Wyrok z 19 grudnia 2025, sygn. VI GC 960/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w O.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w O. kwotę 10 084,96 złotych (dziesięć tysięcy osiemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot:

5 272,14 złotych za okres od dnia 16 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,

4 294,52 złotych za okres od dnia 16 marca 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w O. kwotę 4 367 złotych (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 960/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 24 stycznia 2024 roku powód (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Ż. (obecnie: (...) spółka akcyjna z siedzibą w O.) domagał się zasądzenia od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. kwoty 10 084,96 złotych, w tym: kwoty 9 566,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 5 272,14 złotych za okres od dnia 16 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 4 294,52 złotych za okres od dnia 16 marca 2023 roku do dnia zapłaty – tytułem wynagrodzenia za świadczenie usługi pozycjonowania strony internetowej oraz kwoty 518,30 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu.

W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 11 marca 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt XII GNc 643/24 referendarz sądowy Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. domagał się oddalenia powództwa podnosząc zarzut jego przedwczesności z uwagi na niedoręczenie mu faktur oraz niewezwanie o zapłatę należności z nich wynikających. Nadto pozwany zarzucił nieistnienie umowy o świadczenie usługi search engine optimization o numerze (...) z dnia 31 marca 2021 roku oraz nieistnienie oraz nie zawarcie umowy numer (...) z dnia 23 lutego 2023 roku o pozycjonowanie, a także jej nieważność z uwagi na sfałszowanie podpisu prezesa zarządu pozwanego pod tą umową. Pozwany podniósł również zarzut potrącenia z należnością powoda dochodzoną w niniejszym procesie przysługujących pozwanemu należności z tytułu zwrotu wszelkich świadczeń wpłaconych na poczet umowy numer (...) z dnia 23 lutego 2023 roku o pozycjonowanie w łącznej kwocie 19 607,86 złotych oraz w postaci kary umownej w kwocie 20 799,99 złotych.

Postanowieniem z dnia 01 kwietnia 2025 roku (k. 297 akt) Sąd na podstawie art. 505 ⁴ § 2 k.p.c. uznał za niedopuszczalny podniesiony w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zarzut potrącenia wierzytelności powoda w kwocie 10 084,96 złotych z wierzytelnością pozwanego w kwocie 20 799,99 złotych z tytułu kary umownej. Zgodnie bowiem z treścią art. 505 ⁴ § 2 k.p.c. zarzut potrącenia jest dopuszczalny, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a w postępowaniu uproszczonym rozpoznaje się sprawy o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych (art. 505 ¹ § 1 k.p.c.). Przedmiotowa wierzytelność przedstawiona przez pozwanego do potrącenia z tytułu kary umownej przekraczała tymczasem kwotę dwudziestu tysięcy, wobec czego zarzut ten należało uznać za niedopuszczalny w tym postępowaniu (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą decyzję procesową Sądu).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W sierpniu 2022 roku (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. reprezentowany przez pracownika W. Z. (1) prowadziła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. reprezentowanym przez prezesa zarządu D. V. negocjacje w przedmiocie zawarcia umowy o pozycjonowanie strony internetowej pod domeną (...).

Negocjacje obejmowały również możliwość rozwiązania bez wypowiedzenia umowy ze względu na nieosiągnięcie wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do określonego dnia trwania umowy. Zawarcie umowy miało nastąpić poprzez wymianę drogą mailową skanów umowy wraz załącznikami podpisanych własnoręcznie przez umocowanych reprezentantów stron.

W dniu 05 września 2022 roku D. V. reprezentując (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. podpisała przesłaną jej umowę oraz załączniki numer 1 i numer 2 do umowy, a następnie o godzinie 14:12 przesłała skan podpisanych dokumentów na adres mailowy pracownika zleceniobiorcy W. Z. (1).

Treść podpisanego przez D. V. załącznika numer 2 w § 2 pkt 1 brzmiała: „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy za 1 miesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy: do dnia 01 lutego 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1.”

Po przesłaniu skanu podpisanej umowy oraz podpisanych załączników, umowa została podpisana przez M. J. (1) – prokurenta (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą Ż..

Po chwili W. Z. (1) zorientował się, że treść umowy jest błędna w zakresie daty, od której przysługuje uprawnienie do rozwiązania umowy i przesłał D. V. załącznik numer 2 z poprawioną datą na dzień 05 marca 2023 roku. D. V. także spostrzegła błąd co do okresu wypowiedzenia i w rozmowie telefonicznej ustaliła z W. Z. (1), że także postanowienie o okresie wypowiedzenia powinno być zastąpione postanowieniem o braku okresu wypowiedzenia.

Wówczas W. Z. (1) przesłał jej poprawiony załącznik numer 2, co D. V. zaakceptowała potwierdzając jego poprawność, podpisała go i skan przesłała W. Z. (1) jeszcze tego samego dnia o godzinie 15:14. Treść podpisanego załącznika numer 2 w § 2 pkt 1 brzmiała „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia w przypadku gdy: do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1.”

umowa o pozycjonowanie strony internetowej numer (...) – k. 18-21, 159-162, 169-172, 307-310 akt, załącznik numer 1 – k. 22-26, 163-167, 173-177, 311-315 akt, załącznik numer 2 – k. 27, 178, 202, 316 akt, umowa o zachowanie poufności – k. 28, 317-318 akt, wydruk wiadomości mailowej – k. 193-201, 203, 207 akt, załącznik numer 2 – k. 205, 208, 210, 219, 319 akt, zeznania świadka T. I. – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:18-00:18:31), zeznania świadka W. Z. (2) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:19:35-00:36:57)

W związku z powyższą zawartą umową numer (...) o pozycjonowanie strony internetowej (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. jako zleceniobiorca zobowiązał się do podejmowania działań zmierzających do wypromowania wskazanej strony internetowej tak, aby po wpisaniu w wyszukiwarce internetowej (...) fraz kluczowych znalazła się ona na jak najwyższej pozycji w wynikach wyszukiwania. Stałe miesięczne wynagrodzenie wynosiło 4 000 złotych netto. Zmienne miesięczne wynagrodzenie wynikało z załącznika numer 1 do umowy. Maksymalne miesięczne wynagrodzenie, uwzględniające stałe i zmienne wynagrodzenie, nie mogło przekroczyć 6 500 złotych netto. Umowa została zawarta na czas nieokreślony (§ 10 ust. 1 umowy).

Wszelkie zmiany umowy, w tym załączników do niej, a także jej rozwiązanie i wypowiedzenie wymagały, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej albo formy wiadomości mailowej wysłanej do drugiej strony ze wskazanych adresów (§ 13 ust. 1 umowy).

W załączniku numer 1 do umowy wymieniono 154 frazy kluczowe, na które miała być pozycjonowana strona.

W załączniku numer 2 do umowy zawarto dodatkowe uzgodnienia, przy czym stanowiły one integralną część umowy (§ 1 ust. 1 załącznika numer 2). Zleceniodawca został uprawniony do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znalazłaby się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1 (§ 2 ust. 1 załącznika numer 2).

umowa o pozycjonowanie strony internetowej numer (...) – k. 18-21, 159-162, 169-172, 307-310 akt, załącznik numer 1 – k. 22-26, 163-167, 173-177, 311-315 akt, załącznik numer 2 – k. 27, 178, 202, 316 akt, umowa o zachowanie poufności – k. 28, 317-318 akt, wydruk wiadomości mailowej – k. 193-201, 203, 207 akt, załącznik numer 2 – k. 205, 208, 210, 219, 319 akt

Po zawarciu umowy, kwestie związane z realizacją umowy zostały przekazane do innego działu (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą Ż.. T. I. jako opiekun klienta (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. kontaktowała się wielokrotnie z D. V. i miała wiedzę, że klient ten był uprawniony do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, jeżeli do wskazanej w umowie daty strona internetowa zleceniodawcy nie znalazłaby się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1. Po jakimś czasie T. I. przeglądając dokumenty zauważyła, że załącznik numer 2 z tymi postanowieniami nie został podpisany przez przedstawiciela (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą Ż.. Wówczas T. I. przesłała ten załącznik do podpisu. Była przekonana, że przesyła M. J. (1) załącznik podpisany przez D. V., tymczasem dołączyła do maila skierowanego do M. J. (1) błędny załącznik, tj. przewidujący, że „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy za 1 miesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy: do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1” i który nie był opatrzony podpisem D. V..

Po otrzymaniu dokumentów M. J. (2) podpisał załącznik numer 2 w powyższej wersji nie weryfikując jego zgodności z ustaleniami stron i odesłał go do T. I.. T. I. zorientowała się wówczas w pomyłce i na ten załącznik numer 2 przekopiowała podpis D. V. z innego załącznika.

M. J. (2) jest osobą niekaraną.

załącznik numer 2 – k. 69, 220, 319 akt, karta karna – k. 496 akt, zeznania świadka T. I. – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:18-00:18:31), zeznania świadka W. Z. (2) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:19:35-00:36:57), zeznania świadka M. J. (3) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:36:57-00:50:20)

(...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. realizował umowę, a (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. regulował wystawiane faktury.

W styczniu 2023 roku (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. w ramach usług świadczonych (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. utworzył kategorie pod nowe frazy po aneksie, poprawił „title” oraz nagłówek na głównej na stronie, zmienił favicon na logo V., przekierował adres, utworzył nowe kategorie, dodał linki do kategorii w stopce, poprawił daty w stopce na 2023 rok, wdrożył przygotowane treści, wdrożył meta description, usunął baner ze wszystkich podstron, przygotował treści dla procesu pozycjonowania na 66 podstron, opublikował 10 odnośników promujących firmę w autorskich katalogach, stale utrzymywał linki opublikowane w Internecie na własnym zapleczu pozycjonerskim, codzienne monitorował aktualną pozycję strony na pozycjonowane słowa kluczowe, jak też stale doradzał w zakresie planowanych przez zleceniodawcę zmian na stronie.

W lutym 2023 roku (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. w ramach usług świadczonych (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. przekierował 752 adresy produktów z błędem 404, zmienił rozmiar globalnie dostępnego zdjęcia „tabela rozmiarów” z 400 KB na 100 KB, wdrożył meta tag robots z wartością no index, no follow na wyszukiwarkę, wdrożył przygotowane treści, dodał kategorię „seksowna bielizna erotyczna” do menu głównego, usunął kategorię „stroje kąpielowe” z menu głównego, poprawił anchor linku do A., przygotował treści dla procesu pozycjonowania na 60 podstron, opublikował 3 odnośniki promujące firmę w autorskich katalogach, stale utrzymywał linki opublikowane w Internecie na własnym zapleczu pozycjonerskim, codzienne monitorował aktualną pozycję strony na pozycjonowane słowa kluczowe, a także stale doradzał w zakresie planowanych przez zleceniodawcę zmian na stronie.

(...) z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. był częsty, gdyż był to wymagający klienta należący do działu klientów (...).

wykaz działań – raporty pozycji dla domeny (...), raporty widoczności dla domeny (...), treści na stronę, lista lików i zrzutów ekranu (płyta CD) – k. 3, 92, 138 akt, wykaz uregulowanych faktur – k. 239-247 akt, potwierdzenie przelewów – k. 47-59 akt, zeznania świadka T. I. – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:18-00:18:31), zeznania świadka M. J. (3) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:36:57-00:50:20), zeznania świadka V. T. – protokół rozprawy z dnia 29 października 2025 roku, k. 487-490 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:08-00:16:31), zeznania świadka M. Ł. – protokół rozprawy z dnia 29 października 2025 roku, k. 487-490 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:18:55-00:28:27)

W dniu 31 stycznia 2023 roku (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. wystawiła (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. fakturę o numerze (...) na kwotę 5 272,14 złotych, z terminem płatności do dnia 15 lutego 2023 roku.

W dniu 28 lutego 2023 roku (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą Ż. wystawiła (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. fakturę o numerze (...) na kwotę 4 294,52 złotych, z terminem płatności do dnia 15 marca 2023 roku.

faktury – k. 29, 30 akt

W dniu 20 lutego 2023 roku D. V. zorientowała się, że strony dysponują różnymi podpisanymi przez siebie załącznikami numer 2 i zaprzeczyła, aby podpisywała załącznik numer 2 przewidujący, że „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy za 1 miesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy: do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1”, o czym napisała do W. Z. (1).

W związku z przyznaniem, że podpis D. V. został naniesiony na załączniku numer 2 z innego załącznika, D. V. w imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. wypowiedziała w dniu 23 lutego 2023 roku umowę ze skutkiem natychmiastowym z powołaniem się na utratę zaufania do zleceniobiorcy w związku z nieuprawnionym posłużeniem się jej podpisem. Z uwagi na zaistniałą sytuację T. I. została zwolniona z pracy w trybie dyscyplinarnym.

oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia wraz z potwierdzeniem nadania – k. 65, 66-67 akt, pismo – k. 70 akt, wydruk wiadomości mailowej – k. 211-218 akt, zeznania świadka T. I. – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:18-00:18:31), zeznania świadka W. Z. (2) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:19:35-00:36:57), zeznania świadka M. J. (3) – protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2025 roku, k. 480-483 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:36:57-00:50:20), zeznania świadka V. T. – protokół rozprawy z dnia 29 października 2025 roku, k. 487-490 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:08-00:16:31)

W piśmie z dnia 05 stycznia 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. złożył (...) (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą Ż. oświadczenie o kompensacie kwoty 20 799,99 złotych z wierzytelnościami z faktur o numerach (...) oraz (...) w łącznej kwocie 9 566,66 złotych.

W piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. wezwał (...) (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą Ż. do zapłaty kwoty 19 607,86 złotych z tytułu nienależnego świadczenia uiszczonego na poczet nieważnej umowy.

ostateczne wezwanie do zapłaty – k. 59 akt, wydruk korespondencji mailowej – k. 60 akt, wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania – k. 61-62 akt, oświadczenie o kompensacie – k. 63 akt, wydruk śledzenia przesyłki – k. 64 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron, aczkolwiek jedynie w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów oraz dowodów z wydruków i skanów (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243 ¹ k.p.c.) przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dowody te należało uznać za materiał dowodowy dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zeznaniach świadków: T. I., W. Z. (1), M. J. (1), V. T. oraz M. Ł. w poniżej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań świadka T. I., to Sąd uznając je za wiarygodne oparł się na nich ustalając w szczególności, że świadek po przekazaniu zawartej między stronami umowy do realizacji zajmowała się pozwanym jako pracownik działu obsługi klienta i pozostawała w kontakcie z prezesem zarządu pozwanego, jak też że miała świadomość, że między stronami uzgodnione jest, że pozwany może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia w razie nieosiągnięcia określonych rezultatów wyszukiwania fraz kluczowych w określonym czasie. Świadek zeznała przy tym, że po jakimś czasie zauważyła, że załącznik numer 2 z tymi postanowieniami nie został podpisany przez przedstawiciela powoda, więc przesłała ten załącznik do podpisu. Jednocześnie była przekonana, że przesyła M. J. (1) załącznik podpisany przez D. V., tymczasem dołączyła do maila skierowanego do M. J. (1) błędny załącznik, tj. przewidujący, że „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy za 1 miesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy: do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1” i który nie był opatrzony podpisem D. V.. Po otrzymaniu dokumentów M. J. (2) podpisał załącznik numer 2 w powyższej wersji nie weryfikując jego zgodności z ustaleniami stron i odesłał go do świadka, a ten zorientowawszy się wówczas w pomyłce, na ten załącznik numer 2 przekopiował podpis D. V. z innego załącznika. Świadek przyznała powyższą okoliczność, jak też potwierdziła, że umowa była przez powoda realizowana.

Sąd uznał także za wiarygodne zeznania świadków W. Z. (1) i M. J. (1). Sąd zważył przy tym, że świadkowie nie pamiętali okoliczności związanych z zawarciem przez strony umowy, niemniej jednak potwierdzili możliwość wprowadzenia do umowy postanowień o możliwości rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Sąd oparł się także na zeznaniach świadków V. T. i M. Ł. w szczególności w tej części, w jakiej wskazywali oni na realizację przez powoda umowy, w tym zakres i rodzaj podejmowanych czynności, jak też w zakresie, w jakim świadkowie potwierdzili, że strony pozostawały ze sobą w stałym kontrakcie i na bieżąco uzgadniały podejmowane działania, gdyż pozwany był wymagającym klientem.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 05 grudnia 2025 roku Sąd działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania stron, bowiem osoby uprawnione do ich reprezentowania, mimo prawidłowego wezwania, nie stawiły się i nie usprawiedliwiły swojej nieobecności na rozprawie (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą decyzję procesową Sądu).

Postanowieniem z dnia 01 kwietnia 2025 roku Sąd działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominął dowód z dokumentu w postaci rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z pracownikiem powoda T. I.. Sąd miał bowiem na uwadze, że powyższa okoliczność, jak też fakt przekopiowania przez T. I. podpisu przedstawiciela pozwanego – D. V. i umieszczenia go na załączniku numer 2 zostały przyznane przez powoda, przeto nie były to okoliczności sporne w sprawie, a tylko takie wymagają przeprowadzenia dowodu. Jedynie na marginesie wskazać należy, że z uwagi na powyższe okoliczności i uzasadnione podejrzenie możliwości popełnienia przestępstwa Sąd zawiadomił stosowne organa ścigania.

Z powyższych – tożsamych względów – Sąd w punktach 3-4 postanowienia z dnia 01 kwietnia 2025 roku postanowił również o pominięciu dowodu z zeznań świadków: T. I., W. Z. (1) oraz M. J. (1) na okoliczności dotyczące sfałszowania podpisu D. V. oraz wiedzy prokurenta oraz członków zarządu na temat osoby, która sfałszowała podpis (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą decyzję procesową Sądu). Zauważyć należało bowiem, jak już wskazano powyżej, że pomiędzy stronami nie było sporne to, że podpis reprezentanta pozwanego – D. V. został skopiowany i naniesiony na inny dokument, a co było wystarczające do przeprowadzenia analizy ważności umowy zgodnie z zarzutem pozwanego, co też Sąd uczynił w poniższej części uzasadnienia.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w O. (poprzednio: (...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Ż.) domagał się zasądzenia od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. kwoty 10 084,96 złotych, w tym: kwoty 9 566,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 5 272,14 złotych za okres od dnia 16 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 4 294,52 złotych za okres od dnia 16 marca 2023 roku do dnia zapłaty – tytułem wynagrodzenia za świadczenie usługi pozycjonowania strony internetowej oraz kwoty 518,30 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. podniósł zarzut przedwczesności powództwa, nieistnienia i nieważności umowy oraz zarzut potrącenia.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymagało, czy strony łączyła zawarta w sposób ważny i skuteczny umowa o pozycjonowanie, a co za tym idzie, czy powodowi co do zasady przysługiwało uprawnienie do żądania wynagrodzenia za świadczone usługi.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz, że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie sądowi wybranych przez siebie dowodów.

W okolicznościach niniejszej sprawy na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że strony zawarły w sposób ważny i skuteczny umowę o pozycjonowanie, że powód w sposób prawidłowy wykonał swoje wynikające z niej zobowiązanie, a co aktualizowałoby po stronie pozwanego obowiązek zapłaty umówionego wynagrodzenia.

W ocenie Sądu powód sprostał spoczywającemu na nim ciężarowi dowodzenia w powyższym zakresie i za pomocą zaoferowanych dowodów zdołał wykazać, że strony zawarły w sposób ważny i skutecznie umowę o świadczenie usług, a co za tym idzie, zarzut pozwanej dotyczący nieważności umowy nie był uzasadniony.

Zgodnie z treścią art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W myśl art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie (art. 735 § 1 k.c.). Dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę (art. 746 k.c.). Uprawnienia do wypowiedzenia umowy z ważnych powodów nie można się zrzec z góry (art. 746 § 3 k.c.).

Poza sporem pozostawało, że w nieokreślonym czasie po dniu 05 września 2022 roku doszło do stworzenia nowej treści załącznika numer 2, na który naniesiono podpis D. V. z innego dokumentu, wbrew jej woli i wiedzy. Pozwany właśnie na tej okoliczności opierał zarzut nieważności umowy wskazując, że miało to wpływ na ważność umowy jako całości. Jednocześnie pozwany podnosił, że załącznik numer 2 w wersji pierwotnie podpisanej przez obie strony zawierał treść niezgodną z wolą stron.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że elementami przedmiotowo istotnymi, które konstytuują umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, jest określenie stron umowy oraz określenie usług, które mają być świadczone. W przypadku odpłatnej umowy konieczne jest też określenie wysokości wynagrodzenia. Zauważyć należy, że wszystkie te postanowienia zawarte były w umowie o pozycjonowanie strony internetowej o numerze (...) w § 3 oraz § 8. Zawarcie dodatkowych postanowień umownych, które nie są determinujące dla stwierdzenia istnienia stosunku prawnego może nastąpić zarówno w umowie, jak i w załączniku do niej. Strony zawarły postanowienia dodatkowe częściowo w treści załącznika numer 2, tj. m. in. w przedmiocie uprawnienia do wypowiedzenia umowy przez zleceniodawcę z przyczyn nieosiągnięcia określonych rezultatów wyszukiwania fraz kluczowych w określonym czasie. Podkreślić należy, że postanowienie to nie miało charakteru konstytutywnego. Stanowiło wyłącznie dookreślenie warunków zakończenia współpracy stron. Treść § 12 ust. 2 umowy nie zmieniała przy tym charakteru tego postanowienia, zwłaszcza mając na uwadze to, że treść załącznika numer 2 nie wprowadzała zmian w treści umowy ani nie zastępowała żadnego postanowienia w niej zawartego, a jedynie uzupełniała umowę o dodatkowe postanowienia. Ewentualną nieważność tego postanowienia zawartego w załączniku numer 2 należałoby więc rozpatrywać poprzez treść art. 58 § 3 k.c.

Jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, strony przed zawarciem umowy prowadziły negocjacje obejmujące również wprowadzenie do umowy możliwości rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia ze względu na nieosiągnięcie przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do określonego dnia trwania umowy, możliwość wprowadzenia takich postanowień do umowy potwierdzili przy tym świadkowie m. in. M. J. (2), jak też T. I., która miała wiedzę, że takie właśnie postanowienie obowiązywało strony. Po zakończonych negocjacjach, w dniu 05 września 2022 roku, pozwany podpisał przesłaną mu umowę, w tym załącznik numer 2 obejmujący postanowienie, zgodnie z którym „zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy za 1 miesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego w przypadku gdy: do dnia 01 lutego 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1.” Po przesłaniu skanu podpisanej umowy oraz podpisanych załączników, umowa została podpisana przez M. J. (1) – prokurenta powoda, lecz po chwili W. Z. (1) – pracownik powoda zorientował się, że treść umowy jest błędna w zakresie daty, od której przysługuje uprawnienie do rozwiązania umowy i przesłał D. V. załącznik numer 2 z poprawioną datą – na dzień 05 marca 2023 roku. D. V. także spostrzegła błąd co do okresu wypowiedzenia i w rozmowie telefonicznej ustaliła z W. Z. (1), że także postanowienie o okresie wypowiedzenia powinno być zastąpione postanowieniem o braku okresu wypowiedzenia. Wówczas W. Z. (1) przesłał jej poprawiony załącznik numer 2, co D. V. zaakceptowała potwierdzając jego poprawność, podpisała go i skan przesłała W. Z. (1) jeszcze tego samego dnia o godzinie 15:14. Treść podpisanego załącznika numer 2 w § 2 pkt 1 brzmiała „Zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia w przypadku gdy: do dnia 05 marca 2023 roku strona internetowa zleceniodawcy nie znajdzie się w pierwszej dziesiątce wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4, 7, 8, 31, 33, 34, 35, 37 w załączniku numer 1”.

Jednocześnie poza sporem pozostaje, że załącznik numer 2 w powyższej wersji nie został podpisany przez powoda, niemniej jednak po jego przesłaniu W. Z. (1), przekazał on umowę do działu realizacji, gdzie umowa była realizowana. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że nie obowiązywał stron załącznik numer 2 w wersji pierwotnie podpisanej przez strony (1 miesiąc wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcie przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 01 lutego 2023 roku) – załącznik ten nie był zgodny z wolą stron i w ocenie Sądu został zmieniony na załącznik numer 2 w wersji przesłanej W. Z. (1) z podpisem D. V. o godzinie 15:14 (bez okresu wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku). Jakkolwiek strony w umowie dla jej zmiany przewidziały pod rygorem nieważności zachowanie formy pisemnej albo formy wiadomości mailowej wysłanej do drugiej strony ze wskazanych adresów (§ 13 ust. 1 umowy), niemniej jednak pozwany przesłał mailowo na wskazany adres podpisany załącznik i choć powód nie podpisał go w tej wersji, to przedstawiciel powoda przekazał umowę do realizacji, nie sprzeciwił się jego treści, a więc w sposób dorozumiany wyraził na te zmiany zgodę. Całokształt zachowania powoda świadczy więc o tym, że mimo braku formy pisemnej zaakceptował powyższe postanowienia. Jak wynikało przy tym z zeznań świadków umowa była przez powoda wykonywana stale, od daty jej zawarcia do dnia jej rozwiązania. Powyższa ocena zachowań obu stron prowadząca do uznania, że z wyżej wskazanych względów strony były związane umową wraz z załącznikiem numer 2 w wersji podpisanej przez D. V. i przesłanej powodowi o godzinie 15:14 jest uzasadniona tym bardziej, że w świetle treści art. 65 k.c. należy w umowach badać raczej zgodny zamiar stron niż opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Co więcej, potwierdzeniem powyższego były również pośrednio czynności podjęte przez T. I., która jak zeznała – miała wiedzę, że strony nie obowiązuje okres wypowiedzenia i zauważając brak podpisu powoda, przesłała M. J. (1) załącznik do podpisu omyłkowo jednakże niewłaściwy (nie dość, że bez podpisu D. V., to o nieprawidłowej treści – 1 miesiąc wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku wypowiedzenia), po czym przekopiowała na niego jej podpis z innego dokumentu. Oczywistym jest więc, że załącznik numer 2 o powyższej treści (ze sfałszowanym podpisem D. V.) nie obowiązywał stron, przy czym jedynie jego postanowienia były nieważne, nie wpływało to zaś na ważność pozostałych postanowień umowy, w tym obowiązującego między stronami załącznika numer 2 przewidującego możliwość rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku (podpisanego przez D. V. i zaakceptowanego przez powoda w sposób dorozumiany, przez przystąpienie do realizacji umowy).

Wobec zatem ustalenia, że strony łączyła umowa o treści wynikającej m. in. z załącznika numer 2 przewidującego możliwość rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku, podnoszone przez pozwanego zarzuty, że bez tego załącznika (o tej konkretnej treści) pozwany nie podpisałby umowy, a więc jest ona w całości nieważna, straciły na aktualności.

Zarzut pozwanego co do nieważności całej umowy byłby również niezasadny w przypadku, gdy załącznik numer 2 ze sfałszowanym podpisem był nieważny (przewidujący 1 miesiąc wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku), co nie budziło jakichkolwiek wątpliwości oraz przy założeniu, że strony nie są związane załącznikiem numer 2 w wersji podpisanej przez pozwanego i przesłanej powodowi o godzinie 15:14 (bez okresu wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku) z uwagi na brak podpisu powoda pod tym załącznikiem – w tej sytuacji strony byłyby związane umową wraz z załącznikiem numer 2 w pierwotnej wersji podpisanej przez obie strony (1 miesiąc wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 01 lutego 2023 roku). W tej sytuacji bowiem przyjąć by należało, że choć ten załącznik nie odpowiadał woli stron i miał omyłkową treść, żadna ze stron nie uchyliła się od jego skutków prawnych z uwagi na działanie pod wpływem błędu ani strony zgodnie nie doprowadziły do jego zmiany. W żadnym zaś wypadku nie doszłoby do nieważności umowy w całości.

W ocenie Sądu, co raz jeszcze podkreślić należy, mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w tym ocenę zachowania stron, strony związane były umową o treści wynikającej m. in. z załącznika numer 2 przewidującego możliwość rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku, a więc umową o treści odpowiadającej woli pozwanego i powoda, skoro ten przystąpił do jej wykonywania i treści tych postanowień się nie sprzeciwił. W tej sytuacji późniejszy sfałszowany załącznik (przewidujący 1 miesiąc wypowiedzenia, w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku wypowiedzenia) był, co oczywiste, nieważny, ale w żadnej mierze nie wpływał na ważność umowy jako całości. W tych zaś okolicznościach kiedy to umowa nie była nieważna, brak było podstaw do uznania, że pozwanemu przysługuje zwrot uiszczonych z tytułu realizacji – aż do dnia rozwiązania umowy w lutym 2023 roku – świadczeń. W konsekwencji ważności i skuteczności umowy o treści, jak powyżej (w tym wynikającej m. in. z załącznika numer 2 przewidującego możliwość rozwiązania umowy bez okresu wypowiedzenia w razie nieosiągnięcia przez powoda wyników wyszukiwania dla fraz kluczowych do dnia 05 marca 2023 roku) wierzytelność w kwocie 19 607,86 złotych tytułem zwrotu świadczeń uiszczonych w jej wykonaniu pozwanemu nie przysługiwała i nie mogła być skutecznie potrącona z kwotą dochodzoną przez powoda. Oświadczenie pozwanego o potrąceniu wierzytelności w tym zakresie było więc nieskuteczne i nie prowadziło w żadnej części do umorzenia wierzytelności powoda z tytułu wynagrodzenia za świadczone usługi pozycjonowania w okresie styczeń – luty 2023 roku.

Poza sporem przy tym pozostawało, że pozwany z powodu okoliczności związanych ze sfałszowaniem podpisu D. V. na jednym załączniku numer 2 utracił zaufanie do powoda i rozwiązał z nim w dniu 23 lutego 2023 roku umowę bez wypowiedzenia z tejże przyczyny, co pozostaje w świetle okoliczności sprawy uzasadnione i skuteczne (art. 746 § 3 k.c.). Jednocześnie w związku z tym, że do tego dnia łączył strony stosunek prawny, powodowi co do zasady przysługiwało umówione wynagrodzenie. W tym kontekście Sąd zważył, że powód za pomocą zaoferowanych dowodów, w tym dokumentów i zeznań świadków, zdołał wykazać, że w styczniu oraz lutym 2023 roku (do dnia rozwiązania umowy) świadczył na rzecz pozwanego umówione usługi. W tym miejscu wskazać należy, że umowa o świadczenie usług, co do zasady, jest umową starannego działania, wobec czego dla stwierdzenia jej wykonania, wystarczające jest wykazanie, że zleceniobiorca podejmował z należytą starannością, wymaganą od niego z uwzględnieniem zawodowego charakteru prowadzonej przez niego działalności, czynności będące przedmiotem umowy. Zdaniem Sądu powód wykazał, że świadczył w okresie od stycznia 2023 roku do dnia 23 lutego 2023 roku usługi zgodnie z treścią zawartej umowy o pozycjonowanie strony internetowej. Sąd zważył przy tym, że pozwany nie wykazał, by kiedykolwiek wcześniej kwestionował zakres, czy rodzaj podejmowanych przez powoda czynności. Co więcej, z zeznań świadków wynikało, że ze względu na status pozwanego, jak i wymagania z jego strony, kontakt między stronami był częsty i na bieżąco uzgadniano podejmowane działania tak, aby stronie pozwanego zapewnić jak najlepsze pozycjonowanie. W tej zaś sytuacji, skoro powód realizował umowę z należytą starannością, zasadnie domagał się za wykonane czynności umówionego wynagrodzenia, którego wysokości pozwany nie kwestionował.

Odnośnie zaś do zarzutu, że stron nie łączyła wskazana we wnioskach dowodowych umowa numer (...) z dnia 31 marca 2021 roku, to wskazać należy, że powołanie tej umowy było oczywistą omyłką pisarską powoda, z uzasadnienia pozwu jednoznacznie bowiem wynikało, że powód swoje roszczenie o zapłatę wywodził z łączącej strony umowy numer (...), a zatem to wyłącznie ta umowa stanowiła materialnoprawne źródło obowiązków obu stron, również ta umowa została powołana jako dowód w sprawie.

Za niezasadny wreszcie należało uznać także zarzut przedwczesności powództwa. Zgodnie z § 8 ust. 5 umowy wynagrodzenie należne powodowi było płatne do 15. dnia miesiąca następnego, przelewem na rachunek bankowy powoda wskazany w wystawionej fakturze, a pozwany wyraził zgodę na otrzymywanie faktur w postaci elektronicznej na adres mailowy wskazany w umowie (§ 8 ust. 6 umowy). Wskazać przy tym należy, że pozwana nie kwestionowała faktu otrzymania spornych faktur, tj. faktur o numerach (...) oraz (...), podnosiła jedynie, że nie została wezwana do zapłaty należności wynikających z tychże faktur oraz innych należności wskazanych w pozwie. Podkreślić jednak należy, że roszczenie o zapłatę wynagrodzenia nie miało charakteru bezterminowego, jako że zarówno z umowy, jak i z treści faktury wynikała data zapłaty, po upływie której zobowiązanie stawało się wymagalne i nie było konieczności odrębnego wzywania do jego uregulowania w trybie art. 455 k.c., gdyż sama faktura pełniła funkcję wezwania do zapłaty.

W tym miejscu wskazać należy, że nie był również zasadny zarzut braku legitymacji procesowej powoda podniesiony przez pozwanego w piśmie z datą w nagłówku „dnia 14 lutego 2025 roku” (data prezentaty: 2025-02-18, k. 254-256 akt) związany z wykreśleniem (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Ż. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z uwagi na jej przejęcie przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w O.. Jak wynika z informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego powoda do przejęcia doszło w trybie art. 492 k.s.h. poprzez przeniesienie całego majątku (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Ż. (spółka przejmowana) na (...) spółkę akcyjną z siedzibą w O. (spółkę przejmującą). W tej zaś sytuacji zgodnie z treścią art. 494 § 1 k.sh. spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej (…).

Skoro zasadne było żądanie należności głównej w łącznej kwocie 9 566,55 złotych, to zasadne pozostawało również żądanie kwoty 518,30 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), zgodnie z którym wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, i to bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności stanowiąca równowartość m. in. kwoty 40 euro (jeżeli wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5 000 złotych) i kwoty 70 euro kwoty 40 euro (jeżeli wartość świadczenia pieniężnego przekracza 5 000 złotych i nie przekracza 50 000 złotych), a jest ona ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Nie było przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie łącząca strony umowa świadczenia usług pozycjonowania strony internetowej była transakcją handlową w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Wskazana w powyższym przepisie rekompensata przysługuje przy tym wierzycielowi bez wykazania, że koszty te zostały poniesione i bez wzywania dłużnika do jej zapłaty, a roszczenie o nią powstaje po upływie terminów do zapłaty określonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku, sygn. akt III CZP 94/15), tj. wtedy gdy wierzyciel nabywa prawo do odsetek, czyli gdy spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Nadto rekompensata za koszty odzyskiwania należności dotyczy każdego opóźnienia oddzielnie, co jest zasadne biorąc pod uwagę cel tej regulacji, czyli zwiększenie dyscypliny płatniczej w transakcjach handlowych i zapobieganie zatorom w tym zakresie (tak też Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 lipca 2020 roku, sygn. akt C – 199/19), a więc nie dotyczy zbiorczo wszystkich opóźnień w ramach umowy, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, tylko każdego opóźnienia oddzielnie (tak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu wyroku z dnia 01 grudnia 2021 roku, sygn. akt C – 419/21). W niniejszej sprawie zatem powód był uprawniony do naliczenia rekompensaty od każdej z dochodzonej pozwem faktury, a zatem jego roszczenie z tego tytułu w łącznej kwocie 518,30 złotych (329,62 złotych i 188,68 złotych) zasługiwało także na uwzględnienie.

Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań, Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 734 § 1 k.c. i art. 735 § 1 k.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 1, art. 4, art. 7 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) oraz art. 58 § 3 k.c. i art. 498 k.c. stosowanych a contrario zasądził od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w O. kwotę 10 084,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 5 272,14 złotych za okres od dnia 16 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz 4 294,52 złotych za okres od dnia 16 marca 2023 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w dyspozycji art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935 ze zmianami) zasądzając od pozwanego jako strony przegrywającej na rzecz powoda jako strony wygrywającej zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania w kwocie 4 367 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty (w tym kwotę 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwotę 750 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu i kwotę 3 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego).

W tym miejscu wskazać należy, że powód żądał zasądzenia na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym w podwójnej stawce minimalnej (tj. w kwocie 7 200 złotych).

W tym zakresie Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 98 § 3 k.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata (radcę prawnego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata (radcy prawnego), koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stawka minimalna określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości o identycznej treści w odniesieniu do adwokatów i radców prawnych oznacza, co do zasady, że stanowi ona minimalne „wynagrodzenie” według terminu użytego w art. 98 § 3 k.p.c., jakie przysługuje adwokatowi (radcy prawnemu) za prowadzenie danego rodzaju sprawy i które, jako składnik kosztów procesu, jest podstawą rozliczeń tych kosztów między stronami procesu.

Nadto wskazać należy, że z treści art. 109 § 1 k.c. wynika, że w przypadku strony reprezentowanej przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym dla przyznania jej kosztów procesu konieczne jest złożenie albo spisu kosztów albo oświadczenia o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Z kolei w § 2 tego przepisu wskazano, że orzekając o wysokości przyznanych stronie kosztów procesu, Sąd bierze pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz niezbędność ich poniesienia z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nadkład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęcie w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Powyższe wskazuje więc jednoznacznie, że niezależnie od formy zgłoszonego żądania dotyczącego roszczenia o zwrot kosztów procesu, w każdym przypadku – także w razie złożenia spisu kosztów – Sąd bierze pod uwagę okoliczności wskazane w § 2 art. 109 k.c. Po dokonaniu ich analizy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia w kosztach procesu kwoty 7 200 złotych, a więc wynagrodzenia w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej. Sąd miał bowiem na uwadze, że niniejsza sprawa była typową sprawą gospodarczą wynikającą z umów o świadczenie usług, także rzeczą powszechną w sprawach gospodarczych z uwagi na różnorodność i złożoność stosunków gospodarczych jest dowód z zeznań świadków, przy czym sama sprawa nie cechowała się też wyjątkowym stopniem skomplikowania tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, nie wymagała więc ponadprzeciętnego, a jedynie typowego dla tej kategorii spraw, nakładu pracy. Jednocześnie wskazać należy, że czynności podejmowane w sprawie przez pełnomocnika pozwanego takie jak sporządzanie pism procesowych, czy udział w rozprawie świadczą o należytej staranności pełnomocnika, nie stanowią jednakże podstawy do przyjęcia, że nakład jego pracy, czy też wkład w wyjaśnienie sprawy i jej rozstrzygnięcie przekraczał pewien standard w tego rodzaju sprawach.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

5.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 25 lutego 2026 roku