Wyrok z 12 lutego 2026, sygn. II K 1406/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1406/25

R. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

L. D.

W dniu 04 września 2025 r. w F. w rejonie posesji nr (...) uszkodził cudzą rzecz w postaci samochodu osobowego marki I. o nr rej. (...) poprzez rzucenie w przednią szybę kamieniem, w wyniku czego uległa ona stłuczeniu, czym spowodował straty w wysokości 1000.00 zł na szkodę E. O. (1).

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 4 września 2025 roku E. O. (1) wraz z żoną E. O. (2) i trójką dzieci przejeżdżali przy posesji L. D.. Poruszali się samochodem marki I. o nr rej. (...), którym kierowała E. O. (2).

L. D. wybiegł z domu w samej bieliźnie i laczkach i rzucił kamieniem w przejeżdżający samochód. Już wcześniej zdarzało się, że wybiegał, gdy sąsiedzi wyjeżdżali i pokazywał im środkowy palec.

W wyniku uderzenia przednia szyba auta pękła – pokazał się pajączek. Koszt wymiany szyby wyniósł 1000 zł.

W reakcji na czyn L. D., E. O. (1) wysiadł z samochodu i oddał kilka strzałów w jego kierunku z pistoletu do paintballa. E. O. (1) nie wezwał Policji od razu po tym zdarzeniu, ponieważ użył zabawki paintballowej przeciwko L. D..

Policję w dniu 4 września 2025 roku wezwał L. D. z uwagi na jego postrzelenie.

Samochód marki I. o nr rej. (...) jest własnością E. O. (1).

L. D. jest bezpośrednim sąsiadem E. O. (1) i E. O. (2) w miejscowości F.. Są oni ze sobą skonfliktowani od 2023 roku. Sąsiedzi zasłonili się deskami przed L. D..

Państwo O. mają kamerę przed swoim domem, jednakże nie obejmuje ona miejsca zdarzenia, albowiem monitoring jest skierowany jedynie na ich posesję. Między posesjami znajduje się płot i deski.

Wobec L. D. w dniu 26 sierpnia 2025 roku przed Sądem Rejonowym w Toruniu (II K 212/25) zapadł wyrok skazujący za czyn z art. 190a § 2 kk. Nie jest on prawomocny, albowiem została wniesiona apelacja. Pokrzywdzonymi w tamtejszej sprawie są E. O. (1) i E. O. (2).

L. D. ma 30 lat. Jest bezdzietnym kawalerem nieposiadającym nikogo na utrzymaniu. Utrzymuje się z prac dorywczych za wynagrodzeniem ok. 1000 zł miesięcznie. Nie leczy się psychiatrycznie. Nie był skazany prawomocnym wyrokiem.

zeznania E. O. (1)

zeznania E. O. (2)

zeznania E. O. (1)

zeznania E. O. (2)

wydruk zdjęcia

zeznania E. O. (1)

zeznania E. O. (2)

paragon imienny

protokół oględzin

zeznania E. O. (1)

wyjaśnienia oskarżonego

dane z bazy (...)

zeznania E. O. (1)

wyjaśnienia L. D.

zeznania E. O. (1)

protokół oględzin akt sprawy

zeznania E. O. (1)

wyjaśnienia L. D.

wyjaśnienia oskarżonego w zakresie danych osobopoznawczych

karta karna

190v.

191

190v.

191

80

190v.

191

79

29-32

190v.

191

62-63

191

190v.

191

82-83

190v.

190v.

64, 190

60, 171

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Ocena dowodów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania E. O. (1)

zeznania E. O. (2)

oględziny samochodu oraz akt sprawy (...)

dowody z dokumentów

Sąd ocenił zeznania oskarżyciela posiłkowego jako wiarygodne w całości. Są one szczegółowe, spójne i logiczne, jak również korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadek nie ukrywał swojego nagannego zachowania po uderzeniu kamieniem w szybę jego samochodu, co również wskazuje na jego wiarygodność. Wskazując, że jego postępowanie było reakcją na rzucenie kamieniem, jeszcze bardziej uwiarygodnił swoją wersję wydarzeń. To zaś, że oskarżyciel nie wezwał od razu Policji po uderzeniu kamieniem w szybę, nie wzbudziło wątpliwości Sądu. Mógł on bowiem obawiać się konsekwencji za oddanie strzałów w kierunku oskarżonego pistoletem do paintballa, a co więcej – jak sam wskazał - miał poczucie, że samodzielnie wymierzył sprawiedliwość za rzucenie kamieniem.

W ocenie Sądu, zeznania E. O. (2) posiadają przymiot wiarygodności w przeważającej części. Są one bowiem spójne i logiczne, nie zawierają w sobie wewnętrznych sprzeczności. Sąd nie miał podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadka. Korespondowały one z twierdzeniami E. O. (1), jak również z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Za niewiarygodne Sąd uznał tłumaczenie E. O. (2), że nie wezwała Policji zaraz po uderzeniu kamienia, bo zdarzenie trwało sekundy. W wymijający sposób świadek mówiła również o przyjeździe Policji do jej domu. Zdaniem Sądu świadek zeznała tak, albowiem nie chciała narażać na odpowiedzialność swojego męża za oddanie strzałów w kierunku oskarżonego, co jest jak najbardziej zrozumiałe. Nie wiedziała również, co przed jej przesłuchaniem zeznał przed Sądem jej mąż. Nie wpłynęło to jednak na ocenę zeznań E. O. (2) w pozostałym zakresie.

Dowód z oględzin zarówno uszkodzonego samochodu, jak i akt sprawy o stalking prowadzonej przeciwko oskarżonemu został przeprowadzony w sposób prawidłowy i przez upoważnione do tego osoby. Dowody te były istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron, jak również nie wzbudziły wątpliwości Sądu.

Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Dowody te zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również Sąd nie miał podstaw do podważenia ich wiarygodności.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia L. D.

Sąd uznał za niewiarygodne w przeważającej części wyjaśnienia oskarżonego. Nielogicznym było tłumaczenie oskarżonego, że nie miałby siły rzucić kamieniem w samochód oskarżonego, kiedy leżał już na ziemi po postrzeleniu pistoletem paintballowym. To strzały oskarżyciela posiłkowego był reakcją na rzucenie kamieniem, nie zaś odwrotnie. Sąd nie dał wiary oskarżonemu, jakoby E. O. (1) przejeżdżając samochodem z żoną i dziećmi nagle, bez żadnego powodu zaczął strzelać do oskarżonego z pistoletu do paintballa. Stan faktyczny, który próbował wykreować oskarżony był nielogiczny i stanowił jedynie obraną przez niego linię obrony. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co w świetle pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd jako wiarygodne ocenił wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim wyjaśnił, że między nim a oskarżycielem posiłkowym i jego żoną istnieje konflikt sąsiedzki, jak również w zakresie wyroku, który zapadł w jego sprawie oraz że to on wezwał Policję po zdarzeniu z dnia 4 września 2025 roku, albowiem znajduje to potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

1.3.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

T. X.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 kk.

Przestępstwo z art. 288 § 1 kk polega na niszczeniu rzeczy, jej uszkadzaniu lub czynieniu jej niezdatnym do użytku. Szczególnym przedmiotem ochrony tego czynu zabronionego są więc własność i posiadanie rzeczy. Występek ten można popełnić wyłącznie umyślnie, w postaci zamiaru zarówno bezpośredniego, jak i ewentualnego. Jeżeli chodzi o znamiona czasownikowe czynu, należy uznać, że zniszczenie jest postacią zaawansowaną uszkodzenia i polega na unicestwieniu rzeczy czego przykładem jest zarówno spalenie, rozbicie, jak i podarcie, a nawet pozbawienie jej właściwości charakterystycznych dla rzeczy danego rodzaju w taki sposób, że zachodzi niemożność przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego. Uszkodzenie rzeczy to tyle co częściowe jej zniszczenie. Uszkodzenie może być trwałe, ale również może mieć charakter przejściowy. Uszkodzenie i zniszczenie rzeczy polegają na fizycznym oddziaływaniu na rzecz powodującym zmianę fizycznej struktury tej rzeczy.

Oskarżony po dostrzeżeniu sąsiadów przejeżdżających przy jego posesji wybiegł z budynku i rzucił kamień w kierunku ich samochodu. Swoim czynem doprowadził do uszkodzenia przedniej szyby samochodu I.. Oskarżony działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Oskarżyciel widział oskarżonego, który wybiega z budynku i oddaje w ich stronę ruch ręką, po czym szyba w samochodzie pęka. Bezsprzecznie zatem należało przyjąć, że oskarżony chciał uszkodzić samochód swoich sąsiadów.

Szkoda powstała wskutek czynu oskarżonego wyniosła 1000 złotych, co uzasadnia jego odpowiedzialność z art. 288 § 1 kk, nie zaś z art. 124 § 1 kw. Kodeks wykroczeń w tym przepisie stanowi bowiem, że odpowiada za wykroczenie ten, kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 800 złotych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż L. D. jest sprawcą przestępstwa z art. 288 § 1 kk.

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione. Nie wystąpiły żadne przesłanki wpływające na wyłączenie bądź ograniczenie stopnia winy. Czyn był także społecznie szkodliwy, o czym więcej w sekcji 4 uzasadnienia.

1.4.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

1.5.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

1.6.  ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

1.7.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. D.

I

II

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się treścią art. 53 kk. Zgodnie z § 1 tego przepisu Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Art. 288 § 1 kk za popełnione przestępstwo przewiduje karę zbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 37a § 1 kk wskazuje natomiast, że jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.

Za powyższy czyn Sąd na podstawie art. 288 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 kk w zw. z art. 35 § 1 kk wymierzył L. D. karę 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Orzeczona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione w stopniu znacznym. Oskarżony jest osobą dorosłą i zdrową psychicznie. Bez wątpienia rozumie znaczenie swoich czynów i wynikających z nich konsekwencji i był w stanie pokierować swoim postępowaniem. Oskarżony mając świadomość tego, że rzucając kamieniem w jadący pojazd może doprowadzić do jego uszkodzenia i tak zdecydował się to uczynić.

Stopień społecznej szkodliwości czynu również był znaczny. Przy jego ocenie Sąd miał na uwadze okoliczności przedmiotowo-podmiotowe wskazane w art. 115 § 2 kk. L. D. działał w zamiarze bezpośrednim – chciał popełnić przestępstwo z art. 288 § 1 kk. Jego motywacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Trwający konflikt sąsiedzki, jak również fakt skazania (na moment orzekania w niniejszej sprawie nieprawomocnego) oskarżonego za czyn z art. 190a § 1 kk, o którym zawiadomili państwo O., nie może usprawiedliwiać tak nagannego zachowania, jak rzucanie kamieniem w pojazd sąsiadów. Okoliczności popełnienia czynu prowadzą do wniosku, że oskarżony jest osobą mściwą i nieustępliwą w swoich nagannych działaniach. Szkoda wyrządzona przez oskarżonego nie była zaś duża – jedynie o 200 złotych przekroczyła próg odpowiedzialności za przestępstwo.

Okolicznością łagodzącą była jedynie wcześniejsza niekaralność oskarżonego (brak prawomocnego orzeczenia sądu karnego, sprawa toczy się przed sądem II instancji).

Analiza okoliczności sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że adekwatną reakcją wobec czynu oskarżonego będzie wymierzenie mu kary ograniczenia wolności. Taka reakcja karna spełni cele kary w zakresie prewencji indywidualnej. Wymierzona oskarżonemu kara jest z jednej strony wystarczająca, zaś z drugiej adekwatnie dolegliwa dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo na oskarżonego.

W ocenie Sądu kara 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 20 godzin w stosunku miesięcznym jest wystarczająca, aby oskarżony zrozumiał naganność swojego czynu, jak również by zapobiec popełnieniu podobnych przestępstw w przyszłości. Oskarżony jest młodym, zdrowym mężczyzną, wobec którego kara ograniczenia wolności może być wykonywana.

W niniejszej sprawie niecelowym byłoby wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z uwagi na jego dotychczasową niekaralność. Byłaby to kara zbyt surowa. Biorąc zaś pod uwagę, że oskarżony utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje bardzo niskie dochody, Sąd zdecydował się na karę wolnościową w postaci ograniczenia wolności, nie zaś karę grzywny.

Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1000 złotych, albowiem szkoda nie została naprawiona w całości ani w części.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Po zamknięciu przewodu sądowego prokurator w mowie końcowej wniosła m.in. o orzeczenie przez Sąd obowiązku przeproszenia oskarżyciela posiłkowego przez oskarżonego. W ocenie Sądu obowiązek taki jest nieadekwatny do popełnionego przez oskarżonego przestępstwa. Przede wszystkim należy wskazać, że przy występku z art. 288 § 1 kk dobrem chronionym jest mienie, zaś satysfakcją dla pokrzywdzonego – naprawienie powstałej szkody. Orzeczenie obowiązku przeproszenia przy przestępstwie z art. 288 § 1 kk mogłoby być celowe np. w sytuacji, w której zniszczony przedmiot miałby szczególną, sentymentalną wartość dla pokrzywdzonego, zaś oskarżony wiedząc o tym – z premedytacją go zniszczył lub uszkodził. W niniejszej sprawie pod rozwagę Sądu nie zostały poddane inne naganne zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonego, które mogłyby prowadzić do przekonania, że pokrzywdzony powinien zostać przeproszony. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie uwzględnił wniosku prokuratora w tym zakresie.

Koszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłaty sądowej, zaś wydatkami obciążył Skarb Państwa. Oskarżony bowiem utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje bardzo niskie dochody.

Podpis