Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) postępowań, w których spory są rozstrzygane przez osoby zatrudnione lub wynagradzane wyłącznie przez przedsiębiorcę, z którym spór jest toczony;
2) postępowań reklamacyjnych, rozpatrywania skarg konsumentów przez przedsiębiorcę, a także bezpośrednich negocjacji między konsumentem a przedsiębiorcą;
3) działań podejmowanych przez sąd w celu rozstrzygnięcia sporu w toku postępowania sądowego;
4) pozasądowego rozwiązywania sporów między przedsiębiorcami;
5) sporów:
a) dotyczących usług niemających charakteru gospodarczego, świadczonych w interesie ogólnym,
b) wynikających z umów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta
(Dz. U. poz. 827, z 2015 r. poz. 1854 oraz z 2016 r. poz. 615 i 1823),
c) wynikających z umów, których przedmiotem są usługi edukacyjne lub usługi w zakresie kształcenia ustawicznego
świadczone przez publiczne szkoły lub placówki oraz publiczne szkoły wyższe.