Wyrok z 24 lutego 2026, sygn. I C 951/22
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Sygn. akt: I C 951/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2026 r.
Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
Sędzia Wojciech Wacław |
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. w O.
na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 224 § 3 kpc, w zw. z art. 326 1 kpc
sprawy z powództwa R. J.
przeciwko I. O. (2)
o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną
I na podstawie przepisów powołanych na wstępie postanawia zamknąć rozprawę;
II uznaje za bezskuteczną w stosunku do powódki R. J. umowe przenoszącą własność nieruchomości w celu wygaszenia zobowiązania w oznaczonej części, zawartą w dniu (...) roku przed Notariuszem E. U., Rep. (...) Nr (...), pomiędzy zbywcą C. O. (2) i nabywcą pozwaną I. O. (2), w części dotyczącej zbycia własności nieruchomości położonej w E., gm. E., pow. (...), woj. (...), stanowiącej działkę (...) o powierzchni 37,6455 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi (...) nr (...) i w części dotyczącej zbycia własności nieruchomości położonej w miejscowości R., gm. E., pow. (...), woj. (...), stanowiącej lokal niemieszkalny o powierzchni 88,95 m ( 2), dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi (...), jako umowę zawartą z pokrzywdzeniem powódki R. J., której przysługują wobec C. O. (2) wierzytelności zasądzone w procesie zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. V Wydział Cywilny z dnia 30 listopada 2020 roku, sygn. akt (...), w postaci kwoty 6.930.731,40 zł wraz z odsetkami za opóźnienie oraz kosztami postępowań;
III zasądza od pozwanej na rzecz powódki 74 101,- zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
.
Sygn. akt I C 951/22
UZASADNIENIE
Powódka R. J. w pozwie z dnia 22.08.2022 r. (data nadania w UP) skierowanym przeciwko I. O. (2) wniosła o uznanie za bezskuteczną w stosunku do powódki R. J. umowy przenoszącej własność nieruchomości w celu wygaszenia zobowiązania w oznaczonej części, zawartej w dniu (...) roku przed Notariuszem E. U., Rep. A Nr (...), pomiędzy zbywcą C. O. (2) i nabywcą pozwaną I. O. (2), w części dotyczącej zbycia własności nieruchomości położonej w E., gm. E., pow. (...), woj. (...), stanowiącej działkę nr (...) o powierzchni 37,6455 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę (...) nr (...) i w części dotyczącej zbycia własności nieruchomości położonej w miejscowości R., gm. E., pow. (...), woj. (...), stanowiącej lokal niemieszkalny o powierzchni 88,95 m ( 2), dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę (...) nr (...), jako umowy zawartej z pokrzywdzeniem powódki R. J., której przysługują wobec C. O. (2) wierzytelności zasądzone w procesie zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. V Wydział Cywilny z dnia 30 listopada 2020 roku, sygn. akt V ACa (...), w postaci kwoty 6.930.731,40 zł wraz z odsetkami za opóźnienie oraz kosztami postępowań.
Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa pricesowego.
W uzasadnieniu wskazała, że jest wierzycielem C. O. (2) co do kwoty 6.930.731,40 zł wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia 22 sierpnia 2006 roku i kosztami postępowań, zasądzonymi w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30 listopada 2020 roku, sygn. (...), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 roku, sygn. (...) C. O. (2) był właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w E. oraz nieruchomości lokalowej położonej w miejscowości R.. (...) C. O. (1) zbył na rzecz swojej córki I. O. (2) umową przeniesienia własności nieruchomości w celu wygaszenia zobowiązania w oznaczonej części, zawartej w dniu (...) roku przed Notariuszem E. U., Rep. (...), potem sprostowanej. Czynności te uszczupliły majątek dłużnika, uniemożliwiając zaspokojenie się powódki ze zbytych nieruchomości. W ocenie powódki ziściły się przesłanki z art. 527 § 1 i 2 k.c., z uwzględnieniem domniemania z art. 527 § 3 k.c. (pozew k. 4-6v)
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2023 r. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 w zw. z art. 139 1 k.p.c. zawiesił postępowanie. (k. 153)
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. (k. 234)
W odpowiedzi na pozew kurator dla pozwanej nieznanej z miejsca pobytu I. O. (2) wniósł o oddalenie powództwa oraz przyznanie kuratorowi wynagrodzenia wg norm przepisanych powiększonego o stawkę podatku VAT 23%. W pierwszej kolejności kurator podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Wskazał, że na dzień zawarcia umowy oraz dzień procedowania sprawy dłużnik C. O. (1) nie był niewypłacalny lub niewypłacalny w wyższym stopniu niż przed czynnością prawną. (odpowiedź na pozew k. 246-247)
Po zgłoszeniu się do procesu pozwanej, w odpowiedzi na pozew jej pełnomocnik wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że powódka w żaden sposób nie wykazała, aby przedmiotowa umowa przeniesienia własności nieruchomości została dokonana z pokrzywdzeniem powódki. W chwili zawierania umowy pozwana nie dysponowała wiedzą co do jakichkolwiek długów swojego ojca - C. O. (1) innych, niż długi alimentacyjne wobec niej samej. (odpowiedź na pozew k. 249-255v)
Postanowieniem z dnia 20 września 2024 r. Sąd zwolnił od udziału w sprawie ustanowionego dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej kuratora w osobie r.pr. W. S.. (k. 286)
W toku procesu podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. (pismo k. 413-414v; pismo k. 450-452v)
Sąd ustalił, co następuje:
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. (...), Sąd Okręgowy w W. udzielił powódce R. J. zabezpieczenia roszczenia poprzez zajęcie wierzytelności przysługującej pozwanemu C. O. (2) wobec (...) S.A. w M., zasądzonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. (...), do kwoty 8.981.000 zł. Na podstawie wniosku wierzycielki Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla (...) B. O. wszczął postępowanie zabezpieczające pod sygn. KM (...) i w dniu 27 grudnia 2007 r. przesłał do (...) S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności.
W wykonaniu zajęcia (...) S.A. w dniach 10 stycznia i 11 lutego 2008 r. przekazały na rachunek komornika łącznie kwotę 3.426.465,80 zł. Następnie pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. (...) poinformowały komornika, że wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. I CSK 500/07, Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r., i zażądały zwrotu przekazanych wcześniej kwot. Komornik pismem z dnia 7 maja 2008 r. odmówił zwrotu środków, wskazując na konieczność dochodzenia roszczeń w trybie art. 841 k.p.c. (...) zaskarżyły to stanowisko, jednak skargi zostały oddalone postanowieniami Sądu Rejonowego z dnia 11 sierpnia 2008 r. oraz Sądu Okręgowego z dnia 5 grudnia 2008 r., a następnie ponownie postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 22 października 2010 r., utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r.
(dowód: odpowiedź na skargę dłużnika k. 454-455)
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w W. ((...)) zasądził od C. O. (1) na rzecz powódki kwotę 7.480.249,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 sierpnia 2006 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części. Nadto zasądził od C. O. (1) na rzecz R. J. kwotę 107.200 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 7.200 zł tytułem zastępstwa procesowego.
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2011 r. ((...)) uzupełnił powyższy wyrok w ten sposób, że dodatkowo zasądził od C. O. (1) na rzecz R. J. kwotę 22.406,60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zabezpieczającego.
Na skutek apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 19 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt (...) oddalił apelację zasądzając od C. O. (2) na rzecz powódki kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję w sprawie z powództwa głównego i kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję w sprawie z powództwa wzajemnego.
Na skutek wniosku R. J. o nadanie klauzuli wykonalności Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt (...) postanowił nadać klauzulę wykonalności wyrokowi Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt (...) w zakresie punktu Ia i c (pierwszego podpunkt a i c), punktu IIb (drugiego podpunkt b) i punktu III (trzeciego) - orzeczonego postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt (...), uzupełniającym w/w wyrok; oddalił wniosek w pozostałym zakresie.
(dowód: wyrok SA w W. z dnia 30 listopada 2020 r. k. 32-33; wyrok SO w (...) z dnia 13 kwietnia 2011, sygn. (...) wraz z klauzulą wykonalności k. 361-362, 366-367v; wyrok SA w (...) z dnia 19 września 2012 r., sygn. (...) wraz z klauzulą wykonalności k. 363-364;)
Aktem notarialnym z dnia 15 kwietnia 2011 r., Rep. A Nr (...), sporządzonym przed notariuszem H. H. w B., Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych sprzedała C. O. (2) (reprezentowanemu przez pełnomocnika C. S.) nieruchomość gruntową niezabudowaną oznaczoną jako (...) o powierzchni 37,5313 ha, położoną w obrębie (...) E., gmina E., powiat (...), województwo (...), objętą księgą wieczystą KW nr (...), za cenę 416.050 zł, przy czym wydanie nieruchomości oraz zapłata ceny nastąpiły przed podpisaniem aktu, a na rzecz Skarbu Państwa zastrzeżono umowne prawo odkupu nieruchomości na okres 5 lat od dnia zawarcia umowy, z ujawnieniem tego prawa w księdze wieczystej.
(dowód: akt notarialny z dnia 15.04.2011 r., rep. A nr (...) k. 277-382v; akt notarialny z dnia 12.04.2011 r. rep. A nr (...) k. 383-384)
W dniu 27 września 2012 r. w kancelarii notarialnej C. O. (2) i S. S., działająca jako przedstawiciel ustawowy w imieniu I. O. (2) (pozwanej), zawarli ugodę w formie aktu notarialnego, na mocy której C. O. (1) zobowiązał się zapłacić swojej córce I. O. (2) (...).000.000,00 złotych z tytułu zaległych alimentów, w terminie do dnia 3 października 2012 r. oraz pokrywać koszty utrzymania I. O. (1) poprzez zapłatę kwoty 50.000,00 złotych, w terminie do 10 dnia każdego miesiąca. C. O. (1) oświadczył, że co do obowiązku zapłaty w/w kwot poddaje się egzekucji wprost z tego aktu na podstawie art. 777 §1 pkt 4 k.p.c.
(dowód: ugoda z dnia 27.09.2012 r. k. 257-258)
W dniu 27 września 2012 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla(...) B. O. (sygn. Km (...)) na wniosek powódki R. J. wszczął egzekucję przeciwko C. O. (1). Komornik dokonał zajęcia kwot zabezpieczonych w postępowaniu zabezpieczającym w sprawie o sygn. (...) oraz zwrócił się do Kierownika Finansowego Sądu Rejonowego dla(...) o zwrot depozytu sądowego.
W dniu 7 listopada 2012 r. na rachunek komornika przekazano z depozytu sądowego kwotę 3.409.261,82 zł pochodzącą z wpłat (...) oraz kwotę 376.197,07 zł tytułem odsetek zgromadzonych na lokacie terminowej. Komornik przeznaczył te środki na zaspokojenie wierzycielki w postępowaniu egzekucyjnym KM (...)12. Środki te pozostawały w depozycie sądowym od 2008 r., a w toku postępowania nie zapadło żadne orzeczenie zwalniające je spod zajęcia ani wyłączające je spod egzekucji, a trzeciodłużnik nie wytoczył powództwa z art. 841 k.p.c.
(dowód: odpowiedź na skargę dłużnika k. 454-455; pismo z dnia 21.05.2010 r. k. 453)
Aktem notarialnym z dnia 23 stycznia 2014 r., Rep. A nr (...), sporządzonym przed notariuszem H. H. w B., Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych sprzedał C. O. (2) (...) oznaczony nr (...) o powierzchni 88,95 m 2, usytuowany w budynku położonym w miejscowości R., wraz z udziałem wynoszącym 27/100 części w nieruchomości wspólnej oraz w (...) o powierzchni 0,0278 ha, a także nieruchomości gruntowe położone w obrębach S., Z. i B., o łącznej powierzchni 337,7890 ha, za łączną cenę 5.009.000 zł.
C. O. (2) był uprzednio dzierżawcą wskazanych nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 21 kwietnia 1997 r., wielokrotnie aneksowanej, a także wcześniej nabył od Agencji Nieruchomości Rolnych użytki rolne wraz z ośrodkiem gospodarczym o łącznej powierzchni 499,40 ha.
(dowód: akt notarialny z dnia 23.01.2014 r. rep. A nr (...) k. 385-395)
W dniu 23.02.2015 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. (...) (sygn. (...)) na wniosek I. O. (1) wszczął egzekucję z nieruchomości położonej w miejscowości E., dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...), stanowiącej własność C. O. (1).
(dowód: zawiadomienie k. 260v)
W dniu 24.03.2015 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. (...)(sygn. (...) na wniosek I. O. (1) wszczął egzekucję z nieruchomości położonej w miejscowości B., dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...), stanowiącej własność C. O. (1).
(dowód: zawiadomienie k. 260)
Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy (sygn. (...)) na skutek skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 24 września 2015 r. (sygn. (...)) uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w W. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
(dowód: wyrok SN z dnia 21 kwietnia 2017 r. k. 272)
Aktem notarialnym z dnia (...) r., Rep. A nr (...), C. O. (1) w celu wygaszenia w części zobowiązania wobec swojej córki I. O. (1) do zapłaty kwoty 4.160.841,43 zł, przeniósł na jej rzecz własność nieruchomości położonej w miejscowości E., gmina E., dla której prowadzona jest (...) oraz nieruchomości położonej w miejscowości R., gmina E., dla której prowadzona jest (...).
(dowód: akt notarialny z dnia (...) r. k. 292)
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2020 r. na skutek apelacji C. O. (1) Sąd Apelacyjny w W. (sygn. akt (...)) zmienił wyrok Sąd Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. ((...)) częściowo oddalając powództwo o zapłatę kwoty 549.518,10 zł wraz z odsetkami. Tytułem zwrotu kosztów procesu zasądził od C. O. (1) na rzecz R. J. kwotę 99.192,00 zł. W pozostałym zakresie oddalił apelację.
Wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. w zakresie pkt I a zmienionego pkt 1 tiret pierwszy wyroku Sądu Apelacyjnego w W. oraz w zakresie pkt I c wyroku Sądu Okręgowego w W. zmienionego pkt 1 tiret drugi wyroku Sądu Apelacyjnego w W. uprawomocnił się w dniu 30 listopada 2020 r.
(dowód: wyrok SA w W. z dnia 30 listopada 2020 r. k. 9; wyrok SA w (...) z dnia 30 listopada 2020 r. k. 32-33)
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy, sygn. (...) odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej C. O. (1).
(dowód: postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2022 r. k. 27; 365-365v)
Postanowieniem z dnia 14 października 2022 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy - Woli w W. Z. X. umorzył z urzędu postępowanie egzekucyjne (Km 1073/22) wszczęte na wniosek R. J. na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13.04.2011 r. ((...)), postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 02.06.2011 r. ((...)), wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30.11.2020 r. ((...)) wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.
(dowód: postanowienie z dnia 14 października 2022 r. k. 114)
Egzekucja w sprawie Km 203/23 prowadzona przeciwko C. O. (1) na wniosek powódki na podstawie: wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13.04.2011 r. ((...)), postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 02.06.2011 r. ((...)), wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30.11.2020 r. ((...)) okazała się bezskuteczna. Komornik nie ustalił innych składników majątku dłużnika. Na rachunkach bankowych ujawniono zbiegi egzekucji, zaś w zbiorach ZUS nie stwierdzono żadnych informacji o dłużniku.
(dowód: wniosek o wszczęcie egzekucji k. 422; zawiadomienie o zajęciu k. 428, 429, 430, 432; pismo Komornika Sądowego przy SR dla m.st. Warszawy w W. B. O. z dnia 10.01.2024 r. k. 271,433)
Powódka zna dłużnika C. O. (1) od końca lat siedemdziesiątych XX wieku. Dłużnik był znajomym jej zmarłego męża, przebywał u powódki i jej męża w Japonii oraz przez pewien czas zamieszkiwał u nich w W.. Powódka wraz z mężem powierzyła dłużnikowi środki finansowe z przeznaczeniem na inwestycje, w szczególności na zakup nieruchomości, z których dłużnik nie rozliczył się.
Powódka przez długi czas pozostawała w zaufaniu do dłużnika (ojca pozwanej), który zapewniał ją o przyszłym rozliczeniu inwestycji. Przez lata zapewniał powódkę, że po uregulowaniu zobowiązań wobec innych wierzycieli rozliczy się następnie również z nią. O jego nielojalnym działaniu powódka powzięła przekonanie około 2005 r.
Właśnie brak wzmiankowanego rozliczenie rozliczenia był przedmiotem opisanego wcześniej, wieloletniego postępowania toczącego się pomiędzy powódką a dłużnikiem przed Sądem Okręgowym i Apelacyjnym w W., a także przedmiotem kolejno zapadłych przed tym sądami (także Sądem Najwyższym) wyroków.
W toku tego postępowania dłużnik przez wiele lat nie stawiał się na rozprawy sądowe.
(dowód: przesłuchanie powódki k. 355v-356)
Pozwana jest współwłaścicielką w 1/2 części nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...). Drugi lokal znajdujący się w budynku przy ul. (...) w S. stanowi własność Fundacji (...).
(dowód: wydruk z księgi wieczystej (...) k. 434-438 ; wydruk z księgi wieczystej (...) k. 439-443; wydruk z księgi wieczystej (...) k. 444-448).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, przedłożonych w toku postępowania, które nie były kwestionowane przez strony.
Ustalenia faktyczne Sąd poczynił także w oparciu o dowód z przesłuchania powódki, którego wiarogodność nie budziła wątpliwości. Zeznania powódki były logiczne, stanowcze a jednocześnie wyważone, korespondowały w pełni z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z dokumentami z postępowań sądowych, egzekucyjnych oraz dokumentami dotyczącymi przeniesienia własności nieruchomości.
Sąd przy tym pominął część wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę pozwaną na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c., uznając je za spóźnione, nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy bądź zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania.
W szczególności Sąd pominął dowód z przesłuchania świadków zgłoszonych przez stronę pozwaną (pkt 9 odp. na pozew), albowiem pomimo wyznaczenia ostatecznego terminu do przeprowadzenia tych dowodów w trybie art. 242 k.p.c., świadkowie nie stawili się na rozprawę, a strona pozwana nie zapewniła ich udziału ani nie wykazała istnienia obiektywnych przeszkód uniemożliwiających przeprowadzenie tego dowodu. W konsekwencji przeprowadzenie dowodu w dalszym toku postępowania prowadziłoby wyłącznie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.
Sąd pominął również dowód z przesłuchania pozwanej, która pomimo prawidłowego wezwania nie stawiła się na rozprawę wyznaczoną jako ostateczna i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności w sposób należyty. W tej sytuacji dopuszczenie dalszego odraczania rozprawy pozostawałoby sprzeczne z zasadą koncentracji materiału procesowego oraz zasadą sprawności postępowania.
Ponadto Sąd pominął dowody z dokumentów wskazanych w pkt 7 i 8 odpowiedzi na pozew, uznając je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem okoliczności, na które zostały powołane, nie miały znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 527 k.c., a ich przeprowadzenie prowadziłoby jedynie do zbędnego przedłużenia postępowania.
Przechodząc zatem do oceny materialnoprawnej zgłoszonego żądania, w pierwszej kolejności wskazać należy na podstawę prawną dochodzonego roszczenia.
Zgodnie z art. 527 § 1 k.c., gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.
Z powyższego unormowania wynika, że wierzycielowi przysługuje skarga pauliańska wówczas, gdy łącznie spełnione są przesłanki wskazane w art. 527 k.c., tj. istnienie godnego ochrony interesu wierzyciela w postaci wierzytelności, dokonanie przez dłużnika czynności prawnej z osobą trzecią, dokonanie tej czynności z pokrzywdzeniem wierzycieli i uzyskanie przez osobę trzecią korzyści majątkowej, działanie dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli oraz wiedza osoby trzeciej o tym pokrzywdzeniu albo możliwość powzięcia takiej wiedzy przy zachowaniu należytej staranności.
Ciężar przy tym udowodnienia wskazanych przesłanek, zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., co do zasady spoczywa na wierzycielu występującym ze skargą pauliańską.
Przechodząc do oceny realizacji przesłanek wynikających z art. 527 k.c., w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że jak wynika z przedłożonej, niekwestionowanej kopii prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności - powódka dysponuje wierzytelnością wobec dłużnika C. O. (1) wskazaną w pozwie.
W tym miejscu można więc stwierdzić, że została spełniona pierwsza i podstawowa przesłanka warunkująca możliwość zaskarżenia czynności prawnej dłużnika, wynikająca z treści art. 527 § 1 k.c., tj., istnienie godnego ochrony interesu wierzyciela w postaci wierzytelności.
Nie ulega również wątpliwości, że w dniu 27 września 2012 r., dłużnik C. O. (1) zawarł ze swoją córką I. O. (1) w formie aktu notarialnego ugodę i złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji wprost z aktu notarialnego na podstawie art. 777 § 1 pkt 4 k.p.c., co do obowiązku zapłaty I. O. (1) kwoty wynoszącej 2.000.000 zł w terminie do 3 października 2012 r. oraz kwot po 50.000 zł w terminie do 10 dnia każdego miesiąca, stanowiących spłatę długu z tytułu alimentów. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza również, że ww. aktowi notarialnemu nadano klauzulę wykonalności i na podstawie uzyskanego w ten sposób tytułu wykonawczego na wniosek I. O. (1) wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne w sprawie (...) (k. 260-260v), przeciwko dłużnikowi C. O. (1). W związku z bezskutecznością w/w egzekucji, w dniu 28 sierpnia 2017 r. (jak to wskazano w umowie) „celem częściowego zwolnienia z długu i częściowego zaspokojenia należności pozwanej” dłużnik C. O. (1) zawarł z pozwaną I. O. (1), w formie aktu notarialnego umowę przeniesienia własności nieruchomości położonej w miejscowości E. ((...) oraz w miejscowości R. ((...)), opisane szczegółowo w tymże akcie.
Tu wskazania wymaga, iż przedmiotem skargi pauliańskiej mogą być czynności prawne niezależnie od tego, czy będą to czynności prawne jednostronne czy dwustronne, odpłatne czy nieodpłatne, dokonane w sposób dorozumiany lub wyraźny. Uznać zatem należy, że faktycznie istnieje dokonana przez dłużnika czynność prawna, która może być przedmiotem powództwa o jakim mowa w art. 527 § 1 k.c.
Bez znaczenia przy tym dla oceny przesłanek z art. 527 k.c. pozostaje okoliczność, że zaskarżona czynność miała formalnie charakter odpłatny i służyła zaspokojeniu wierzytelności alimentacyjnych. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że skarga pauliańska może dotyczyć również czynności odpłatnych, w tym spełnienia świadczenia na rzecz jednego z wierzycieli, jeżeli skutkiem tej czynności jest pokrzywdzenie innych wierzycieli (por. wyrok SN z dnia 28.11.2001 r., IV CKN 525/00; wyrok SN z dnia 13.10.2010 r., I CSK 594/09).
Odnosząc się z kolei do kwestii istnienia kolejnej przesłanki ochrony wierzyciela z tytułu skargi pauliańskiej, tj. pokrzywdzenia wierzyciela, a ściślej dokonania czynności z pokrzywdzeniem wierzyciela, tu zauważyć należy, iż nie są odosobnione sytuacje, kiedy osoby należące do kręgu osób zobowiązanych w pierwszej kolejności do alimentacji swych zstępnych, właśnie ze względu na przyjętą w art. 1025 k.p.c. kolejność zaspokajania wierzyciela z kwoty uzyskanej z egzekucji, w której zasadą uprzywilejowania objęte zostały należności alimentacyjne, dobrowolnie poddają się egzekucji w akcie notarialnym, który będąc tytułem egzekucyjnym, po uzyskaniu klauzuli wykonalności zostaje przedstawiony do wykonania wyłącznie w celu pozbawienia innych wierzycieli możliwości zaspokojenia.
W takim przypadku interesy innych wierzycieli mogą zostać naruszone wskutek prowadzenia egzekucji należności alimentacyjnych w następstwie dobrowolnego poddania się egzekucji w akcie notarialnym i taka sytuacja w ocenie Sądu miała miejsce na tle stanu faktycznego sprawy niniejszej.
Tak też w dotychczasowej ugruntowanej już judykaturze (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 4 grudnia 2013 r., III CZP 85/13, OSNC 2014/3/28) przyjmuje się, że potrzeba ochrony interesu prawnego osoby trzeciej może wystąpić w przypadku konkurencji egzekwowanych należności i konieczności zastosowania zasady pierwszeństwa zaspokojenia należności alimentacyjnych (art. 1025 § 1 pkt 2 k.p.c.). Gdy zaś egzekucja należności alimentacyjnych uniemożliwia zaspokojenie wierzytelności innego wierzyciela, może on w drodze powództwa przeciwko osobie, na której rzecz egzekwowane są należności alimentacyjne, żądać ustalenia na podstawie art. 527 i nast. k.c., że przysługuje mu prawo zaspokojenia swej wierzytelności przed egzekwowanymi należnościami alimentacyjnymi (zob. ww. uchwała SN z dnia 4 grudnia 2013 r.; a także uchwała SN z dnia 11 października 1980 r., III CZP 37/80, OSNCP 1981, Nr 4, poz. 48; uchwała z dnia 17 czerwca 2010 r., III CZP 41/10, OSNC 2011, Nr 1, poz. 5 oraz wyrok SN z dnia 14 listopada 2008 r., V CSK 163/08). Odpowiedź na pytanie, czy wierzycielowi w ogóle przysługuje ochrona prawna w postaci możności usunięcia przeszkód na drodze do wyegzekwowania jego należności pieniężnej od osoby fizycznej, może być bowiem wyłącznie twierdząca. W systemie prawnym opartym na zasadzie równości w sensie równouprawnienia stron, a więc także równouprawnienia wierzyciela i dłużnika, wierzyciel nie może być bezradny wobec osób, które utrudniają albo wręcz uniemożliwiają realizację jego prawem chronionego interesu w drodze realizacji nienależnej wierzytelności (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 11 października 1980 r., III CZP 37/80, OSNCP 1981, Nr 4, poz. 48). Środkiem prawnym, który służy wierzycielowi w sytuacji, gdy dłużnik dobrowolnie poddaje się egzekucji w akcie notarialnym i egzekucja należności alimentacyjnych uniemożliwia zaspokojenie wierzytelności innego wierzyciela, jest z kolei skarga pauliańska. Pokrzywdzenie wierzyciela przejawia się przy tym w egzekucji należności alimentacyjnych uniemożliwiającej zaspokojenie wierzytelności innego wierzyciela ze względu na konieczność zastosowania zasady pierwszeństwa zaspokojenia należności alimentacyjnych (art. 1025 § 1 pkt 2 k.p.c.). Pokrzywdzenie oznacza bowiem niemożność, utrudnienie lub odwleczenie zaspokojenia wierzyciela (zob. wyrok SN z dnia 28 listopada 2001 r., IV CKN 525/2000, Biul. SN 2002, nr 5, s. 11; a także wyrok SN z dnia 14 lutego 2008 r., II CSK 503/07, LEX nr 496375) - choć wierzytelność nadal figuruje jako aktyw w majątku wierzyciela, prognozy co do jej realizacji w przyszłości ulegają pogorszeniu (wyrok SN z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 367/2003, niepubl.).
Uprzywilejowanie należności alimentacyjnych w toku egzekucji (art. 1025 § 1 pkt 2 k.p.c.) nie oznacza, że czynności zmierzające do ich zaspokojenia pozostają poza kontrolą przewidzianą w art. 527 k.c. Przeciwnie, w judykaturze podkreśla się, że właśnie z uwagi na uprzywilejowany charakter tych należności skarga pauliańska stanowi instrument ochrony innych wierzycieli w sytuacji, gdy konstrukcja zobowiązań alimentacyjnych zostaje wykorzystana w sposób prowadzący do udaremnienia egzekucji (por. uchwała SN z dnia 4 grudnia 2013 r., III CZP 85/13).
Na tle powyższych uwag zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie powódka wszczęła przeciwko dłużnikowi postępowanie egzekucyjne już w roku 2012 r, która to egzekucja okazała się skuteczna o tyle i jedynie w takim zakresie, w jakim objęła kwotę zabezpieczoną dużo wcześniej (2007 r.) od „trzeciodłużnika” powódki, która to kwota w oparciu o postanowienie zabezpieczające, została procesowo skuteczne „zablokowana” i dzięki temu następnie wyegzekwowana wraz z odsetkami.
Oznacza to, że na czas wszczęcia egzekucji w 2012 r. jedynym egzekwowalnym składnikiem majątku okazała się kwota zabezpieczona i złożona na depozycie sądowym, następnie przekazana w ramach egzekucji powódce jako wierzycielowi, pomimo wniosku „trzeciodłużnika” (skarżącego w sprawie II Co (...)) o zwrot zabezpieczonej kwoty. (k. 454).
W pozostałym też zakresie (poza kwotą 34 956,67 zł uzyskaną od innego komornika – k. 422v) brak było zarówno w zakresie zabezpieczenia jak i wszczętej egzekucji dalszych efektywnych jej postępów.
Można zatem bez ryzyka popełnienia błędu stanowczo stwierdzić, iż już w tym czasie dłużnik nie był wypłacalny w zakresie takim na jaki opiewał prawomocny naówczas tytuł wykonawczy powódki.
Co prawda dłużnik, jak wynika z przywołanych wcześniej okoliczności i dokumentów nabył w roku 2014 nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania, jednakże - o czym to będzie jeszcze mowa - składniki te zostały już uprzednio z punktu widzenia skuteczności egzekucyjnej faktycznie „unieczynnione”, skoro już dniu 27 września 2012 r. dłużnik (ojciec pozwanej) i S. S., działająca jako przedstawiciel ustawowy w imieniu pozwanej, zawarli ugodę w formie aktu notarialnego, na mocy której C. O. (1) zobowiązał się zapłacić swojej córce I. O. (2) 2.000.000,00 złotych z tytułu zaległych alimentów, w terminie do dnia 3 października 2012 r. oraz pokrywać koszty utrzymania I. O. (1) poprzez zapłatę kwoty 50.000,00 złotych, w terminie do 10 dnia każdego miesiąca.
Oznacza to, że w świetle zawartej ugody jedynie do chwili nabycia wzmiankowanych nieruchomości C. O. (1) co do obowiązku zapłaty świadczeń „alimentacyjnych” zalegać miał wobec pozwanej na kwotę ok. 3 mln zł (tj. sumę 2 mln oraz 16 m-cy x 50 tys. = 2mln 800 tys. zł, przy naliczanych miesięcznie alimentach na kwotę 50 tys. zł.).
W realiach niniejszej sprawy samo pokrzywdzenie wierzyciela znajduje oczywiste potwierdzenie w fakcie bezskuteczności postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko dłużnikowi. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że bezskuteczność egzekucji stanowi najbardziej doniosły i typowy dowód niewypłacalności dłużnika w rozumieniu art. 527 § 2 k.c. (por. m.in. wyrok SN z dnia 24.01.2000 r., III CKN 554/98; wyrok SN z dnia 18.04.2012 r., V CSK 183/11). W niniejszej sprawie egzekucja prowadzona przeciwko dłużnikowi została umorzona wobec jej bezskuteczności, a następnie kolejne postępowanie egzekucyjne również nie doprowadziło do ujawnienia majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzycielki, co jednoznacznie przesądza o niewypłacalności dłużnika.
Ze względu właśnie na zawarcie przez dłużnika C. O. (1) z pozwaną I. O. (1) umowy z dnia (...) r. celem częściowego zwolnienia dłużnika z długu i częściowego zaspokojenia należności pozwanej stanowiącej spłatę alimentów, zaspokojenie wierzytelności powódki stało się niemożliwe. Należy przy tym zauważyć, że faktycznie należności alimentacyjne (zgodnie art. 1025 § 1 pkt 2 k.p.c.) korzystają co do zasady z pierwszeństwa zaspokojenia przed wierzytelnością powódki, co miałoby niweczyć fakt pokrzywdzenia wierzyciela, skoro i tak w razie egzekucji skierowanej do spornych nieruchomości przez pozwaną to ona miałaby być zaspokojona w pierwszej kolejności z pominięciem powódki.
Jakkolwiek w tym kierunku w pierwszej kolejności zdaje się podążać argumentacja pozwanej, jednakże tak podjęta obrona procesowa nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Na podstawie analizy bezspornych okoliczności sprawy, a także zebranych w niniejszej sprawie dowodów można, a nawet należy zasadnie przyjąć, że dłużnik dobrowolnie poddał się egzekucji w akcie notarialnym w celu i z pełną świadomością pozbawienia powódki możliwości zaspokojenia jej wierzytelności w związku z przyjętą w art. 1025 k.p.c. kolejnością zaspokajania wierzyciela z kwoty uzyskanej z egzekucji, w której zasadą uprzywilejowania objęte zostały należności alimentacyjne.
Na powyższe wskazuje choćby chronologia i wzajemne powiązanie zaistniałych w sprawie faktów.
Po pierwsze zatem, jak wynika z niekwestionowanego w sprawie dokumentu (inf. Z k. 455v) wniosek o wszczęcie pierwszej egzekucji wpłynął w dniu 27 września 2012 r. i wtedy to dokonano zajęcia zabezpieczonych kwot uzyskanych od „trzeciodłużnika” – (...).
W tym samym też dniu (k. 257) została właśnie zawarta ugoda zobowiązująca dłużnika do spłaty zaległych (jak należy rozumieć za 3 lata i 4 miesiące wstecz) alimentów wraz z alimentami bieżącymi stanowiąca tytuł egzekucyjny, który po nadaniu (w ustawowym terminie jedynie trzech dni - art. 781 1 kpc) klauzuli wykonalności jest tytułem wykonawczym dla wszczęcia egzekucji lub uczestniczenia w niej na oczywiście uprzywilejowanych zasadach, wykluczających realnie z egzekucji innych, nieuprzywilejowanych wierzycieli jak znana dobrze dłużnikowi powódka.
Już sama oczywista koincydencja obu przywołanych czynności świadczy o nieprzypadkowości tego czasowego, wyjątkowego zbiegu wydarzeń, obrazując jasno ich powiązanie przyczynowo-skutkowe, nie wymagające z przyczyn oczywistych szerszego uzasadnienia.
Po wtóre, jak wynika z bezspornych w sprawie okoliczności, dłużnik nigdy przedtem nie był pozywany przez córkę o alimenty przed sąd rodzinny, co jak się wydaje logicznie poprzedzałoby ugodę, skoro dłużnik miałby popaść w tak wielką, zarówno co do rozmiarów jak i czasu wstecz alimentacyjną zaległość.
Wreszcie po trzecie i bardzo istotne - zawarte w ugodzie kwoty mają się już na pierwszy rzut oka wręcz nijak do najwyższych kwot alimentów zasądzanych przez polskie sądy rodzinne, co również wiadomo sądowi z urzędu, stanowi wiedzę w zasadzie notoryjną.
Nie było zresztą teoretycznie przeszkód po temu, by owe bezprecedensowo wysokie kwoty alimentów mogłyby być poddane sądowej ocenie i procesowej weryfikacji w ramach niniejszego postępowania, gdzie Sąd mógłby na podstawie choćby zeznań dłużnika oraz pozwanej, ocenić w świetle przesłanek z art. 135 krio (powołanego w ugodzie) usprawiedliwione potrzeby uprawnionego oraz zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego, (co do tego ostatniego, choćby w świetle składanych oświadczeń majątkowych dłużnika wskazujących na brak majątku – k. 415 i nast.).
Sąd również mógłby ocenić rozmiar „usprawiedliwionych” potrzeb uprawnionej pozwanej i braku środków utrzymania w kontekście choćby tego, iż pozwana jest współwłaścicielką w ½ udziału w nieruchomości lokalowej pow. 153,8 m.kw. położonej w S.. (k. 436)
Warto jedynie w tym miejscu zauważyć, iż w chwili zawarcia ugody pozwana miała ponad 16 lat, zaś w chwili zawarcia umowy zaskarżonej pozwem miała lat już ponad 21, zatem od z góry trzech lat była osobą pełnoletnią czyli co do zasady mogącą być w pełni uznaną za samodzielną życiowo i nie wymagającą wsparcia alimentacyjnego.
W zaistniałej sytuacji można więc skonstatować, iż ugoda jako tytuł egzekucyjny nie stanowiła realnego i rzetelnego odzwierciedlenia ciążącego na ojcu pozwanej długu czy obowiązku alimentacyjnego, zarówno w jego zaległej jak i bieżącej postaci, a wszczęta przez pozwaną egzekucja może obrazować nie realizację faktycznych potrzeb pozwanej i możliwości finansowych jej ojca, lecz stanowić wyraz działań zmierzających do bezprawnego zniweczenia egzekucyjnej skuteczności wydanego na rzecz powódki wyroku.
W kontekście tego co zostało wyżej powiedziane, można więc skonstatować , iż sama oczywista dysproporcja pomiędzy ogromną wartością przekazanej nieruchomości, a rozmiarem jak należało w świetle poczynionych rozważań przyjąć pozornego, a nie realnego długu alimentacyjnego, którego zaspokojenie miało lec u podstaw zaskarżonej pozwem czynności przekazania, może prowadzić do dwóch zasadniczych wniosków.
Po pierwsze mianowicie, że istnieją podstawy do uznania umowy przenoszącej własność nieruchomości w celu wygaszenia zobowiązania w oznaczonej części, zawartej w dniu (...) roku notariuszem (Rep. A Nr (...)), pomiędzy C. O. (1) i pozwaną I. O. (1), za czynność prawną dokonaną z pokrzywdzeniem wierzyciela - powódki R. J., po wtóre, że w okolicznościach sprawy czynność ta może być uznana za czynność nieodpłatną.
Stwierdzić bowiem należy, że na skutek przedmiotowej czynności pozwana osiągnęła oczywistą korzyść majątkową polegającą na tym, że jako rzekomy wierzyciel alimentacyjny (z tytułu zaległych alimentów) w drodze umowy przenoszącej własność nieruchomości, została w istocie rzeczy obdarowana.
Na gruncie dwóch pozostałych przesłanek przewidzianych w art. 527 § 1 k.c. należy zauważyć, że dla ustalenia, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli wystarcza świadomość dłużnika, że czynność prawna przez niego dokonana może spowodować dla ogółu wierzycieli niemożność zaspokojenia się i świadomość ta musi istnieć w chwili dokonania czynności prawnej. Natomiast zamiar pokrzywdzenia wierzyciela i zła wiara dłużnika nie jest konieczna dla objęcia wierzyciela ochroną na podstawie art. 527 k.c. i n. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2006 r., I (...), LEX nr 298435; a także wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 19 listopada 1997 r., I ACa 737/97, Apel.-W-wa 1998, nr 4, s. 36).
Nie budzi wątpliwości, że w chwili dokonania zaskarżonej czynności dłużnik miał pełną świadomość istnienia wierzytelności powódki. Spór pomiędzy stronami toczył się od wielu lat, a dłużnik uczestniczył w licznych postępowaniach sądowych dotyczących tej wierzytelności. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, aby dłużnik nie przewidywał, że wyzbycie się zasadniczych składników majątku uniemożliwi zaspokojenie powódki.
Z kolei w kontekście drugiej subiektywnej przesłanki wystąpienia ze skargą pauliańską, tj. by osoba trzecia wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o tym, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, godzi się na wstępie zauważyć, że osoba trzecia nie musi podejmować jakichkolwiek działań w kierunku pokrzywdzenia wierzyciela i nie musi porozumiewać się z dłużnikiem, aby można było uznać powyższą przesłankę za spełnioną. Naganna postawa osoby trzeciej, powodująca przejęcie przez nią odpowiedzialności sprowadza się bowiem do tego, że znając (rzeczywiście lub przy dołożeniu należytej staranności) charakter czynności, zdecydowała się na jej dokonanie.
Jednocześnie, co do zasady, ciężar udowodnienia omawianej przesłanki spoczywa na wierzycielu (art. 6 k.c.).
Wyjątek od tej zasady przewiduje jednak art. 527 § 3 k.c., który znajduje również zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Przepis art. 527 § 3 k.c. stanowi mianowicie, że jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.
Ustawodawca w przepisie art. 527 § 3 k.c. ustanowił domniemanie, działające na korzyść wierzyciela występującego ze skargą pauliańską. Jeśli wykaże on, że czynność prawna dokonana przez dłużnika przyniosła korzyść majątkową osobie pozostającej w bliskim z nim stosunku, domniemywa się bowiem, iż osoba ta wiedziała o świadomym pokrzywdzeniu wierzyciela przez dłużnika. Innymi słowy, w takim przypadku wierzyciel nie musi wykazywać, że osoba trzecia wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli - bowiem okoliczność ta jest objęta domniemaniem prawnym.
W przedmiotowej sprawie fakt istnienia bliskiego stosunku pomiędzy dłużnikiem a pozwaną w chwili dokonywania czynności prawnej jest bezsporny, bowiem pozwana jest córką dłużnika C. O. (1).
Powyższe sprawia, że okoliczność posiadania przez pozwaną wiedzy, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela objęta jest przywołanym wyżej domniemaniem prawnym. Pozwana nie przeprowadziła zaś jakiegokolwiek przeciwdowodu, że mimo oczywistej relacji stosunku bliskości z dłużnikiem, nie wiedziała o świadomości dłużnika pokrzywdzenia wierzycieli i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się o tym dowiedzieć.
Bez znaczenia dla oceny zasadności skargi pauliańskiej pozostaje przy tym podnoszona przez stronę pozwaną okoliczność, że powódka wcześniej nie skierowała egzekucji do spornej nieruchomości. Skarga pauliańska ma bowiem na celu ochronę wierzyciela właśnie w sytuacji, gdy dopiero w toku egzekucji ujawnia się niewypłacalność dłużnika lub jej pogłębienie wskutek dokonanej czynności prawnej.
W związku z tym stwierdzić należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego powódka, korzystając z domniemania prawnego określonego w art. 527 § 3 k.c., które nie zostało obalone, wykazała w pełni istnienie przesłanek określonych w art. 527 § 1 k.c.
Całokształt okoliczności bezspornych sprawy również prowadzi również do oczywistego wniosku, że zaskarżona czynność stanowiła jeden z elementów całej, konsekwentnie ukierunkowanej sekwencji działań dłużnika, których skutkiem było uniemożliwienie powódce zaspokojenia jej wierzytelności.
W konsekwencji Sąd na podstawie art. 527 § 1 k.c. uwzględnił powództwo w całości. (pkt II wyroku)
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 108 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę stanowiąca sumę wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika, poniesionej opłaty oraz (po sprostowaniu orzeczenia) poniesionego wydatku w postaci wynagrodzenia kuratora. (pkt III wyroku).