Wyrok z 17 lutego 2026, sygn. II K 104/22

Przewodniczący:

Sędzia Marek Tyciński

Protokolant:

St. sekr. sądowy Marcin Szymczak

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 104/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

V. S.

V. S. w dniu 23 października 2021r. w godzinach 14:40-16:00 w X. przy ul. (...) na terenie(...) (...) w sklepie (...) działając wspólnie i w porozumieniu z N. D. (1) dokonała zaboru w celu przywłaszczenia odzieży o łącznej wartości 1389,87 zł, powodując tym straty na szkodę (...) (...) w Z., z tym ustaleniem, że czyn stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. czyn z art. 278 § 3 kk.

W dniu 23 października 2021r. około godziny 16:00 w X. przy ul. (...) na terenie chodnika przy skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) wypowiadała pod adresem X. Ł. słowa będące zapowiedzią pozbawienia go zdrowia i życia, po czym szła w kierunku trzymając nóż w ręku wzbudzając w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia gróźb, tj. czyn z art. 190 § 1 kk.

N. D. (1)

N. D. (1) w dniu 23 października 2021r. w godzinach 14:40-16:00 w X. przy ul. (...) na terenie Centrum (...) w sklepie (...) działając wspólnie i w porozumieniu z V. S. zabrał w celu przywłaszczenia odzież o łącznej wartości 1389,87 zł, powodując tym straty na szkodę (...) (...)w Z., z tym ustaleniem, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 kk., tj. po odbyciu w okresie od 14 maja 2016r. do 9 czerwca 2019r. i od 17 czerwca 2013r. do 21 lipca 2014r. kary łącznej 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gdyni z 22 lutego 2018r. sygn. akt II K 992/17 obejmującego skazania za przestępstwa podobne, tj. czyn z art. 278 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

W dniu 23 października 2021r. około godziny 16:00 w X. przy ul. (...) na terenie chodnika przy skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) wypowiadał pod adresem X. Ł. słowa będące zapowiedzią pozbawienia go zdrowia i życia po czym szedł w kierunku pokrzywdzonego z dłońmi zaciśniętymi w pięści wzbudzając w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia gróźb, tj. czyn z art. 190 § 1 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 23 października 2021 roku V. S. i N. D. (1), stanowiący wówczas parę udali się do (...) (...) w X.. N. D. (1) poruszał się na wózku z uwagi na liczne urazy nogi.

Udali się do sklepu (...), gdzie dokonali zaboru trzynastu artykułów odzieżowych. Zabezpieczenia i metki z rzeczy zdejmowali, a następnie umieszczali w ubraniach na terenie sklepu. Skradzione przedmioty chowali do torby, którą V. S. wynosiła ze sklepu.

Pracownik sklepu, który zaobserwował zdarzenie, zwrócił się do ochrony z informacją o zaistniałej sytuacji. W tym czasie V. S. i N. D. (1) opuścili teren sklepu.

Po pozostawionych w sklepie metkach i zabezpieczeniach ustalono, jakie towary zostały zabrane. Oznaczenia te znajdowały się jedynie na rzeczach, które V. S. odbierała od N. D. (1) z przymierzalni i odkładała na półki. Łączna wartość skradzionego towaru wyniosła 1389,87 złotych.

V. S. i N. D. (1) skierowali się do wyjścia głównego. Pracownik ochrony, który otrzymał informację o wyglądzie sprawców, podszedł do nich i przekazał, że mają zaczekać do wyjaśnienia sprawy. Para nie chciała wrócić do sklepu ani czekać na jego obsługę. Pracownik ochrony - X. Ł., próbował zamknąć drzwi główne, jednak bezskutecznie. V. S. i N. D. (1) kierowali się w stronę wyjścia, chcąc staranować wózkiem pracownika ochroniarza. Ostatecznie para opuściła(...), zaś pracownik ochrony wyszedł za nimi.

N. D. (1) powiedział do X. Ł. ,,(...)", a następnie wstał z wózka i szedł w jego kierunku, cały czas powtarzając ,,podejdź, to ci(...)". W tym czasie V. S. podstawiła N. D. (2) wózek, na którym usiadł i udali się w kierunku przejścia dla pieszych. X. Ł. poszedł za nimi. N. D. (1) widząc to, powiedział ,,i tak cię znajdę i załatwię, a twoją żonę(...)".

W połowie drogi od wyjścia V. S. powiedziała do X. Ł. ,,(...)bo dostaniesz nożem". Tuż przed przejściem dla pieszych N. D. (1) wstał z wózka, zacisnął zęby i pięści i ruszył w kierunku pracownika ochrony. X. Ł. obezwładnił N. D. (1), kładąc go na ziemię. V. S. sięgnęła do torebki, idąc w jego kierunku. X. Ł. pociągnął ją i upadła. V. S. trzymała w dłoni nóż, który ostatecznie wypadł jej z ręki.

częściowo wyjaśnienia V. S.

k. 44-45, 198v

zeznania O. F.

k. 14-16, 200v-201

zeznania X. Ł.

k. 20-23, 199v-200v

protokół zatrzymania rzeczy

k. 2-4

protokół zatrzymania osoby

k. 5-6, 7-9

protokół przeszukania osoby

k. 10-11v, 12-13v

protokół przeszukania mieszkania

k. 58-59v

wykaz rzeczy skradzionych

k. 17

protokół odtworzenia przebiegu zdarzenia

k. 65-67v, 68-71v

V. S. była dotychczas karana sądownie.

dane o karalności

k. 305-306v

N. D. (1) jest osobą wielokrotnie karaną. Przedmiotowego czynu dopuścił się w warunkach recydywy po odbyciu w okresie od 14 maja 2016r. do 9 czerwca 2019r. i od 17 czerwca 2013r. do 21 lipca 2014r. kary łącznej 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gdyni z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II K 992/17, obejmującego skazania za przestępstwa podobne.

Stan zdrowia N. D. (1) w dniu 23 października 2021r. nie wykluczał możliwości jego samodzielnego poruszania się bez pomocy wózka inwalidzkiego na krótkich dystansach jak i fizycznej konfrontacji z drugą osobą.

dane o karalności

k. 302-304

wyrok łączny w sprawie o sygn. akt II K 992/17

k. 98-98v

informacja o odbyciu kary

k. 38-38v

dokumentacja medyczna N. D. (1)

k. 209-253

opinia sądowo-lekarska

k. 266-269

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

I. o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia V. S.

Oskarżona V. S. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu polegającego na kradzieży ubrań ze sklepu (...). Wyjaśniła, że pakowała ubrania do torby, którą następnie wynosiła na parking. Zdejmowała z przedmiotów zabezpieczenia oraz metki. Oskarżona dodała, że rzeczy ze sklepu wynosiła dla swojego ówczesnego partnera - N. D. (1). W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, dlatego należało je uznać za wiarygodne.

zeznania X. Ł.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości. Świadek jest dowódcą zmiany ochrony w(...) (...). To właśnie na podstawie jego zeznań w znacznej mierze ustalono stan faktyczny w niniejszej sprawie. Świadek złożył spójne i logiczne zeznania, w których opisał wszystkie okoliczności istotne dla zrekonstruowania stanu faktycznego. Należy także wskazać, że świadek nie zna oskarżonych, jest zatem osobą bezstronną, która nie miała interesu w tym, by zeznawać na czyjąś korzyść lub niekorzyść.

zeznania O. F.

Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne. Świadek jest pracownikiem sklepu (...), który został okradziony. O. F. obserwowała V. S. i N. D. (1) przez monitoring i to na jego podstawie była w stanie ich zidentyfikować. Widziała, jak V. S. odwiesza w sklepie rzeczy, które wcześniej miała w przymierzalni wraz z N. D. (1). W kieszeniach odwieszanych rzeczy znajdowały się zdjęte z innych ubrań zabezpieczenia. Świadek w sposób wyczerpujący opisała przebieg całego zdarzenia. Zeznania te stanowiły w znacznej mierze podstawę ustalenia okoliczności sprawy. Zeznania korespondują z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto świadek jako osoba obca dla oskarżonych nie miała interesu w nadmiernym ich obciążaniu.

dane o karalności, protokół zatrzymania osoby, protokół przeszukania osoby, protokół przeszukania mieszkania, protokół odtworzenia przebiegu zdarzenia, informacja o odbyciu kary, dokumentacja medyczna

Sąd uznał za wiarygodne wszystkie dowody z dokumentów. Dokumenty te zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione i nie budziły wątpliwości stron postępowania, zarówno w zakresie ich autentyczności, jak i prawdziwości ich treści.

opinia sądowo-lekarska

Dowód uznany za autentyczny, niebudzący wątpliwości do tego, że w dniu 23 października 2021 roku stan zdrowia N. D. (1) nie wykluczał możliwości jego samodzielnego poruszania się bez pomocy wózka inwalidzkiego na krótkich dystansach, jak i fizycznej konfrontacji z drugą osobą. Opinia została sporządzona przez osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw, dla których mógłby odmówić jej wiarygodności.

wyrok łączny w sprawie o sygn. akt II K 992/17

Odpis prawomocnego orzeczenia sądowego w innej sprawie. Brak wątpliwości co do jego wiarygodności. Potwierdza okoliczność działania oskarżonego N. D. (1) w warunkach recydywy.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia V. S.

V. S. nie przyznała się do kierowania wobec pracownika ochrony gróźb karalnych. Wskazała, że na po wyjściu z(...) wywiązała się szarpanina, a ochroniarz ją popchnął. Wtedy też z wózka miał wstać N. D. (1), który chciał ją obronić, jednak sam został przewrócony. Z wyjaśnień oskarżonej wynika, że w trakcie całego zajścia padały wulgaryzmy i wyzwiska między parą a ochroniarzem, jednak nie groziła mu i nie chciała też nikomu zrobić krzywdy. Wskazała, że nie wyjęła noża, a wypadł jej z torebki. W tym zakresie wyjaśnieniom oskarżonej należało odmówić wiary i uznać je za przyjętą linię obrony i próbę uniknięcia bądź ograniczenia odpowiedzialności.

wyjaśnienia N. D. (1)

Oskarżony N. D. (1) w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Przed Sądem wyjaśnił, że to nie on dokonał kradzieży. Wskazał, że kiedy ochroniarz złapał V. S., to chciał ich rozdzielić. Wstał z wózka, bo bał się, że pracownik zrobi V. S. krzywdę. Dodał, że to wobec niego ochroniarz użył przemocy, zaś on sam nie miał możliwości nic mu zrobić ze względu na swój stan zdrowia. N. D. (1) nie przyznał się również do kierowania gróźb karalnych wobec pracownika ochrony. Wyjaśnienia te należy ocenić jako niewiarygodne. Oskarżony przedstawiając powyższą wersję wydarzeń próbował jedynie uniknąć odpowiedzialności. Wyjaśnienia te stoją w sprzeczności z zeznaniami świadka, któremu Sąd dał wiarę w całości.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, V

V. S., N. D. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Stosownie do treści art. 278 § 1 kk, karze pozbawienia wolności podlega ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Przez zabór należy rozumieć bezprawne wyjęcie rzeczy z władztwa dotychczasowego posiadacza wbrew jego woli i objęcie rzeczy we własne władanie przez sprawcę. Jest to przestępstwo umyślne, które może zostać popełnione jedynie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Każdorazowo należy zatem ustalić, że sprawca działał w celu przywłaszczenia, to jest, że zabór był dokonany z zamiarem włączenia rzeczy do swojego majątku i postępowania z nią jak właściciel.

Art. 278 § 3 przewiduje konstrukcję wypadku mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi zachodzi, gdy czyn wyczerpuje znamiona podstawowego typu przestępstwa, ale zasługuje na ,,łagodniejsze potraktowanie". Podstawowym kryterium oceny wypadku mniejszej wagi jest stopień społecznej szkodliwości czynu. Przy jego ocenie należy uwzględnić okoliczności takie jak rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również stopień zawinienia, motywację i cel działania (zob. wyrok SN z 14.01.2004 r., V KK 121/03, LEX nr 83755).

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie miał wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonej. V. S. w dniu 23 października 2021 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z N. D. (1) dokonała zaboru w celu przywłaszczenia odzieży o łącznej wartości 1389,87 złotych, powodując tym straty na szkodę (...) (...). Fakt kradzieży bezsprzecznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wiarygodne zeznania świadków oraz protokoły odtworzenia przebiegu zdarzenia. Jednocześnie Sąd uznał, iż czyn ten należy zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi określony w art. 278 § 3 kk z uwagi na wartość szkody, a co za tym idzie stosunkowo niski stopień społecznej szkodliwości.

Sąd nie miał również wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego N. D. (1). Oskarżony w dniu 23 października 2021 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z V. S. zabrał w celu przywłaszczenia odzież o łącznej wartości 1389,87 złotych, powodując tym straty na szkodę (...) (...). Oskarżony nie przyznał się do winy, jednak zgromadzone w sprawie zeznania świadków i dokumenty jednoznacznie udowodniły, że także i jego zachowanie wypełniło znamiona czynu zabronionego z art. 278 § 1 kk. Sąd uznał, iż czyn ten należy zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi ze względu na wartość szkody, która została ustalona na podstawie wykazu dostarczonego przez pracownika sklepu (...). W niniejszej sprawie dokonano zaboru towaru nowego, wystawionego na sprzedaż i opatrzonego konkretną ceną.

Nie ulega także wątpliwości, że N. D. (1) popełnił zarzucany mu czyn w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 kk. Oskarżony w okresie od 14 maja 2016r. do 9 czerwca 2019r. i od 17 czerwca 2013r. do 21 lipca 2014 r. odbył karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. II K 992/17.

Jednocześnie Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonym winy. Należy uznać, że oskarżeni z pewnością zdawali sobie sprawę z charakteru popełnionego przez siebie czynu i mieli możliwość pokierowania swoim postępowaniem.

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

II, VI

V. S., N. D. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Stosownie do treści art. 190 § 1 kk , karze pozbawienia wolności podlega ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Dobrem chronionym na gruncie omawianej regulacji jest wolność człowieka od poczucia obawy i strachu popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Wolność od uczucia zagrożenia nie jest dobrem, które da się zmierzyć w sensie fizycznym, dlatego też ocena szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu w sferze psychicznej, może być również dokonywana m.in. przez pryzmat charakteru czy czas podjęcia przez pokrzywdzonego działań zmierzających do ochrony naruszonego dobra (zob. postanowienie SN z 15.02.2007 r., IV KK 273/06, OSNwSK 2007, nr 1, poz. 444.). Czynnością sprawczą jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Jest to zatem zapowiedź wyrządzenia dolegliwości. Forma groźby jest dowolna – może przybrać postać ustną, pisemną, gestu czy innego zachowania, o ile w sposób niebudzący wątpliwości uzewnętrznia groźbę popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego i wzbudza w nim uzasadnioną obawę jej spełnienia (zob. wyrok SN z 24.08.1987 r., I KR 225/87, OSNKW 1988, nr 3-4, poz. 21.). Przestępstwo z art. 190 § 1 kk ma charakter umyślny, a jego popełnienie możliwe jest tylko w zamiarze bezpośrednim. Co za tym idzie, sprawca musi chcieć sformułować groźbę popełnienia przestępstwa, a także obejmować swoją świadomością i wolą wywołanie u pokrzywdzonego obawy jej spełnienia.

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że oskarżona swoim zachowaniem zrealizowała znamiona czynu zabronionego z art. 190 § 1 kk. Skierowane do X. Ł. słowa ,,znajdę cię", ,, załatwię cię", ,,już nie żyjesz", ,,(...), bo dostaniesz nożem" doprowadziły do tego, że wzbudziły u niego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Słowa te niewątpliwie wyrażały chęć popełnienia przestępstwa na szkodę pracownika ochrony, zaś swoim zachowaniem oskarżona chciała wywołać u niego strach. Forma groźby na gruncie regulacji art. 190 § 1 kk jest dowolna, może być wyraźna lub dorozumiana. Zdaniem Sądu, oskarżona sięgając do swojej torebki po nóż, miała intencję, by X. Ł. zrozumiał to jako zapowiedź wyrządzenia dolegliwości. Całe zajście było chaotyczne, zaś V. S. od samego początku konfrontacji wypowiadała wulgarne słowa. Dokonując na tym tle oceny przekonania X. Ł., należy stwierdzić, iż mógł on tę groźbę uznać za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia, co potwierdzają także jego zeznania.

Oskarżony N. D. (1) kierował do X. Ł. tożsame zwroty, to jest ,,znajdę cię", ,,załatwię cię", ,,już nie żyjesz", a ponadto ,,(...)", ,,podejdź, to ci (...)", ,,i tak cię znajdę i załatwię, a twoją żonę (...) i tym samym wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Oskarżony oprócz werbalnie uzewnętrznionych gróźb, wstał z wózka i szedł w kierunku X. Ł. zaciskając jednocześnie pięści i zęby, co miało stanowić wyraz jego złości i chęć wyrządzenia mu krzywdy. Bez wątpienia pracownik ochrony miał podstawy, by przypuszczać, że oskarżony spełni swoje groźby. Bez znaczenia pozostaje fakt, że N. D. (1) poruszał się w tym czasie na wózku. Z ustalonych okoliczności wynika, iż mimo to, wstawał on z niego niejednokrotnie i przechodził krótkie dystanse, co oznacza, że czuł się na siłach. Również opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej w sposób czytelny wskazała wniosek, że oskarżony był zdolny do fizycznych konfrontacji z drugą osobą.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w chwili orzekania przez Sąd w przedmiocie odpowiedzialności karnej V. S. i N. D. (1) obowiązywały przepisu Kodeksu karnego w innym brzmieniu niż miało to miejsce w chwili popełnienia przez nich przestępstw objętych wyrokiem. Art. 4 § 1 kk w takich sytuacjach jako zasadę wskazuje na stosowanie nowej ustawy chyba, że przepisy obowiązujące uprzednio są dla sprawcy względniejsze. W ocenie Sądu przepisy Kodeksu karnego w poprzednim stanie prawnym okazały się dla oskarżonych względniejsze, zwłaszcza, że aktualnie zagrożenie karą za przestępstwo z art. 190 § 1 kk jest surowsze, jak również surowsze są przepisy dotyczące recydywy określonej w art. 64 § 1 kk. Powyższe okoliczności przesądziły zatem o ich stosowaniu.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

V. S.

I, II, III

I, II

Uznając oskarżoną V. S. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 278 § 3 kk, na podstawie art. 278 § 3 kk i art. 34 § 1, 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk, Sąd wymierzył jej karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

Uznając oskarżoną V. S. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 190 § 1 kk, na mocy art. 190 § 1 kk i art. 34 § 1, 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk, Sąd wymierzył jej karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

Na mocy art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce orzeczonych kar ograniczenia wolności, Sąd orzekł karę łączną 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

Przy wymierzeniu kar indywidualnych oraz kary łącznej, Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 § 1 kk. W ocenie Sądu wina oskarżonej nie budziła wątpliwości, a orzeczona kara jest adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Wystarczającą reakcją prawnokarną w niniejszej sprawie jest kara wolnościowa. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania kary izolacyjnej. Kara ograniczenia wolności będzie dla oskarżonej wystarczająco dotkliwa. Wykonywanie pracy wpłynie na oskarżoną wychowawczo i zmusi ją do przemyślenia własnych zachowań.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał częściowe przyznanie się do winy.

Jako okoliczność obciążającą uznano z kolei dotychczasową karalność oskarżonej.

W ocenie Sądu tak ukształtowany wymiar kary łącznej ograniczenia wolności jest nie tylko korzystny dla oskarżonej, ale jednocześnie spełnia wymogi kary sprawiedliwej. Kara spełni swoje zadania zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej.

N. D. (1)

V, VI, VII

I, II

Uznając oskarżonego N. D. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 278 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, Sąd na podstawie art. 278 § 3 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Uznając oskarżonego N. D. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 kk, Sąd na mocy art. 190 § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocy art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie dolegliwość kar pojedynczych pozbawienia wolności i kary łącznej nie przekracza stopnia winy oskarżonego i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu. Przy wymiarze kary, Sąd kierował się celami zapobiegawczymi i wychowawczymi w stosunku do oskarżonego, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Po stronie oskarżonego nie zaistniały żadne okoliczności wyłączające winę. Jest to osoba dorosła, a jego dotychczasowa karalność prowadzi do wniosku, że zna on konsekwencje swoich czynów, mógł zatem pokierować swoim postępowaniem.

Na ukształtowanie wymiaru kary wpływ miała uprzednia karalność oskarżonego, a przede wszystkim działanie w ramach powrotu do przestępstwa wskazanego w treści art. 64 § 1 kk. Zapadłe dotychczas przeciwko oskarżonemu orzeczenia dają obraz negatywnej prognozy kryminologicznej.

Nie dopatrzono się okoliczności łagodzących.

Orzeczona kara łączna w ocenie Sądu zrealizuje cele zarówno w zakresie oddziaływania zapobiegawczego w stosunku do oskarżonego, ukazując mu naganność popełniania przestępstw i tym samym kształtując jego postawę, ale także w zakresie prewencji generalnej - unaoczniając społeczeństwu nieopłacalność popełniania przestępstw.

V. S.

IV

I, II

Na mocy art. 63 § 1 kk oskarżonej V. S. zaliczono na poczet kary łącznej okres zatrzymania od 23.10.2021r. godzina 18:00 do 25.10.2021r. godzina 15.25.

N. D. (1)

VIII

I, II

Na mocy art. 63 § 1 kk oskarżonemu N. D. (1) zaliczono na poczet kary łącznej okres zatrzymania od 23.10.2021 r. godzina 18.00 do 25.10.2021r. godzina 16.10.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

V. S.

IX

II

Stosownie do treści art. 44 § 2 kk, Sąd orzekł o przepadku dowodu rzeczowego w postaci noża. Przedmiot ten służył bowiem lub był przeznaczony do popełnienia przestępstwa.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

X

Oskarżony N. D. (1) był w niniejszym postępowaniu, na etapie postępowania przed sądem reprezentowany przez obrońcę ustanowionego z urzędu. Sąd przyznał obrońcy koszty obrony z urzędu, których wysokość ustalił w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).

XI

Na mocy art. 624 kpk Sąd zwolnił oskarżonych V. S. i N. D. (1) od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, iż ich uiszczenie byłoby dla wymienionych zbyt uciążliwe.

Podpis