Wyrok z 20 lutego 2025, sygn. VII U 190/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2025 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia (del.) Zofia Pawelczyk-Bik
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2025 r. w Warszawie
sprawy R. Ż.
przeciwko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołania R. Ż.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 21 października 2021 r. znak (...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 sierpnia 2021r. na stałe.
Sygn. akt VII U 190/22
UZASADNIENIE
R. Ż. w dniu 5 stycznia 2022 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. z dnia 21 października 2021 r. znak (...) i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (odwołanie - k. 3-4v. a.s.).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że komisja lekarska ZUS, orzeczeniem z dnia 21 października 2021 r. uznała, że R. Ż. nie jest niezdolny do pracy. Orzeczenie to stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie, k. 7 a.s.).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. Ż., urodzony w dniu (...), jest z zawodu brukarzem. W okresie od dnia 2 listopada 1983 r. do dnia 15 maja 1984 r. ubezpieczony był zatrudniony w Zakładzie Produkcji (...) z siedzibą w W. na stanowisku palacza. Następnie w okresie od dnia 26 października 1984 r. do dnia 8 października 1986 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową, a w okresie od dnia 5 lipca 1989 r. do dnia 30 czerwca 1990 r. pracował w Przedsiębiorstwie (...) w W. na stanowisku brukarza. Na analogicznym stanowisku pracy ubezpieczony był zatrudniony w okresie od dnia 20 maja 1991 r. do dnia 13 listopada 1995 r. w firmie (...) B. B. w W.. W okresie od dnia 16 sierpnia 1990 r. do dnia 30 października 1990 r. ubezpieczony był zatrudniony jako dekarz w firmie budowlano-remontowej (...) w W.. Od dnia 1 lipca 1997 r. ubezpieczony prowadzi własną działalność gospodarczą pod nazwą (...) Zakład (...) z siedzibą w K.. W dniu 22 lutego 1994 r. R. Ż. w wypadku, doznał wielomiejscowego złamania stawu skokowego lewego. Przebył zabieg repozycji stopy lewej, po którym poruszał się z dwoma kulami. Następnie był leczony w (...) z powodu pourazowej artrozy lewego stawu skokowego. Po przebytym złamaniu stawu skokowego lewego, u R. Ż. występują znaczne dysfunkcje tego stawu (akta rentowe, opinia biegłego ortopedy traumatologa M. G. - k. 24-26 a.s., opinia biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S. - k. 103-107-26 a.s.).
Odwołujący, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt VII U 374/19, miał przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 sierpnia 2018 r. do 31 lipca 2021 r. ( bezsporne).
W dniu 23 czerwca 2021 r. R. Ż. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania lekarz orzecznik ZUS, orzeczeniem z 12 sierpnia 2023 r., ustalił że badany nie jest niezdolny do pracy. Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego komisja lekarska ZUS, orzeczeniem z dnia 20 września 2021 r. ustaliła, że R. Ż. nie jest niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. odmówił R. Ż. prawa do renty z tytuł niezdolności do pracy (nienumerowane karty akt rentowych).
Od ww. decyzji organu rentowego, ubezpieczony R. Ż. złożył odwołanie, inicjując tym samym niniejsze postępowanie (odwołanie - k. 3-4v. a.s.).
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2022 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty chirurga ortopedy, celem ustalenia czy strona odwołująca się w dniu wydania zaskarżonej decyzji była zdolna czy też całkowicie niezdolna do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności po przekwalifikowaniu się, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy strona odwołująca się jest zdolna czy też częściowo niezdolna do pracy tj. utrata w znacznym stopniu niezdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres, jeżeli nastąpiła zmiana stanu zdrowia strony ubezpieczonej (poprawa lub pogorszenie) to na czym ona polegała (postanowienie z dnia 25 lutego 2022 r., k. 10 a.s.).
W opinii z dnia 3 kwietnia 2022 r. biegły sądowy ortopeda traumatolog M. G. po przeprowadzeniu badania lekarskiego oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, rozpoznał u R. Ż. pourazowe zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowego lewego oraz zwyrodnienie biodra lewego. Biegły stwierdził, że odwołujący jest nadal częściowo niezdolny do pracy trwale. W ocenie biegłego powodem niezdolności do pracy jest pourazowa dysfunkcja stawu skokowego lewego i zwyrodnieniowa dysfunkcja stawu biodrowego lewego. Następnie wskazał, że odwołujący, który wykonywał pracę brukarza, a więc pracę fizyczną ciężką, wymagającą pozycji wymuszonej oraz chodzenia i dźwigania, nie może wykonywać prac fizycznych ciężkich i takich, które wymagają chodzenia, noszenia, dźwigania i pozycji wymuszonej. Biegły ocenił, że w sensie medycznym R. Ż. nie rokuje poprawy stanu zdrowia (opinia biegłego ortopedy traumatologa M. G. - k. 24-26 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. złożył zastrzeżenia do opinii biegłego M. G., wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego ortopedy ( pismo z 24 czerwca 2022 r. – k. 35 a.s.).
W opinii uzupełniającej z dnia 15 sierpnia 2022 r. biegły sądowy ortopeda traumatolog M. G. w odpowiedzi na pismo organu rentowego, podtrzymał swoje wnioski z opinii głównej i wskazał, że ocena zdolności bądź niezdolności do pracy nie może polegać wyłącznie na tym czy osoba odwołująca pracuje czy nie pracuje. Biegły zaznaczył, że odwołujący, który jest częściowo niezdolny do pracy, może wykonywać pracę, gdyż utracił w znacznym stopniu możliwość wykonywania pracy zgodnej z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, ale nie całkowicie. W ocenie biegłego odwołujący z powodu pourazowej artrozy lewego stawu skokowego jest częściowo niezdolny do pracy jako brukarz. Następstwami przebytego urazu i pourazowej artrozy lewego stawu skokowego jest nie tylko znaczne ograniczenie ruchów – praktyczne zesztywnienie, ale także zaniki mięśniowe i osłabienie siły mięśniowej. Biegły podkreślił, że chód odwołującego jest samodzielny, ale utykający (opinia uzupełniająca biegłego ortopedy traumatologa M. G. - k. 40 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. złożył zastrzeżenia do opinii biegłego M. G. z dnia 15 sierpnia 2022 r., wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego ortopedy ( pismo z 1 września 2022 r. – k. 49 a.s.).
W opinii uzupełniającej z dnia 9 grudnia 2022 r. biegły sądowy ortopeda traumatolog M. G. w odpowiedzi na pismo organu rentowego, podtrzymał swoje wnioski z wcześniejszych opinii i wskazał, że niezrozumiały jest dla niego powód z jakiego organ rentowy uważa, że niesprawność lewej kończyny dolnej u odwołującego jest niedużego stopnia. Biegły podkreślił, że ta niesprawność wynika ze znacznego ograniczenia ruchów i zaników mięśniowych, osłabienia mięśni i ma znaczny stopień. Biegły stwierdził, że sytuacja odwołującego od czasu, kiedy korzystał ze świadczeń rentowych nie poprawiła się (opinia uzupełniająca biegłego ortopedy traumatologa M. G. - k. 64 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. złożył zastrzeżenia do opinii biegłego M. G. z dnia 9 grudnia 2022 r., wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy ( pismo z 10 stycznia 2023 r. – k. 72 a.s.).
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy, celem wykazania faktu czy strona odwołująca się w dniu wydania zaskarżonej decyzji była zdolna czy też całkowicie niezdolna do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności po przekwalifikowaniu się, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy strona odwołująca się jest zdolna czy też częściowo niezdolna do pracy tj. utrata w znacznym stopniu niezdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres, jeżeli nastąpiła zmiana stanu zdrowia strony ubezpieczonej (poprawa lub pogorszenie) to na czym ona polegała (postanowienie z dnia 9 lutego 2023 r., k. 79 a.s.).
W opinii biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S., która przeprowadziła badanie lekarskie oraz dokonała analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, schorzenia i stopień ich zaawansowania spowodowały u R. Ż. częściową niezdolność do pracy zgodnej z poziomem kwalifikacji jako kontynuacja od sierpnia 2021 roku na stałe. Biegła rozpoznała u odwołującego się pourazowe zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowego lewego, zwyrodnienie biodra lewego, nadciśnienie tętnicze i niedosłuch obustronny do dalszej obserwacji (opinia biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S. - k. 103-107-26 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. złożył zastrzeżenia do opinii biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S., wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy ( pismo z 4 października 2023 r. – k. 119 a.s.).
W opinii uzupełniającej biegła sądowa z dziedziny medycyny pracy D. S., po przeprowadzeniu ponownej analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej opiniowanego oraz po zapoznaniu się z pismem organu rentowego z dnia 4 października 2023 r., wskazała że w całości podtrzymuje swoją opinię zasadniczą z dnia 16 maja 2023 roku oraz odniosła się do zarzutów przedstawionych przez organ rentowy w ww. piśmie (opinia uzupełniająca biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S. - k. 137-140 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. złożył zastrzeżenia do uzupełniającej opinii biegłej sądowej z dziedziny medycyny pracy D. S., wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy ( pismo z 19 lutego 2024 r. – k. 152 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń.
Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły przede wszystkim opinie biegłych sądowych: ortopedy - M. G. i medycyny pracy - D. S.. Opinie zostały poprzedzone analizą dokumentacji medycznej oraz badaniami przedmiotowymi, zawierają dokładną ocenę stanu zdrowia w kontekście występujących u ubezpieczonego schorzeń. Ponadto biegli sformułowali wnioski w opiniach w sposób zrozumiały, jednoznaczny, a przy tym należycie je uzasadnili. Prezentowane przez biegłych wnioski dotyczące istnienia u ubezpieczonego trwałej częściowej niezdolności do pracy oraz czasu, kiedy powstało naruszenie sprawności organizmu taką niezdolność do pracy powodujące, mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały wyczerpująco uzasadnione. Sąd uznał, że biorąc pod uwagę wszystkie opinie nie można mieć wątpliwości co do istnienia częściowej niezdolności do pracy, a także co do trwałości tego stanu. Sąd przyjął zatem opinie główne oraz uzupełniające biegłych sądowych jako podstawę dokonanych ustaleń faktycznych oceniając, że brak jest podstaw do ich negowania.
Organ rentowy w toku postępowania zgłaszał zarzuty do ww. opinii. W ocenie Sądu podniesione zarzuty nie były jednak uzasadnione. Opinie złożone przez biegłych dokładnie diagnozują stan zdrowia odwołującego oraz korelują z dokumentacją medyczną przedstawioną w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu zarzuty organu rentowego nie utrzymały się w konfrontacji z wnioskami i argumentacją zaprezentowaną przez biegłych. Sąd doszedł do przekonania, że organ rentowy nie wykazał dostatecznie, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego możliwa była inna ocena stanu zdrowia odwołującego, aniżeli na podstawie opinii sporządzonych przez biegłych sądowych powołanych w niniejszej sprawie.
Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów, a w szczególności art. 217 § 1 k.p.c. W konsekwencji nie można przyjąć, że sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetle art. 286 k.p.c. sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 października 2009 r, II UK 47/09, LEX nr 559955). W związku z powyższym Sąd postanowił na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominąć dowód z opinii innego biegłego sądowego lekarza ortopedy oraz medycyny pracy ( postanowienie – k. 159 a.s.).
Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie wyrok został wydany, na podstawie art. 148 1§1 k.p.c., na posiedzeniu niejawnym. Sąd uznał bowiem, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, albowiem materiał dowodowy pozwala na ustalenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności, a stanowiska stron zostały jasno sformułowane. W rozpoznawanej sprawie strony nie wnosiły o rozpoznanie sprawy na rozprawie w pierwszym piśmie procesowym, a złożone dotychczas pisma procesowe przez każdą ze stron dawały podstawę do przyjęcia, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.
Sąd zważył co następuje:
Odwołanie R. Ż. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 21 października 2021 r., znak (...), jako zasadne podlegało uwzględnieniu.
Ubezpieczony wnioskował o przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Z uwagi na stanowisko organu rentowego, który zaskarżoną decyzją odmówił przyznania prawa do tego świadczenia, spór koncentrował się wokół tego, czy R. Ż. jest osobą częściowo niezdolną do pracy, na co wskazywał w odwołaniu.
W myśl art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. z 2022 r. poz. 504) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1. jest niezdolny do pracy;
2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3. niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
W treści wskazanej wyżej regulacji zostały określone warunki konieczne do powstania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Organ rentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazywał, że ubezpieczony nie spełnił pierwszej przesłanki – nie jest niezdolny do pracy.
Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy) ( por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03). Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000 roku, sygn. akt II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 roku, sygn. akt II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” należy uwzględnić zarówno poziom kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006 roku, sygn. akt I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ( por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2009 roku, sygn. akt II UK 106/09, z dnia 8 maja 2008 roku, sygn. akt I UK 356/07, z dnia 11 stycznia 2007 roku, sygn. akt II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998 roku, sygn. akt II UKN 326/98).
Jednakże trzeba jeszcze zauważyć, że w definicji niezdolności do pracy z art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej chodzi o koniunkcję niezdolności do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu i sytuacji, w której nie ma rokowań co do odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Celowość przekwalifikowania zawodowego według art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej nie odnosi się jednak do jakiegokolwiek stanowiska pracy, ale do takiego, które uwzględnia rodzaj i charakter dotychczasowej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego. Istnieniu częściowej niezdolności do pracy nie przeczy też wykonywanie pracy zgodnej z kwalifikacjami, choć w rozmiarze odpowiadającym tej nieznacznej zdolności ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I UK 22/10).
Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego opinie sądowo-lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 roku, sygn. akt III AUa 1609/15).
Uwzględniając powyższe, dla oceny czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wymagane przepisami prawa przesłanki i czy ubezpieczony R. Ż. jest niezdolny do pracy, sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy ortopedy oraz medycyny pracy. Biegli M. G. oraz D. S. w wydanych opiniach, na podstawie dokumentacji medycznej oraz bezpośredniego badania ubezpieczonego wskazali, że R. Ż. jest częściowo niezdolny do pracy od 1 sierpnia 2021 roku na stałe. Biegli sądowi w sposób przekonujący przedstawili uzasadnienie rozpoznania oraz rzetelnie i logicznie odpowiedzieli na postawione w tezie dowodowej pytania. Wobec tego sporządzone przez nich opinie nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do dokładnego określenia stanu zdrowia ubezpieczonego.
Opinie biegłych podlegają ocenie sądu rozpoznającego sprawę, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co oznacza, że sąd ma prawo ocenić, czy zebrane w toku sprawy opinie biegłych wystarczająco wyjaśniają wymagające wiadomości specjalnych kwestie istotne przy rozstrzyganiu sprawy, czy też konieczne jest zasięgnięcie opinii innych biegłych (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 maja 2021r., I (...) 60/21, niepublikowane). Sąd ma obowiązek oceniać wartość dowodu z opinii biegłego badając czy opinia zawiera luki, jest nieprzekonująca, niekompletna, pomija lub wadliwie przedstawia istotne okoliczności, jest niejasna, nienależycie uzasadniona czy nieweryfikowalna ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2013r., I CSK 20/13, niepublikowane). Z drugiej zaś strony, właśnie z uwagi na doznającą oczywistych ograniczeń samodzielność Sądu w zakresie dokonywania ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, Sąd po uznaniu, że dana opinia biegłego wyjaśnia, kwestie istotne przy rozstrzyganiu sprawy, a wiadomości specjalnych - w sposób w sposób rzetelny, jasny i logiczny – jest związany jej treścią.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy, z której charakteru wynika okoliczność, że kluczowym dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia jest dowód z opinii biegłego, Sąd nie mógł czynić ustaleń sprzecznych z jego opinią, jeśli uznał, że jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie miały oparcia w pozostałym materiale dowodowym ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 czerwca 2016r., III AUa 284/16).
Biorąc pod uwagę opinie biegłych lekarzy ortopedy oraz medycyny pracy, sąd ocenił, że zaskarżona decyzja organu rentowego odmawiająca ubezpieczonemu prawa do renty jest błędna i nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy.
W tej sytuacji, sąd na podstawie wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 21 października 2021r., znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 sierpnia 2021 r. na stałe.