1. Jeżeli prawo obce, wskazane jako właściwe przez ustawę niniejszą,
każe stosować do danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo
polskie.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wskazanie prawa właściwego:
1) nastąpiło w drodze wyboru prawa;
2) dotyczy formy czynności prawnej;
3) dotyczy zobowiązań umownych, pozaumownych lub z jednostronnych
czynności prawnych, dla których prawo właściwe określa niniejsza ustawa.