Wyrok z 8 października 2025, sygn. I C 236/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Oknińska
Protokolant:	sekretarz sądowy A. P.,

po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. wO.

na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. B. (1), F. B. (1)

przeciwko (...) w W., S. K. (1)

o zapłatę

I. zasądza od pozwanych (...) w W. i S. K. (1) na rzecz powoda Ł. B. (1) kwotę 75.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31.05.2025 r. do dnia zapłaty,

z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia w tym zakresie drugiego,

II. zasądza od pozwanego (...) w W. na rzecz powoda Ł. B. (2) ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 75.000 zł od dnia 24.04.2024 r. do dnia 30.05.2025 r. ,

III.w pozostałym zakresie oddala powództwo Ł. B. (1),

IV. zasądza od pozwanych (...) w W. i S. K. (1) na rzecz powoda F. B. (1) kwotę 75.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31.05.2025 r. do dnia zapłaty,

z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia w tym zakresie drugiego,

V. zasądza od pozwanego (...) w W. na rzecz powoda F. B. (2) ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 75.000 zł od dnia 24.04.2024 r. do dnia 30.05.2025 r.,

VI. w pozostałym zakresie oddala powództwo F. B. (1),

VII. zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powoda Ł. B. (1) kwotę 1.086,80 zł tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

VIII. zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powoda F. B. (1) kwotę 1.086,80 zł tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

IX.nie obciąża powodów kosztami sądowymi,

X. nakazuje ściągnąć solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w O. kwotę 7.500 zł tytułem kosztów sądowych.

sędzia Ewa Oknińska

-Sygn. akt I C 236/25

UZASADNIENIE

Powodowie Ł. B. (1) i F. B. (1) wnieśli pozew przeciwko (...) z siedzibą w W. oraz S. K. (1) o:

1. zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda Ł. B. (1) kwoty 125.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres:

- od pozwanego (...) od dnia 5 lutego 2022 r. do dnia zapłaty,

- od pozwanego S. K. (1) od dnia następnego po dniu doręczenia pozwu do dnia zapłaty,

z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego,

2. zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda F. B. (1) kwoty 125.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres:

- od pozwanego (...) od dnia 3 lutego 2022 r. do dnia zapłaty,

- od pozwanego S. K. (1) od dnia następnego po dniu doręczenia pozwu do dnia zapłaty,

z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego,

3. zasądzenie od pozwanego na rzecz każdego z powodów kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że w dniu 3 sierpnia 2019 r. w wyniku wypadku komunikacyjnego zginął w wieku 17 lat brat powodów M. B. (1). Sprawca wypadku S. K. (1) został skazany prawomocnym wyrokiem za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w wyniku którego śmierć poniósł M. B. (1). S. K. (1) w dacie zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej pojazdu w (...)/S z siedzibą D.. Powodowie zgłosili szkodę i wystąpili o zapłatę zadośćuczynienia do ubezpieczyciela sprawcy. Działający w imieniu (...)/S z siedzibą w D. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego uznał roszczenie powodów co do zasady i wypłacił im tytułem zadośćuczynienia kwoty po 15.000 zł. W związku z upadłością (...)/S z siedzibą w D. odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 3 sierpnia 2019 r. przejął (...) siedzibą w W.. (...) z siedzibą w W. na skutek odwołań powodów od decyzji o wysokości zadośćuczynienia ustalił ostateczną wysokość zadośćuczynienia na kwotę 25.000 zł na rzecz każdego z powodów.

W ocenie powodów przyznane przez pozwanego zadośćuczynienie nie uwzględnia rozmiaru wyrządzonej krzywdy. Powodów łączyła silna więź emocjonalna ze zmarłym bratem M. B. (1). Śmierć brata wywołała u nich wstrząs psychiczny i cierpienie, poczucie pustki i osamotnienia. (pozew k. 4-9v)

W odpowiedzi na pozew, pozwany (...) wniósł o oddalenie powództwa w całości, oddalenie roszczenia o zasądzenie odsetek od dnia wcześniejszego niż dzień wyrokowania w sprawie. Nadto wniósł o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że nie jest ubezpieczycielem, w terminie 30 od dnia przekazania akt szkody Fundusz jest zobowiązany na podstawie ustawy wypłacić jedynie kwoty bezsporne, w których zarówno odpowiedzialność nie budzi zastrzeżeń jak również wysokość świadczenia została ustalona w sposób prawem przewidziany. W ocenie pozwanego jego obowiązek ma charakter pomocniczy, uzupełniający w stosunku do systemu ubezpieczeń obowiązkowych. Wskazał, że w całości kwestionuje żądanie powodów o dopłatę zadośćuczynienia, jako przede wszystkim nienależną, niewykazaną i wygórowaną. Pozwany w zakresie zadośćuczynienia zakwestionował, iż pomiędzy powodami a poszkodowanym istniała szczególna więź. Ponadto, że powodów z poszkodowanym łączyła szczególna wieź emocjonalna, gdyż powodowie tego nie wykazali w sposób obiektywny. W ocenie pozwanego brak jest dowodów na to, że życie powodów uległo diametralnej zmianie po śmierci poszkodowanego. Pozwany zakwestionował, że wieź i krzywda są objęte domniemaniem, ponieważ należy to wskazać obiektywnymi dowodami. Dodatkowo zakwestionował, że emocje u powodów po śmierci poszkodowanego miały charakter patologiczny i ponadnormatywny, ponieważ powodowie tego nie wykazali. Zakwestionował również, że kultywowanie pamięci i wspominanie zmarłego stanowi krzywdę powodów oraz, że powodowie po śmierci poszkodowanego doznali wstrząsu psychicznego. (odpowiedź na pozew (...) k. 95-99)

W odpowiedzi na pozew S. K. (1) wniósł o oddalenie w całości powództwa Ł. B. (1) i F. B. (1) w stosunku do pozwanego S. K. (1) oraz zasądzenie od powodów solidarnie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, iż kwestionuje swą odpowiedzialność finansową, ponieważ pojazd którym kierował posiadał obowiązkowe ubezpieczenie OC z ubezpieczycielem (...)/S a zatem to na ubezpieczycielu ciążył obowiązek zapłaty na rzecz poszkodowanych. Ponadto w ocenie pozwanego powodowie nie przyjmują do wiadomości, że w trakcie postępowania karnego pozwany przyznał się do winy, wyraził żal i przeprosił. Ponadto wskazał, że nie kwestionuje straty powodów spowodowanej śmiercią brata a jedynie kwestionuje podstawę swojej odpowiedzialności, której nie powinien ponosić. (odpowiedź na pozew S. K. (1) k. 106-110)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 3 sierpnia 2019 r. w rejonie miejscowości L. na drodze publicznej krajowej o numerze K53 relacji P. - S., gm. P., woj. (...)- (...), S. K. (1) jako kierowca pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że jadąc w kierunku miejscowości S., na łuku drogi w prawo nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze, rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi i zapewniającej panowanie nad kierowanym przez siebie pojazdem, na skutek czego stracił panowanie nad nim i po pokonaniu łuku drogi doprowadził do „ustawienia się" pojazdu w poprzek drogi, tj. w sytuacji gdy przód pojazdu był skręcony w prawo względem kierunku jazdy, a tył przemieścił się na lewy pas, przekraczając znak poziomy P-4 „linia podwójna ciągła", na skutek czego zderzył się prawidłowo jadącym na przeciwległym pasie ruchu w kierunku miejscowości P. samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...), którym kierował Z. B., doprowadzając do dachowania samochodu F. (...) o nr rej. (...) i rozerwania karoserii samochodu O. (...) o nr rej. (...), w wyniku czego śmierć na miejscu na skutek doznanych obrażeń ciała w postaci: ran tłuczonych, licznych otarć naskórka na głowie, drobnych ran śluzówki wargi górnej, złamania korony jednego i wybicia drugiego zęba szczęki, przerwania błony szczytowo-potylicznej ze złamaniem lewego kłykcia potylicznego, przerwania rdzenia kręgowego, masywnego krwotoku do przestrzeni podpajęczynówkowej i do komór mózgu, otarcia naskórka na tułowiu, złamania lewej łopatki i jednego lewego żebra, pęknięcia wątroby i pęknięcia śledziony, krwiaka jamy otrzewnej, otarć naskórka na kończynach, zasinień na lewym podudziu, zwichnięcia lewego stawu łokciowego, otwartego złamania trzonów obu kości lewego przedramienia, zwichnięcia lewego nadgarstka, poniósł siedzący na tylnej kanapie samochodu O. (...) M. B. (1).

Sąd Rejonowy w Szczytnie wyrokiem z dnia 4 stycznia 2021 r. w sprawie (...) uznał S. K. (1) winnego zarzuconego mu czynu i skazał go na podstawie art. 177 § 2 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, na podstawie art. 43 § 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów Starostwu Powiatowemu w S., na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. B. i M. B. (2) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę kwoty po 10.000 zł na rzecz każdego z nich. Sąd Okręgowy w O. w sprawie (...) wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2021 r. zmienił zaskarżony wyrok w pkt. IV w ten sposób, że zasądzoną na rzecz oskarżycielki posiłkowej D. B. kwotę 10.000 zł uznał za częściowe zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

( dowód z dokumentów z akt sprawy karnej (...) : wyrok SR w Szczytnie (...) k. 381, uzasadnienie wyroku (...) k. 388-396, wyrok SO w O. w sprawie (...))

W chwili zdarzenia M. B. (1) miał 17 lat, powód F. B. (1) miał 15 lat, a Ł. B. (1) 20 lat. M. B. (1) mieszkał razem z powodami i rodzicami w jednym domu, a z powodem F. B. (1) zajmował wspólny pokój. Przed śmiercią M. B. (1) razem z bratem Ł. B. (1) dojeżdżał samochodem codziennie do szkoły, do której razem uczęszczali. M. B. (1) był uczniem klasy trzeciej w Branżowej Szkole I Stopnia nr (...)w Zespole Szkół w S..

Relacje między powodami a M. B. (1) były bardzo dobre. M. B. (1) był miłą, empatyczną osobą, był wsparciem dla powodów. Powód Ł. B. (1) jeździł ze zmarłym bratem na kolonie, razem jeździli na wakacje do babci. Śmierć M. B. (1) wpłynęła na codzienne życie powodów. Powodowie mocno przeżyli śmierć brata, zamknęli się w sobie i wycofali. Powodowie często wspominają M. B. (1). Powód Ł. B. (1) był na jednej wizycie u psychologa. F. B. (1) był na trzech wizytach u psychologa.

Ł. B. (1) skończył szkołę zawodową, od ok. 5 lat pracuje, pozostaje w związku z partnerką.

F. B. (3) miał problemy w szkole, ukończył szkołę zawodową bez powtarzania roku. Przez okres ok. 3 miesięcy pracował, obecnie poszukuje pracy.

Śmierć M. B. (1) miała wpływ na poczucie stabilności i bezpieczeństwa powodów. Obecnie mniej czasu członkowie rodziny spędzają razem, uroczystości rodzinne przebiegają w smutnej atmosferze. Powodowie odwiedzają grób brata. Powodowie nie pogodzili się ze śmiercią brata.

(dowód: zeznania świadków: D. B. – k. 138 v. – 139, M. B. (2) – k. 139, P. J. – k. 139 v., D. G. – k. 139 v. – 140, N. G. – k. 140, Z. K. - k. 140- 140 v., przesłuchanie powoda Ł. B. (1) -k. 140 v. – 141, przesłuchanie powoda F. B. (1) – k. 141 – 141 v., zeznania pozwanego – k. 141 v., świadectwo szkolne – k. 31)

W pismach z dnia 30 marca 2021 r. (...) Sp. z o.o. działając w imieniu i na rzecz (...)/S, po postępowaniu likwidacyjnym uznał za zasadne przyznanie powodom świadczenia tytułem zadośćuczynienia w wysokości po 15.000,00 zł.

(dowód: pisma z dnia 30 marca 2021 r. k.15-16.)

W piśmie z dnia 1 września 2021 r. (...) poinformował, że w dniu 7 czerwca 2021 r. (...) Sąd (...) ogłosił upadłość następcy prawnego (...) (...), tj. G. F. (...) w dobrowolnej upadłości. Poinformował, że zgodnie z art. 111. ust. 1. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...), reklam w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, Fundusz przejmuje od syndyka upadłości akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym to świadczenia z umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia. Zatem roszczenie powinno zostać skierowane do (...).

(dowód: pismo rzecznika finansowego k. 17)

W pismach z dnia 8.10.2021 r. (...) poinformował, że zostają wypłacone świadczenia zgodnie z decyzją z dnia 30.03.2021 r. wydaną przez (...) Sp. z o.o. działając w imieniu (...)/S.

(dowód: pisma (...) z dnia 8.10.2021 r. – k. 18,19)

W pismach z dnia 17.12.2021 r. (...) podwyższył kwotę zadośćuczynienia do kwot po 20.000 zł i poinformował, że wypłacił powodom dopłatę w wysokości po 5.000 zł.

(dowód: pisma (...) z dnia 17.12.2021 r. k. 20-21)

Pismami z dnia 25.07.2022 r. (...) poinformował powodów, że po ponownym zapoznaniu się z aktami szkody nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska co do wysokości zadośćuczynienia po śmierci osoby bliskiej.

(dowód: pisma (...) z dnia 25.07.2022 r. k. 22-23)

Pozwany (...) w pismach z dnia 31.03.2023 r. poinformował, że dokonał ponownej analizy akt przedmiotowej sprawy i ostatecznie ustalił, iż adekwatna do rozmiaru cierpienia, bólu oraz krzywdy z związku ze stratą najbliższej osoby jest kwota po 25.000,00 zł na rzecz każdego z powodów. Łącznie wypłacono zadośćuczynienie na rzecz każdego z powodów po 25.000 zł.

(dowód: pisma (...) z dnia 31.03.2023 r. k. 24-25, pismo (...) z dnia 14 maja 2024 r. – k. 29 v. -30)

Pismami z dnia 11 kwietnia 2024 r. powodowie Ł. B. (1) i F. B. (1) wezwali (...) do zapłaty i uznania roszczenia w pozostałej, nieuznanej dotychczas kwocie w wysokości po 130.000 zł. Wskazali, że kwota wcześniej wypłacona nie rekompensuje należnego świadczenia z tytułu zadośćuczynienia po śmierci osoby najbliższej.

(dowód: wezwania do zapłaty z dnia 11.04.2024 r. k. 26-27)

(...) w pismach z dnia 14.05.2024 r. poinformował, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska co do wysokości zadośćuczynienia po śmierci osoby bliskiej.

(dowód: pisma (...) z dnia 14.05.2024 r. k. 28-30)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonego stanu faktycznego, powództwa zasługiwały na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powodowie dochodzili tytułem zadośćuczynienia kwot po 125.000 zł na rzecz każdego z nich. W toku postępowania likwidacyjnego wypłacono powodom kwoty po 25.000 zł świadczenia.

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez powodów, których wiarygodności nie zaprzeczyła żadna ze stron, jak również na podstawie zeznań świadków i powodów. Świadkowie D. B., M. B. (2), P. J., D. G., N. G., Z. K. przedstawili relacje łączące powoda ze zmarłym M. B. (1), rozmiar i charakter cierpień powodów wynikłych wskutek jego śmierci. Za wiarygodne uznano zeznania strony powodowej, albowiem znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Odnosząc się do zeznań pozwanego S. K. (1) wskazać należy, że dotyczyły jego sytuacji majątkowej i osobistej.

Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominął wniosek dowodowy powodów o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii, ponieważ w świetle zeznań świadków i strony powodowej okoliczności, na których potwierdzenie miał zostać dopuszczony dowód zostały już udowodnione zgodnie z twierdzeniem powodów. Wskazać bowiem należy, że utrata bliskiej osoby zawsze w psychice człowieka pozostawia bolesny ślad, co już samo w sobie przesądza o odczuwaniu krzywdy w wyniku nagłej, nieoczekiwanej śmierci kochanej osoby.

Zgodnie z art. 436 § 1 w zw. z 435 § 1 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch pojazdu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Sprawca szkody i ubezpieczyciel odpowiadają z różnych tytułów i nie ma między nimi węzła solidarności. Jest to przykład odpowiedzialności in solidum. Wbrew twierdzeniom pozwanego S. K. (1) możliwe jest pozwanie zarówno bezpośredniego sprawcy szkody, ubezpieczyciela, jak i obu podmiotów równocześnie. Z uwagi na ogłoszenie upadłości ubezpieczyciela, zgodnie z art. 111 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) Fundusz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym do odszkodowania świadczenia z umów ubezpieczeń obowiązkowych OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia.

W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność za zdarzenie. S. K. (2) został skazany prawomocnym wyrokiem za spowodowanie wypadku komunikacyjnego, w którym śmierć poniósł M. B. (1).

W dalszej kolejności należało rozważyć wysokość należnego powodom zadośćuczynienia w związku ze śmiercią ich brata. Podstawą prawną żądania powodów stanowi art. 446 § 4 k.c., zgodnie z którym sąd także może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Zadośćuczynienie uregulowane w art. 446 § 4 k.c. obejmuje rekompensatę krzywdy moralnej, a więc krzywdy pozostającej w sferze wewnętrznych przeżyć danej osoby. Utrata osoby najbliższej z reguły pociąga za sobą utratę więzi rodzinnej i okoliczność ta stanowi jedno z kryteriów ustalania rozmiaru krzywdy podlegającej kompensacie. Ustawodawca wprowadzając w art. 446 § 4 k.c. klauzulę „odpowiedniej sumy”, pozostawił składowi orzekającemu swobodę co do wysokości zasądzanej kwoty. Swoboda ta nie oznacza jednak dowolności. Zarówno przyznanie odpowiedniej sumy tytułem kompensacji krzywdy, jak i jej odmowa, muszą być osadzone w stanie faktycznym sprawy. Pomimo niemożności precyzyjnego ustalenia wysokości uszczerbku, rozstrzygnięcie w tym zakresie należy opierać na kryteriach zobiektywizowanych, a nie można mieć na względzie jedynie subiektywnych odczuć poszkodowanego.

W judykaturze przyjmuje się, że na rozmiar krzywdy mają wpływ przede wszystkim: wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci, rodzaj i intensywność więzi łączącej poszkodowanego ze zmarłym, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, stopień, w jakim poszkodowany będzie umiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność do jej zaakceptowania, wiek poszkodowanego (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 10 maja 2013 r., w sprawie (...)). Podobnie wskazywał również Sąd Najwyższy, m.in. w wyroku z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt (...) stwierdzając, że na rozmiar krzywdy mają wpływ przede wszystkim: wstrząs psychiczny i cierpienia moralne, wywołane śmiercią osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki po śmierci, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, stopień, w jakim pokrzywdzony będzie umiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i zdolność do jej zaakceptowania, wiek zarówno zmarłego, jak i poszkodowanego.

Utrata bliskiej osoby zawsze w psychice człowieka pozostawia bolesny ślad, tym bardziej, że powodowie w wyniku zdarzenia utracili jedną z najbliższych im osób. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków oraz zeznania powoda. Zeznania wymienionych osób odnosiły się do więzi, jaka łączyła powodów ze zmarłym bratem, wzajemnych relacji oraz rozmiaru i charakteru cierpień powodów wynikłych wskutek śmierci brata. W toku postępowania nie ujawniono żadnych okoliczności, które pozbawiałyby wiarygodności zeznań świadków, tak w zakresie, w jakim świadkowie potwierdzali prawidłowość i bliskość relacji powodów z bratem, jak również wystąpienie krzywdy wywołanej utratą tak bliskiej osoby.

Powodów ze zmarłym bratem łączyła bardzo bliska relacja, mając na uwadze wiek rodzeństwa, zażyłe kontakty między nimi oraz wspólne zamieszkiwanie. W dniu 3 sierpnia 2019 r. powodowie na zawsze utracili możliwość spędzania czasu z bratem, liczenia na jego wparcie, pomoc. Żadne ważne wydarzenie i spotkanie rodzinne, już nigdy nie będzie takie samo, w życiu braci zawsze pozostanie żal i pustka. Powodowie nadal doświadczają silnej tęsknoty za bratem, poczucia smutku, żalu.

Sąd nie miał wątpliwości, że powodowie na skutek śmierci brata doznali szczególnie dotkliwą krzywdę. Śmierć brata w okolicznościach nagłych, nieprzewidywalnych, w okresie, gdy rodzeństwo zamieszkiwało wspólnie, stanowi ogromną traumę.

Mając na uwadze wszystkie okoliczności wskazane powyżej, Sąd doszedł do przekonania, że w pełni adekwatną kwotą z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę doznaną przez powodów są kwoty po 100.000 zł.

Sąd miał na uwadze, że przyznano powodom kwoty po 25.000 zł, w związku z powyższym zasądził na ich rzecz kwoty po 75.000 zł.

Sąd orzekł w oparciu o art. 481 k..c i art. 109 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych o obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie.

Powodowie zgłosili w postępowaniu likwidacyjnym żądanie zadośćuczynienia. W wezwaniu do zapłaty z dnia 11.04.2024 r. powodowie wskazali żądaną kwotę zadośćuczynienia. Wezwanie do zapłaty zostało doręczone pozwanemu (...) w dniu 16 kwietnia 2024 r. W powyższym piśmie roszczenie zostało dostatecznie sprecyzowane, ponadto pozwany już wcześniej co do zasady uznał swoją odpowiedzialność, a zatem dysponował odpowiednim czasem, aby spełnić świadczenie. Dlatego odsetki co do pozwanego (...) zasądzono od dnia 24.04.2024 r., tj. po upływie 7 dni od otrzymania wezwania.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od pozwanego S. K. (1) orzeczono od dnia 31 maja 2025 r. , tj. po upływie terminu 7 dni od dnia doręczenia pozwu (pozew został doręczony w dni 23.05.2025 r.). Termin 7 dni był odpowiedni, aby pozwany spełnił świadczenie.

Należności główne wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31 maja 2025 r. zasądzono z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalania drugiego, ponieważ jak już zostało wcześniej pozwani odpowiadają względem powodów na zasadzie in solidum.

W pozostałym zakresie powództwa powodów, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, zostały oddalone.

Z tych przyczyn na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w pkt I - VI wyroku.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z normą przepisu art. 100 k.p.c. zd. pierwsze, stosunkowo rozdzielając je między stronami.

Do kosztów poniesionych przez każdego z powodów Sąd zaliczył koszty zastępstwa procesowego – po 5.400 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie po 17 zł (łącznie koszty procesu poniesione przez każdego z powodów wyniosły po 5.417 zł). Każdy z powodów wygrał proces w 60 % i należne im koszty wynoszą po 3.250,20 zł (60 % z 5.417 zł Każdy z pozwanych poniósł koszty procesu w stosunku do:

- powoda F. B. (1) w wysokości po 5.408,50 zł, w tym kwotę 5.400 zł z tytułu zastępstwa procesowego i 8,50 zł tytułem połowy opłaty skarbowej,

- powoda Ł. B. (1) w wysokości po 5.408,50 zł, w tym kwotę 5.400 zł z tytułu zastępstwa procesowego i 8,50 zł tytułem połowy opłaty skarbowej,

Pozwani wygrali proces w stosunku do każdego z powodów w 40 %, więc należne im koszty od każdego z powodów wynoszą po 2.163,40 zł (40 % z 5.408,50 zł).

Poniesione przez każdego z powodów koszty przewyższają obciążający ich udział, zatem zasądzeniu na rzecz każdego z nich podlegała różnica tj. kwoty po 1.086,80 zł (3.250,20 zł – 2.163,40 zł).

Z tych przyczyn Sąd w pkt VII i VIII zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz każdego z powodów kwotę po 1.086,80 zł tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na podstawie art. 105 § 2 k.p.c. Sąd nałożył na pozwanych obowiązek solidarnego zwrotu kosztów procesu na rzecz powodów.

W pkt X wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu kosztów sądowych w oparciu o art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c.

Nieuiszczone koszty sądowe wyniosły 12.500 zł (6.250 zł x 2) tytułem opłat sądowych od pozwu, od uiszczenia których zwolnieni byli powodowie. Pozwani przegrali sprawę w 60 % w stosunku do każdego z powodów i zobowiązani są solidarnie uiścić na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 7.500 zł [60 % z (6.250 zł x2)].

W pkt IX wyroku Sąd nie obciążył powodów kosztami sądowymi na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 102 k.p.c., mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy.

sędzia Ewa Oknińska