sygn. II K 928/25 8 kwietnia 2026 Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Uzasadnienie z 8 kwietnia 2026, sygn. II K 928/25

Data orzeczenia 8 kwietnia 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Wydział II Wydział Karny

Przewodniczący Sędzia Asesor Julia Ślęzak

Tagi

#Sąd Rejonowy w Bełchatowie #II Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 4 kk art. 42 kk art. 43 kk art. 44 kk art. 46 kk art. 53 kk art. 63 kk art. 64 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)

art. 85 kk art. 86 kk art. 90 kk art. 91 kk art. 115 kk art. 124 kw art. 178 kk art. 180 kk art. 230 kpk art. 244 kk art. 281 kk art. 288 kk art. 387 kpk art. 624 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 928/25

G. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

V. V.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

PUNKT 5. WYROKU (ZARZUT IV)

Oskarżony V. V. swym zachowaniem z dnia 13 marca 2025 roku wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. Prowadził on bowiem w ruchu lądowym (droga publiczna w miejscowości B.) pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki S. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (z zawartością 1,19 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) oraz w okresie obowiązywania dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego orzeczonego w związku z przestępstwem (orzeczonego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt II (...)). Oskarżony był nadto w przeszłości prawomocnie skazany, i to niejednokrotnie, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, między innymi wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 03 października 2016 roku w sprawie o sygn. akt (...).

Dodać jednocześnie należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy V. V. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu przed upływem 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne. Oskarżony w okresie od 16 października 2017 roku do 11 kwietnia 2021 roku odbywał bowiem łączną karę 4 lat pozbawienia wolności z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...). Węzłem kary łącznej w niniejszym wyroku została objęta między innymi jednostkowa kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 03 października 2016 roku w sprawie o sygn. akt (...).

Mając powyższe na uwadze, uzasadnionym było zakwalifikowanie zachowania oskarżonego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd uzupełnił jedynie kwalifikację prawną przypisanego sprawcy przestępstwa o art. 4 § 1 k.k. – stan prawny obowiązujący w chwili zdarzenia był dla V. V. korzystniejszy, gdyż umożliwiał orzeczenie przepadku równowartości pojazdu mechanicznego (uprzedni art. 44b § 2 k.k.; w niniejszej sprawie kwota 1800 złotych), podczas gdy obecnie obowiązujące przepisy przewidują nawiązkę w wysokości od 5000 do 500 000 złotych (art. 44b § 6 k.k.).

3.2. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1., 2. i 9.

V. V.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

PUNKT 1. WYROKU (ZARZUT I)

V. V. swoim zachowaniem z dnia 18 grudnia 2024 roku wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 281 k.k., tj. kradzieży rozbójniczej. Oskarżony bezpośrednio po dokonaniu kradzieży (...) butelek wódki D. o pojemności 0,5 litra, które włożył jeszcze na terenie marketu do plecaka, chcąc utrzymać się w posiadaniu skradzionego mienia, użył przemocy wobec interweniującego pracownika ochrony V. V. poprzez szarpanie go i odpychanie.

Sąd rozpoznający sprawę podziela zarazem szeroko przyjmowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, w świetle którego „przemocą w rozumieniu m.in. art. 281 k.k. jest atak na integralność fizyczną drugiej osoby (bezpośrednie fizyczne oddziaływanie na nią). Wskazuje się, że stopień jej natężenia nie ma większego znaczenia - nie musi być on znaczny, przy czym za najlżejszą jej formę uznawane jest już samo naruszenie nietykalności cielesnej” ( tak np.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2025 r., II KK 434/25, Lex nr 4019197).

Sąd co do zasady kwalifikację prawną czynu przyjętą przez prokuratora uznał tym samym za prawidłową, uzupełniając jednak opis przypisanego przestępstwa i jego kwalifikację o art. 64 § 1 k.k., uznając że V. V. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa w warunkach recydywy podstawowej, tj. przed upływem 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne. Oskarżony w okresie od 16 października 2017 roku do 11 kwietnia 2021 roku odbywał bowiem łączną karę 4 lat pozbawienia wolności z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...). Węzłem kary łącznej w niniejszym wyroku została objęta między innymi jednostkowa kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby orzeczona za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. (czyli przestępstwo przeciwko mieniu, należące do tego samego rodzaju w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 28 października 2013 roku w sprawie o sygn. akt II K (...) (zarządzona uprzednio do wykonania postanowieniem SR w Bełchatowie z dnia 21 września 2016 roku w sprawie o sygn. akt II Ko (...)/(...)).

PUNKT 2. WYROKU (ZARZUTY II, III i VI)

V. V. swoim zachowaniem w dniach 16 grudnia 2024 roku, 18 grudnia 2024 roku oraz 08 maja 2025 roku wyczerpał znamiona przestępstw z art. 244 k.k. Kierując pojazdem mechanicznym w postaci samochodu osobowego marki S. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym (po drodze publicznej w A.: na ul. (...), na ul. (...) oraz na ul. (...)), nie zastosował się on bowiem do łącznego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy V. V. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw przed upływem 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne. Oskarżony w okresie od 16 października 2017 roku do 11 kwietnia 2021 roku odbywał bowiem łączną karę 4 lat pozbawienia wolności z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...). Węzłem kary łącznej w niniejszym wyroku została objęta między innymi jednostkowa kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 03 października 2016 roku w sprawie o sygn. akt(...) (k. 130).

W świetle art. 115 § 3 k.k. przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Przestępstwo, za które V. V. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie w sprawie o sygn. akt (...), jakkolwiek umiejscowione w innym rozdziale Kodeksu karnego, spełniało definicję „podobnego przestępstwa umyślnego” w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. jako przestępstwo należące do tego samego rodzaju co przypisany sprawcy ciąg przestępstw z art. 244 k.k. Polegało ono bowiem nie tylko na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, ale także zostało popełnione przez oskarżonego w okresie obowiązywania zakazów prowadzenia pojazdów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020 r., IV KK 737/19, OSNKW 2020/8/32).

Mając powyższe na uwadze, uzasadnionym było zakwalifikowanie popełnionych przez oskarżonego przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd uzupełnił jednak kwalifikację tych czynów o art. 4 § 1 k.k. – stan prawny obowiązujący przed 29 stycznia 2026 roku był dla sprawcy względniejszy, gdyż nie przewidywał za skazanie z art. 244 k.k. orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów (obecny art. 43a § 3 k.k.), a także choćby fakultatywnego przepadku pojazdu mechanicznego (obecny art. 44b § 1 k.k.).

Sąd doszedł również do przekonania, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu przestępstw w krótkich odstępach czasu (w odstępach nieprzekraczających 6 miesięcy), z wykorzystaniem takiej samej sposobności (prowadzenie tego samego pojazdu, w tej samej miejscowości), a więc w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k.

Sąd wyeliminował także z kwalifikacji prawnej składających się na przypisany w wyroku ciąg przestępstw czynów art. 180a k.k. Zauważyć wszak należy, że decyzja Starosty (...) z dnia 13 października 2016 roku nr (...).(...).(...) o cofnięciu V. V. uprawnień do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych stanowiła konsekwencję orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku o sygn. akt (...)środka karnego, objętego następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...). W tym stanie rzeczy zbieg art. 244 k.k. i art. 180a k.k. należało więc ocenić jako pozorny.

PUNKT 9. WYROKU (ZARZUT V)

Zachowanie V. V. z dnia 01 czerwca 2025 roku wyczerpało dyspozycję art. 288 § 1 k.k. Dla zakwalifikowania zachowania sprawcy jako przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. niezbędne jest, aby skutkiem jego zachowania była szkoda majątkowa przekraczająca 800 złotych. Występek z art. 288 § 1 k.k. należy bowiem do czynów przepołowionych, a więc w zależności od okoliczności może być kwalifikowany albo jako przestępstwo, albo jako wykroczenie z art. 124 § 1 kw. Należy też wskazać, że art. 124 § 1 k.w. określa granicę przewidzianego w nim wykroczenia i odnosi ją do wysokości szkody, a nie wartości uszkodzonej rzeczy ( wyrok SN z dnia 22 października 1998 r., III KKN 146/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999, Nr 2, poz. 16). Wartość tę wyznacza więc suma rzeczywistych strat (damnum emergens) i utraconych korzyści (lucrum cessans) w związku ze zniszczeniem albo uszkodzeniem rzeczy ( M. Kulik, kom. do art. 288 k.k. (w:) Kodeks karny. Praktyczny..., red. M. Mozgawa, LEX/el. 2015; uchwała SN z dnia 19 października 1972 r., VI KZP 41/72, OSNKW 1973, Nr 1, poz. 4). W niniejszej sprawie szkoda majątkowa w wysokości 1.000,01 złotych została wykazana poprzez przedłożenie przez pokrzywdzonego faktury dokumentującej koszty poniesione w związku z naprawą uszkodzonego przez oskarżonego samochodu.

Ponadto zaznaczyć należy, iż typ czynu zabronionego, o którym mowa w art. 288 § 1 k.k., ma charakter umyślny. Umyślność może wystąpić zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i wynikowego. Dla charakterystyki strony podmiotowej nie ma znaczenia cel i motywacja sprawcy. Z uwagi na ograniczenie strony podmiotowej przestępstwa przewidzianego w art. 288 § 1 wyłącznie do umyślności, nieumyślne zniszczenie, uszkodzenie lub uczynienie rzeczy niezdatną do użytku może stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej na gruncie prawa cywilnego ( por. M. Kulik, Przestępstwo i wykroczenie..., s. 129).

W realiach rozpoznawanej sprawy, oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Miał świadomość tego, że jego zachowanie polegające na wybijaniu bocznej i przedniej szyby samochodu pokrzywdzonego za pomocą siekiery będzie prowadzić do uszkodzenia cudzej rzeczy.

Sąd co do zasady kwalifikację prawną czynu przyjętą przez prokuratora uznał tym samym za prawidłową, uzupełniając jednak opis przypisanego przestępstwa i jego kwalifikację o art. 64 § 1 k.k., uznając że V. V. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa w warunkach recydywy podstawowej, tj. przed upływem 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne. Oskarżony w okresie od 16 października 2017 roku do 11 kwietnia 2021 roku odbywał bowiem łączną karę 4 lat pozbawienia wolności z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 czerwca 2017 roku w sprawie o sygn. akt (...). Węzłem kary łącznej w niniejszym wyroku została objęta między innymi jednostkowa kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby orzeczona za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. (czyli tożsame rodzajowo przestępstwo) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 28 października 2013 roku w sprawie o sygn. akt (...) (zarządzona uprzednio do wykonania postanowieniem SR w Bełchatowie z dnia 21 września 2016 roku w sprawie o sygn. akt (...)).

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

V. V.

Sąd na podstawie art. 281 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Oskarżony jest osobą dojrzałą emocjonalnie oraz poczytalną. Dopuścił się popełnienia czynu umyślnie, z pełną premedytacją i znajomością potencjalnych konsekwencji swojego niezgodnego z prawem zachowania. Sąd nie dopatrzył się więc żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy. Co warte zresztą podkreślenia, zachowanie oskarżonego nie miało charakteru przypadkowego ani impulsywnego. Po dokonaniu kradzieży podjął on świadomą decyzję o użyciu przemocy wobec interweniującego pracownika ochrony, co świadczy o determinacji w realizacji przestępczego zamiaru. Sprawca miał możliwość powstrzymania się od dalszego bezprawnego działania, jednak zdecydował się je kontynuować, uciekając się do użycia siły fizycznej. Również dopuszczenie się popełnienia czynu zabronionego w warunkach powrotu do przestępstwa wskazuje na utrwaloną u V. V. postawę lekceważenia porządku prawnego.

Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez sprawcę czynu sąd uznał zarazem za wysoki. V. V. dopuścił się kradzieży rozbójniczej, a więc przestępstwa godzącego nie tylko w mienie, ale także bezpieczeństwo i nietykalność cielesną drugiego człowieka. Wprawdzie wartość skradzionego mienia nie była znaczna, jednakże okoliczność ta traci na znaczeniu wobec faktu, że oskarżony, chcąc utrzymać się w posiadaniu skradzionej rzeczy, zdecydował się na użycie przemocy fizycznej w postaci szarpania i odpychania pokrzywdzonego. Takie zachowanie stwarzało realne zagrożenie dla zdrowia interweniującej osoby. Co więcej, czyn został popełniony w miejscu publicznym, jakim jest market, co z pewnością potęgowało poczucie zagrożenia wśród innych osób znajdujących się na jego terenie.

Jako okoliczności obciążające sąd uznał działanie oskarżonego w warunkach recydywy, a także uprzednią, wielokrotną karalność sprawcy, w tym za umyślne niszczenie mienia. Co znamienne, wobec V. V. w przeszłości sąd orzekał nie tylko kary o charakterze wolnościowym, ale i kary pozbawienia wolności, które nie spełniły swej funkcji, nie wzbudziły w wymienionym żadnej refleksji i nie wywarły na nim pozytywnego, resocjalizacyjnego wpływu.

Na korzyść oskarżonego przy wymiarze kary sąd uwzględnił częściowe przyznanie się do winy.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, kierując się zarazem dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., sąd doszedł do przekonania że wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności ma szansę wywrzeć na oskarżonym jakikolwiek wpływ. Zachowanie sprawcy wyraźnie wskazuje bowiem na lekceważący stosunek względem porządku prawnego, natomiast popełnienie kradzieży, a następnie użycie przemocy w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionego mienia świadczy o jego wysokiej demoralizacji oraz gotowości do eskalowania bezprawnych działań. Sąd przy wymiarze kary uwzględnił również to, że wobec V. V. za podobne przestępstwa były już w przeszłości orzekane kary o charakterze izolacyjnym, które to nie zniechęciły go do popadania w konflikty z prawem. W konsekwencji, za adekwatną do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd uznał karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

V. V.

Sąd na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności.

Oskarżony jest osobą dojrzałą emocjonalnie oraz poczytalną. Dopuścił się popełnienia przypisanego mu ciągu przestępstw umyślnie, z pełną premedytacją i znajomością potencjalnych konsekwencji swojego niezgodnego z prawem zachowania. Sąd nie dopatrzył się więc żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy.

Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez sprawcę ciągu przestępstw sąd uznał zarazem za wysoki. V. V. trzykrotnie prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego w okresie obowiązywania łącznego dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów i to pomimo tego, że w przeszłości wielokrotnie orzekano wobec niego zakazy prowadzenia pojazdów, w tym trzykrotnie dożywotni.

Jako okoliczności obciążające sąd uznał działanie oskarżonego w warunkach recydywy, a także uprzednią, wielokrotną karalność sprawcy, w tym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz niestosowanie się do orzeczonych sądownie zakazów prowadzenia pojazdów. Co znamienne, wobec V. V. w przeszłości sąd orzekał nie tylko kary o charakterze wolnościowym, ale i kary pozbawienia wolności, które nie spełniły swej funkcji, nie wzbudziły w wymienionym żadnej refleksji i nie wywarły na nim pozytywnego, resocjalizacyjnego wpływu.

Na korzyść oskarżonego przy wymiarze kary sąd uwzględnił przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy.

Sąd przy wymiarze kary uwzględnił także fakt, iż oskarżony dopuścił się popełnienia czynów zabronionych w warunkach ciągu przestępstw oraz recydywy podstawowej, a tym samym zachodzą w stosunku do niego podstawy nadzwyczajnego obostrzenia kary z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 64 § 1 k.k.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, kierując się zarazem dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., sąd doszedł do przekonania że wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności ma szansę wywrzeć na oskarżonym jakikolwiek wpływ. Zachowanie sprawcy wyraźnie wskazuje bowiem na lekceważący stosunek względem porządku prawnego: przepisów prawa ruchu drogowego, bezpieczeństwa innych jego uczestników, jak również wyroków sądowych i orzeczonych nimi zakazów prowadzenia pojazdów. Sąd przy wymiarze kary uwzględnił również fakt, że wobec V. V. za podobne przestępstwa były już w przeszłości orzekane kary o charakterze izolacyjnym, które to nie zniechęciły go do popadania w konflikty z prawem. W konsekwencji, za adekwatną do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości ciągu przestępstw sąd uznał karę 2 lat pozbawienia wolności.

V. V.

Sąd na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat.

W ocenie sądu orzeczenie środka karnego w wysokim 8-letnim wymiarze było uzasadnione, zważywszy na fakt że oskarżony wielokrotnie dopuszczał się naruszania zakazów prowadzenia pojazdów orzekanych przez sąd, jak i kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Zachowanie V. V. na drodze wyraźnie wskazuje na konieczność wyeliminowania go z ruchu drogowego.

V. V.

Sąd na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) świadczenie pieniężne w kwocie 5000 złotych.

Świadczenie pieniężne na kanwie przedmiotowej sprawy miało charakter obligatoryjny. Sąd orzekł je jednak w najniższym możliwie wymiarze, mając na względzie to, że względem oskarżonego orzeczono również karę 2 lat pozbawienia wolności (a łączną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności), która przez dość długi czas uniemożliwi mu osiąganie dochodów z pracy zarobkowej.

V. V.

Sąd na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności.

Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez sprawcę czynu sąd uznał zarazem za wysoki. V. V. prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości wyraźnie wykraczającym ponad próg określony w art. 115 § 16 k.k., nadto w okresie obowiązywania łącznego dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów - w przeszłości wobec oskarżonego wielokrotnie orzekano zakazy prowadzenia pojazdów, w tym trzykrotnie dożywotni, a mimo to nadal dopuścił się on popełnienia poważnego (warto dodatkowo wskazać – nagminnego w naszym kraju) przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Na korzyść oskarżonego przy wymiarze kary sąd uwzględnił przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, kierując się zarazem dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., sąd doszedł do przekonania że wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności ma szansę wywrzeć na oskarżonym jakikolwiek wpływ. Zachowanie sprawcy wyraźnie wskazuje bowiem na lekceważący stosunek względem porządku prawnego: przepisów prawa ruchu drogowego, bezpieczeństwa innych jego uczestników, jak również wyroków sądowych i orzeczonych nimi zakazów prowadzenia pojazdów. Sąd przy wymiarze kary uwzględnił również fakt, że wobec V. V. za podobne przestępstwa były już w przeszłości orzekane kary o charakterze izolacyjnym, które to nie zniechęciły go do popadania w konflikty z prawem. W konsekwencji, za adekwatną do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd uznał karę 2 lat pozbawienia wolności.

V. V.

Sąd na podstawie art. 42 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

V. V. dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a więc nie tylko „ponownie”, ale i w warunkach recydywy. Tym samym, w oparciu o art. 42 § 4 k.k., orzeczenie wobec niego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jawiło się jako obligatoryjne. W przekonaniu sądu orzeczenie takiego zakazu jest jednocześnie słuszne i konieczne z perspektywy celów prewencyjnych kary oraz środków karnych - dla zagwarantowania bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu poprzez wyeliminowanie z ruchu drogowego V. V. jako kierowcy całkowicie lekceważącego przepisy prawa oraz wyroki sądów.

V. V.

Sąd na podstawie art. 43a § 3 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 złotych.

V. V.

Sąd na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości pojazdu mechanicznego w postaci samochodu osobowego marki S. (...) o nr rej. (...), rok produkcji (...), nr (...) (...) w kwocie 1800 złotych.

W przypadku przypisania oskarżonemu czynu z art. 178a § 1 i 4 k.k. orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego jest obligatoryjne, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

W przedmiotowej sprawie, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki S. (...), będąc w stanie nietrzeźwości z zawartością 1,19 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc zdecydowanie przekraczającym próg określony w art. 178a § 5 k.k. Sąd nie dopatrzył się jednocześnie żadnych okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem, iż zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, aby odstąpić od orzeczenia przepadku.

Wręcz przeciwnie, oskarżony ponownie dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4, w warunkach recydywy, całkowicie lekceważąc wcześniej wydawane względem niego wyroki skazujące i zakazy prowadzenia pojazdów.

W świetle wyjaśnień oskarżonego na rozprawie (k. 240 verte) kierowany przez niego samochód marki S. został zezłomowany, tym samym sąd orzekł o przepadku jego równowartości, ustalonej w oparciu o umowę sprzedaży pojazdu uzyskaną w toku postępowania (k. 32 verte).

V. V.

Sąd na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Stopień winy oskarżonego należy ocenić jako znaczny. V. V. działał z zamiarem bezpośrednim, mając pełną świadomość, że swoim zachowaniem doprowadzi do uszkodzenia cudzej rzeczy; chciał on spowodować szkodę majątkową. Oskarżony miał możliwość powstrzymania się od realizacji swojego zamiaru, jednak tego nie uczynił. Na ocenę stopnia winy wpływa również fakt, że czyn został popełniony przez sprawcę w warunkach powrotu do przestępstwa, co świadczy u utrwalonej postawie wyrażającej się w lekceważeniu prawa.

Stopień społecznej szkodliwości czynu sąd również ocenił jako znaczny. Oskarżony swoim zachowaniem godził w prawo własności pokrzywdzonego, powodując szkodę majątkową w wysokości około 1000 złotych. Choć wartość szkody nie jest wysoka, tak nie bez znaczenia pozostaje sposób działania sprawcy. Zniszczenie pojazdu poprzez wybicie szyb przy użyciu siekiery stanowi działanie gwałtowne, agresywne i demonstracyjne, wykraczające poza typowe przypadki uszkodzenia mienia.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, kierując się zarazem dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., sąd doszedł do przekonania że wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności ma szansę wywrzeć na oskarżonym jakikolwiek wpływ. Zachowanie sprawcy wyraźnie wskazuje bowiem na lekceważący stosunek względem porządku prawnego, natomiast zniszczenie pojazdu w sposób wręcz drastyczny, za pomocą siekiery, świadczy o jego wysokiej demoralizacji oraz gotowości do eskalowania bezprawnych działań. Sąd przy wymiarze kary uwzględnił również to, że wobec V. V. za podobne przestępstwa były już w przeszłości orzekane kary o charakterze izolacyjnym, które to nie zniechęciły go do popadania w konflikty z prawem. W konsekwencji, za adekwatną do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd uznał karę 1 roku pozbawienia wolności.

V. V.

10.

Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego N. J. kwotę 1.000,01 złotych tytułem obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody.

Orzeczenie przez sąd przywołanego środka kompensacyjnego uwzględnia prawnie chroniony interes pokrzywdzonego poprzez pokrycie odniesionej przez niego wskutek popełnionego czynu zabronionego szkody majątkowej (koszty naprawy pojazdu).

V. V.

11.

1., 2., 5., 9.

Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. połączył oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1., 2., 5. i 9. wyroku i wymierzył mu łączną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary łącznej sąd badał związek przedmiotowo - podmiotowy pomiędzy przypisanymi V. V. czynami oraz stawianą mu prognozę kryminologiczną.

Zarówno związek czasowy (okres niespełna 6 miesięcy), jak i związek przedmiotowy (przestępstwa podobne rodzajowo należące do dwóch grup: drogowych i przeciwko mieniu) sąd określił jako umiarkowanie bliski.

Dotychczasowy styl życia oskarżonego (uprzednia wielokrotna karalność, lekceważące podejście do wyroków sądowych, brak refleksji mimo kar, w tym izolacyjnych, orzekanych w przeszłości za przestępstwa podobne) doprowadziła jednak sąd do przekonania, że V. V. nie sposób postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Mając na względzie przywołane okoliczności, sąd zadecydował o zastosowaniu przy wymiarze kary zasady asperacji, uznając że łączna kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest na kanwie przedmiotowej sprawy karą adekwatną, co oznacza że uwzględnia ona podstawowe cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do oskarżonego, jednocześnie czyniąc zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

V. V.

12.

2., 5.

Sąd na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. połączył oskarżonemu środki karne zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone w punktach 3. i 6. wyroku i orzekł wobec niego łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

Przy wymiarze łącznego środka karnego sąd uwzględnił okoliczności opisane szerzej w uzasadnieniu wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

V. V.

13.

1., 2.

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. sąd nakazał dowody rzeczowe w postaci (...), opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) na karcie 58 akt sprawy pod poz. 1 i 2 pozostawić w aktach sprawy, natomiast dowody rzeczowe w postaci torebki i plecaka, opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) na karcie 59 akt sprawy pod poz. 1 i 2, zarejestrowane za numerami W. (...) i (...) zwrócić oskarżonemu.

V. V.

13.

1., 2., 5., 9.

Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 06 kwietnia 2025 roku godz. 09:20 do dnia 06 kwietnia 2025 roku godz. 19:05.

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

15.

Mając na względzie orzeczenie wobec oskarżonego łącznej kary bezwzględnego pozbawienia wolności, która przez stosunkowo długi czas uniemożliwi mu osiąganie dochodów z pracy zarobkowej, sąd uznał iż obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w sprawie byłby dla niego zbyt uciążliwy, zwłaszcza że wobec wymienionego w wyroku orzeczono także świadczenia pieniężne i przepadek równowartości pojazdu mechanicznego. W konsekwencji, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od ich poniesienia, w całości przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

6. 1Podpis