L4 po ustaniu zatrudnienia

Tak, przy różnych jednostkach chorobowych zasiłek może przysługiwać. Ustawa nie wymaga, żeby po ustaniu zatrudnienia całe L4 było wystawione z tej samej przyczyny chorobowej.
Kluczowy jest ciągły okres niezdolności do pracy, a nie ta sama diagnoza.
Podstawowy przepis to art. 7 ustawy zasiłkowej. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia przysługuje, jeżeli niezdolność do pracy powstała po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, ale nie później niż w ciągu 14 dni od ustania zatrudnienia, i trwała bez przerwy co najmniej 30 dni.

Jeżeli pierwsze L4 zaczęło się 5 dni po ustaniu zatrudnienia, to mieści się w terminie 14 dni. Jeżeli drugie zwolnienie zazębia się z pierwszym albo zaczyna się bez przerwy po pierwszym, to łącznie wychodzi ponad 30 dni nieprzerwanej niezdolności do pracy. W takim układzie warunek z art. 7 ustawy zasiłkowej może być spełniony.
Nie ma przepisu, który mówi, że zwolnienie po ustaniu zatrudnienia musi dotyczyć tej samej choroby. Gdyby ustawodawca chciał takiego warunku, byłby on wpisany wprost. Przepis mówi o „niezdolności do pracy”, a nie o „tej samej jednostce chorobowej”.
Trzeba tylko uważać na przesłanki negatywne z art. 13 ustawy zasiłkowej. Zasiłek po ustaniu zatrudnienia nie przysługuje m.in. wtedy, gdy po ustaniu umowy ktoś podejmuje albo kontynuuje działalność zarobkową, ma prawo do emerytury/renty, zasiłku dla bezrobotnych albo podlega ubezpieczeniu chorobowemu z innego tytułu.
Dodatkowo po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy co do zasady przysługuje maksymalnie za 91 dni niezdolności do pracy — art. 8 ustawy zasiłkowej, z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie.
Czyli odpowiedź: różne choroby nie przekreślają zasiłku. Decyduje to, czy pierwsza niezdolność powstała w ciągu 14 dni od końca zatrudnienia, czy całość trwała nieprzerwanie minimum 30 dni oraz czy nie zachodzi któraś z przesłanek wyłączających z art. 13 ustawy zasiłkowej.