Alimenty

\

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec pełnoletniego dziecka nie jest bezwarunkowy. Zgodnie z art. 133 § 1 i § 3 k.r.o. świadczenia należą się tylko wtedy, gdy dziecko **nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie**, a domaganie się alimentów nie godzi w zasady współżycia społecznego ani nie obciąża rodziców nadmiernie. Jeżeli niedostatek wynika z zawinionego postępowania uprawnionego – np. skazania i umieszczenia w zakładzie karnym – rodzice mogą uchylić się od dalszego łożenia .

Pobyt w więzieniu zaspokaja podstawowe potrzeby (wyżywienie, odzież, opiekę medyczną), a brak możliwości zarobkowania jest konsekwencją czynu samego skazanego. Orzecznictwo dopuszcza w takiej sytuacji uchylenie lub ograniczenie obowiązku alimentacyjnego; SN w uchwale składu 7 sędziów z 26 V 1995 r., III CZP 178/94, wskazał, że skutki pozbawienia wolności nie muszą obciążać osób zobowiązanych, jeżeli uwzględnienie ich byłoby sprzeczne z art. 135–136 k.r.o. .

Świadczenie zasądzone prawomocnym wyrokiem trwa, dopóki sąd go nie zmieni. Dlatego rodzice powinni wytoczyć powództwo z art. 138 k.r.o. o uchylenie (lub choćby czasowe zawieszenie) obowiązku, wykazując:

* zapewnienie dziecku pełnego utrzymania przez administrację penitencjarną,
* zawiniony charakter niedostatku,
* nadmierny uszczerbek finansowy po stronie zobowiązanych.

Jeżeli sąd uzna całkowite uchylenie za niezasadne (np. ze względu na przyszłe potrzeby po wyjściu z więzienia), może pozostawić świadczenie w symbolicznej wysokości lub zawiesić je na czas odbywania kary, stosując art. 140 k.r.o. (miarkowanie obciążeń) .

Podsumowując: sam fakt skazania pełnoletniego dziecka i jego pobytu w zakładzie karnym nie „anuluje” automatycznie wcześniejszego wyroku alimentacyjnego, ale stanowi mocną podstawę do złożenia pozwu o jego uchylenie lub redukcję. Do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia zmiana wysokości świadczeń pozostaje wyłącznie w gestii sądu (art. 365 § 1 k.p.c.).