sygn. III Ca 1675/23 11 kwietnia 2024 Sąd Okręgowy w Łodzi

Uzasadnienie z 11 kwietnia 2024, sygn. III Ca 1675/23

Data orzeczenia 11 kwietnia 2024

Sąd Sąd Okręgowy w Łodzi

Wydział III Wydział Cywilny Odwoławczy

Tagi

#Sąd Okręgowy w Łodzi #III Wydział Cywilny Odwoławczy #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 98 kpc art. 232 kpc art. 233 kpc art. 278 kpc art. 354 kc art. 361 kc art. 362 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)

art. 385 kpc art. 391 kpc art. 481 kc art. 817 kc art. 822 kc art. 824 kc art. 826 kc art. 16 ubezpieczenia obowiazkowe ubezpieczeniowy fundusz gwarancyjny polskie biuro ubezpieczycieli komunika art. 14 ubezpieczenia obowiazkowe ubezpieczeniowy fundusz gwarancyjny polskie biuro ubezpieczycieli komunika

Sygn. akt III Ca 1675/23

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę:

1. zasądził od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 47.963,23 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 maja 2020 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 6.516 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

2. nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 961 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając wydane rozstrzygnięcie w całości. Skarżący wydanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 § 1 k.p.c., w wyniku dokonania niewszechstronnej i dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez:

nienadanie odpowiedniego znaczenia faktowi, że na żadnym etapie sprawy, w tym także w toku postępowania powód nie załączył do sprawy umowy najmu; a jedynym dokumentem, który pozwala ustalić jaki pojazd był wynajęty, jest faktura VAT;

nieprawidłowe przyjęcie, że pozwany poinformował poszkodowanego o możliwości zorganizowania najmu, ale dopiero po upływie 12 dni od zgłoszenia szkody, co błędnie ustalił sąd, bowiem sam poszkodowany zeznał, iż w rozmowie przy zgłoszeniu szkody został poinformowany o takiej możliwości, ale poszkodowany powiedział, że ma już pojazd i osoba, z którą rozmawiał poinformowała go wyłącznie o wysokości uzasadnionej stawki;

nienadanie odpowiedniej rangi faktowi, że poszkodowany nie wiedział za jaką stawkę wynajął pojazd, bo zrobił to bezgotówkowo, od razu po wypadku, twierdząc, że zrobił to w najtańszej wersji;

nieprawidłowe przyjęcie przez sąd, że pozwana nie była w stanie zaoferować poszkodowanemu pojazdu w klasie premium, bowiem taki był uszkodzony samochód, nie bacząc na fakt, że pojazd był 14 letni, a korzystając z wypożyczalni poszkodowany dostałby pojazd nowszy, ale nawet jeśli klasę niżej, ale według sądu pogorszyłoby to status poszkodowanego;

nienadanie odpowiedniego znaczenia faktowi, że według sądu prawidłowym jest, aby poszkodowany miał prawo czekać do wypłaty odszkodowania z naprawą pojazdu, co jest w opozycji do obowiązującego orzecznictwa SN;

nienadanie odpowiedniego znaczenia faktowi, że poszkodowany bezzasadnie czekał na wypłatę odszkodowania, oraz błędne przyjęcie przez sąd, że zeznania poszkodowanego były wiarygodne, co do okoliczności wynajmu i stawki najmu, bowiem poszkodowany nie mógł wiedzieć, że wynajął najtaniej, bowiem jak zeznał poszkodowany nie interesował się stawką najmu, bo miał najem bezgotówkowy;

nieprawidłowe przyjęcie, że skoro cena najmu przyjęta przez powoda oscyluje w przedziale cenowym uznanym przez biegłego za rynkowy, to jest ona uzasadniona w przypadku, kiedy ubezpieczyciel zaproponował cenę znacząco niższą;

⚫

naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na części opinii biegłego dotyczącej stawki najmu, w sytuacji, gdy poszkodowany został poinformowany o możliwości weryfikacji stawki za dobę najmu w przypadku skorzystania z usług zewnętrznej wypożyczalni, a jakiekolwiek opóźnienie w podaniu tej informacji powstało z winy poszkodowanego, a zatem nie mają znaczenia ustalenia biegłego oraz rynkowość stawki dobowej najmu powoda;

⚫

naruszenie prawa procesowego tj. art. 232 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. a w szczególności:

poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnego rozkładu ciężaru dowodu i nieuwzględnieniem, że to powód powinien wykazać, że oferta ubezpieczyciela nie była bardziej korzystna, a zawarcie umowy najmu poza ubezpieczycielem nie doprowadziło do maksymalizacji rozmiaru szkody;

poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnego rozkładu ciężaru dowodu i nieuwzględnieniem, że to powód powinien wykazać, że ubezpieczyciel nie złożył poszkodowanej realnej oferty najmu — chociaż istniały na to dowody;

poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnego rozkładu ciężaru dowodu i nieuwzględnieniem, że to powód powinien wykazać, że poszkodowany nie odrzucił bezpodstawnie oferty ubezpieczyciela;

⚫

naruszenie prawa materialnego tj. art. 361 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w granicach normalnego następstwa szkody mieści się najem pojazdu zastępczego w wygórowanej stawce dobowej najmu 499 zł netto przez 99 dni, w sytuacji gdy pozwany po zgłoszeniu informował poszkodowanego o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego w wypożyczalniach współpracujących z pozwanym w stawce 320 zł/doba brutto, natomiast poszkodowany nie dążył do uzyskania informacji po jakiej stawce poszkodowany wynajął pojazd zastępczy;

⚫

naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824¹ § 1 k.c.. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie za uzasadnione nadmiernych w istocie kosztów najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego w stawce dobowej najmu 499 zł brutto przez okres 99 dni,

⚫

naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, poprzez jego niezastosowanie skutkujące uznaniem, że poszkodowany nie naruszył obowiązku minimalizacji szkody i obowiązku współpracy wierzyciela z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania, co następnie skutkowało uznaniem przez Sąd I instancji zasadności najmu pojazdu zastępczego w stawce 499 zł brutto przez okres 99 dni, podczas gdy poszkodowany po zgłoszeniu szkody (już następnego dnia) był informowany o możliwości zorganizowania samochodu zastępczego z wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem, o prawie weryfikacji dobowej stawki najmu do kwoty najmu we współpracy z ubezpieczycielem w przypadku wypożyczenia pojazdu z zewnętrznej wypożyczalni oraz w sytuacji gdy poszkodowany chciał wynająć pojazd zastępczy bez żadnych kar i opłat, a umowa najmu zawarta z powódką zawierała dodatkowe zobowiązania do naprawienia szkody poniesionej przez powoda w określonych przypadkach,

⚫

naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 481 k.c. w zw. z 817 § 1 k.c. poprzez niezastosowanie skutkujące błędnym uznaniem że pozwany pozostawał w opóźnieniu już od 29.05.2020 r. podczas, gdy dochodzone kwoty miały charakter sporny do chwili wyrokowania.

W związku z podniesionymi zarzutami, skarżący wniósł o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżenia poprzez oddalenie powództwa, a także poprzez rozliczenie kosztów procesu stosownie do wyniku sprawy zweryfikowanego w toku instancji oraz o rozstrzygnięcie o kosztach procesu w zakresie postępowania przed sądem I oraz II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do wyniku postępowania i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się całkowicie bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.

Wobec sformułowania przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów procedury w pierwszej kolejności, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania, co do kolejnych zarzutów apelacyjnych. Jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania, mogą być bowiem podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c.. wskazać należy, że są one nietrafne.

Formułując zarzut uchybienia art. 233 k.p.c., odnoszący się do błędów w ocenie materiału dowodowego, konieczne jest wskazanie, który dowód został nieprawidłowo oceniony przez niezasadne danie mu wiary czy przypisanie mocy dowodowej bądź też przez bezpodstawną odmowę obdarzenia go przymiotem wiarygodności, czy mocy dowodowej. Zarzut ten mógłby zostać uwzględniony tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 maja 2022 r., I ACa 107/21, Legalis nr 2712599, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 czerwca 2022 r., I ACa 771/21, Legalis nr 2712624).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że powyższe zarzuty podniesione w apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Poszkodowany miał prawo, aby nie skorzystać z oferty najmu pojazdu zastępczego z wypożyczalni partnerskiej pozwanego, ale od innego wybranego przez siebie podmiotu, skoro pozwany przedstawił ofertę dopiero po 12 dniach. Zgodnie natomiast z zarzutem naruszenia art. 278 § 1 k.p.c. dowód z opinii biegłego, tym różni się od innych dowodów, że jego celem nie jest w zasadzie ustalanie faktów mających znaczenie w sprawie, lecz udzielenie sądowi wyjaśnień w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły. Innymi słowy, sąd może i powinien przy tym korzystać z pomocy biegłego w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, lecz biegły nie może wyręczać sądu w dokonywaniu ustaleń, a zwłaszcza dokonywać ocen prawnych do czego nie jest powołany ani uprawniony (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2022 r., (...) 556/21, Legalis nr 2739272).

Dowód z opinii biegłego miał zatem na celu wytłumaczenie jak długi byłby uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego oraz czy przyjęta przez powoda stawka najmu - 613,17 zł brutto za dobę znajdowała się w zakresie stawek stosowanych przez wypożyczalnie pojazdów wobec pojazdów klasy F, a najem przez 99 dni był uzasadniony. W kompetencjach biegłego nie leży dokonywanie ustaleń faktycznych, jest to bowiem rzeczą sądu rozpoznającego sprawę. To zatem sąd spośród przedstawionych przez biegłego wersji wybiera właściwą po rozważeniu całokształtu sprawy i przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Pozostałe zarzuty kwestionowane przez skarżącego podlegają więc ocenie w kontekście zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy więc uznać za bezzasadny.

Także zarzut art. 232 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. jest bezzasadny. Wbrew argumentacji skarżącego, w przypadku zakwestionowania wysokości szkody to na pozwanym ciążył obowiązek wykazania, że szkoda wynikła z tego tytułu była mniejsza. Pozwany nie zaoferował sądowi żadnych dowodów celem wykazania szczegółów swojej oferty w tym zakresie, że była ona adekwatna, oraz klasa samochodu była zbliżona do uszkodzonego pojazdu marki M. (...), zatem do klasy F. Pozwany dopiero 12 dni od zgłoszenia szkody przedstawił poszkodowanemu konkretne wypożyczalnie wraz z danymi kontaktowymi do nich, w których poszkodowany mógł nająć pojazd na warunkach proponowanych przez ubezpieczyciela Pozwany jednak nie dysponował pojazdem należącym do pojazdu o klasie pojazdu uszkodzonego. Tym samym wybór przez poszkodowanego opcji najmu samochodu u innego podmiotu nie mógł prowadzić do konkluzji, że wydatki związane z koniecznością najmu były nie zasadne.

Sąd Okręgowy uznał zarzuty naruszenia art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 362 k.c. oraz art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych za nietrafne. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c., obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Postulat pełnego odszkodowania przemawia za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez pozwanego tzw. wydatków koniecznych potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożnością korzystania z niego wskutek zniszczenia bądź uszkodzenia. Termin wydatków koniecznych oznacza przy tym wydatek niezbędny dla korzystania z innego pojazdu w takim samym zakresie, w jakim poszkodowany korzystałby ze swego środka lokomocji, gdyby mu szkody nie wyrządzono (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 r., IV CK 672/03, Legalis nr 277761). W niniejszej sprawie roszczenie powoda o odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego było zasadne co do zasady, jak również co do wysokości.

W postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło również do naruszenia art. 354 § 2 k.c. W tym miejscu należy jednak poczynić kilka uwag wstępnych. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż oczywiście odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17.11.2011r III CZP 5/11). Co do zasady zatem poszkodowany ma pełne prawo korzystać z auta zastępczego na czas niezbędny do celowej naprawy uszkodzonego pojazdu bądź nabycia auta w przypadku szkody całkowitej. Nie wszystkie jednak wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2 k.c., 362 k.c. i art. 826 § 1 k.c.). Powszechnie wiadomym jest, iż zakłady ubezpieczeń w ramach likwidacji szkody zapewniają możliwość najmu pojazdu zastępczego, zaś jego organizacja nie przysparza szczególnych problemów, a wymaga jedynie od osoby poszkodowanej dołożenia minimum staranności w postaci kontaktu z ubezpieczycielem oraz zainteresowania jego ofertą. Bezrefleksyjna i niczym nieuzasadniona odmowa skorzystania z propozycji ubezpieczyciela, brak jakiejkolwiek współpracy z zakładem ubezpieczeń wywołana jedynie wcześniejszym zapewnieniem sobie auta zastępczego, może być uznana - stosownie od okoliczności faktycznych sprawy - za przyczynienie się poszkodowanego do zwiększenia rozmiarów szkody (art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 362 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30.05.2019r I ACa 830/18).

W sytuacji zaś, gdy uszkodzenia powstałe w pojeździe poszkodowanego uniemożliwiały poruszanie się po drodze publicznej, należy uznać że poszkodowany był uprawniony do wynajmu pojazdu zastępczego przez okres 99 dni w stawce dobowej 499 zł netto. Bowiem z opinii biegłego wynika, że zakres stawek rynkowych doby najmu pojazdu należącego do klasy F wynosi w przypadku najmu bezgotówkowego od 260 zł brutto do 1.040 zł brutto za dobę najmu, zatem stosowana przez powoda stawka w wysokości 499 zł netto, oznacza, że koszty najmu były ekonomicznie uzasadnione i celowe, gdyż mieściły się w granicach stawek rynkowych. Najem pojazdu zastępczego przez powoda pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę, był uzasadniony i nie wpłynął w żadnej mierze na zwiększenie rozmiarów szkody. Należy jeszcze raz podkreślić, że poszkodowany wbrew argumentacji zawartej we wniesionej apelacji nie miał żadnego obowiązku skorzystać z oferty najmu pojazdu zastępczego od pozwanego ubezpieczyciela. Apelujący wywodzi skutki prawne z przedstawienia powodowi propozycji najmu pojazdu zastępczego oraz informacji o akceptowanych przez niego stawkach najmu pojazdu, wskazując, że zakres zasadnych stawek najmu kończy się na kwocie 320 zł brutto. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wysokość dziennej stawki czynszu najmu pojazdu zastępczego, za którą poszkodowany wynajął pojazd zastępczy, nie była zawyżona, co jasno wynika z przeprowadzonej opinii biegłego. Nie można także uznać, iż poszkodowany, nie korzystając z wynajmu pojazdu zastępczego zaproponowanego przez pozwanego nie wypełnił obowiązku minimalizacji szkody. Poszkodowany przecież skontaktował się z wypożyczalniami wskazanymi przez pozwanego, ale skoro pozwany jako profesjonalny podmiot nie był w stanie zorganizować w sposób szybki i sprawny najmu pojazdu zastępczego, odpowiadającego klasie uszkodzonego pojazdu, to trudno oczekiwać od poszkodowanego potrzebującego pojazdu, iż nie skorzysta z oferty, która zapewni mu najem pojazdu w jak najkrótszym czasie.

Niezasadnymi jawią się pozostałe podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824¹ § 1 k.c. Stosownie do treści art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 824 § 1 k.c.). Wysokość odszkodowania powinna jednocześnie odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym skutkom zdarzenia, z którego wyniknęła szkoda. Zgodnie bowiem z art. 824¹ § 1 k.c., o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Natomiast jak to zostało pokreślone w dotychczasowej części uzasadnienia uszkodzony pojazd marki M. (...) o nr rej. (...) nadawał się do naprawy w postaci wmontowania do niego nowej części zamiennej, co za tym idzie koszty najmu przez poszkodowanego samochodu zastępczego obejmują okres konieczny i niezbędny do naprawy pojazdu, który w okolicznościach przedmiotowej sprawy wynosił 99 dni.

Zarzut naruszenia art. 481 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. również okazał się chybiony. Sąd Okręgowy podziela przy tym pogląd, wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 października 1994 roku (por. I CRN 121/94, OSNC 1995/1/21), że dłużnik popada w opóźnienie, jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia. Zasądzenie odsetek od daty późniejszej, aniżeli wyznaczonej przez przepis art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych prowadziłoby w istocie do ich umorzenia za okres wyznaczony tą datą i stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie dłużnika, skłaniające go niekiedy do jak najdłuższego zwlekania z opóźnionym świadczeniem pieniężnym w oczekiwaniu na orzeczenie Sądu znoszącego obowiązek zapłaty odsetek za wcześniejszy okres.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji powód żądał odsetek od 29 maja 2020 roku, zatem jeszcze od dnia późniejszego aniżeli od kiedy pozwana, nie spełniając świadczenia w terminie popadła w opóźnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.. Mając na uwadze, iż apelujący przegrał proces, a powód poniósł koszty związane z udziałem w postępowaniu apelacyjnym, należało zwrócić mu żądane koszty. Na koszty te składały się koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie w kwocie 1800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).