Uzasadnienie z 8 grudnia 2025, sygn. X K 713/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

X K 713/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. K.

W okresie od 25.05.2025 r. do 30.06.2025 r., w nieustalonym miejscu, w korespondencji tekstowej przesłanej za pośrednictwem komunikatora (...) do A. K. groził popełnieniem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę A. K. i W. K., przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonych uzasadnianą obawę, że zostanie spełniona a ponadto w tym samym miejscu i czasie, w przesłanej korespondencji znieważał A. K. słowami obelżywymi oraz znieważał słowami obelżywymi W. K. w zamiarze, żeby te zniewagi do niego dotarły działając na szkodę A. K. i W. K.,

tj. czyn z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Na podstawie art. 424 § 3 k.p.k. in fine, Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz rozstrzygnięć w nim zawartych.

Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem w wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu albo o uzasadnienie wyroku wydanego w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 (k.p.k.), uzasadnienie powinno zawierać co najmniej wyjaśnienie podstawy prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.

Wobec treści art. 447 § 5 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k. odstąpiono od uzasadnienia w części dotyczącej ustaleń stanu faktycznego, jako że nie mogą one stanowić podstawy apelacji.

Nadto postawy apelacji nie może także stanowić treść porozumienia zawartego w trybie art. 343 k.p.k. to jest co do orzeczonej kary.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Na podstawie art. 424 § 3 k.p.k. odstąpiono od uzasadnienia wyroku w zakresie oceny materiału dowodowego

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Na podstawie art. 424 § 3 k.p.k. odstąpiono od uzasadnienia wyroku w zakresie oceny materiału dowodowego

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

G. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony G. K. wyraził zgodę na złożenie wniosku w trybie art. 335 § 2 kpk i wymierzenie uzgodnionych z prokuratorem kary grzywny w wysokości 200 stawek po 30 PLN, a także zakazu zbliżania się oraz kontaktowania się z pokrzywdzonymi, zadośćuczynienia dla pokrzywdzonych za doznaną krzywdę oraz pokrycia kosztów postępowania.

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony groził popełnieniem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę A. K. i W. K., przy czym Sąd uznał, że groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonych uzasadnianą obawę, że zostanie spełniona. Nadto w przesłanej korespondencji znieważał A. K. słowami obelżywymi oraz znieważał słowami obelżywymi W. K. w zamiarze, żeby te zniewagi do niego dotarły.

Zachowanie to wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k.

Czyn zabroniony opisany w art. 190 § 1 k.k., popełnia ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Forma groźby nie ma znaczenia. Groźba może być wyraźna lub dorozumiana. Grozić można słowem, gestem lub innym zachowaniem się, które w zamiarze grożącego ma być zrozumiane jako groźba popełnienia przestępstwa i w rzeczywistości może być tak zrozumiana (Spotowski, Groźba [w:] System, 1989, s. 30). Jeszcze na gruncie Kodeksu karnego z 1932 r. Sąd Najwyższy w wyroku z 18.01.1934 r., I K 927/33, OSNK 1934/6, poz. 110, słusznie zauważył, iż „groźba bezprawna może nie być wyrażona słowami, lecz i gestem, wyrazem twarzy, w ogóle zachowaniem się grożącego, byle tylko w sposób zrozumiały dla pokrzywdzonego dawała im poznać swoją treść”. Wyrażenie „jeżeli groźba wzbudza (...) uzasadnioną obawę, że będzie spełniona” należy interpretować w ten sposób, iż pokrzywdzony winien traktować groźbę poważnie i uznawać jej spełnienie za rzeczywiście możliwe. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z 26.01.1973 r., III KR 284/72, Biul. SN 1973/5, s. 95: „Wzbudzenie obawy w zagrożonym należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby”.

Nadto czyn opisany w art. 216 § 1 k.k., popełnia ten, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła. Jak podniósł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 26.02.2018 r., VI ACa 1576/16, LEX nr 2578915: „Zniewagę stanowią wypowiedzi godzące w godność danej osoby, obelżywe lub ośmieszające, niedające się zracjonalizować. Ze względu na to, że zniewaga godzi w poczucie własnej wartości danej osoby, znieważenie – inaczej niż zniesławienie – może nastąpić także wtedy, gdy odbiorcą wypowiedzi o treści naruszającej cześć jest wyłącznie ta osoba”. Ustawodawca nie sprecyzował, na czym ma polegać znieważanie, a zwykło się przyjmować szerokie rozumienie tego pojęcia. W odróżnieniu od przestępstwa zniesławienia na gruncie art. 216 k.k. nie jest wymagane, aby znieważające zachowanie sprawcy zawierało w sobie jakiś przekaz informacyjny w postaci zarzutów odnoszących się np. do postępowania osoby, której dana wypowiedź dotyczy. Przez znieważenie należy zatem rozumieć wszelkie zachowania sprawcy, które w sposób demonstracyjny wyrażają pogardę dla innej osoby, a w szczególności mają poniżyć jej godność osobistą i sprawić, by poczuła się dotknięta lub obrażona (postanowienie SN z 7.05.2008 r., III KK 234/07, OSNKW 2008/9, poz. 69). Znieważenie może być dokonane słowem, pismem, drukiem, wizerunkiem (np. karykaturą), a nawet gestem (Stefański, Zniewaga, s. 179).

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. K.

1

1

Zgodnie z art. 190 § 1 k.k. ,,kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3’’.

Zgodnie z art. 216 § 1 k.k. ,,kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności”.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 11§ 1-3 k.k. ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. Jeżeli zaś czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W ww. wypadku sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Zgodnie natomiast z art. 37a § 1 kk ,,jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek”.

Mając na uwadze powyższe, Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 30 złotych. Kara ta objęta była porozumieniem zawartym pomiędzy oskarżonym a Prokuratorem w trybie art. 335 k.p.k. i zaakceptowana przez Sąd.

Uwzględniając wniosek Prokuratora Sąd uznał, że uzgodniona z oskarżoną kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej oraz będzie adekwatna do wagi czynu i jego społecznej szkodliwości.

Sąd nie dopatrzył się istotnych okoliczności obciążających. Jako okoliczności łagodzące Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu i stopień winy oskarżonego. Nadto uwzględniono także przyznanie się do winy przez oskarżonego oraz wolę konsensualnego zakończenia postępowania.

Ustalając stawkę dzienną Sąd uznał, że wymiar kary grzywny jest adekwatny do możliwości zarobkowych oskarżonego i jego stanu majątkowego.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. K.

2

2

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania od 29 lipca 2025 r. godz. 07:45 do 30 lipca 2025 r. 12:00 tj. w łącznym wymiarze dwóch dni, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny.

G. K.

3

3

na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi A. K. i W. K. osobiście lub za pośrednictwem środków komunikowania się na odległość oraz zbliżania do pokrzywdzonych A. K. i W. K. na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres 3 lat;

Mając na uwadze rodzaj przypisanego oskarżonemu czynu, w tym zwłaszcza w zakresie gróźb, orzeczenie zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych oraz kontaktowania się z nimi jest zasadny i celowy. Orzeczenie tego środka karnego objęte było porozumieniem zawartym pomiędzy oskarżonym a Prokuratorem.

G. K.

4

4

na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zasądził od oskarżonego G. K. na rzecz pokrzywdzonych A. K. i W. K. środek kompensacyjny w kwocie po 500 złoty na rzecz każdego z nich, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

Mając na uwadze okoliczności przypisanego oskarżonemu czynu, w tym zwłaszcza w zakresie znieważenia, orzeczenie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych w symbolicznej wysokości po 500 zł jest celowe. Orzeczenie tego środka kompensacyjnego objęte było porozumieniem zawartym pomiędzy oskarżonym a Prokuratorem.

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5

Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd obciążył oskarżonych kosztami postępowania. Składają się na nie: opłata od kary grzywny (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych w zw. z art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.) tj. 10% od orzeczonej kwoty grzywny oraz pozostałe koszty sądowe w postaci: ryczałtów za doręczenia pism po 20 zł w postępowaniu przygotowawczym i sądowym oraz opłaty 20 zł za informacje z Krajowego Rejestru Karnego w toku postępowania przygotowawczego.

7.  Podpis