Uzasadnienie z 1 lipca 2025, sygn. V K 340/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

V K 340/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

D. D. (1), E. H. N. B.

w dniu 1 listopada 2023 roku w W. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz ustalonym nieletnim, dokonali rozboju na osobie M. K. (1) w ten sposób, że po zwabieniu go przez D. H. D. do wskazanego mieszkania pod pozorem zwrotu telefonu, D. D. (1) i ustalony nieletni pozbawili wolności w/wym. pokrzywdzonego poprzez uniemożliwienie mu opuszczenia lokalu, a następnie używając przemocy fizycznej bili pięściami i kopali po całym ciele, co spowodowało u niego obrażenia w postaci urazu licznych okolic ciała, wieloodłamowego złamania kości nosowych oraz przednich fragmentów wyrostków czołowych i szczękowych obustronnie, złamania dolnej ściany oczodołu prawego z przemieszczeniem odłamów do zatoki szczękowej, złamania dolnej ściany oczodołu lewego z przemieszczeniem odłamów, oddzielenia kolca nosowego kości szczękowej, rozległego obrzęku tkanki podskórnej okolicy twarzoczaszki oraz okolicy ciemieniowej lewej oraz rozległej rozedmy podskórnej prawej okolicy twarzy, co skutkowało naruszeniem czynności narządu jego ciała okres powyżej 7 dni, a nadto poprzez zastosowanie przez D. H. D. groźby pozbawienia życia poprzez skierowanie w stronę w/wym. pokrzywdzonego przedmiotu przypominającego broń, D. D. (1) i ustalony nieletni oraz E. H. N. B., który dołączył do pozostałych sprawców, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia należących do pokrzywdzonego rzeczy ruchomej w postaci kurtki o wartości 250 złotych, dowodu osobistego oraz karty miejskiej, dokonując tym ukrycia dokumentu, nie posiadając prawa do wyłącznego rozporządzania nim oraz zmusili pokrzywdzonego do odblokowania swojego telefonu oraz aplikacji Banku (...) S.A. z siedzibą w W., po czym w różnych miejscach W. i okolic, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonali zaboru środków pieniężnych na szkodę w/wym. pokrzywdzonego w łącznej kwocie 5.724,96 złotych poprzez wykonanie 27 transakcji wypłat z bankomatów oraz płatności za pośrednictwem aplikacji BLIK,

czym D. D. (1) wypełnił dyspozycję art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

a E. H. N. B. wypełnił dyspozycję art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Okoliczności zwabienia M. K. (1) do mieszkania zostały szczegółowo wskazane w punkcie 1.1.2.

Po tym, jak M. K. (1) zgodził się na udanie się do mieszkania celem odzyskania telefonu, wsiadł razem z D. D. do autobusu. Mężczyźni udali się do mieszkania przy ul. (...). Po wejściu czekali na przyjście W. R., który miał telefon M. K. (1). W mieszkaniu obecny był także E. H. N. B., ale spał. Kiedy W. R. przyszedł do mieszkania, M. K. (1) był przekonany, że uda się wraz z mężczyznami do bankomatu, gdzie wypłaci pieniądze i w zamian za nie odzyska skradziony telefon.

M. K. (1) poprosił o oddanie telefonu. Wówczas W. R. i D. D. (1) zaczęli go bić. Najpierw D. D. (1) uderzył go pięścią w twarz. Następnie wielokrotnie obaj uderzali M. K. (1) głównie w głowę przy użyciu pięści, a także kopali go po głowie i ciele. M. K. (1) krzyczał w nadziei, że ktoś go usłyszy i otrzyma pomoc, jednak kiedy krzyczał, W. R. i D. D. (1) bili go jeszcze mocniej, aby był cicho. Po pewnym czasie E. H. N. B. obudził się. M. K. (1) leżał w kałuży krwi i nadal otrzymywał ciosy, jednak ze względu na swój stan nie wiedział już, kto dokładnie go uderza. W pewnym momencie D. D. (1) i W. R. stwierdzili, że M. K. (1) jest już bardzo mocno pobity i powinni już przestać zadawać ciosy, bo może się to skończyć jego śmiercią. W międzyczasie D. D. (1) zdjął etui z telefonu pokrzywdzonego, zza którego wyjął jego dowód osobisty i kartę miejską.

Podczas zadawania uderzeń D. D. (1) i W. R. zażądali od pokrzywdzonego odblokowania jego telefonu, a D. D. (1) wyciągnął przedmiot przypominający broń krótką i zmierzył nim w stronę M. K. (1). M. K. (1) w obawie przed użyciem broni i kolejnymi ciosami odblokował telefon i na żądanie D. D. włączył aplikację bankową, do której podał kod (...). Po uzyskaniu kodu (...) D. D. (1) i W. R. zabrali telefon i skierowali się w stronę wyjścia z mieszkania celem wypłaty pieniędzy. Powiedzieli E. H. N. B., że ma pilnować M. K. (1) i nie pozwolić mu wyjść z mieszkania. E. H. N. B. przystał na to. Pomimo próśb M. K. (1), E. H. N. B. odmawiał wypuszczenia go. Dopiero po tym, jak W. R. i D. D. (4) wrócili do mieszkania po wypłaceniu z bankomatu pieniędzy, wspólnie postanowili wypuścić mężczyznę.

M. K. (1) wychodząc z mieszkania poprosił o to, aby mężczyźni oddali mu kurtkę, którą wcześniej zdjął w mieszkaniu, jednak oni nie zgodzili się na to. Pokrzywdzony udał się na najbliższy przystanek metra, skąd dojechał do stacji metra S.. Po wyjściu ze stacji, kiedy szedł w stronę domu, zauważył go patrol Policji, który, z uwagi na widoczne rozległe obrażenia pokrzywdzonego, podjął wobec niego interwencję. M. K. (1) został następnie przewieziony do szpitala.

Po wypuszczeniu M. K. (1) z mieszkania, oskarżeni wraz z W. R. wypłacili część pieniędzy w bankomacie, a następnie rozeszli się. Niedługo potem jednak D. D. (1) i E. H. N. B. spotkali się, a E. H. N. B. zadzwonił do swojego znajomego M. S. i zaproponował mu spotkanie mówiąc, że ma dla niego pieniądze. M. S. przyjechał po nich samochodem. Oskarżeni opowiedzieli mu, co działo się tej nocy. Później wspólnie jeździli samochodem i wydawali pieniądze M. K. (1). Byli m.in. w sklepach alkoholowych, w sklepach (...), w McDonald's. Część pieniędzy przelali również na inne konta za pomocą BLIK lub wypłacili w gotówce. Po tym, jak oskarżeni skończyli wydawać pieniądze M. K. (1), poprosili przypadkowego mężczyznę, M. K. (2), o zastawienie telefonu w lombardzie. Z uwagi na to, że D. D. (1) logował się na telefon, znał hasła i kody, M. K. (2) zgodził się zastawić telefon w przekonaniu, że należy do D. D.. Telefon udało się odzyskać. Oskarżeni wykonali łącznie 27 transakcji na kwotę 5724,96 złotych.

wyjaśnienia D. H. D.

142-143, 428-430, 155, 623-625

wyjaśnienia E. H. N. B.

148-149, 156, 264-268, 438-440, 625-626

zeznania M. K. (1)

24, 96-97, 270, 352-353, 695-696

zeznania W. R.

355-356, 458-459, 715-716

zeznania M. S.

133-134, 648-649

zeznania S. W.

103-104, 697

zeznania M. K. (2)

386-387, 649-650

protokół oględzin osoby M. K. (1) z materiałem poglądowym

3-17

protokół zatrzymania rzeczy od M. K. (1) z materiałem poglądowym

60-72

protokół oględzin mieszkania nr (...) przy ul. (...)

100-102

protokoły zatrzymania osoby, przeszukania osoby i przeszukania mieszkań: D. D., E. H. N. B. i W. R.

86, 88-89, 90-91, 108, 113-115, 121-122, 124-126, 349

protokół zatrzymania telefonu M. K. (1)

117-119

protokół oględzin rzeczy zabezpieczonych w postępowaniu

192-200

protokół oględzin nagrania z McDonald's

206-212

tablice poglądowe: D. D., E. H. N. B. i W. R.

98, 99, 350

opinia z badań z zakresu broni i balistyki

359-363

historia transakcji na rachunku bankowym M. K. (1)

47-59

kopia protokołu rozprawy w sprawie o sygn. akt V Nkd 442/23

729-732

przedwstępna umowa sprzedaży telefonu komórkowego M. K. (1)

116-120

W wyniku wskazanych wydarzeń M. K. (1) doznał obrażeń w postaci urazu licznych okolic ciała, wieloodłamowego złamania kości nosowych oraz przednich fragmentów wyrostków czołowych i szczękowych obustronnie, złamania dolnej ściany oczodołu prawego z przemieszczeniem odłamów do zatoki szczękowej, złamania dolnej ściany oczodołu lewego z przemieszczeniem odłamów, oddzielenia kolca nosowego kości szczękowej, rozległego obrzęku tkanki podskórnej okolicy twarzoczaszki oraz okolicy ciemieniowej lewej oraz rozległej rozedmy podskórnej prawej okolicy twarzy, co stanowiło obrażenia powodujące naruszenie czynności narządu jego ciała na okres powyżej 7 dni.

Co więcej, M. K. (1) w wyniku poniesionych obrażeń musiał poddać się operacji oraz spędził w związku z tym 8 dni w szpitalu.

dokumentacja medyczna M. K. (1)

28

protokół oględzin osoby M. K. (1) z materiałem poglądowym

3-17

opinia biegłego z zakresu chirurgii i chirurgii naczyniowej dot. M. K. (1)

41-42

U D. D. nie stwierdzono objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Jego stan psychiczny w czasie popełnienia czynów nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim zachowaniem. Poczytalność nie budzi wątpliwości.

U D. D. rozpoznano uzależnienie mieszane.

opinia sądowo-psychiatryczna dot. D. D.

288-290

D. D. (1) jest osobą karaną.

karta karna

577-578, 739

E. H. N. B. nie był uprzednio karany.

karta karna

579, 738

kwestionariusz wywiadu środowiskowego

717a-717c

1.1.2.

D. D. (1)

- w dniu 1 listopada 2023 roku w W. w okolicach przystanku M., żądał od M. K. (1) korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 1.000 zł w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy w postaci telefonu komórkowego marki i. (...) o wartości około 2.000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1 listopada 2023 roku, po północy, M. K. (1) samotnie wyszedł z imprezy z klubu (...), na której był z grupą znajomych i udał się na stację metra (...). Z uwagi na to, że w godzinach nocnych metro jeździ z mniejszą częstotliwością, M. K. (1) usiadł na ławce i czekając na przyjazd metra przeglądał telefon. Nie rozglądał się po stacji, był skupiony na telefonie. Telefon miał etui, w którym znajdował się dowód osobisty i karta miejska.

Nagle podbiegł do niego W. R., wyszarpał mu telefon i zaczął uciekać. M. K. (1) był bardzo zdezorientowany, jednak wstał i pobiegł za W. R. celem odzyskania swoich rzeczy. W. R. wybiegł z metra, po czym przez krótką chwilę szukał jeszcze wzrokiem D. D., jednak nie widział go, więc pobiegł dalej.

Wówczas do M. K. (1) podszedł D. D. (1). Powiedział, że to jego kolega ukradł telefon. D. D. (1), korzystając z okazji, że W. R. samodzielnie ukradł telefon i uciekł, zaproponował M. K. (1) celem wzbogacenia się zwrot telefonu w zamian za 1000 złotych. M. K. (1) zgodził się na to, powiedział jednak, że nie ma ze sobą fizycznej karty płatniczej i musiałby wypłacić pieniądze w bankomacie za pomocą skradzionego telefonu. Z uwagi jednak na to, że W. R. nie odbierał swojego telefonu, D. D. (1) zaproponował M. K. (1), że pojadą do mieszkania W. R., bo najpewniej niebawem do niego wróci, a wtedy wypłacą pieniądze i oddadzą M. K. (1) jego telefon. Udali się zatem na przystanek celem dotarcia do mieszkania.

wyjaśnienia D. H. D.

142-143, 155, 428-430, 623-625

wyjaśnienia E. H. N. B.

148-149, 156, 264-268, 438-440, 625-626

zeznania M. K. (1)

24, 96-97, 270, 352-353, 695-696

zeznania W. R.

355-356, 458-459, 715-716

zeznania M. S.

133-134, 648-649

protokół oględzin nagrania z M.

(...)

protokół zatrzymania telefonu M. K. (1)

117-119

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

D. D. (1)

- w dniu 1 listopada 2023 roku w W. na stacji METRO (...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym nieletnim, dokonał kradzieży szczególnie zuchwałej poprzez wyrwanie z ręki M. K. (1) stanowiącej jego własność rzeczy ruchomej w postaci telefonu komórkowego marki i. (...) o wartości około 2.000 zł, tj. o czyn z art. 278 § 3a k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Na stacji metra M. K. (1) usiadł na ławce i czekając na przyjazd pociągu przeglądał telefon. Nagle podbiegł do niego W. R., wyszarpał mu telefon z ręki i zaczął uciekać. W tym czasie D. D. (1) stał w oddaleniu nie wiedząc, co zamierza W. R.. M. K. (1) był bardzo zdezorientowany, jednak wstał i pobiegł za W. R. celem odzyskania swoich rzeczy. W. R. wybiegł ze stacji metra, po czym przez krótką chwilę szukał jeszcze wzrokiem D. D., jednak nie widział go, więc pobiegł dalej.

wyjaśnienia D. H. D.

142-143, 155, 428-430, 623-625

zeznania M. K. (1)

24, 96-97, 270, 352-353, 695-696

zeznania W. R.

355-356, 458-459, 715-716

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia D. H. D.

Wyjaśnienia oskarżonego są wiarygodne wyłącznie w zakresie, w jakim znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

W toku postępowania oskarżony zmieniał swoje wyjaśnienia, stopniowo usiłując przejąć odpowiedzialność za popełnione czyny głównie na siebie. Jest to zauważalne w zestawieniu z późniejszymi wyjaśnieniami oskarżonego E. H. N. B., a także zeznaniami W. R.. Obaj umniejszali później swojemu udziałowi, a oskarżony D. odpowiednio wskazywał, że jego udział był większy. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że to D. D. (1) był prowodyrem większości wydarzeń, jednak bez wątpienia udział pozostałych osób był znacznie większy, niż usiłował przekonać oskarżony. Szerzej w części 2.2.

wyjaśnienia E. H. N. B.

Pierwsze wyjaśnienia oskarżonego uznać należy za wiarygodne. Znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym. Podkreślenia wymaga, że podczas pierwszego przesłuchania oskarżony przyznał, że widział, jak D. D. (1) i W. R. żądają od pokrzywdzonego podania haseł do telefonu.

W późniejszym czasie oskarżony zmieniał swoje wyjaśnienia. Stopniowo umniejszał swojemu udziałowi. Późniejsze wyjaśnienia są wiarygodne tylko w zakresie, w jakim znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Szerzej w części 2.2.

zeznania M. K. (1)

Świadek jest pokrzywdzonym w sprawie. Jego zeznania są w ocenie Sądu w pełni wiarygodne. Pomimo stanu nietrzeźwości i ciężkiego pobicia, świadek starał się zapamiętać jak najwięcej. Potrafił podać wiele szczegółów. Jego zeznania znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, są jasne i precyzyjne. Świadek dokładnie przedstawił przebieg nocy w dniu 1 listopada 2023 roku, odtwarzał zdarzenia, miał dobrą pamięć co do osób. Brak zastrzeżeń co do wiarygodności.

Wskazać na marginesie należy, że stan nietrzeźwości świadka pozostawał bez znaczenia dla przebiegu wydarzeń w krytycznym czasie. M. K. (1), jak zresztą sam wskazał, samodzielnie wracał do domu. Nie mógł być zatem aż tak pijany, aby miał zmyślić lub pomylić przebieg wydarzeń. Ponadto, w momencie wyrwania mu telefonu, najpewniej w wyniku dużych emocji, jak wskazał, bardzo szybko "otrzeźwiał" i starał się zapamiętać wszelkie istotne szczegóły.

zeznania W. R.

zeznania M. S.

Nieletni świadek jest jedną z osób biorących aktywny udział w wydarzeniach z dnia 1 listopada 2023 roku. Postępowanie jego dotyczące toczyło się odrębnie i zostało prawomocnie zakończone. Wobec W. R. orzeczono pobyt w zakładzie poprawczym.

Jego zeznania są wiarygodne w zakresie przywołania wydarzeń na stacji metra. W. R. szczegółowo opisał, co się wydarzyło i jakie były powody jego zachowania oraz podkreślił, że kradzież była wyłącznie jego pomysłem. Późniejsze wydarzenia zasadniczo były wiarygodne, jednak znacząco umniejszał swojemu udziałowi w zdarzeniu, między innymi w zakresie używania przemocy wobec M. K. (1). Szerzej w części 2.2.

Zeznania świadka, poza aspektem wskazanym w części 2.2., są wiarygodne i posiadają duży walor rzeczowy. Świadek jest znajomym oskarżonych. Otrzymał od nich relację bardzo krótko po zdarzeniu. Brak jest okoliczności, które mogłyby sugerować kłamstwo lub zatajanie znanych świadkowi faktów. Nie miał on żadnych powodów, aby podawać nieprawdę. Świadek szczegółowo przekazał przebieg wydarzeń opisany mu przez oskarżonych. Potwierdza również okoliczność wykonywania transakcji, sam otrzymał również przelew BLIK z konta pokrzywdzonego.

zeznania S. W.

Zeznania świadka stanowią uboczny dowód w sprawie i posiadają niewielki walor wiarygodności. Świadek była w tym czasie w pracy. Nie widziała zdarzenia, a relację z niego miała wyłącznie w takim zakresie, w jakim przekazał ją W. R.. Wskazać jednak należy, że z tego właśnie względu świadek mogła podawać nieprawdę nieintencjonalnie.

Świadek wskazała jednak w późniejszym czasie, że W. R. przyszedł do niej do pracy. Był w tym czasie bardzo zdenerwowany, co w ustalonym stanie faktycznym jawi się jako wiarygodne.

zeznania M. K. (2)

Zeznania świadka stanowią uboczny dowód w sprawie. M. K. (2) jest dla oskarżonych obcą osobą, został zaczepiony przez nich przypadkiem. Poprosili go o zastawienie dla nich telefonu pokrzywdzonego w lombardzie. Świadek zgodził się na to, bo obiektywnie przypuszczał, że telefon należy do oskarżonego, znał on bowiem wszystkie hasła i pokazał mu to. Brak okoliczności mogących podważać wiarygodność zeznań.

protokoły zatrzymania osoby, przeszukania osoby i przeszukania mieszkań: D. D., E. H. N. B. i W. R.

Dokumenty sporządzone przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających ich wiarygodność. Niekwestionowane.

protokół oględzin osoby M. K. (1) z materiałem poglądowym

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność. Obrazuje skalę obrażeń pokrzywdzonego.

protokół zatrzymania rzeczy od M. K. (1) z materiałem poglądowym

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność. Potwierdza ubiór pokrzywdzonego, a ponadto obrazuje skalę poniesionych obrażeń (ślady krwi).

protokół zatrzymania telefonu M. K. (1)

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność. Potwierdza okoliczność odzyskania telefonu z lombardu.

protokół oględzin mieszkania nr (...) przy ul. (...)

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność. Opis mieszkania w pełni koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonego.

protokół oględzin rzeczy zabezpieczonych w postępowaniu

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność.

protokół oględzin nagrania z McDonald's

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność.

protokół oględzin nagrania z M.

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność.

tablice poglądowe: D. D., E. H. N. B. i W. R.

Dokument sporządzony przez uprawniony organ na potrzeby niniejszego postępowania, brak okoliczności podważających wiarygodność. Na podstawie tablic pokrzywdzony jednoznacznie wskazał sprawców rozboju.

historia transakcji na rachunku bankowym M. K. (1)

Dokument wygenerowany przez pracownika banku, w którym rachunek posiada pokrzywdzony, w obecności pokrzywdzonego i funkcjonariusza Policji. Dokument wskazuje również dokładne godziny wykonania poszczególnych transakcji z rachunku bankowego M. K. (1). Brak zastrzeżeń co do wiarygodności, niekwestionowane.

kopia protokołu rozprawy w sprawie o sygn. akt V Nkd 442/23

Dokument sporządzony w związku z innym toczącym się postępowaniem sądowym w sprawie W. R.. Brak zastrzeżeń co do wiarygodności.

przedwstępna umowa sprzedaży telefonu komórkowego M. K. (1)

Oryginał umowy podpisanej w lombardzie. Potwierdza okoliczność zastawienia telefonu pokrzywdzonego przez M. K. (2). Brak zastrzeżeń co do wiarygodności, niekwestionowane.

opinia z badań z zakresu broni i balistyki

Opinia została sporządzona przez uprawnioną do tego osobę, posiadającą odpowiednie w tym celu wykształcenie i kwalifikacje. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, odpowiada w całości na zadane przez organ postępowania przygotowawczego pytania, odpowiedzi na pytania są jasne i pełne, budują przejrzysty obraz sytuacji. Niekwestionowane.

opinia sądowo-psychiatryczna dot. D. D.

Opinia sporządzona przez uprawnione do tego osoby, posiadające odpowiednie w tym celu wykształcenie i kwalifikacje. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, odpowiada w całości na zadane przez organ postępowania przygotowawczego pytania, treść i wnioski opinii są jasne, nie stoją ze sobą w sprzeczności.

opinia biegłego z zakresu chirurgii i chirurgii naczyniowej dot. M. K. (1)

Opinia sporządzona przez uprawnioną do tego osobę, posiadającą odpowiednie w tym celu wykształcenie i kwalifikacje. Opinia została sporządzona w sposób rzetelny, odpowiada w całości na zadane przez organ postępowania przygotowawczego pytania, treść i wnioski opinii są jasne, nie stoją ze sobą w sprzeczności.

dokumentacja medyczna M. K. (1)

Dokumentacja medyczna sporządzona w placówkach medycznych przez uprawnionych do tego lekarzy na okoliczność doznanych przez M. K. (1) obrażeń. Brak zastrzeżeń co do wiarygodności, niekwestionowane.

kwestionariusz wywiadu środowiskowego

Wywiad środowiskowy przeprowadzony przez osobę do tego uprawnioną, tj. kuratora. Potwierdza okoliczności związane z warunkami, w jakich wychowywał się oskarżony N. B. i jakie okoliczności towarzyszą mu obecnie. Brak zastrzeżeń co do wiarygodności.

karty karne

Dokumenty urzędowe sporządzone w przewidzianej prawem formie. Brak zastrzeżeń co do rzetelności, treści dokumentu i wartości dowodowej.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia D. H. D.

Pierwsze wyjaśnienia oskarżonego należy potraktować wyłącznie jako przyjętą linię obrony, co przyznał również sam oskarżony (k. 429). Chciał bowiem zostać zwolniony, żeby uczestniczyć w pogrzebie matki. W zakresie późniejszych wyjaśnień wskazać należy, że oskarżony zaczął przejmować odpowiedzialność za zaistniałe wydarzenia wyłącznie na siebie. Podczas przesłuchania dnia 3 listopada 2023 roku oskarżony wyjaśnił, w znacznej części niewiarygodnie, że na stacji był wraz z W. R. i E. H. N. B., czemu przeczy zgromadzony materiał dowodowy. Również depozycje oskarżonego co do przebiegu pobicia w mieszkaniu znacznie umniejszały jego udziałowi. Oskarżony wyjaśnił również, że wypłat z konta pokrzywdzonego dokonywali tej nocy wspólnie we trójkę.

Podczas przesłuchania dnia 16 kwietnia 2024 roku oskarżony znacząco zmienił swoje wyjaśnienia. Tym razem wskazał, że w metrze był sam. Również wskazał, że to prawdopodobnie on zabrał telefon, jednak nie był w stanie podać szczegółów. Wyjaśnił ponadto, że to tylko on bił M. K. (1), gdyż był w amoku, a także, że wypłata pieniędzy była wyłącznie jego inicjatywą i robił to sam.

Inaczej przedstawiają się również wyjaśnienia oskarżonego podczas rozprawy. Wtedy przejął już odpowiedzialność w pełni na siebie, był pewien, że wszystko było jego pomysłem i działał sam, a pozostali byli tam niejako przypadkiem. Takie depozycje nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Przeczą im wiarygodne zeznania pozostałych świadków w sprawie, między innymi M. K. (1) czy M. S., a także wyjaśnienia E. H. N. B. i zeznania W. R. w zakresie, w jakim zostały uwzględnione.

wyjaśnienia E. H. N. B.

Późniejsze wyjaśnienia oskarżonego jawią się w ocenie Sądu niewiarygodne w zakresie, w którym stoją w sprzeczności z pozostałbym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przede wszystkim wskazać należy, iż oskarżony zmienił swoje wyjaśnienia co do wiedzy o tym, że telefon, którym wypłacano pieniądze, należał do pokrzywdzonego. Podczas pierwszych wyjaśnień oskarżony przyznał, że takową wiedzę posiadał, bo widział jeszcze w mieszkaniu, jak D. i R. żądali od M. K. (1) podania haseł. W późniejszym czasie oskarżony twierdził, że nie miał żadnej wiedzy w tym zakresie i był przekonany, że D. D. (1) wykonywał transakcje własnymi pieniędzmi. Depozycje te są nieprawdziwe, a Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony w pełni świadomie korzystał ze skradzionych pieniędzy, co sam zresztą opowiadał M. S.. Wyjaśnienia nieuwzględnione przez Sąd stanowią wyłącznie linię obrony oskarżonego, w szczególności mając na względzie, że D. D. (1) zaczął przejmować odpowiedzialność za czyny wyłącznie na siebie.

zeznania W. R.

Choć świadek zeznał w pełni wiarygodnie na okoliczności związane z wydarzeniami w metrze, jego depozycje odnoszące się do wydarzeń w mieszkaniu są w dużej części niewiarygodne. Wskazać należy, że świadek znacząco umniejszył swojej roli w użyciu przemocy wobec M. K. (1). Twierdził choćby, że pokrzywdzony był już mocno pobity w momencie, kiedy przyszedł do mieszkania i krzyczał o pomoc podczas rozmowy telefonicznej, co stoi w oczywistej sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym. M. K. (1) jasno wskazał, że do przemocy nie doszło, dopóki W. R. nie wrócił do mieszkania. Nie miałoby to zresztą sensu, bowiem D. D. (1) zwabił M. K. (1) do mieszkania celem pozornego zwrotu telefonu. Po co miałby więc używać przemocy, jeśli telefonu nie było jeszcze w mieszkaniu, bo miał go W. R.? D. D. (1) chciał wzbudzić w pokrzywdzonym złudne wrażenie, że otrzyma z powrotem swój telefon, chociaż naprawdę obejmował już zamiarem dokonanie na nim rozboju. Jednak nie mogłoby się to udać, gdyby nie było na miejscu telefonu. Niemożliwym byłoby wtedy uzyskanie dostępu do haseł i przełamanie zabezpieczeń. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że zeznania świadka w nieuwzględnionej części są niewiarygodne i mają na celu wyłącznie umniejszenie jego udziałowi.

zeznania S. W.

Wskazać należy, że świadek zmieniała wersję wydarzeń. Nie wspomniała początkowo, że W. R. odwiedził ją w pracy. Przyznała to dopiero później. Świadek jest jednak matką W. R., który aktywnie brał udział w zdarzeniach będących przedmiotem niniejszej sprawy. Naturalnym w ocenie Sądu jest, że świadek nie widziała tego, co działo się w mieszkaniu, zatem jej pierwszym odruchem była ochrona syna. Później przyprowadziła go jednak na komendę Policji.

zeznania M. S.

Sąd nie uwzględnił zeznań M. S. wyłącznie w zakresie udziału oskarżonego E. H. N. B. w zadawaniu ciosów pokrzywdzonemu. Sąd nie kwestionuje wiarygodności jego zeznań, jednak pokrzywdzony wskazał, że oskarżony go nie bił. Wobec powstania wątpliwości w tej kwestii, należy na korzyść oskarżonego pominąć ten aspekt.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

3

D. D. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przepis art. 286 § 2 k.k. penalizuje tzw. oszustwo pokradzieżowe, tj. żądanie korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy. W tym miejscu należy podkreślić, iż sprawca nie musi stosować jakichkolwiek oszukańczych zabiegów w celu uzyskania korzyści, wystarczy jeżeli wydania korzyści tylko zażąda. A przestępstwo to dokonane jest w momencie złożenia tego żądania. Żądanie korzyści majątkowej musi być połączone z przyrzeczeniem (obietnicą) zwrotu bezprawnie zabranej rzeczy w przypadku przekazania określonej korzyści majątkowej. Innymi słowy, żądanie dotyczy w tym przypadku świadczenia ekwiwalentnego, za uzyskanie którego nastąpić ma zwrot rzeczy. Przestępstwo może zostać popełnione tylko z zamiarem bezpośrednim. Sprawca musi mieć zatem w płaszczyźnie intelektualnej świadomość tego, że jego zachowanie stanowi żądanie uzyskania korzyści majątkowej w zamian za wydanie bezprawnie zabranej rzeczy. W płaszczyźnie woluntatywnej natomiast uświadomione przez sprawcę zachowanie musi być objęte chęcią.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że oskarżony D. D. (1) dopuścił się przedmiotowego czynu. Oskarżony przyznał się do jego popełnienia, a ponadto bezsprzecznie potwierdzają to inni świadkowie w sprawie, między innymi pokrzywdzony M. K. (1). Oskarżony chciał wzbogacić się kosztem M. K. (1). Mając na względzie to, że chwilę wcześniej W. R. ukradł pokrzywdzonemu telefon, D. D. (1) wykorzystał tę okoliczność i zaproponował pokrzywdzonemu zwrot telefonu, który ukradł jego kolega, w zamian za 1000 złotych. Niezależnie od tego, że żądanie oskarżonego miało charakter oszukańczy, wypełnił on wszystkie przesłanki zarzucanego mu czynu.

Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu należy ocenić jako wysokie. Oskarżony działał z błahych pobudek, chciał wzbogacić się kosztem obcej dla siebie osoby, która co więcej została chwilę wcześniej okradziona. Z uwagi na to, że kradzieży dokonał kolega oskarżonego, mógł on postąpić w zupełnie inny sposób - skoro jak twierdził, zrobiło mu się szkoda pokrzywdzonego, mógł odzyskać telefon bez żądania korzyści w zamian. Oskarżony jednak kierował się wyłącznie chęcią wzbogacenia. Nie miało dla niego znaczenia to, że M. K. (1) poniósł już szkodę w związku z kradzieżą - przestępstwo innej osoby stało się dla oskarżonego idealną okazją do popełnienia kolejnego, a taka postawa w ocenie Sądu zasługuje na potępienie.

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1

D. D. (1), E. H. N. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyn zabroniony określony w art. 280 § 1 k.k. od strony przedmiotowej polega na kradzieży z użyciem przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Sprawca zmierza tu do dokonania kradzieży rzeczy ruchomej, a więc zaboru w celu przywłaszczenia, atakując integralność cielesną człowieka, jego wolność, zdrowie, a nawet życie. Przy czym wskazane zachowania, takie jak przemoc lub groźba natychmiastowego jej użycia oraz doprowadzenie do stanu nieprzytomności lub bezbronności, stanowią środek do celu. Muszą one zaistnieć przed zaborem lub w trakcie kradzieży, zmierzając do przełamania lub uniemożliwienia oporu ofiary. Będzie to przykładowo przytrzymywanie, bicie pięściami, kopanie, duszenie czy związanie. Wartość przedmiotu kradzieży nie ma tu znaczenia, tak jak i to, że jeden z napastników stosuje przemoc, a drugi zabiera rzecz. Powyższe działania następują bowiem w ramach uzgodnionego – choćby w sposób dorozumiany - podziału ról objętych wspólnym zamiarem sprawców. Jest to przestępstwo powszechne, materialne i umyślne, które może być popełnione jedynie z zamiarem bezpośrednim.

Z kolei odpowiedzialności karnej za czyn z art. 157 § 1 k.k. podlega każdy, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 kk, tzw. średni uszczerbek na zdrowiu. Powyższy przepis penalizuje zachowanie, którego skutkiem jest powstanie obrażeń innych niż wskazane w art. 156 § 1 k.k., jednak trwających powyżej 7 dni (średni uszczerbek na zdrowiu), a które to mogą być popełnione w formie działania, co pozwala na uznanie iż przestępstwo to w tym zakresie jest przestępstwem powszechnym, bądź przez zaniechanie – przesądzając tym samym o indywidualnym charakterze przestępstwa w tej części. Przedmiotem ochrony przestępstwa stypizowanego w omawianym przepisie jest zdrowie człowieka, natomiast przedmiotem czynności wykonawczej jest człowiek. Czynność sprawcza polega na „powodowaniu" opisanych w art. 157 § 1 skutków. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (zob. wyrok SA w Warszawie z 19.09.1995 r., II AKr 308/95, Prok. i Pr. 1996/7–8, poz. 14).

W art. 275 § 1 k.k. przewidziane jest przestępstwo posługiwania się dokumentem stwierdzającym tożsamość albo prawa majątkowe innej osoby, kradzieży i przywłaszczenia takiego dokumentu. W zakresie kradzieży lub przywłaszczenia cudzego dokumentu przestępstwo z art. 275 § 1 kk ma charakter materialny. Skutkiem – podobnie, jak to ma miejsce w wypadku „kradzieży” lub „przywłaszczenia” analizowanych z perspektywy czynów skierowanych przeciwko mieniu – jest wyjęcie dokumentu spod władztwa dysponenta (kradzież) lub utrzymanie braku jego władztwa (przywłaszczenie). (T. Razowski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, red. J. Giezek, Warszawa 2021, art. 275.). Może także zajść zbieg z przepisami penalizującymi zabór mienia (art. 278-280 k.k.), jeśli sprawca dokonujący zaboru cudzej rzeczy ruchomej (np. portfela) kradnie jednocześnie dokument stwierdzający tożsamość. (A. Lach [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2020, art. 275.).

Przestępstwo z art. 276 k.k. polega na niszczeniu, uszkadzaniu, czynieniu bezużytecznym, ukrywaniu lub usuwaniu dokumentu, którym sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Czyn z art. 276 k.k. może być popełniony wyłącznie umyślnie. Jak słusznie uznał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 2002 roku w sprawie o sygn. akt V KKN 404/99 możliwość przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 276 k.k. w postaci ukrywania wskazanego tam dokumentu zachodzi jedynie wówczas, gdy wykazane zostanie, że on sam podjął działanie, w wyniku którego dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, został ukryty przed osobą uprawnioną do dysponowania nim, czyli umieszczony w takim miejscu, o którym osoba ta nie wie lub do którego nie ma dostępu albo ma dostęp utrudniony.

Czynność sprawcza przestępstwa z art. 189 § 1 k.k. polega na pozbawieniu wolności człowieka. Kodeks nie precyzuje jednak, w jaki sposób sprawca ma tego dokonać, a zatem przyjąć należy, że jego zachowanie może obejmować różne formy działania lub zaniechania prowadzące do wystąpienia skutku w postaci bezprawnego pozbawienia człowieka wolności fizycznej. Jest to bowiem przestępstwo materialne, tj. jego dokonanie nastąpi w momencie wystąpienia skutku w postaci utraty swobody przemieszczania się lub możliwości wykonywania ruchów. Przede wszystkim w zakres czynności sprawczej omawianego przestępstwa może wejść użycie przemocy, np. w postaci zamknięcia siłą ofiary w jakimś pomieszczeniu (lokalu, piwnicy, magazynie), skrępowanie jej, pozostawienia pod nadzorem (innych osób, psów), zniszczenia rzeczy (uszkodzenia zamka, drzwi w pomieszczeniu lub zatarasowania jedynego wyjścia z pomieszczenia ciężkimi przedmiotami) albo odebrania pokrzywdzonemu przedmiotu umożliwiającego mu poruszanie się (wózka inwalidzkiego, protezy osobie niepełnosprawnej albo psa-przewodnika lub laski niewidomemu). Pozbawienie wolności może także dokonać się przez użycie groźby, której efektem będzie wywołanie u pokrzywdzonego takiego stanu psychicznego, które uczyni z niego osobę niezdolną do przeciwstawienia się woli sprawcy co do fizycznej zmiany miejsca pobytu. Groźba może obejmować postraszenie wyrządzeniem dolegliwości zarówno pokrzywdzonemu, jak i innym osobom (w szczególności mu bliskim), albo obejmować zapowiedź spowodowania szkody materialnej (zniszczenie rzeczy). Sprawca może także posłużyć się podstępem, za pomocą którego może zwabić ofiarę w pułapkę (wprowadzić w błąd lub wykorzystać jej błąd, pomyłkę), albo podać pokrzywdzonemu takie środki (leki, narkotyki, trucizny), które uniemożliwią mu poruszanie się, tj. odurzą go lub sparaliżują (Kodeks karny. Komentarz, red. prof. dr hab. A. G., prof. dr hab. K. W., 2021).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy:

1. Oskarżony D. D. (1)

Nie ulega wątpliwości, że oskarżony D. D. (1) dopuścił się przedmiotowego czynu, który wypełnił dyspozycję art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Oskarżony, po złożeniu M. K. (1) propozycji zwrotu telefonu udał się z nim do mieszkania, gdzie czekali na W. R.. W momencie, kiedy W. R. wrócił i zadano pokrzywdzonemu pierwszy cios, oskarżony nie był już zainteresowany otrzymaniem 1000 złotych w zamian za telefon. Chciał uzyskać dostęp do telefonu, aby okraść pokrzywdzonego, samodzielnie rozporządzić jego pieniędzmi. Zaktualizowała się płaszczyzna woluntatywna rozboju po stronie oskarżonego. Oskarżony zadawał ciosy M. K. (1) wraz z W. R. - bili go pięściami i kopali po głowie i reszcie ciała. Ich celem było przejęcie władztwa nad telefonem i aplikacją bankową pokrzywdzonego. Tak też się stało. W wyniku brutalności oskarżonego i dużych obrażeń, a także groźby dalszego użycia przemocy, M. K. (1) w obawie przed tym podał wszystkie hasła do telefonu i aplikacji tak, aby oskarżony mógł nim w pełni rozporządzać. Oskarżony następnie spotkał się ze współoskarżonym w sprawie i wspólnie udali się do różnych miejsc w W. i okolicach, takich jak sklepy z alkoholem, sklepy (...) i płacili w nich za zakupy skradzionymi od M. K. (1) pieniędzmi. Spotkali się ponadto ze swoim znajomym M. S. i w dalszym ciągu korzystali z pieniędzy pokrzywdzonego - byli między innymi na stacji benzynowej i w restauracji. Co więcej wykonali kilka transakcji poprzez BLIK oraz wypłaty gotówkowe z bankomatów. Łączna ilość transakcji, które zostały wykonane przez oskarżonych, wynosiła 27 na sumę 5.724,96 złotych. Oskarżony przedstawił bardzo szczegółowo przebieg wydarzeń z nocy 1 listopada 2023 roku swojemu znajomemu, M. S.. Chwalił się tym, że telefon i pieniądze zostały skradzione, czego dokonał poprzez stosowanie wobec M. K. (1) przemocy.

Obrażenia M. K. (1) obejmowały m.in. liczne urazy ciała, rozedmę oraz liczne złamania w obrębie twarzoczaszki - szczegółowo wskazane w opisie czynu. Ponadto, spędził w szpitalu 8 dni i musiał zostać poddany operacji. Zgodnie z opinią biegłego lekarza z zakresu chirurgii i chirurgii naczyniowej, powstałe w wyniku wydarzeń będących przedmiotem niniejszej sprawy obrażenia należy zakwalifikować jako średni uszczerbek na zdrowiu, który wyczerpuje znamiona przestępstwa wskazanego w art. 157 § 1 k.k. Tym samym uznać należy, że również w zakresie art. 157 § 1 k.k. oskarżonemu należy przypisać odpowiedzialność za ten czyn.

W odniesieniu do czynów wskazanych w art. 275 § 1 k.k. oraz 276 k.k., wskazać należy, że telefon M. K. (1) znajdował się w etui, w którym były jego dowód osobisty i karta miejska. Oskarżony, biorąc ze sobą telefon zauważył wskazane dokumenty, gdyż zdjął etui. Jak sam później wyjaśnił, dokumenty miał i zostawił je w mieszkaniu, bo zapomniał je wyrzucić. Tym samym znać należy, że po stronie D. D. zaktualizowały się wszelkie przesłanki zaboru dokumentu tożsamości pokrzywdzonego, tj. przestępstwa z art. 275 § 1 k.k., a zostawiając dokument tożsamości oraz kartę miejską należące do pokrzywdzonego w mieszkaniu W. R. ukrył je, choć nie miał prawa do rozporządzania nimi. Oskarżony nie zwrócił dokumentów M. K. (1). Zrealizował zatem również przesłanki czynu z art. 276 k.k.

W zakresie czynu wskazanego w art. 189 § 1 k.k. na wstępie wskazać należy, że M. K. (1) dobrowolnie przyszedł do mieszkania W. R., zwabiony propozycją oskarżonego. Znajdował się w nim więc z własnej woli. Nie można również uznać, że w momencie bicia pokrzywdzonego realizowały się przesłanki art. 189 § 1 k.k. bowiem okoliczność, że oskarżony nie chciał wypuścić pokrzywdzonego w czasie stosowania przemocy wobec niego, stanowiła wyłącznie środek do dokonania na M. K. (1) rozboju. Przesłanki pozbawienia wolności w rozumieniu art. 189 § 1 k.k. zaktualizowały się dopiero w momencie uzyskania PINu i haseł dostępowych do telefonu pokrzywdzonego - zakończył się wówczas etap rozboju polegający na stosowaniu przemocy, gdyż sprawcy osiągnęli swój cel (otrzymali pełny dostęp do telefonu). Pozbawienie pokrzywdzonego wolności nastąpiło w momencie, kiedy oskarżony wraz z W. R. postanowili wyjść wypłacić pieniądze telefonem pokrzywdzonego. Zabronili pokrzywdzonemu wyjścia z mieszkania, bo chcieli upewnić się, czy podane przez M. K. (1) hasła działają. Obecność pokrzywdzonego w mieszkaniu nie była wówczas konieczna dla realizacji znamion rozboju. Uznać zatem należy, że w momencie wyjścia celem wypłaty oskarżony wypełnił przesłanki czynu wskazanego w art. 189 § 1 k.k.

Wobec powyższego, oskarżonemu przypisano realizację przesłanek art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu uznać należy za wysokie. Oskarżony swoim zachowaniem godził w jedne z bardziej wrażliwych dóbr, jakimi są zdrowie i życie, wolność człowieka, poczucie bezpieczeństwa. Działał ponadto wobec zupełnie obcej dla siebie osoby z dużą brutalnością. Jego postawa zasługuje na szczególne potępienie. Oskarżony zdawał sobie sprawę ze swojego zachowania, był w pełni poczytalny, a kierował się wyłącznie potrzebą szybkiego wzbogacenia się. W tym celu podjął działania cechujące się bezprawnością.

2. Oskarżony E. H. N. B.

E. H. Nic B. dopuścił się czynu z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W odniesieniu do czynu z art. 280 § 1 k.k. wskazać należy, że oskarżony w momencie przebudzenia zauważył M. K. (1), który leżał w kałuży krwi. W tym czasie D. D. (1) i W. R. żądali od niego podania PINu i haseł do telefonu. Oskarżony widział tę sytuację, bo sam wspomniał o niej podczas pierwszego przesłuchania, podczas którego złożył wiarygodne, zgodne z prawdą zeznania. D. D. (1) i W. R. wyszli z mieszkania celem wypłaty pieniędzy, a skoro oskarżony był w pełni świadomy tego, że idą to zrobić, a telefon należał do M. K. (1), obejmował swoją świadomością zaistniałe zdarzenia i przyłączył się do rozboju. Objął swoim zamiarem to co działo się wcześniej chcąc uzyskać korzyść majątkową. Oskarżony następnie spotkał się ze współoskarżonym w sprawie i wspólnie udali się do różnych miejsc w W. i okolicach, takich jak sklepy z alkoholem, sklepy (...) i płacili w nich za zakupy skradzionymi od M. K. (1) pieniędzmi. Spotkali się ponadto ze swoim znajomym M. S. i w dalszym ciągu korzystali z pieniędzy pokrzywdzonego - byli między innymi na stacji benzynowej i w restauracji. Co więcej wykonali kilka transakcji poprzez BLIK oraz wypłaty gotówkowe w bankomatach. Łączna ilość transakcji, które zostały wykonane w pełnej świadomości oskarżonego co do pochodzenia środków pieniężnych, wynosiła 27 na sumę 5.724,96 złotych. Raz jeszcze podkreślić należy, że oskarżony wiedział o pochodzeniu środków - przecież widział na własne oczy, jak D. D. (1) i W. R. żądają od M. K. (1) podania haseł dostępowych do telefonu i aplikacji bankowej. Co więcej, oskarżeni opowiadali wspólnie cały przebieg wydarzeń M. S., którego zeznania Sąd uznał za wiarygodne. Nie można zatem przyjąć, jakoby oskarżony był zupełnie nieświadomy, że pieniądze nie należą do D. D..

Wskazać również należy, że oskarżony miał za zadanie pilnować, aby M. K. (1) nie wyszedł z mieszkania. Otrzymał takie polecenie od D. D., jednak nie było ono obarczone żadną groźbą. Oskarżony dobrowolnie zatem pilnował M. K. (1) i nie pozwalał mu na wyjście z mieszkania. Odmawiał jego prośbom wypuszczenia go. Oskarżony wskazywał w swoich późniejszych wyjaśnieniach, że robił to ze strachu przed D. D., jednak nie potrafił w żaden sposób uzasadnić dlaczego. Później zaś mówił, że D. D. (1) mu groził, co jednak stoi w sprzeczności z jego pierwszymi, wiarygodnymi wyjaśnieniami. W odniesieniu do wskazanego czynu, podkreślić należy, że dla realizacji znamion przestępstwa nie ma znaczenia okoliczność, że drzwi można było otworzyć od wewnątrz. Oskarżony nawet tego nie sprawdził, co prowadzi do wniosku, że swoją świadomością obejmował uniemożliwienie pokrzywdzonemu wyjścia, niezależnie od tego, czy drzwi można było łatwo otworzyć. Zrealizował zatem znamiona art. 189 § 1 k.k.

E. H. N. B. nie można jednak przypisać wypełnienia znamion czynu wskazanego w art. 157 § 1 k.k. Choć świadek M. S. złożył wiarygodne zeznania, w których wskazał, że oskarżeni opowiadali mu, co zrobili, w tym na okoliczność, że E. H. N. B. kopał pokrzywdzonego, tym twierdzeniem stanowczo zaprzeczył oskarżony. Miał bowiem w tym czasie spać, a po przebudzeniu wyłącznie pilnować M. K. (1), aby ten nie uciekł. Używaniu przemocy przez E. H. N. B. zaprzeczył co więcej sam pokrzywdzony, który wskazał, że ten oskarżony go nie bił, a ciosy zadawali tylko D. D. (1) i W. R.. W tym stanie rzeczy, wobec powstania wątpliwości, należało rozstrzygnąć je na korzyść oskarżonego i uznać, że nie spowodował on swoim zachowaniem uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego.

Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu uznać należy za znaczne. Oskarżony swoim zachowaniem godził w jedne z bardziej wrażliwych dóbr, jakimi są zdrowie i życie, wolność człowieka, poczucie bezpieczeństwa. Działał wobec obcej dla siebie osoby. Było mu wszystko jedno, co stanie się z pokrzywdzonym, choć miał okazję zachować się w sposób dojrzały i wypuścić pokrzywdzonego, błagającego go o pomoc. Oskarżony jednak zignorował te prośby. Oskarżony zdawał sobie sprawę ze swojego zachowania, kierował się chęcią skorzystania z pieniędzy pokrzywdzonego, choć jego sytuacja majątkowa jest dobra. Zachowanie oskarżonego nie było niczym uzasadnione.

☒

3.5. Uniewinnienie

2

D. D. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Jak jednolicie wskazuje doktryna, art. 278 § 3a k.k. stanowi typ kwalifikowany dla kradzieży z art. 278 § 1 k.k., którego znamieniem kwalifikującym w art. 278 § 3a k.k. jest sposób działania sprawcy, czyli działanie w sposób szczególnie zuchwały. Treść art. 278 § 3a k.k. nawiązuje do uchwały SN z 25 czerwca 1980 r., VII KZP 48/78 (LEX nr 19647), w ramach której przyjęto, że kradzież szczególnie zuchwała zachodzi wtedy, gdy jej sprawca - zabierając mienie w celu przywłaszczenia - swoim jawnym zachowaniem wykazuje postawę lekceważącą lub wyzywającą wobec posiadacza rzeczy lub otoczenia, obliczoną na zaskoczenie lub zastraszenie. O zachowaniu lekceważącym i wyzywającym, w myśl art. 115 § 9a pkt 1 k.k., powinna być mowa wtedy, gdy działanie sprawcy wykracza poza zwykły zabór mienia, towarzyszy mu bezczelność działania oraz "nicnierobienie" sobie z tego, że zostanie on złapany (J. K., Kradzież szczególnie zuchwała (art. 278a § 1 k.k.), "Nowa Kodyfikacja Prawa Karnego" (...), s. 54). Z tego typu kradzieżami mamy do czynienia w sytuacji gdy sprawca na przykład jawnie wkłada produkty do kosza sklepowego czy torby, a następnie jawnie, na oczach pracowników i klientów, nie płacąc wychodzi wraz z towarami ze sklepu, lub gdy jawnie przy kasjerce pakuje produkty, a następnie nie płacąc ucieka ze sklepu. Jego zachowanie musi zatem charakteryzować ową zuchwałością. W takich sytuacjach nie ma znaczenia wartość skradzionych produktów, bowiem artykuł 130 § 2 k.w. wyłącza możliwość zakwalifikowania kradzieży szczególnie zuchwałej jako wykroczenia. Zachowanie takie jest przestępstwem niezależnie od wartości przedmiotu czynności wykonawczej. Od strony podmiotowej przestępstwo to może być popełnione wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu oskarżonemu D. D. nie można przypisać zarzucanego czynu. Wskazać należy, że zachowanie W. R. polegające na wyszarpaniu M. K. (1) telefonu pod jego nieuwagę było jego samodzielnym działaniem, zdecydował o zabraniu telefonu pod wpływem emocji i natychmiast zaczął uciekać. W. R. nie uzgodnił w żaden sposób z oskarżonym swojego zachowania. Taką wersję wydarzeń potwierdzają jednoznacznie zeznania W. R.. Nie podobał mu się wygląd pokrzywdzonego i zabrał mu telefon w przypływie emocji. Podkreślenia wymaga, że w zakresie wyjaśnień oskarżonego D. D. pojawia się wiele nieścisłości. Oskarżony zmieniał wyjaśnienia i przeczył poprzednim. Zauważalne jest, że próbował przejąć odpowiedzialność za wszystkie czyny na siebie, w tym również w zakresie zaboru telefonu. Wskazać jednak należy, że W. R. szczerze i precyzyjnie opisał sytuację i wskazał powody swojego zachowania oraz podkreślił, że D. D. (1) nie wiedział o jego zamiarach. D. D. (1) swoim późniejszym zachowaniem polegającym na zażądaniu pieniędzy od M. K. (1) postanowił - spontanicznie - niejako skorzystać z czynu W. R., ale nie sposób uznać, że działali oni wspólnie i w porozumieniu w zakresie zaboru telefonu. Co więcej W. R. nie wiedział nic o propozycji D. D. względem pokrzywdzonego, ponieważ dowiedział się o obietnicy oddania telefonu w zamian za wypłatę pieniędzy dopiero, kiedy wszyscy spotkali się w mieszkaniu.

Mając na uwadze powyższe, należało uniewinnić oskarżonego od zarzucanego mu w punkcie III a/o czynu.

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. D. (1)

1

I-II

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, jak również brał pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

Zarówno wina sprawcy, jak i społeczna szkodliwość czynu charakteryzowały się wysokim stopniem. Jest to czyn godzący w jedne z bardziej wrażliwych dóbr, jakimi są zdrowie i życie, wolność człowieka, poczucie bezpieczeństwa. Oskarżony wielokrotnie zadawał ciosy pokrzywdzonemu. Spowodował duże obrażenia, a leczenie pokrzywdzonego wymagało operacji. Oskarżony nie zaprzestał również działania, kiedy pokrzywdzony błagał o pomoc. Na szczególne potępienie zasługuje okoliczność, że pokrzywdzony to dla oskarżonego zupełnie obca i przypadkowa osoba, z którą oskarżony nie miał nic wspólnego, a i tak zdecydował się zadać mu dotkliwe obrażenia i spowodować cierpienie skutkujące traumą psychiczną. Działanie oskarżonego było brutalne i bezwzględne, a co więcej, niczym nieuzasadnione.

Oskarżony był ponadto karany. Wyroki skazujące zapadały w toku niniejszego postępowania.

Przy ustalaniu wymiaru kary Sąd nie dopatrzył się natomiast wyraźnych okoliczności łagodzących, niemniej oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, choć jego wyjaśnienia były w znacznej części przyjętą linią obrony, mającą na celu chronić kolegów. Oskarżony jest również młodą osobą, jednak był karany i przejawiał wcześniej objawy demoralizacji, co świadczy raczej o braku poprawy jego postawy życiowej.

Kara winna spełniać cele wychowawcze i prewencyjne. Cele te zostaną zaś osiągnięte dopiero wówczas, gdy kara będzie też odpowiednio dolegliwa. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, iż oskarżony jest osobą dorosłą i wydawać by się mogło na tyle dojrzałą, że zdążył już albo przynajmniej powinien był już na tyle poznać reguły życia społecznego, normy prawne oraz skutki ich naruszeń, aby znać konsekwencje swojego czynu. Skoro jednak dopuścił się naruszenia tych norm, to konieczny jest odpowiednio długi okres oddziaływania wychowawczego, aby nie tylko zrozumiał naganność swojego czynu, ale także aby wypracować u niego krytyczny stosunek do popełnionego czynu, po to by w przyszłości zapobiec popełnieniu przez niego przestępstwa. Wymierzona kara winna również kształtować u niego świadomość, że sprawcy tego rodzaju przestępstw nie mogą liczyć na pobłażanie. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy będzie odpowiednio dolegliwą i jednocześnie proporcjonalną reakcją na tak szkodliwe społecznie i indywidualnie zachowanie oskarżonego.

D. D. (1)

3

IV

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności wskazane powyżej. Naruszonym przez oskarżonego dobrem prawnym było mienie pokrzywdzonego. Oskarżony działał z błahych pobudek. Postanowił wzbogacić się na szkodzie M. K. (1), skorzystał z okazji, że W. R. popełnił przestępstwo i sam postanowił dodatkowo wyciągnąć z tego korzyść dla siebie. Postawa oskarżonego zasługuje na potępienie.

Warunki osobiste oskarżonego pozostają niezmienne względem wskazanych powyżej.

Sąd miał jednak na względzie, że oskarżony przyznał się po popełnienia czynu, jego depozycje w tym zakresie były spójne.

Z powyższych względów Sąd wymierzył oskarżonemu karę w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności. Jest to kara nieznacznie powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego, jednak ze względu na pobudki oskarżonego będzie dla niego wystarczająco dolegliwa. Jednocześnie kara w takim wymiarze uwzględnia okoliczności wskazane powyżej. Kara w niższym wymiarze w ocenie Sądu nie byłaby proporcjonalna względem zachowania oskarżonego.

D. D. (1)

4

I-II, IV

Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. art. 86 § 1 k.k. Sąd w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzekł karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Ustalając wymiar kary łącznej w tej wysokości, Sąd kierował się, zgodnie z treścią art. 85a k.k., potrzebą uwzględnienia celów zapobiegawczych, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego. Mając na względzie wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a także postawę i motywacje oskarżonego, Sąd doszedł do wniosku, że wysokość orzeczonej kary łącznej niewątpliwie będzie realną dolegliwością dla oskarżonego oraz uzmysłowi mu, że popełnianie przestępstw wiąże się z właściwą reakcją karną.

Oskarżony naruszył swoim zachowaniem wiele dóbr prawnych, w tym również jedne z wrażliwszych, a godzących w zdrowie i bezpieczeństwo człowieka. Zachowanie oskarżonego skierowane było jednak wobec jednego pokrzywdzonego, na przestrzeni kilku godzin.

Tym samym, mając na względzie powyższe, Sąd wymierzył karę łączną na zasadzie asperacji z przewagą kumulacji.

D. D. (1), E. H. N. B.

7

I-II

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł solidarnie wobec oskarżonych obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego M. K. (1). Wartość szkód została precyzyjnie wskazana, stąd też możliwe było orzeczenie tego środka kompensacyjnego.

D. D. (1), E. H. N. B.

8

I-II

Sąd na podstawie art. 46 § 2 kk zasądził od oskarżonych solidarnie na rzecz M. K. (1) kwotę 35.000 złotych tytułem nawiązki.

Wysokość nawiązki determinowała wysoka skala cierpień fizycznych i psychicznych wywołanych zachowaniem sprawców oraz długotrwałość ich negatywnych następstw, w tym między innymi dalszy zły stan psychiczny pokrzywdzonego po stosunkowo długim upływie czasu.

Zasądzona kwota nie wyłącza możliwości dochodzenia dalszych roszczeń przez pokrzywdzonego na drodze postępowania cywilnego.

D. D. (1)

9

Sąd na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego przepadek wskazanych dowodów rzeczowych w postaci dokumentów pochodzących z przestępstwa poprzez pozostawienie ich w aktach.

E. H. N. B.

1

I

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, jak również brał pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

Zarówno wina sprawcy, jak i społeczna szkodliwość czynu charakteryzowały się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony wykazał się postawą lekceważącą względem pokrzywdzonego, choć miał wiele możliwości, aby mu pomóc lub odmówić swojego udziału w wydarzeniach. Postanowił jednak w pełni przyłączyć się do D. D. i W. R..

Sąd miał jednak na względzie, że udział oskarżonego cechował się mniejszym nacechowaniem złej woli względem pokrzywdzonego niż udział D. D., oskarżony nie używał przemocy wobec pokrzywdzonego, a jedynie akceptował jej użycie przez pozostałych sprawców, a także okoliczność, że oskarżony jest osobą dotychczas niekaraną.

Z powyższych względów Sąd przy wymiarze kary zastosował instytucję kary sekwencyjnej w myśl art. 37b k.k. Wymierzona kara musi być dla oskarżonego wystarczająco dolegliwa na tyle, aby wypracować u niego krytyczny stosunek do popełnionego czynu, po to by w przyszłości zapobiec popełnieniu przez niego przestępstwa. Kara o charakterze izolacyjnym jest zdaniem Sądu niezbędna, aby oskarżony zrozumiał, jak duże szkody spowodował swoim zachowaniem. Musi mieć świadomość, że jego zachowanie, cechujące się znacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości nie może liczyć na pobłażanie. Kara wyłącznie o charakterze wolnościowym nie zadośćuczyniłaby w pełni celom, które powinny być względem oskarżonego osiągnięte. Mając jednak na względnie postawę oskarżonego po popełnieniu czynu oraz istnieniem zdaniem Sądu przypuszczenia, że oskarżony w przyszłości poprawi swoją postawę, a zdarzenie było incydentalne, Sąd orzekł wobec E. H. N. B. karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 miesięcy oraz karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. D. (1)

5

I-II, IV

Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie.

E. H. N. B.

6

I-II

Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie, uznając ją za wykonaną w całości, a także zaliczył pozostały okres tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności.

D. D. (1), E. H. N. B.

10-13

I-II

Sąd na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zarządził zwrot wskazanych dowodów rzeczowych na rzecz uprawnionych osób.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

14

Wobec treści art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. P. kwotę 1512 złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

15

Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego koszty sądowe w wysokości 491,78 złotych oraz opłatę w wysokości 300 złotych. Brak jest okoliczności mogących wskazywać, że uiszczenie zasądzonych kosztów wiązałoby się z nadmiernymi trudnościami dla oskarżonego.

16

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, ustalając, że wydatki w tym zakresie ponosi Skarb Państwa, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.

6.  Podpis