Wyrok z 5 lutego 2026, sygn. IV Ka 1075/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 1075/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt II K 207/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisu postępowania, tj. art. 387 § 1a kpk polegająca na niepouczeniu oskarżonego o treści art. 447 § 5 kpk przed wydaniem wyroku, co skutkowało brakiem możliwości weryfikacji stanowiska oskarżonego wobec ograniczeń wynikających ze wskazanego przepisu;

Obraza przepisu postępowania, tj. art. 78 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk polegająca na niewyznaczeniu oskarżonemu obrońcy z urzędu, pomimo złożenia stosownego wniosku na etapie postępowania przygotowawczego, na policji;

(zarzuty z pkt 1 oraz 4 apelacji oskarżonego)

Wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 kpk z uwagi na fakt nieporadności procesowej oskarżonego, którą to okoliczność Sąd Rejonowy winien był dostrzec z urzędu i następnie ustanowić dla podsądnego obrońcę z urzędu.

(zarzut podniesiony przez obrońcę podczas rozprawy odwoławczej)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione przez O. P. i jego obrońcę, dotyczące naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa oskarżonego do obrony, okazały się całkowicie bezpodstawne.

W pierwszej kolejności Sąd Odwoławczy wskazuje, że mimo przeprowadzenia wnikliwej oraz wszechstronnej kontroli przebiegu postępowania pierwszoinstancyjnego, Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek uchybień dających podstawy, by w oparciu o art. 439 kpk czy art. 440 kpk kwestionować wyrok Sądu I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego nie potwierdziły się zatem także zastrzeżenia obrońcy co do wystąpienia w toku postępowania przed Sądem Rejonowym konieczności zapewnienia podsądnemu udziału w postępowaniu obrońcy z urzędu. Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącym, jakoby oskarżony miał rzekomo wykazywać oznaki tzw. „nieporadności procesowej”, gdyż ani w treści wniesionej apelacji ani też w toku rozprawy apelacyjnej nie podniesiono argumentów, które przemawiałyby za trafnością powyższego stwierdzenia. Pamiętać zaś przy tym należy, że oskarżony jest osobą dorosłą, samodzielną i co do zasady (wyjąwszy skonfliktowanie z prawem) „normalnie” funkcjonującą społecznie. Na podstawie analizy treści złożonych przez niego wyjaśnień, wniesionych pism czy też celowości zainicjowanych przez niego czynności procesowych Sąd Okręgowy nie doszukał się też występowania u oskarżonego żadnych tego rodzaju deficytów w zakresie jego funkcjonowania poznawczego, które – w rozumieniu art. 79 § 1 pkt 4 kpk – mogłyby wzbudzić wątpliwość co do możliwości prowadzenia przez podsądnego obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny. Należy mieć także na uwadze, że O. P. był dotąd wielokrotnie karany sądownie, odbywał też już w przeszłości kary pozbawienia wolności. Oczywistym jest zatem, iż choćby z tego względu musi on posiadać przynajmniej podstawowe rozeznanie w zakresie przebiegu procesu karnego i uregulowań procedury karnej. Z uwagi na wyżej wymienione „doświadczenie” O. P. w tej materii wysoce wątpliwe jest także, by podczas postępowania przed Sądem w przedmiotowej sprawie odczuwał on tego rodzaju stres bądź onieśmielenie, które skutecznie powstrzymywałyby go przed zadawaniem pytań Sądowi (w przypadku wystąpienia ewentualnych niejasności co do danej instytucji prawa) bądź też zasygnalizowaniem, że nie radzi on sobie z samodzielną obroną. Jak jednak wiadomo, żadna aktywność tego rodzaju ze strony oskarżonego nie miała miejsca, co nakazuje przyjąć, iż co do zasady nie czuł się on zdezorientowany przebiegiem procesu. Założenie to wzmacnia dodatkowo fakt, że rozpoznawana sprawa nie była skomplikowana w żadnym jej aspekcie.

Uwzględniając zatem wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, iż nie istnieją żadne racjonalne podstawy do stwierdzenia, że O. P. w toku postępowania przed Sądem I Instancji jawił się jako osoba „nieporadna procesowo”. Nie było tym samym także żadnych podstaw do uznania, iż Sąd Rejonowy miał obowiązek zapewnienia oskarżonemu pomocy obrońcy z urzędu. Tym samym zarzut obrońcy, jakoby w niniejszej sprawie wystąpiła bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 10 kpk uznać należy za całkowicie chybiony.

Następnie należy wskazać, iż nie są zgodne z prawdą twierdzenia oskarżonego, jakoby nie został on w toku postępowania należycie poinformowany o możliwości złożenia wniosku o wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu oraz o konsekwencjach wydania wyroku skazującego na podstawie dobrowolnego poddania się karze przez podsądnego.

Jak bowiem wynika między innymi z oświadczeń O. P. – potwierdzonych jego własnoręcznymi podpisami – znajdujących się w treści protokołów jego przesłuchania w charakterze podejrzanego (k. 9v, 32v), „zna on prawa i obowiązki podejrzanego, został o nich pouczony przed pierwszym przesłuchaniem” oraz „otrzymał kartę pouczeń”. O tym zaś, że w toku ww. przesłuchań kwestia możliwości wnioskowania przez podsądnego o zapewnienie pomocy obrońcy z urzędu była rzeczywiście poruszana (a ww. oświadczenia nie stanowiły jedynie rutynowej, nieodzwierciedlającej rzeczywistości formułki) świadczy dobitnie fakt, iż O. P. wprost stwierdzał wówczas, że „aktualnie nie korzysta z adwokata”. Jasno świadczy to zaś o tym, iż oskarżony nie tylko wiedział, że przysługuje mu prawo do złożenia wniosku o przyznanie mu obrońcy z urzędu, ale też, że świadomie ze skorzystania z tejże możliwości rezygnuje. W przeciwnym bowiem wypadku w treści protokołu nie znalazłoby się tego rodzaju oświadczenie, lecz właśnie przedmiotowy wniosek. Nadto na rozprawie odwoławczej oskarżony sam przyznał, że na etapie postępowania sądowego nie zgłaszał potrzeby skorzystania z pomocy obrońcy z urzędu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu Okręgowego oczywistym jest, iż O. P. - wbrew jego twierdzeniom podniesionym w treści uzasadnienia apelacji – nie zostało instytucjonalnie, w sposób bezprawny, ograniczone prawo do obrony – lecz że podjęcie się przez niego samodzielnej obrony było jego własną, indywidualną, świadomą decyzją.

Aprobaty Sądu Odwoławczego nie uzyskał także podniesiony przez oskarżonego zarzut rzekomego naruszenia przez Sąd meriti art. 387 kpk.

Podczas omawiania tego zarzutu w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że z treści protokołu z rozprawy z dnia 27 maja 2025 r. przed Sądem Rejonowym w Lesznie (k. 54) jasno wynika, że oskarżony został wówczas pouczony między innymi o treści art. 387 kpk (przepis dot. dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej), jak też o treści art. 447 § 5 kpk (w którym wskazano, że podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4 kpk, związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343, art. 343a i art. 387 kpk ). Oskarżony w zasadzie ani w treści uzasadnienia apelacji ani w trakcie złożenia uzupełniających wyjaśnień na rozprawie odwoławczej się do ww. okoliczności nie odniósł, wskazując jedynie, iż pouczenie to otrzymał na pewno po ogłoszeniu wyroku. W ocenie Sądu Odwoławczego nie ma zaś żadnych podstaw by uznać, że Sąd meriti nie pouczył podsądnego o konsekwencjach dobrowolnego poddania się przez niego karze jeszcze przed zamknięciem rozprawy. Brak jest bowiem przesłanek mogących chociażby uprawdopodobnić okoliczność przeciwną, podważając treść dokumentu urzędowego, wedle którego takie pouczenia oskarżony otrzymał w trakcie uzgodnień o poddaniu się karze.

Po dokonaniu analizy wyjaśnień oskarżonego złożonych zarówno na rozprawie z dnia 27 maja 2025 r., jak też na rozprawie odwoławczej, Sąd Okręgowy nie stwierdził także, by podsądny był w jakimś stopniu przymuszony do skorzystania z instytucji z art. 387 kpk. Element dobrowolności był zatem jak najbardziej zachowany. Powyższego nie podważa w żadnym razie okoliczność, że Sąd Rejonowy jeszcze przed wydaniem wyroku oświadczył oskarżonemu, iż w przypadku nieskorzystania przezeń z instytucji dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej wymierzona mu kara nie będzie niższa niż proponowane przez prokuratora 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zaznaczyć bowiem w tym miejscu należy, że pertraktacje w zakresie orzeczenia o karze są procesowo dopuszczalne – a ww. oświadczenie miało na celu jedynie uświadomienie podsądnemu, w jakiej sytuacji procesowej się znajduje. Dodać przy tym należy, że dla każdej logicznie myślącej osoby (w tym dla O. P., który wielokrotnie brał dotychczas udział w procesie karnym jako oskarżony) powinno być jasnym, że skorzystanie przez podsądnego z instytucji dobrowolnego poddania się karze co do zasady sprawia, iż będzie on nieco łagodniej potraktowany w wyroku – a to z tej przyczyny, że zastosowanie łagodniejszej reakcji karnej jest wówczas uzasadnione faktem uproszczenia i skrócenia procesu – czyli okolicznościami, które są korzystne dla wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też, choć oskarżony oczywiście miał zarówno prawną jak i praktyczną możliwość nieskorzystania z propozycji wymiaru kary wysuniętej przez oskarżyciela publicznego, to nie powinno go w żadnym stopniu dziwić, iż wówczas realnie rzecz biorąc nie mógłby on liczyć na wymierzenie mu przez Sąd kary o niższym stopniu represyjności.

Dodać przy tym należy, że znajdujący się w protokole rozprawy z dnia 27 maja 2025 r. zapis o pouczeniu oskarżonego o treści art. 447 § 5 kpk po wydaniu wyroku świadczy tylko o tym, że podsądny ponownie otrzymał wskazówki w tym zakresie – decydujące było wszakże pierwsze pouczenie, zgodne z art. 387 § 1a kpk. Na marginesie trzeba przy tym zaznaczyć, że O. P. o treści omawianych przepisów pouczony był także na piśmie – informacje na ten temat uzyskał on bowiem wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy z dnia 27 maja 2025 r. (k. 42v.)

Podniesiony przez oskarżonego zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu 387 § 1a kpk był zatem bezzasadny. Z treści powyższego przepisu w zw. z art. 447 § 5 kpk wynika, że podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4 kpk związane z treścią zawartego porozumienia. W konsekwencji, nie podlegały rozpoznaniu przez Sąd II instancji podniesione w apelacji zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych i surowości kary – te elementy były bowiem objęte konsensusem.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadnie podniesione zarzuty nie dały podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zgodnie z wnioskiem oskarżonego. Kontrola odwoławcza nie wykazała aby w I instancji uchybiono zasadom dotyczącym gwarancji podstawowych praw procesowych oskarżonego.

Lp.

Zarzut

3.2.

Obraza przepisu postępowania, tj. art. 7 kpk, polegająca na dowolnym uznaniu przez Sąd Rejonowy wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w zakresie przyczyn prowadzenia przez niego pojazdu wbrew zakazowi, podczas gdy oskarżony wyjaśniał szczerze, a wobec złożonego wniosku o dobrowolne poddanie się karze wyjaśnianie niezgodnie z prawdą pozbawione byłoby sensu.

(zarzut z pkt 5 apelacji oskarżonego)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut rzekomego naruszenia art. 7 kpk przez Sąd Rejonowy Sąd Okręgowy uznał za bezzasadny.

Wskazać jednak należy, że okoliczności kwestionowane przez skarżącego zasadniczo nie miały żadnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Nawet gdyby bowiem Sąd meriti uznał wyjaśnienia podsądnego w zakresie przyczyn prowadzenia pojazdu mechanicznego wbrew zakazowi sądowemu w dniu 20 grudnia 2024 r. za prawdziwe – tj. że rzeczywiście chciał on pomóc ciężarnej partnerce i nie chciał się spóźnić do pracy – to okoliczności te w żaden sposób nie stanowiłyby czynników łagodzących wymiar kary. Byłoby tak dlatego, że O. P. miał wówczas liczne możliwości skorzystania z innych – rozsądnych, logicznych oraz - przede wszystkim - nieprowadzących do naruszenia przez podsądnego przepisów prawa karnego – alternatywnych zachowań. Tytułem przykładu część z nich przytoczył zresztą w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy – czyli możliwość udania się przez oskarżonego do apteki po lek pieszo po pracy, względnie wezwania taksówki.

Hipotetyczne zatem przyjęcie, że O. P. wyjaśniał na temat swoich motywów złamania zakazu prowadzenia pojazdów zgodnie z prawdą, oznaczałoby, iż jest on osobą skrajnie nieodpowiedzialną i niezważającą na ciążące na nim prawne obostrzenia. Tego rodzaju wniosek niewątpliwie nie mógłby zaś skłonić Sądu Rejonowego do ewentualnego wymierzenia podsądnemu łagodnej kary.

Niezależnie od powyższej konstatacji należy się wszakże zgodzić z Sądem I Instancji, że wyjaśnienia oskarżonego w omawianym zakresie są tak nieracjonalne, że stanowią dowód niegodny przymiotu wiarygodności. Prawdą jest bowiem, iż oskarżony nie musiał się szczególnie martwić okolicznością spóźnienia do pracy, gdyż on sam prowadził myjnię samochodową i nie miał przełożonego, który mógłby go za tego rodzaju uchybienie ewentualnie ukarać. Jest zatem wysoce wątpliwe, by ww. okoliczność stanowiła realny powód prowadzenia przez niego pojazdu mechanicznego w dniu 20 grudnia 2024 r. mimo orzeczonych sądownie dwóch aktywnych zakazów w tym zakresie.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadnie podniesiony zarzut nie dał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zgodnie z wnioskiem oskarżonego.

Lp.

Zarzut

3.3.

Obraza przepisu postępowania, tj. art. 387 § 4 kpk polegająca na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której przepis ten został uchylony z dniem 15 kwietnia 2016 r.

(zarzut z pkt 2 apelacji oskarżonego)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wskazany powyżej zarzut okazał się co prawda zasadny, jednakże ów błąd Sądu Rejonowego nie miał absolutnie żadnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Obraza przepisów procesowych może zaś stanowić podstawę zarzutu odwoławczego z art. 438 pkt 2 kpk, tylko wówczas, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia.

Omawiane uchybienie posiadało zaś wyłącznie charakter formalny i nie mogło ono rzutować w żaden sposób na sytuację procesową oskarżonego. Takowego wpływu skarżący nawet nie próbował wykazać (w treści uzasadnienia apelacji nie odnosi się on do tej kwestii), a i Sąd Odwoławczy pomimo przeprowadzenia z urzędu rozważań na ten temat nie dostrzegł go z urzędu. W badanym przypadku Sąd Rejonowy poprawnie winien, zamiast uchylonego art. 387 § 4 kpk, wskazać art. 405 § 2, 3 oraz 4 kpk. Jednak nie ulega wątpliwości, że dokumenty i protokoły wskazane przez Sąd I instancji w postanowieniu dowodowym zostały zaliczone w poczet materiału będącego bazą dowodową i mogły być wykorzystane przy czynieniu ustaleń faktycznych przez organ orzekający.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Choć zarzut formalnie był zasadny, to uchybienie Sądu Rejonowego nie miało żadnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia – dlatego też nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania zgodnie z wnioskiem oskarżonego.

Lp.

Zarzut

3.4.

Obraza przepisu postępowania, tj. art. 424 kpk, polegająca na niepełnym uzasadnieniu wyroku, powstałym prawdopodobnie na skutek usunięcia fragmentu tekstu po jego przeniesieniu do formularza.

(zarzut z pkt 3 apelacji oskarżonego)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przed merytorycznym omówieniem tego zarzutu należy wskazać, że ewentualne naruszenie przepisu art. 424 kpk przez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom z tego przepisu nie może być uznane za rażące naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść wyroku Sądu I instancji, a to z tego powodu, iż pisemne uzasadnienie wyroku jest dokumentem zawsze sporządzonym po wydaniu i ogłoszeniu wyroku, co wyklucza, aby ewentualne wadliwości takiego dokumentu mogły wywrzeć jakikolwiek wpływ na treść wydanego wcześniej wyroku. Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania dotyczących pisemnego uzasadnienia wyroku mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Następnie trzeba stwierdzić, iż omawiany zarzut został sformułowany przez oskarżonego w sposób bardzo ogólnikowy i mało precyzyjny, co utrudniało jego merytoryczne rozpoznanie. Co więcej, poproszony przez Sąd o rozwinięcie swojego stanowiska podczas rozprawy odwoławczej skarżący nie był w stanie w sposób zrozumiały wytłumaczyć, jakie dokładnie uchybienie zarzuca Sądowi I Instancji. Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy przeprowadził z urzędu własną analizę treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jednakże nie dopatrzył się żadnej okoliczności wskazującej na „niepełne uzasadnienie wyroku powstałe prawdopodobnie na skutek usunięcia fragmentu tekstu po jego przeniesieniu do formularza”, jak to określił apelujący w treści środka odwoławczego.

Wniosek

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadnie podniesiony zarzut nie dawał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zgodnie z wnioskiem oskarżonego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku za wyjątkiem jednej zmiany omówionej w sekcji 5.2.1. niniejszego uzasadnienia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji oskarżonego Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy niemalże w całości. W wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej Sąd Odwoławczy nie ujawnił również uchybień dających podstawy by w oparciu o art. 439 kpk i art. 440 kpk kwestionować wyrok Sądu I instancji.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że dodał w jego treści, iż „ na podstawie art. 4 § 1 kk stosuje się ustawę karną w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu.”

Zwięźle o powodach zmiany

Zmiana wyroku poprzez dodanie art. 4 § 1 kk była konieczna w związku z faktem, iż ustawodawca od 29 stycznia 2026 r. ustanowił za popełnienie przestępstwa z art. 244 kk dodatkowe obostrzenia dla sprawcy tego typu przestępstwa polegającego na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 42 § 3 kk, art. 43a § 3 kk, art. 44b § 1 kk). Zatem ustawa w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu była względniejsza dla podsądnego i należało dać temu wyraz w treści wyroku.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Zaskarżony wyrok uchylono w całości

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. K. kwotę 1033,20 zł (wraz z podatkiem VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu O. P. z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

4.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych postępowania odwoławczego z uwagi na jego sytuację materialną. Oskarżony nie posiada żadnego majątku, ciążą na nim zobowiązania alimentacyjne wobec małoletniego dziecka, zaś pozostałe dochody z wykonywanej pracy w deklarowanej wysokości 3.000,00 zł przeznacza na utrzymanie żony i ich niedawno narodzonego dziecka. Stwierdzić zatem należało, że obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi powstałymi na etapie apelacyjnym byłyby dla podsądnego zbyt uciążliwe, zwłaszcza że w ich skład wchodzi wydatek Skarbu Państwa z tytułu wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość rozstrzygnięcia

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana