Uzasadnienie z 22 września 2025, sygn. II K 761/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 761/25

V. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

F. V.

wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 22 września 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 761/25 oskarżonego F. V. uznano za winnego tego, że: w dniu 01 sierpnia 2022 roku w miejscowości M., powiat (...), nie stosował się do obowiązujących go zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 8 kwietnia 2020 roku, sygn. akt II K 1601/19 oraz Sądu Rejonowego w Pleszewie z dnia 23 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 46/20, kierując samochodem osobowym marki W. o numerze rejestracyjnym (...) w strefie ruchu lądowego, a czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pleszewie z dnia 23 grudnia 2020 roku, sygn. akt 46/20, którym to wyrokiem orzeczono karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, na którą to karę składała się kara jednostkowa 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona za umyślne przestępstwo podobne z art. 244 k.k., a którą to karę wykonał w okresie od dnia 20 marca 2021 roku do dnia 23 stycznia 2022 roku, a która to kara objęta została karą łączną orzeczoną w wyroku łącznym z dnia 25 lipca 2023 roku przez Sąd Okręgowy w Kaliszu, sygn. akt III K 34/23 czym wyczerpał znamiona art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 1 sierpnia 2022 roku, około godziny 21:47 oskarżonego, który kierował na ulicy (...) w M., w strefie ruchu lądowego po drodze publicznej samochodem osobowym m-ki W. o numerze rejestracyjnym (...), zatrzymano do kontroli drogowej.

wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego

k. 57

notatka urzędowa

k. 1

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2020 roku (sygn. akt II K (...)19) Sąd Rejonowy w Kaliszu orzekł wobec F. V. – za przestępstwo określone w art. 244 k.k. – karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Wyrok uprawomocnił się 2 czerwca 2020 roku.

W związku z wykonywaniem kary pozbawienia wolności do sprawy Sądu Rejonowego w Pleszewie, sygn. akt II K 46/20 w okresie od 20 marca 2021 roku do dnia 23 stycznia 2022 roku, na dzień 2 sierpnia 2022 roku w dalszym ciągu obowiązywał oskarżonego dwuletni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony w sprawie Sądu Rejonowego w Kaliszu, sygn. akt II K (...)/19 (art. 43 § 2a k.k. – okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo).

Odpis wyroku SR Kaliszu, sygn. akt II K (...)/19

k. 27

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2020 roku (sygn. akt II K 46/20) Sąd Rejonowy w Pleszewie orzekł wobec F. V. – za przestępstwo określone w art. 244 k.k. – karę jednostkową 6 miesięcy pozbawienia wolności (następnie objętą karą łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności) oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Wyrok uprawomocnił się 31 grudnia 2020 roku.

Orzeczoną wskazanym wyrokiem karę łączną pozbawienia wolności oskarżony wykonał w warunkach izolacji penitencjarnej w okresie od 20 marca 2021 roku do dnia 23 stycznia 2022 roku.

Wskazana wyżej kara łączna 10 miesięcy pozbawienia wolności objęta została karą łączną orzeczoną w wyroku łącznym z dnia 25 lipca 2023 roku przez Sąd Okręgowy w Kaliszu, sygn. akt III K 34/23.

Odpis wyroku SR Z., sygn. akt II K 46/20 wraz z informacją o okresie wykonywania kary pozbawienia wolności

Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego

Informacja z systemu L.-Sad

k. 17-18v

k. 59-62v i k. 84-v

k. 88-90v

Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony był dotychczas wielokrotnie karany za przestępstwa umyślne.

informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego

k. 59-62v i k. 84-v

wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego

k. 57

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, informacje z systemu L.-Sad

Dokumenty zostały sporządzone przez ustawowo wyznaczone do tego organy, spełniają również wymagane prawem warunki. Oskarżony ich nie podważał, a sąd z urzędu nie znalazł podstaw by odmówić im wiarygodności.

odpis wyroku SR T. o sygn. akt II K 1601/19 i odpis SR Z. o sygn. akt II K 46/20

Sąd oparł się na dowodach w postaci załączonych odpisów wyroków. Wyroki zostały wydane przez uprawnione do tego organy, są orzeczeniami prawomocnymi.

wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony odmówił składania wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego, przyznając się jednocześnie do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Przyznanie się do popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu uznać należało za wiarygodne, powyższa kwestia została poparta również nieosobowym materiałem dowodowym.

notatka urzędowa

Treść notatki urzędowej nie została podważona przez oskarżonego. Została sporządzona przez funkcjonariusza Policji i mogła w niniejszej sprawie zostać wykorzystana jako dowód albowiem jej treść nie zastępuje czynności, która wymagała sporządzenia protokołu.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

F. V.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Czyn ten jest czynem zabronionym, bezprawnym i karalnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą pełnoletnią i w pełni poczytalną. Miał pełną możliwość rozpoznania bezprawności czynu i owej bezprawności był świadomy. Dokonując czynu oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Oskarżony miał możliwość zachować się w zgodzie z panującym porządkiem prawnym, a jednak nie zrobił tego. Z uwagi na to Sąd uznał oskarżonego za winnego wskazanego czynu.

Opisanym wyżej działaniem oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w art. 244 k.k. Przestępstwo to jest przestępstwem indywidualnym albowiem podmiotem przestępstwa mogą być jedynie osoby, których dotyczą zakazy lub nakazy wymienione w treści przepisu.

Jednocześnie analiza akt postępowania doprowadziła Sąd do przekonania, iż niezbędna jest modyfikacja zarówno w zakresie opisu czynu, przyjętej kwalifikacji, jak i rozważaniom podlegała kwestia wyboru najwzględniejszego dla oskarżonego stanu prawnego.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd zdecydował się na zastosowanie przepisów ustawy Kodeks karny w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2022 roku (stan prawny obowiązujący również w chwili popełnienia przez oskarżonego czynu). Zdaniem Sądu przepisy w ówczesnym brzmieniu były dla oskarżonego najbardziej względne, co uzasadnia ich zastosowanie na gruncie art. 4 § 1 k.k. Wskazać należy, iż od dnia 1 stycznia 2023 roku zmianie uległ przepis art. 43a § 2 k.k. – ustawodawca wprowadził wówczas zasadę, iż również w przypadku skazania za czyn określony w art. 244 k.k. obligatoryjne jest orzeczenie świadczenia pieniężnego na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy (...) w wysokości co najmniej 5.000,00 złotych. W chwili popełnienia przez oskarżonego czynu ustawodawca wymogu takiego nie przewidywał, co jednoznacznie przesądza o względniejszym charakterze przepisów w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2022 roku. Dodatkowo wskazać należy, iż również kolejne zmiany legislacyjne – w tym przede wszystkim ta dotycząca art. 64 § 1 k.k. (zmiana od 1 października 2023 roku zaostrzająca dolny wymiar kary w przypadku popełnienia przez sprawcę przestępstwa w warunkach recydywy zwykłej) świadczą o tym, iż aktualnie obowiązujące przepisy ustawy Kodeks karny są dla oskarżonego mniej względne. Dlatego też Sąd orzekał na podstawie przepisów obowiązujących na dzień 31 grudnia 2022 roku, co skutkowało przede wszystkim brakiem orzeczenia obligatoryjnego obecnie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. oraz brakiem wskazania w podstawie wymiaru kary art. 64 § 1 k.k.

Przepis art. 244 k.k. penalizuje zachowania polegające na niepodporządkowaniu się orzeczeniom wydanym przez sąd. Celem wprowadzenia regulacji było wymuszenie obowiązku respektowania orzeczeń sądowych, co za tym idzie pełni funkcję zapewniającą poszanowanie powagi sądu oraz wydanych przez sądy orzeczeń (tak też T.-U. K. (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, komentarz do art. 244 k.k.).

Wskazany występek popełnić można wyłącznie umyślnie - działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, mając świadomość, iż obowiązują go orzeczone wobec niego zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i wiedząc, że prowadząc pojazd mechaniczny narusza obowiązujące przepisy. Swoim zachowaniem oskarżony naruszył orzeczone względem niego dwa – biegnące równolegle – zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zakazy te wynikały z wyroków Sądu Rejonowego w Pleszewie, sygn. akt II K 46/20 oraz Sądu Rejonowego w Kaliszu, sygn. akt II K 1601/19. W powyższym zakresie niezbędna była zatem modyfikacja opisu czynu albowiem oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia uwzględnił wyłącznie zakaz wynikający z wyroku Sądu Rejonowego w Pleszewie, sygn. akt II K 46/20. Analiza akt postępowania, a przede wszystkim informacji o wykonywanych przez oskarżonego karach pozbawienia wolności doprowadziła jednak Sąd do przekonania, iż w chwili popełnienia przez oskarżonego czynu, tj. w dniu 1 sierpnia 2022 roku obowiązywał go również drugi z zakazów, tj. ten wynikający z wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu, sygn. akt II K (...)/19. Wyrok ten uprawomocnił się 2 czerwca 2020 roku i od tego momentu bieg swój rozpoczął orzeczony dwuletni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Jednak uwzględnić należało, iż w okresie od dnia 20 marca 2021 roku do dnia 23 stycznia 2022 roku oskarżony wykonywał karę 10 miesięcy pozbawienia wolności do sprawy Sądu Rejonowego w Pleszewie, sygn. akt II K 46/20, co wydłużyło okres obowiązywania środka karnego właśnie o czas spędzony w zakładzie karnym w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Zgodnie zaś z art. 43 § 2a k.k. okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Odbywanie kary pozbawienia wolności, chociażby za inne przestępstwo, przedłuża zawsze czas trwania orzeczonego środka karnego (E. G. (w:) F. T., E. G., V. G., P. R., C. U., Kodeks..., t. 2, s. 55).

Nie ulega także wątpliwości, że F. V. popełnił zarzucany mu czyn w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z powołanym przepisem, Sąd przyjmuje taką kwalifikację czynu, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. W okresie od 20 marca 2021 roku do dnia 23 stycznia 2022 roku oskarżony wykonywał karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pleszewie z dnia 23 grudnia 2020 roku, sygn. akt II K 46/20. Na wskazaną karę łączną składała się kara jednostkowa w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona za umyślne przestępstwo podobne (z art. 244 k.k.). Wymieniona kara łączna została następnie objęta węzłem kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 25 lipca 2023 roku, sygn. akt III K 34/23. Nie ulega więc wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu przed upływem 5 lat od wykonania kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne (na marginesie wskazać należy, iż w opisie czynu Sąd nie powielał sformułowania wynikającego wprost z art. 64 § 1 k.k., iż oskarżony wykonał karę: „co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności” albowiem wynika to wprost ze wskazanych dat wykonywania orzeczonej kary pozbawienia wolności – nie dokonywano więc powtórzenia ze względów stylistycznych). Na gruncie niniejszej sprawy zostały zatem zrealizowane wszystkie przesłanki określone w art. 64 § 1 k.k., stąd też Sąd dokonał modyfikacji opisu czynu oraz podstawy skazania (jak już wcześniej wskazano, z uwagi na wybór stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2022 roku, art. 64 § 1 k.k. nie znalazł swojego odzwierciedlenia w podstawie wymiaru kary).

Analizując stopień społecznej szkodliwości czynu sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 k.k. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego jest istotna, dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony naruszył dobro w postaci wymiaru sprawiedliwości, co w kontekście dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonego jest znamienne i dodatkowo świadczy o wyjątkowo lekceważącym podejściu oskarżonego do obowiązujących norm prawnych. Jednocześnie Sąd wziął pod uwagę, iż przy okazji popełnienia czynu nie została wyrządzona żadna szkoda. Sąd wziął również pod uwagę, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, chcąc poprawić wyłącznie swój własny komfort.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżonemu można było przypisać odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa określonego w art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie przywołanego przepisu należało orzec w stosunku do oskarżonego karę.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

F. V.

1

1

Za popełnienie przypisanego czynu z art. 244 k.k. oskarżonemu groziła kara od 3 miesięcy do lat 5 (a przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. do górnej granicy zagrożenia ustawowego zwiększonego o połowę) . Zdaniem Sądu karą adekwatną w niniejszej sprawie jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd uznał jako najistotniejszą okoliczność obciążającą wcześniejszą wielokrotną karalność oskarżonego (kilkukrotną), która świadczy o tym, iż oskarżony nie jest sprawcą przypadkowym, jest wysoce zdemoralizowany i lekceważy obowiązujący porządek prawny. Oskarżony skazywany był już dotychczas na kary pozbawienia wolności i w ocenie Sądu jedynie ta, najsurowsza kara pozwoli na realizację ustawowych celów kary. Oskarżony nie daje aktualnie żadnej gwarancji, iż na wolności będzie przestrzegał przepisów prawa. Swoim zachowaniem oskarżony złamał dwa równolegle obowiązujące go zakazy, a dodatkowo działał w warunkach powrotu do przestępstwa.

W myśl art. 53 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a ponadto potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Sąd nie dopatrzył się na gruncie niniejszej sprawy specjalnych okoliczności łagodzących. Za takie w ocenie Sądu nie sposób uznać pism oskarżonego, w których ten wyraża skruchę, albowiem aktualnie oskarżony jest pozbawiony wolności, motywuje go zatem w przeważającej mierze obawa przed wymierzeniem mu kolejnej kary pozbawienia wolności.

Miarkując karę w stosunku do oskarżonego Sąd kierował się wskazanymi wyżej dyrektywami wymiaru kary.

Sąd uznał, że tylko tak ukształtowana kara wymierzona oskarżonemu spełni wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także cele prewencji generalnej oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jest ona także adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego.

F. V.

2

2

W przypadku skazania za czyn określony w art. 244 k.k., jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd - na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. - obowiązany jest orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zgodnie z brzmieniem art. 43 § 1 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się w latach od roku do lat 15 - w ocenie Sądu środek karny w wymiarze 3 lat będzie adekwatny i odpowiedni do wagi popełnionego czynu (oceniając orzeczony środek karny w korelacji z wymierzoną karą pozbawienia wolności), spełni również cele prewencji ogólnej i szczególnej. Dominującą funkcją środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów jest funkcja prewencyjna i represyjna - okres 3 lat - o ile oskarżony będzie się do orzeczonego zakazu stosował będzie wystarczającym czasem wyeliminowania z ruchu drogowego oskarżonego. Z jednej strony będzie to dla oskarżonego istotna dolegliwość, z drugiej zaś będzie to przestrogą dla społeczeństwa. W ocenie Sądu nie ma potrzeby dłuższego eliminowania oskarżonego jako uczestnika ruchu drogowego (o ile będzie się do zakazu stosował), albowiem oskarżony nie stanowi istotnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu na drogach publicznych, a co za tym idzie winien mieć jeszcze - pod pewnym warunkami - szansę na powrót jako uczestnik ruchu drogowego.

Na gruncie niniejszej sprawy oskarżony został zatrzymany do rutynowej kontroli drogowej, nie wynikała ona ze sposobu jego jazdy. Jednocześnie jednak Sąd uwzględnił, że oskarżony swoim czynem nie zastosował się do dwóch, równolegle obowiązujących go zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, co wymaga zdecydowanej reakcji ze strony Państwa.

Środki karne pełnią funkcję uboczną w postępowaniu karnym. Ich stosowanie zwiększa ogólną represyjność orzeczenia, a co za tym idzie wymierzając je obok kary zważyć należy aby łączny wymiar kary oraz środka karnego nie przekroczył stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu orzeczone równolegle: kara w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności i równolegle orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat spełniają ustawowe funkcje wychowawcze, prewencji ogólnej oraz szczególnej i są adekwatne do wagi popełnionego czynu oraz warunków osobistych sprawcy.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sytuacja finansowa i osobista oskarżonego, który od 14 grudnia 2022 roku przebywa w zakładzie karnym, gdzie wykonuje wieloletnią karę łączną pozbawienia wolności przemawiała za zwolnieniem go z konieczności uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za niniejsze postępowanie. Oskarżony nie ma aktualnie możliwości zarobkowania, jego zdolności w tym zakresie są znacząco ograniczone, dodatkowo jak wskazał oskarżony, jego ojciec cierpi na nowotwór. Oskarżony również przed osadzeniem nie podejmował stałego zatrudnienia, nie miał dochodów, ani wyuczonego zawodu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zasadnym jest zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które na gruncie niniejszej sprawy nie przekroczyły 70,00 złotych, nie stanowią więc nadmiernego obciążenia dla Skarbu Państwa.

Podpis

sędzia Monika Masłowska

Kalisz, dnia 27 października 2025 roku