien być 0 (a przyjęcie czegokolwiek innego przy takim zaniechaniu powódki), możliwy byłby jedynie wzrost stawki za jednostkę zużycia. Nierozliczone zużycie mogłoby się rozłożyć na innych lokatorów jednakże z całą pewnością nie doprowadziłoby to do ustalenia, iż należność pozwanych powinna być wyższa niż uiszczone zaliczki. Przy stwierdzeniu wadliwości rozliczenia przedstawionego przez powódkę Sąd nie widzi przy tym uzasadnionych podstaw do tego ażeby tych czynności dokonywać za powódkę w toku niniejszego postępowania. Zlecenie dla biegłego mogłoby jedynie polegać na wyliczeniu należności przy przyjęciu zerowego stanu licznika jednakże konieczne byłoby zbadanie całej dokumentacji Spółdzielni a nie jest przy tym możliwym, żeby stawka zmienna za zużycie 231 jednostek w kuchni odpowiadająca 82,566 jednostkom rozrachunkowym a te wartości 4,74 zł mogłaby ulec zwiększeniu ponad 200 krotnie co dopiero wskazywałoby, że należność powódki jest wyższa niż wniesione przez pozwanych zaliczki.

Bierna postawa powódki i niewłaściwie ukierunkowana przez nią inicjatywa dowodowa ( już na etapie postępowania reklamacyjnego, w którym pozwani kwestionowali prawidłowość działania podzielnika) skutkowała tym, że nie wykazała ona podstawowych okoliczności warunkujących ustalenie, iż przysługuje jej wobec pozwanych dochodzone pozwem roszczenie we wskazanej wysokości. Sąd pominął również dowód z zeznań świadka R. J., albowiem nie sposób zeznaniami świadka wykazywać prawidłowości dokonywanych przez Spółdzielnię rozliczeń, zaś ewentualna wiedza ww. świadka na temat funkcjonowania systemu regulacji centralnego ogrzewania i systemu rozliczania kosztów ogrzewania, w odniesieniu również do poczynionych już ustaleń nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Znamienne w tym względzie jest to, że już zeznania L. P. wskazywały na nonszalancką nieznajomość tematu. Świadek nie potrafił opisać procedury sprawdzenia podzielnika. Nie był nawet pewny kto ją wykonywał, a biorąc pod uwagę brak podpisu jak również informację, że R. J. nie jest pracownikiem spółki od 2 lat (k. 294) wątpliwości budzi jakakolwiek przydatność dowodowa jego relacji. Tym bardziej, że wniosek był oczywiście spóźniony. Nie został ona złożony ani w pozwie ani w kolejnym piśmie w odpowiedzi na sprzeciw pozwanych. Strony łączyła wieloletnia współpraca w ramach, której można było i należało ustalić osoby odpowiedzialne, które mogłoby być świadkiem w sprawie. Znamienne jest także to, iż początkowo Sąd przychylał się do wniosku o przesłuchanie świadku jednakże okazało się, że zapewnienie pełnomocnika powódki, iż świadek może stawić się przed tut. Sądem było nieprawdziwe a powódka nie wiedziała nawet jaki jest aktualny adres świadka i że nie jest on już pracownikiem spółki.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w pkt II wyroku.

Zgodnie z treścią art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., stanowiących o ogólnej zasadzie ponoszenia przez strony odpowiedzialności za wynik procesu, powódka zobligowana była zwrócić pozwanym poniesione przez nich koszty postępowania, a mianowicie – wynagrodzenie pełnomocnika pozwanych w kwocie 1 200 zł, ustalone stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia pozwu oraz wydatki na pokrycie opłaty skarbowej od udzielonego przez nich pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł.