Art. 54. Odbiorca przemysłowy, który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, jest obowiązany w terminie do dnia 31 lipca roku następującego po roku realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1, przekazać Prezesowi URE:
1) informację o:
a) ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek w roku realizacji obowiązku,
b) spełnianiu warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji,
c) wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 – w przypadku odbiorców przemysłowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1,
d) kwocie:
– uzyskanej pomocy publicznej z tytułu skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy oraz w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji,
– uiszczonej opłaty wyrównawczej;
2) oświadczenie następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny oświadczam, że:
1) dane zawarte w informacji, o której mowa w art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, są zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam warunki określone w art. 53 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1, oraz w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji.”;
3) zestawienia danych przyjętych do wyliczenia opłaty wyrównawczej;
4) opinię biegłego rewidenta wskazującą kod Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) przeważającej działalności w roku realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1.

Art. 54a. 1. Odbiorca przemysłowy, który skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, będący podmiotem, o którym mowa w art. 36 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, jest obowiązany do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 3 odpowiednio pkt 4 i 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych lub do poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za spełniony, jeżeli odbiorca przemysłowy, o którym mowa w ust. 1:
1) zrealizował przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej wskazane w ostatnim, na dzień złożenia informacji, o której mowa w art. 54 pkt 1, audycie energetycznym przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, dla których okres zwrotu nakładów nie przekracza 3 lat, albo
2) wykazał, że w roku kalendarzowym, na który został umieszczony w wykazie Prezesa URE, o którym mowa w art. 52 ust. 4, co najmniej 30 % energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby zostało wytworzone ze źródeł zapewniających uniknięcie emisji gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 3 odpowiednio pkt 4 i 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, albo
3) poniósł nakłady finansowe w wysokości nie mniejszej niż 50 % wartości pomocy uzyskanej w wyniku skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, na przedsięwzięcia mające na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 3 odpowiednio pkt 4 i 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych z instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 7 tej ustawy, w odniesieniu do której podmiot ten jest prowadzącym instalację w rozumieniu art. 3 pkt 16 tej ustawy:
a) poniżej mającego zastosowanie wskaźnika emisyjności, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/447 z dnia 12 marca 2021 r. określającym zmienione wartości wskaźników emisyjności na potrzeby przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2021– 2025 zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 87 z 15.03.2021, str. 29), oraz
b) poniżej przypisanej do tego wskaźnika średniej wartości 10 % najbardziej wydajnych instalacji w 2016 i 2017 r. wskazanej w załączniku do rozporządzenia wykonawczego, o którym mowa w lit. a. 3. W przypadku gdy z audytu energetycznego przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, wynika, że nie ma przedsięwzięć, dla których okres zwrotu nakładów nie przekracza 3 lat, uznaje się, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1, został zrealizowany. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, pochodzenie energii elektrycznej ze źródeł zapewniających uniknięcie emisji gazów cieplarnianych w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych wykazuje się wyłącznie:
1) potwierdzeniem umorzenia gwarancji pochodzenia, o którym mowa w art. 124a ust. 4, na rzecz odbiorcy przemysłowego, o którym mowa w ust. 1, dokonanego nie wcześniej niż w roku kalendarzowym, w którym odbiorca przemysłowy skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, lub
2) przez wytworzenie przez odbiorcę przemysłowego, o którym mowa w ust. 1, korzystającego z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w roku kalendarzowym, w którym odbiorca przemysłowy korzystał z tych uprawnień, w instalacjach odnawialnego źródła energii i zużycie tej energii elektrycznej na jego własne potrzeby.

Art. 54b. 1. Wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54a ust. 1, w sposób, o którym mowa w:
1) art. 54a ust. 2 pkt 1, rozlicza się w terminie 4 lat od dnia wykonania audytu energetycznego przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, z którego wynikają przedsięwzięcia, o których mowa w art. 54a ust. 2 pkt 1;
2) art. 54a ust. 2 pkt 2 i 3, rozlicza się w terminie do dnia 31 grudnia roku następującego po roku, w którym odbiorca przemysłowy, o którym mowa w art. 54a ust. 1, skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji. 2. Odbiorca przemysłowy, o którym mowa w art. 54a ust. 1, w terminie do dnia 31 stycznia roku n+2, gdzie rok „n” to rok, w którym skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy lub w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, w formie pisemnej lub elektronicznej lub w postaci elektronicznej opatrzonej podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, przedkłada Prezesowi URE:
1) sprawozdanie potwierdzające wykonanie obowiązku ograniczenia emisji gazów cieplarnianych lub poprawy efektywności energetycznej, zawierające w szczególności opis sposobu realizacji tego obowiązku, sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3, wraz z dokumentami lub ich kopiami potwierdzającymi realizację tego obowiązku wskazanymi w tym wzorze;
2) oświadczenia o treści:
a) „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny oświadczam, że informacje zawarte w złożonym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 54b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, są zgodne z prawdą.”; klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oraz
b) „Oświadczam, że zobowiązuję się do zrealizowania przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, wskazanych w ostatnim na dzień złożenia informacji, o której mowa w art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, audycie energetycznym przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, dla których okres zwrotu nakładów nie przekracza 3 lat, nie później niż w ciągu 4 lat od dnia wykonania audytu energetycznego przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, z którego wynikają te przedsięwzięcia.”; oświadczenie to jest składane w przypadku wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 54a ust. 1, w sposób, o którym mowa w art. 54a ust. 2 pkt 1, w odniesieniu do przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, które na dzień złożenia sprawozdania, o którym mowa w pkt 1, nie zostały zrealizowane. 3. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, mając na uwadze konieczność zapewnienia przejrzystości tego sprawozdania oraz ujednolicenia sposobu jego sporządzania.