Uchwalenie: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii
Wejscie w życie: 19 sierpnia 2005
Ostatnia Zmiana: 1 lipca 2020
Ustawa o kinematografii
Art. 4. 1. Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub
animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez
dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne
odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość,
wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów
dokumentalnych i animowanych, przewidziany do wyświetlania w kinie jako
pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
pokrewnych. Filmem jest również utwór, który z powodu okoliczności
niezawinionych nie został wyświetlony w kinie.
2. Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest
podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto
spełniony jest co najmniej jeden z warunków:
1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz
wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków
finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100%, przy czym środki te, do
wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w języku
polskim;
2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub
wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków
finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20% przy filmie
będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10% przy filmie będącym
koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.
Art. 5. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dystrybucja filmu – nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do
wykonywania kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji
językowej innej niż ta, w której został wytworzony, oraz przekazanie tego prawa
innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu;
2) film niskobudżetowy – film, którego koszt produkcji jest niższy niż dwukrotność
maksymalnej kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok przez Radę
Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej;
3) kino – miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego
wyświetlania filmu;
4) kopia wzorcowa – kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii
eksploatacyjnych;
5) koproducent filmu – podmiot, który wspólnie z producentem organizuje,
prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który
współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach
majątkowych;
6) producent filmu – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną,
o której mowa w art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę,
faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,
organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;
7) produkcja filmu – zespół czynności twórczych, organizacyjnych,
ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu
w postaci kopii wzorcowej;
8) rozpowszechnianie filmu – publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek sposób,
z wyłączeniem nadawania przez nadawców telewizyjnych;
9) upowszechnianie kultury filmowej – działalność polegającą na organizowaniu
przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej
działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz
publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej;
10) usługi filmowe – usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności
gospodarczej przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów produkcji filmowej, obejmujące w szczególności czynności dokonywane przy pomocy własnych pracowników, udostępnianie pomieszczeń i hal zdjęciowych, sprzętu
filmowego bez obsługi oraz wykonywanie specjalistycznych usług
transportowych.
Art. 8. 1. Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie
kinematografii, w szczególności przez:
1) tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji
filmowej;
2) inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości
filmowej, a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania
projektów filmowych, produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
3) wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego
dostępu do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
4) wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych twórców
filmowych;
5) promocję polskiej twórczości filmowej;
6) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów
filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów,
promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej,
w tym produkcji filmów podejmowanych przez środowiska polonijne;
7) świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;
8) wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;
9) wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu
kinematograficznego, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców
działających w kinematografii;
10) wspieranie produkcji audiowizualnej na zasadach określonych w ustawie z dnia
9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej (Dz. U.
z 2019 r. poz. 50);
11) nadawanie każdemu filmowi wyświetlanemu w kinie indywidualnego
identyfikatora publikowanego na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie
Informacji Publicznej.
2. Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, współpracuje
z organami administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego.
Art. 14. 1. Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu. Komisję
konkursową powołuje minister, w szczególności spośród kandydatów zgłoszonych
przez środowiska filmowe, w tym twórców i producentów filmowych oraz związki
zawodowe działające w kinematografii.
2. Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.
3. Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.
4. Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.
5. Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że do
Dyrektora nie stosuje się art. 70 § 1 Kodeksu pracy.
6. Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed
upływem kadencji w przypadku:
1) działania z naruszeniem prawa;
2) zrzeczenia się funkcji;
3) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
5) niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
6) negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3.
7. W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać Dyrektora
również na wniosek Rady.
8. W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej
działalności związanej z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony
w instytucjach kultury oraz podmiotach wykonujących działalność gospodarczą
w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów, posiadać akcji lub udziałów
w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.
9. Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację
i tryb przeprowadzania konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania
komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności potrzebę sprawnego
przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów.
Art. 19. 1. Podmiot prowadzący kino dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu
w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu wyświetlania filmów i reklam
w kinie, przed podziałem z podmiotem prowadzącym dystrybucję.
2. Podmiot prowadzący dystrybucję dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu
w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego ze sprzedaży oraz wynajmu nośników
z nagranymi na nich filmami oraz z umów upoważniających inne podmioty do takiej
sprzedaży lub wynajmu.
3. Nadawca programu telewizyjnego dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu
w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu emisji reklam, telesprzedaży
i audycji sponsorowanych albo przychodu pochodzącego z pobranych bezpośrednio
od abonentów opłat za dostęp do nadawanych programów, jeżeli przychód ten
w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.
4. Operator platformy cyfrowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości
1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do
programów telewizyjnych nadawanych lub reemitowanych na platformie cyfrowej.
5. Operator telewizji kablowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości
1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do
reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji.
6. (uchylony)
6a. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie dokonuje
wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu opłat za
dostęp do udostępnianych publicznie audiowizualnych usług medialnych na żądanie
albo przychodu uzyskanego z tytułu emisji przekazów handlowych, jeżeli ten
przychód w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.
6b. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie
posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokonuje
wpłaty, o której mowa w ust. 6a, ustalanej na podstawie przychodów uzyskiwanych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6c. Obowiązek, o którym mowa w ust. 6a i 6b, nie ma zastosowania do podmiotu
dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie:
1) będącego mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz
z 2020 r. poz. 424) lub
2) którego liczba użytkowników wszystkich udostępnianych publicznie przez niego
audiowizualnych usług medialnych na żądanie w roku poprzedzającym rok,
w którym jest ustalany obowiązek wpłaty na rzecz Instytutu, nie przekroczyła
1% abonentów usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp
do Internetu; liczbę użytkowników usług transmisji danych zapewniających
szerokopasmowy dostęp do Internetu określa się na podstawie danych
z inwentaryzacji, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r.
poz. 2410 oraz z 2020 r. poz. 471).
7. Publiczny nadawca telewizyjny jest zobowiązany przeznaczyć na produkcję
filmów nie mniej niż 1,5% rocznych wpływów z abonamentu za posiadanie
odbiorników telewizyjnych. Z wykonania tego obowiązku nadawca przekazuje Dyrektorowi roczne sprawozdanie w terminie do końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego. W przypadku gdy kwota, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie
zostanie w całości wydatkowana na produkcję filmów, nadawca przekazuje
Instytutowi różnicę wynikającą z rozliczenia w terminie 1 miesiąca po upływie
pierwszego kwartału roku kalendarzowego.
8. Wpłaty, o których mowa w ust. 15 i 6a, są przekazywane w okresach
kwartalnych w terminie 30 dni po upływie kwartału.
9. Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 15, 6a i 7, stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu
podatkowego przysługują Dyrektorowi, a uprawnienia organu odwoławczego –
ministrowi.
10. Wpłaty, o których mowa w ust. 15, 6a i 7, stanowią koszty uzyskania
przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich
poniesienia.

Art. 19a. 1. Podmiot prowadzący kino przekazuje Instytutowi:
1) dzienne dane o liczbie widzów, liczbie sprzedanych biletów i zaakceptowanych
znakach legitymacyjnych oraz przychodach z tytułu sprzedaży biletów w
odniesieniu do każdego filmu wyświetlanego w danym dniu;
2) miesięczne dane o przychodach z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie.
2. Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedno kino, przekazuje Instytutowi dane,
o których mowa w ust. 1, odrębnie dla każdego kina.
3. Dane, o których mowa w ust. 1:
1) pkt 1, są przekazywane dwa razy w tygodniu: w pierwszym dniu, który nie jest
dniem wolnym od pracy, następującym po każdej niedzieli – za piątek, sobotę i
niedzielę, oraz w dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, poprzedzającym
każdą sobotę – za poniedziałek, wtorek, środę i czwartek,
2) pkt 2, są przekazywane w pierwszym dniu miesiąca, który nie jest dniem wolnym
od pracy, następującym po miesiącu, którego dotyczą
– za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu dokumentów
elektronicznych w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z
2019 r. poz. 700, 730, 848 i 1590) albo przez formularz elektroniczny udostępniony
na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej.
3a. W przypadku nieosiągania przez podmiot prowadzący kino przychodów,
o których mowa w ust. 1, lub gdy wszystkie dane, o których mowa w ust. 1, jakie
zobowiązany jest podmiot prowadzący kino przekazywać Instytutowi wynoszą 0,
podmiot prowadzący kino jest zwolniony z konieczności przesyłania danych
w okresach, o których mowa w ust. 3. W przypadku osiągnięcia przez podmiot
prowadzący kino przychodów, o których mowa w ust. 1, lub gdy jakakolwiek dana,
o której mowa w ust. 1, wynosi więcej niż 0, podmiot prowadzący kino jest
zobowiązany niezwłocznie rozpocząć przekazywanie danych, o których mowa
w ust. 1.
4. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
1) elektroniczny format przekazywania danych, o których mowa w ust. 1,
2) wzór formularzy służących do przekazywania Instytutowi danych, o których
mowa w ust. 1, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania
– uwzględniając konieczność uproszczenia, usprawnienia i ujednolicenia procesu
przekazywania danych.

Art. 19b. 1. Podmiot prowadzący kino, który nie przekaże danych, o których
mowa w art. 19a, albo nie przekaże ich w terminie – podlega karze pieniężnej w
wysokości od 1000 do 100 000 zł.
2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji Dyrektor.
3. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych Dyrektor uwzględnia wcześniejsze
naruszenia obowiązków przekazywania danych przez podmiot prowadzący kino,
zakres i rodzaj danych nieprzekazanych albo nieprzekazanych w terminie oraz rozmiar
działalności prowadzonej przez podmiot.
4. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Instytutu.
5. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej
nałożeniu stała się ostateczna.
6. Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z
2019 r. poz. 60, 730 i 1133).
7. Wierzycielem należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1,
w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest Instytut.
8. Organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia zażalenia na
postanowienie wierzyciela należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust.
1, jest minister.
Art. 22. 1. Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu
przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów
i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej
i upowszechniania kultury filmowej, zwanego dalej „dofinansowaniem
przedsięwzięcia”, może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie
kinematografii, zarówno polski, jak i z innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz strukturę
własności, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Instytut nie może udzielić dofinansowania przedsięwzięcia:
1) osobie fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo składania
fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów,
mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe albo inne związane
z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej;
2) osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, w której
osoba będąca członkiem jego organów zarządzających bądź wspólnikiem została
skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w pkt 1;
3) podmiotowi, który:
a) posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub
b) pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku
likwidacji, postępowania upadłościowego, postępowania
restrukturyzacyjnego, lub
c) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie dofinansowania
przedsięwzięcia naruszył w sposób istotny umowę zawartą z Instytutem.
3. Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące
kryteria:
1) walory artystyczne, poznawcze i etyczne;
2) znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka
ojczystego;
3) wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;
4) przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;
5) warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.
Art. 23. 1. Dofinansowanie przedsięwzięcia odbywa się w formie dotacji,
a w odniesieniu do przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych
i produkcji filmów również w formie udzielenia pożyczki lub poręczenia.
2. Dofinansowanie przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50% budżetu filmu,
z wyjątkiem filmów, których treść i forma mają charakter ambitny artystycznie i które
mają ograniczone walory komercyjne lub debiutów reżyserskich (film trudny) oraz
filmów niskobudżetowych. W każdym przypadku kwota dofinansowania
przedsięwzięcia nie może przekroczyć 90% budżetu przedsięwzięcia.
3. Instytut udziela dofinansowania przedsięwzięcia w drodze umowy
cywilnoprawnej, którą w imieniu Instytutu zawiera Dyrektor, po zasięgnięciu opinii
ekspertów.
4. Instytut jako organ udzielający dofinansowania przedsięwzięcia zobowiązany
jest do kontroli rozliczenia przychodów i kosztów dofinansowanego przedsięwzięcia.
Kontroli podlega również przebieg i sposób realizacji przedsięwzięcia oraz
prawidłowość wykorzystania otrzymanego z Instytutu dofinansowania.
5. Podmiot otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia jest zobowiązany,
w przypadku osiągnięcia zysku z przedsięwzięcia, do zwrotu dofinansowania
przedsięwzięcia na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.
6. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki i tryb udzielania dofinansowania przedsięwzięcia, a także
istotne elementy wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia,
2) istotne elementy umów cywilnoprawnych, o których mowa w ust. 3
– uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 ust. 1,
efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia oraz
zapewnienia przejrzystości jego udzielania.
Art. 28. 1. Działalność w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa
kulturalnego w dziedzinie kinematografii prowadzi państwowa instytucja kultury
wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego
w dziedzinie kinematografii oraz filmoteki regionalne.
2. Do zadań państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie
ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii należy
w szczególności:
1) gromadzenie i zabezpieczanie:
a) materiałów negatywowych, kopii wzorcowych oraz innych archiwalnych
kopii filmowych filmów polskich,
b) archiwalnych kopii filmowych filmów niebędących filmami polskimi, jeżeli
filmy te mają istotne znaczenie dla polskiej kultury, nauki lub życia
społecznego;
2) wypracowywanie metodologii archiwizacji filmów polskich i polskiej
dokumentacji historyczno-filmowej;
3) gromadzenie i archiwizacja dokumentacji dotyczącej produkcji filmów
i rozpowszechniania filmów;
4) upowszechnianie kultury filmowej, w tym udostępnianie zasobów sztuki
filmowej;
5) gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz eksponatów dotyczących historii
filmu i kinematografii;
6) prowadzenie katalogu dzieł filmowych;
7) współpraca z krajowymi i zagranicznymi podmiotami;
8) działalność kulturalno-oświatowa oraz wydawnicza.
3. Państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony
narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii udostępnia
Instytutowi zgromadzone materiały filmowe, w tym materiały wyjściowe i
promocyjne, w celu wykorzystania ich do działalności określonej w ustawie lub
w statucie. Wysokość opłat za udostępnianie materiałów określi minister w drodze
zarządzenia.
4. Samorządy lokalne mogą tworzyć filmoteki regionalne w formie
samorządowych instytucji kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października
1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz.
1983 oraz z 2019 r. poz. 115, 730 i 1696). Zakres działania filmotek regionalnych
określa ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzictwa kulturalnego
kinematografii w regionie.
5. Do działalności państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie
ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii i filmotek
regionalnych w zakresie państwowego zasobu archiwalnego, określonej w ust. 2
pkt 13, stosuje się ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym
i archiwach (Dz. U. z 2019 r. poz. 553 i 730).