Uzasadnienie z 18 marca 2025, sygn. II K 89/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 89/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

D. S.

Czyn z pkt I: art. 280 §1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k.

Czyn z pkt II: art. 282 kk w zw. z art. 64 §2 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 7 listopada 2024 roku, około godziny 4.00 rano, K. G. wracał z dzielnicy P. od znajomego – K. K. (1), z którym wspólnie spożywał alkohol i szedł w kierunku miejsca swojego zamieszkania. Po drodze, postanowił wstąpić do całodobowego sklepu monopolowego „(...)" mieszczącego się przy ul. (...) w R., nieopodal wyjścia z dworca. K. G. poprosił ekspedientkę B. M., aby udostępniła mu miejsce do naładowania telefonu, bowiem był rozładowany i nie mógł skontaktować się z żoną. Kobieta wyraziła na to zgodę. K. G. czekał na zewnątrz przy pobliskim sklepie (...), gdzie przebywał około 30 minut, paląc papierosa. W tym czasie do sklepu przyszedł D. S., znany sprzedawczyni, aby z nią porozmawiać. K. G. wrócił do sklepu aby odebrać telefon. Pomiędzy nim a D. S. wywiązała się rozmowa, w trakcie której ustalili, że wspólnie napiją się alkoholu. K. G. kupił alkohol w postaci wódki, za który zapłacił za pośrednictwem telefonu i wyszedł ze sklepu z nowo poznanym mężczyzną. Przed sklepem dołączył do nich R. W., będący znajomym D. S.. Mężczyzna zaproponował K. G. by udał się razem z nimi do garażu należącego do ich kolegi w celu spożywania alkoholu, na co K. G. przystał i wspólnie z nimi udał się na posesję, mieszczącą się przy ul. (...). Na miejsce dotarli około godz. 4:45, a garaż otworzył im właściciel K. K. (2). Mężczyźni wspólnie spożywali alkohol i rozmawiali. W pewnym momencie D. S. niespodziewanie uderzył K. G. pięścią w lewe oko. Kiedy zaatakowany mężczyzna oświadczył, że jest chory na hemofilię, i żeby go nie bił, D. S. odparł, że go to nie interesuje, jednocześnie żądając aby „oddał pieniądze, które ma przy sobie", aby uniknąć dalszej przemocy, a następnie przystąpił do przeszukania jego kieszeni, wyciągając pieniądze w kwocie 350 złotych z lewej, wewnętrznej kieszeni kurtki. Zszokowany zaistniałą sytuacją K. G. nie oponował, ponieważ obawiał się, będąc zamknięty z trzema nieznanymi mężczyznami. Gdy próbował opuścić garaż, drogę zagrodził mu R. W., zapewniając go, że teraz wszystko jest w porządku i żeby jeszcze został i napił się z nimi. K. G. uległ namowom i wypił jeszcze alkoholu, po czym ponownie podjął próbę wyjścia z garażu. Wówczas D. S. zaszedł mu drogę, po czym ponownie uderzył go trzy razy pięścią w lewe oko, i powiedział „po co się rzucasz, jak taki jesteś, to zrobisz mi jeszcze (...)". Jednocześnie podał numer telefonu do odbioru przelewów, tj. (...), mówiąc, że to jego telefon, i w tytule przelewu kazał wpisać (...). K. G., przerażony nieobliczalnym i agresywnym zachowaniem mężczyzny, wyjął swój telefon i zrobił dwa przelewy po 100 złotych każdy z nich. Widząc brak oporu z jego strony, R. W. powiedział do D. S. „dawaj, kroimy go jeszcze". D. S. zażądał, aby K. G. wykonał jeszcze jeden przelew na kwotę 500 złotych. K. G. wykonał jeszcze dwa przelewy, jeden na kwotę 200 złotych, a drugi na kwotę 300 złotych. Następnie właściciel garażu K. K. (2) otworzył drzwi i wypuścił poszkodowanego. R. W. poszedł do bankomatu i wypłacił pieniądze w łącznej kwocie 700 złotych, które zostały przelane przez K. G.. Po zaksięgowaniu w aplikacji, okazało się, że pieniądze te były przelane na rachunek bankowy o numerze (...), należący do K. K. (2). K. G. po opuszczeniu garażu udał się w kierunku stacji paliw (...), by ochłonąć i wytrzeć krew, po czym wrócił do domu. Tego samego dnia, w godzinach porannych wspólnie z żoną A. G. udał się na (...) Szpitala (...) przy ul. (...) w R..

2.Wskutek uderzeń zadawanych przez D. S., K. G. doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy w okolicy lewego oczodołu, krwiaka okularowego, masywnego krwiaka powiek oka lewego z zaciśnięciem szpary powiekowej, powierzchownego urazu głowy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. Nie doszło do narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w rozumieniu art. 156 § 1 kk. Natomiast uderzenia zadawane przez D. S. mogły spowodować złamanie kości oczodołu, co narażało K. G. na wystąpienie skutku wyczerpującego treść art. 157 § 1 k.k.

3. D. S. działał w warunkach recydywy, o której mowa w art. 64 § 2 kk, będąc skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...)z dnia 6 września 2019 roku w sprawie o sygn. akt (...) obejmującym m.in. skazanie w sprawie o sygn. akt (...) za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 20.04.2017 r. do 11.09.2021 r.

1. Częściowo wyjaśnienia D. S.,

2. Częściowo wyjaśnienia R. W.,

3. Zeznania K. G.,

4. Zeznania A. G.,

5. Częściowo zeznania K. K. (2),

6. Zeznania K. K. (1),

7. Zeznania B. M.,

8. Karta informacyjna leczenia dotycząca K. G.,

9. Wydruki dotyczące przelewów,

10. Opinia biegłego lekarza patomorfologa dotycząca obrażeń ciała doznanych przez K. G.,

11. Protokół oględzin miejsca rozboju,

12. Fotografie miejsca rozboju,

13. Protokół odtworzenia zapisu monitoringu,

14. Płyta z zapisem monitoringu,

15. Protokół oględzin telefonu komórkowego marki X. (...), użytkowanego przez K. K. (2) wraz z wydrukiem,

16. Protokół oględzin telefonu komórkowego marki R., użytkowanego przez D. S. wraz z wydrukiem,

17. Protokół oględzin telefonu komórkowego marki S. użytkowanego przez R. W.,

18. Informacja z (...),

19. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 18 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt(...)

20. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 6 września 2019r. w sprawie o sygn. akt (...)

1. k. 124-125, 275-275v,

2. k. 114-115, 274v-275,

3. k. 2-4, 7-8, 275v-276,

4. k. 84-85, 276-276v,

5. k. 91-92, 276v-277,

6. k. 140-140v,

7. k. 159-160,

8. k. 11,

9. k. 13-16,

10. k. 57,

11. k. 60-61,

12. k. 63-70,

13. k. 71,

14. k. 72,

15. k. 96-108,

16. k. 162-164,

17. k. 165-169,

18. k. 195,

19. k. 201-201v,

20. k. 209-210.

4. D. S. ma (...)lat. Posiada wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu. Jest kawalerem, ma troje dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Uprzednio podejmował się prac dorywczych, z których osiągał dochód w wysokości 2000-3000 złotych miesięcznie. Nie posiada majątku. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Był karany.

1. Oświadczenie,

2. Dane o karalności,

3. Odpisy wyroków.

1. k. 124-124v, 274v,

2. k.174-179,

3. k. 184-191, 198-209.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

1. Częściowo wyjaśnienia D. S.,

2. Częściowo wyjaśnienia R. W..

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych - D. S. i R. W. w zakresie, w jakim potwierdzili okoliczności bezsporne, znajdujące odzwierciedlenie w pozostałym, miarodajnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. D. S. i R. W. zasadniczo potwierdzili okoliczności dotyczące czasu i miejsca zdarzenia, przyznając, iż w tym dniu spożywali alkohol wspólnie z K. K. (2) w garażu, jak również że przy sklepie (...) spotkali nieznanego im wówczas K. G., z którym następnie udali się wspólnie do garażu, gdzie rozmawiali i spożywali wspólnie alkohol. Oskarżeni nie zakwestionowali faktu, iż K. G. wykonał przelewy (...)na numer telefonu K. K. (2). R. W. potwierdził przy tym, iż następnie wypłacił pieniądze z bankomatu. W toku postępowania przygotowawczego przyznał ponadto, iż zarówno on, jak i D. S. uderzyli pokrzywdzonego.

1

1. Zeznania K. G.,

2. Zeznania A. G..

Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego K. G., nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania. Były ponadto kluczowe dla dokonania ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. Pokrzywdzony zrelacjonował zapamiętany przebieg zdarzeń z dnia 7 listopada 2024 roku z udziałem oskarżonych - D. S. i R. W.. Jego depozycje były co do zasady spójne, logiczne i konsekwentne. Sąd nie dopatrzył się w jego depozycjach znamion konfabulacji czy dyskwalifikujących je rozbieżności. Okoliczność niepamięci pewnych szczegółów zdarzenia w toku rozprawy jest zapewne wynikiem upływu czasu. Pokrzywdzony jest osobą obcą, nie ma żadnego interesu w bezpodstawnym pomawianiu oskarżonych czy w przedstawianiu faktów w sposób odmienny, niż miały one w rzeczywistości przebieg. Złożone przez niego zeznania znajdują ponadto potwierdzenie w pozostałym, obiektywnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd uwzględnił również zeznania A. G., która jest żoną pokrzywdzonego. W swoich zeznaniach opisała okoliczności zdarzenia, o których wiedzę powzięła z relacji K. G.. Jej depozycje były jasne, spójne i logiczne, a ponadto korelowały z wersją zdarzeń prezentowaną przez pokrzywdzonego. Znajdują także oparcie w pozostałych, miarodajnych dowodach zgromadzonym w sprawie. Sąd nie znalazł zatem podstaw do podważenia wiarygodności zeznań świadka.

1

1. Częściowo zeznania K. K. (2).

Sąd uwzględnił zeznania świadka w zakresie, w jakim były wewnętrznie spójne i korelowały z pozostałym, obiektywnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd uznał za najbardziej miarodajne zeznania K. K. (2), które złożył w toku postępowania przygotowawczego, gdzie potwierdził okoliczności dotyczące czasu i miejsca zdarzenia, w tym spożywania alkoholu wspólnie z oskarżonymi w swoim garażu, a następnie również z pokrzywdzonym. K. K. (2) zrelacjonował także zaobserwowane przez niego okoliczności zajścia, do którego doszło na późniejszym etapie, gdy zajmował się swoim samochodem. Przyznał, iż słyszał odgłosy szarpaniny i gdy wyszedł sprawdzić, co się dzieje, zobaczył u pokrzywdzonego obrażenia, jak również zakrwawienie. Potwierdził też, iż jeden z oskarżonych, pseudonim (...) (tj. D. S.) kazał pokrzywdzonemu robić przelewy (...) na jego telefon, a następnie kazał R. W. wypłacić przelane pieniądze. Z treści jego depozycji wynika, iż pokrzywdzony wykonał przelewy na łączną kwotę 700 złotych. W odniesieniu do zeznań złożonych podczas rozprawy, Sąd uwzględnił je w zakresie, w jakim odnosiły się do okoliczności bezspornych i korelowały z uprzednio złożonymi przez niego zeznaniami.

1

1. Zeznania K. K. (1),

2. Zeznania B. M..

Sąd uwzględnił zeznania w/w świadków, przy czym miały one znaczenie drugorzędne przy ustalaniu stanu faktycznego. Świadkowie zrelacjonowali to, co jest im wiadome w sprawie. Powoływali się tylko na znane im fakty. Są oni osobami obcymi, nie mają żadnego interesu w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Złożone przez nich depozycje były spójne, rzeczowe i logiczne. Znajdują ponadto odzwierciedlenie w pozostałym, miarodajnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

2

1. Opinia biegłego lekarza patomorfologa dotycząca obrażeń ciała doznanych przez K. G..

Sąd uznał za miarodajną opinię biegłego patomorfologa, albowiem sporządzona ona została przez biegłego z zakresu medycyny sądowej, zgodnie z jego niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Z treści opinii jednoznacznie wynika, jakich obrażeń doznał pokrzywdzony i że naruszyły one czynność narządów ciała na okres trwający poniżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. i mogły powstać w okolicznościach podanych przez świadka. Biegły stwierdził ponadto, że nie doszło do narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w rozumieniu art. 156 § 1 kk. Natomiast takie uderzenia mogły spowodować złamanie kości oczodołu, co narażało pokrzywdzonego na wystąpienie skutku wyczerpującego treść art. 157 § 1 k.k. Opinia biegłego była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o dopuszczeniu opinii, ponadto nie budziła ona wątpliwości Sądu. Tym samym stała się podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

1

1. Płyta z zapisem monitoringu.

Sąd uwzględnił dowód w postaci płyty DVD z zapisem monitoringu. Dowód ten ma charakter rzeczowy. Brak jest wątpliwości odnośnie jego autentyczności. Nie był także kwestionowany w toku postępowania.

1,3

Dowody dokumentarne.

Za wiarygodne należało również uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione osoby oraz organy w ramach przysługujących im uprawnień w sposób rzetelny i fachowy, a także korespondują ze sobą, tworząc wspólną całość stanu faktycznego. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł zatem żadnych podstaw dla umniejszenia ich wartości dowodowej.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1

1. Częściowo wyjaśnienia D. S.,

2. Częściowo wyjaśnienia R. W..

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych – D. S. i R. W. w zakresie, w jakim nie przyznali się do zarzucanych im przestępstw i prezentowali korzystną dla nich wersję zdarzeń, nieznajdującą jednak oparcia w pozostałych, miarodajnych dowodach.

Wyjaśnienia oskarżonych w zakresie, w jakim faktycznie kwestionują oni popełnienie przestępstwa rozboju oraz wymuszenia rozbójniczego, należy uznać za niewiarygodne, jako sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego, miarodajną opinią biegłego patomorfologia, jak również z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oczywiste jest bowiem, że K. G. nie przelał swoich pieniędzy dobrowolnie, lecz z uwagi na postawę oskarżonych, którzy zastosowali wobec niego przemoc i uniemożliwili mu opuszczenie pomieszczenia, w którym się znajdowali, a także grozili natychmiastowym użyciem przemocy. Ponadto poczynione ustalenia wskazują na porozumienie między nimi. Należy zasygnalizować, iż dla przyjęcia współsprawstwa – jak trafnie podnosi się w judykaturze – nie jest konieczne ustalenie istnienia uprzedniej zmowy sprawców, ale wystarcza ustalenie porozumienia osiągniętego – chociażby w sposób dorozumiany i najpóźniej w momencie realizacji działań sprawczych – w czasie wykonywania czynu wspólnymi siłami oraz świadome współdziałanie współsprawców w realizacji znamion przestępstwa" (wyr. SA w Krakowie z 9.6.2004 r., II AKa 111/04, Prok. i Pr. – wkł. 2005, Nr 3, poz. 10).

W świetle powyższego, w przekonaniu Sądu wyjaśnienia oskarżonych w zakresie w jakim kwestionowali swoje sprawstwo i umniejszali rangę swoich bezprawnych zachowań nie zasługiwały na uwzględnienie i zostały złożone wyłącznie na użytek niniejszego postępowania, celem stworzenia jak najkorzystniejszej dla nich sytuacji procesowej. Sąd ocenił te wyjaśnienia jako wyraz przyjętej przez nich linii obrony, zmierzającej do zminimalizowania bądź uniknięcia grożącej im odpowiedzialności karnej za własne zachowanie. Nie wytrzymują one jednak konfrontacji z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, który stał się podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

1

1. Częściowo zeznania K. K. (2).

Sąd nie uwzględnił zeznań świadka w zakresie w jakim były subiektywne, niespójne i sprzeczne z pozostałym, miarodajnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przy ocenie tego dowodu Sąd wziął pod uwagę, iż K. K. (2) jako znajomy oskarżonych nie jest osobą do końca obiektywną i z pewnością może mieć interes w zeznawaniu na ich korzyść. W ocenie Sądu największe zastrzeżenia budziły depozycje, które złożył przed Sądem. Postawa świadka wskazywała na chęć zdystansowania się od przedmiotu niniejszego postępowania i unikania twierdzeń, które mogłyby obciążać oskarżonych. K. K. (2) zaprzeczył, by miał widzieć obrażenia i zakrwawienia u pokrzywdzonego, jak również by oskarżony miał mu mówić, że w garażu do niczego nie doszło, a pokrzywdzony nie był pobity, w razie gdyby była u niego policja, co stoi w rażącej sprzeczności z zeznaniami, które złożył w toku postępowania przygotowawczego. W ocenie Sądu zeznania o takiej treści nie stanowiły swobodnej i niewymuszonej relacji i mogły wynikać z obawy przed oskarżonymi bądź z poczucia lojalności wobec nich. Analiza treści tych depozycji w konfrontacji z uprzednio złożonymi przez niego zeznaniami, jak również innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie prowadzi do wniosku, iż K. K. (2) nie relacjonował zdarzenia objętego aktem oskarżenia w sposób obiektywny i szczery, a jego depozycje w tym zakresie były ukierunkowane na udzielenie pomocy oskarżonym i wzmocnienie prezentowanej przez nich linii obrony.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, II

D. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwo określone w art. 280 § 1 k.k. ma dwa przedmioty ochrony. Przepis ten chroni prawo własności, posiadanie oraz inne prawa rzeczowe przysługujące danemu podmiotowi oraz nietykalność, wolność, zdrowie i życie człowieka. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego w art. 280 § 1 k.k. jest ściśle przez ten przepis określone i polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia, dokonanym przy użyciu enumeratywnie wymienionych w tym przepisie szczególnych sposobów zachowania skierowanych na osobę, służących do zawładnięcia rzeczą, i polegających na użyciu przemocy wobec osoby lub użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Przemocą jest takie zastosowanie siły fizycznej w stosunku do osoby, które albo ją fizycznie obezwładnia, albo też doprowadza do podjęcia przez nią decyzji zgodnej z zamierzeniami sprawcy-nieprzeciwstawiania się czynnościom podejmowanym przez sprawcę lub zaniechania oporu. Spełnia znamiona rozboju zachowanie sprawcy polegające na szarpaniu pokrzywdzonego za odzież, kopaniu bądź uderzaniu. Tego rodzaju przemoc polega na naruszeniu nietykalności cielesnej i jeżeli stanowi sposób objęcia przez sprawcę władztwa nad rzeczą, to realizuje znamię użycia przemocy wobec osoby w rozumieniu art. 280 § 1 k.k. W orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1972 r. (OSNKW 1973. Nr 2-3, poz. 40) jasno zostało określone, że przestępstwo rozboju charakteryzuje się podwójnym działaniem sprawcy. Z jednej strony dokonuje on zaboru rzeczy w celu przywłaszczenia, z drugiej stosuje odpowiednie sposoby zawładnięcia rzeczą. Sprawca działa więc w celu przywłaszczenia rzeczy i chcąc ten cel osiągnąć stosuje określone w art. 280 § 1 k.k. środki zmierzające do sparaliżowania woli ofiary. Z tego względu użycie przemocy może albo poprzedzać zabór rzeczy, albo następować jednocześnie z nim.

Jeśli środki rozbójnicze spowodują ponadto u pokrzywdzonego uszczerbek na zdrowiu, konieczne jest zastosowanie kwalifikacji kumulatywnej z przepisem określającym rodzaj tego uszczerbku, podobnie jeśli działanie sprawcy stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Zgodnie z art. 157 § 2 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni.

Przestępstwo określone w art. 157 § 2 k.k. ma charakter materialny, tj. aby je popełnić poza czyn sprawcy konieczne jest doprowadzenie do wywołania określonego w ustawie skutku tego czynu. Realizacja znamion w formie dokonanej wymaga naruszenia dobra, a więc realnego wystąpienia jednego ze skutków w tym przepisie wymienionych. Ustawa karna posługuje się szerokim znaczeniowo znamieniem czasownikowym "powoduje", obejmującym każdą postać zachowania, które może prowadzić do wytworzenia następstw określonych w tym przepisie.

Przestępstwo to można popełnić tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi więc obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość spowodowania skutku określanego jako naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, przy czym – gdyby nawet przyjąć, że postać tego naruszenia nie musi być skonkretyzowana w jego świadomości, a zatem przybrać może postać tzw. zamiaru ogólnego – należałoby oczekiwać, że sprawca będzie sobie zdawać sprawę, że jego zachowanie powoduje skutek łagodniejszy (krótkotrwały) lub cięższy (trwający dłużej). Skutkiem przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. jest spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego nie dłużej niż 7 dni.

Stosownie do treści art. 11 § 2 kk jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Właściwy zbieg przepisów ustawy zachodzi wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem realizuje jednocześnie znamiona kilku przepisów, z których żaden wzięty z osobna nie wyczerpuje całej określonej znamionami zawartości kryminalnej konkretnego czynu, i dopiero wszystkie przepisy razem wzięte obejmują całość stanu faktycznego, oddając w pełni stopień karygodności przestępnego zachowania sprawcy (zob. wyrok SN z 22.11.1994 r., II KRN 227/94, OSNKW 1995/1–2, poz. 5).

W świetle powyższych rozważań oraz dokonanej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wina i sprawstwo oskarżonego D. S. w zakresie czynu, zarzucanego mu w pkt I części wstępnej wyroku nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony zrealizował znamiona przestępstwa, kwalifikowanego z art. 280 §1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k., bowiem w dniu 7 listopada 2024r., w R., działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim użyciu przemocy polegającej na uderzaniu pięścią w twarz K. G. i uniemożliwieniu opuszczenia mu pomieszczenia, w którym się znajdowali, a także grożąc natychmiastowym użyciem przemocy, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 350 zł poprzez wyjęcie ich z kieszeni spodni K. G., przy czym D. S. spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci masywnego krwiaka powiek oka lewego z zaciśnięciem szpary powiekowej, które to obrażenie, naruszyło czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający 7 dni, a nadto dopuścił się zarzuconego mu czynu będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych w art. 64 §1 kk, po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części kary ostatniej kary.

Przepis art. 282 § 1 k.k. stanowi, iż karze podlega, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą, groźbą zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym albo do zaprzestania lub ograniczenia działalności gospodarczej. Określone w art. 282 k.k. przestępstwo wymuszenia rozbójniczego polega na doprowadzeniu innej osoby do rozporządzenia mieniem lub do zaprzestania albo ograniczenia działalności gospodarczej w wyniku użycia przemocy, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie. Przemoc lub groźba zamachu na życie lub zdrowie skierowana może być zarówno przeciwko osobie zmuszanej, jak i przeciwko innej osobie wobec użycia w art. 282 k.k. ogólnego określenia "przemoc" należy przyjąć, że znamię to wypełnia nie tylko przemoc wobec osoby (bezpośrednia), lecz także przemoc pośrednia. Będzie to przemoc stosowana wobec otoczenia pokrzywdzonego (np. niszczenie cennych przedmiotów, odcięcie prądu lub ciepła, aby wymusić na pokrzywdzonym rozporządzenie mieniem).

Jeżeli chodzi o groźbę, to musi ona dotyczyć zamachu na życie lub zdrowie, a nie popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego lub innej osoby. W grę więc wchodzi groźba dokonania zabójstwa lub spowodowania uszczerbku na zdrowiu, natomiast nie wypełnia znamion art. 282 k.k. groźba naruszenia nietykalności cielesnej. Określona w art. 282 k.k. groźba może również dotyczyć zamachu na mienie należące do pokrzywdzonego lub innej osoby, w szczególności najbliższej. Musi to być zapowiedź zamachu gwałtownego, który może polegać na podpaleniu lub wysadzeniu w powietrze budynku, zniszczeniu lub uszkodzeniu rzeczy (np. pojazdu mechanicznego), wytruciu bydła itp. Chodzi więc o działanie destruktywne, niszczące (por. uchwałę SN z dnia 19 lutego 1997 r., I KZP 39/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 3). Groźba, o której mowa w art. 282 k.k., może być wyrażona w dowolnej formie, ale musi mieć charakter jednoznaczny. Może ona zawierać zapowiedź zrealizowania w bliższej lub dalszej przyszłości zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie własnym działaniem grożącego albo innej osoby lub osób (zob. wyrok SN z dnia 25 lutego 1997 r., IV KKN 376/96, OSNKW 1997, nr 7-8, poz. 61).

Wymuszenie rozbójnicze jest przestępstwem materialnym. Jego dokonanie następuje z chwilą doprowadzenia pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym (ruchomym albo nieruchomością), chociażby skutki tego rozporządzenia miały być zrealizowane w przyszłości. Rozporządzenie mieniem obejmuje czynność powodującą skutki majątkowe o charakterze rzeczowym lub obligacyjnym. Ze względu na sposób ujęcia znamion wykonawczych, przestępstwa wymuszenia rozbójniczego we wszystkich odmianach można się dopuścić jedynie w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym, przy czym celem sprawcy musi być dążenie do osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie lub kogoś innego (za Komentarz do art. 282 kodeksu karnego (Dz. U. 97.88.553), (w:) A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV.).

W powyższej sprawie oskarżony D. S. wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego, zarzucanego mu w pkt II części wstępnej wyroku, a kwalifikowanego z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Oskarżony w dniu 7 listopada 2024r., w R., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą polegającą na uderzaniu pięścią w twarz K. G. i uniemożliwieniu mu opuszczenia pomieszczenia, w którym się znajdowali, a także groźbą zamachu na zdrowie pokrzywdzonego, doprowadził K. G. do rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 700 zł, które pokrzywdzony przekazał sprawcom poprzez przelewy (...)na numer telefonu, przy czym D. S. dopuścił się zarzuconego mu czynu będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych w art. 64 §1 kk, po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części kary ostatniej kary.

D. S. w zakresie obu czynów działał w warunkach recydywy, o której mowa w art. 64 § 2 kk, będąc skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 6 września 2019 roku w sprawie o sygn. akt (...), obejmującym m.in. skazanie w sprawie o sygn. akt (...) za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od (...)

W ocenie Sądu w pełni zasadne stało się przyjęcie, iż D. S. w/w czynów dopuścił się, działając wspólnie i w porozumieniu z drugim oskarżonym – R. W.. Każdy bowiem z nich obejmował niewątpliwie swoim zamiarem urzeczywistnienie wszystkich przedmiotowych znamion przypisanych czynów zabronionych, a w sensie przedmiotowym działanie każdego z nich stanowiło niejako dopełnienie działania pozostałego współsprawcy (vide m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1976 r., sygn. Rw 189/76, OSNKW 1976 z. 9 poz. 117). Dla przyjęcia współsprawstwa – jak trafnie podnosi się w judykaturze – nie jest konieczne ustalenie istnienia uprzedniej zmowy sprawców, ale wystarcza ustalenie porozumienia osiągniętego – chociażby w sposób dorozumiany i najpóźniej w momencie realizacji działań sprawczych – w czasie wykonywania czynu wspólnymi siłami oraz świadome współdziałanie współsprawców w realizacji znamion przestępstwa" (wyr. SA w Krakowie z 9.6.2004 r., II AKa 111/04, Prok. i Pr. – wkł. 2005, Nr 3, poz. 10). Nawet nagłe i spontaniczne działanie jednego ze sprawców, akceptowane przez pozostałych umożliwia przyjęcie, że każdy ze sprawców wykonał czyn zabroniony w całości (postanowienie SN z dnia 05.05.2003 r., V KK 346/02, LEX nr 78912, wyrok S.Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14.10.1998 r., II AKa 15/98, Prok. I Pr. 1999/7-8/25, wyrok S.Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30.12.2004 r., II AKa 435/04, LEX nr151782). Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców. Współsprawcą jest zatem, nie tylko ten, kto wykonuje całość lub część znamion wykonawczych, lecz także ten, którego zachowanie "dopełnia" zachowanie innych uczestników porozumienia w stopniu, który zgodnie z porozumieniem i podziałem ról współdecydował o popełnieniu przestępstwa.

W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania zarzucanych oskarżonemu działań przestępnych był on osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swoich czynów, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem.

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. S.

I, II

I, II

Biorąc pod uwagę wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe stopnia społecznej szkodliwości czynów, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające z art. 53 k.k. Sąd, kierując się dyspozycją zawartą w tym przepisie, wymierzył oskarżonemu D. S.:

1) za czyn z pkt I części wstępnej wyroku – karę 3 lat pozbawienia wolności;

2) za czyn z pkt II części wstępnej wyroku – karę 2 lat pozbawienia wolności.

Sąd w pierwszej kolejności kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary, dlatego wymierzając kary wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć. Wskazanie na prewencję indywidualną było jednym z podstawowych elementów decydujących o surowości represji. Zapobiegawczy sens wymierzonych kar pozbawienia wolności ma na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa. Natomiast ich cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnych czynów, jak i przestępstw w ogóle.

Zdaniem Sądu wymierzone kary odpowiadają stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz pozwalają na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do niego, a także czynią zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

W momencie popełnienia przestępstw oskarżony był osobą dorosłą i w pełni świadomą ciążących na nim obowiązków i obowiązujących przepisów. Oskarżony nie znajdował się w żadnej szczególnej sytuacji, mogącej usprawiedliwić czy logicznie wytłumaczyć jego postępowanie. Miał on w pełni zachowaną zdolność rozpoznawania znaczenia czynów oraz pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony miał świadomość, że popełnia przestępstwa - co więcej - zdaniem Sądu chciał te przestępstwa popełnić i godził się z ich negatywnymi skutkami.

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 k.k. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego jest wysoki, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwo było skierowane – cudze mienie i zdrowie, jak również motywację sprawcy i postać zamiaru. Oskarżony działał z premedytacją i z niskich pobudek, w sposób zuchwały i z całkowitym brakiem poszanowania dla zdrowia i mienia innych osób. Okolicznością obciążającą było ponadto działanie wspólnie i w porozumieniu z drugim sprawcą – R. W..

W ocenie Sądu, zasadne jest odizolowanie oskarżonego od reszty społeczeństwa na wskazany okres czasu, a wydając niniejszy wyrok Sąd chciał uzmysłowić oskarżonemu, że dopuszczając się w przyszłości kolejnych przestępstw, a zwłaszcza przestępstw o podobnym ciężarze gatunkowym, musi się liczyć z surową reakcją karną i perspektywą osadzenia w zakładzie karnym. Oskarżony dopuścił się czynów o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, był kilkukrotnie karany za przestępstwa umyślne, w tym za przestępstwa podobne, ponadto zarzucanych mu czynów dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. Dotychczasowa jego postawa życiowa oraz sposób i okoliczności popełnienia czynów nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że jest on sprawcą zdemoralizowanym i odpornym na resocjalizację, a popełnianie przestępstw przychodzi mu z łatwością. Wobec takich osób konieczne jest konsekwentne karanie. W ocenie Sądu, prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego jest jednoznacznie negatywna. Ujawnione w sprawie okoliczności nie pozwalają żywić nadziei, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

Należy zasygnalizować, iż pomimo uprzedniej wielokrotnej karalności i wymierzanych kar, oskarżony nie przestrzegał porządku prawnego, o czym świadczy niniejsze postępowanie. Powyższe - zdaniem Sądu - dowodzi o nasilaniu się u oskarżonego skłonności do lekceważenia porządku prawnego i braku skuteczności dotychczas stosowanych środków reakcji karnej. W takim przypadku realne oddziaływanie wychowawcze ograniczyć się może do wymiaru kary, która swoją dolegliwością winna uświadomić mu stopień naganności popełnionych przez niego czynów oraz fakt obowiązywania określonych wartości społecznych.

Ponieważ oskarżony działał w warunkach tzw. multirecydywy (art. 64 § 2 kk) Sąd z mocy prawa zobowiązany był wymierzyć mu karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwa w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, natomiast mógł ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

D. S.

III

I, II

Sąd na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk, art. 85 a kk i art. 86 § 1 kk wymierzył oskarżonemu D. S. karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Kara łączna została wymierzona na zasadzie asperacji. Sąd uwzględnił przy tym zwartość czasową pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które orzeczono oskarżonemu wskazane powyżej kary jednostkowe podlegające łączeniu, jak również miał na względzie rodzaj dóbr chronionych prawem, które swoim działaniem naruszył oskarżony. Z powyższych względów nie było zasadnym wymierzenie oskarżonemu kary łącznej na zasadzie kumulacji. Nie było również zasadnym wymierzenie oskarżonemu kary łącznej na zasadzie absorpcji, bowiem stanowiłoby to dla oskarżonego niczym nieuzasadnioną gratyfikację. Celem kary łącznej jest bowiem racjonalizacja wymierzonych kar, nie zaś premiowanie sytuacji osoby, która dopuściła się wielu przestępstw.

W ocenie Sądu orzeczona kara łączna pozbawienia wolności realizuje wszelkie dyrektywy wymiaru kary i uwzględnia stopień zawinienia oskarżonego, sposób dokonania przestępstw, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia. Kara ta uwzględnia więc zasady prewencji indywidualnej, ale także generalnej. W tym ostatnim aspekcie zawiera walor wychowawczy wskazując jakie skutki niesie za sobą nieprzestrzeganie zasad obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu orzeczona kara łączna pozbawienia wolności jest represją adekwatną i uzasadnioną okolicznościami sprawy i stopniem winy, stanowi dużą dolegliwość, ale przez wzgląd na warunki osobiste i dotychczasową karalność oskarżonego można stwierdzić, że tylko taka kara pozwoli na efektywne oddziaływanie prewencyjne i ma szansę przekonać go o nieopłacalności zachowania niezgodnego z prawem i wdrożyć do przestrzegania porządku prawnego. Jednocześnie tylko taka kara, zdaniem Sądu, odpowiadać będzie poczuciu sprawiedliwości.

D. S.

VII

I, II

Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonych R. W. i D. S. do solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę kwoty 1.050 złotych rzecz K. G..

Orzeczenie tego zobowiązania służy ochronie naruszonego interesu pokrzywdzonego. Nakładając powyższe obowiązki Sąd kierował się względami celowości, a przede wszystkim tym, że jednym z głównych zadań prawa karnego jest kompensowanie szkód poniesionych przez pokrzywdzonego przestępstwem. Istota przedmiotowego środka w postaci obowiązku naprawienia szkody opiera się na założeniu, że jednym z zadań procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą, a pokrzywdzonym, a sposobem rozwiązania czy złagodzenia tego konfliktu jest m.in. naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem.

D. S.

X

I, II

Sąd na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócił D. S. dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego marki R. model (...) o numerze (...) 1. (...), (...) 2. (...).

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XI

Sąd na podstawie § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) 1771,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną D. S. z urzędu.

XII

Uwzględniając sytuację rodzinną, majątkową i możliwości zarobkowe D. S., Sąd na podstawie 624 § 1 k.p.k. zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

1.1Podpis