Art. 53. 1. Obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1, w odniesieniu do odbiorcy przemysłowego, który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, którego przeważającą działalnością gospodarczą jest działalność oznaczona jednym z kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) wskazanych w art. 52 ust. 6 pkt 1:
1) lit. a – jest wykonywany w odniesieniu do 15 % ilości energii elektrycznej zakupionej przez niego na własny użytek w roku realizacji tego obowiązku;
2) lit. b – jest wykonywany w odniesieniu do 25 % ilości energii elektrycznej zakupionej przez niego na własny użytek w roku realizacji tego obowiązku. 2. Przez współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w art. 52 ust. 3 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, rozumie się stosunek kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby do wartości dodanej brutto obliczany jako średnia arytmetyczna z trzech ostatnich lat poprzedzających rok realizacji obowiązku. 3. W przypadku gdy działalność gospodarcza odbiorcy przemysłowego, o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1, jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy lata, współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w art. 52 ust. 3 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, oblicza się jako średnią arytmetyczną z okresu wykonywania tej działalności. 4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania:
1) współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej, biorąc pod uwagę zasady rachunkowości stosowane przez odbiorcę przemysłowego oraz koszty energii elektrycznej ponoszone przez tego odbiorcę;
2) wartości pomocy publicznej uzyskanej w wyniku skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w art. 96 ust. 2 oraz w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, biorąc pod uwagę potrzebę ustalenia nienależnie wypłaconej pomocy publicznej.

Art. 53a. 1. W przypadku gdy, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, koszt zakupu netto uzyskanych i przedstawionych do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, powiększony o łączną wysokość opłaty zastępczej, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2, opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1, oraz opłaty kogeneracyjnej, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, jest niższy niż 0,5 euro za 1 MWh energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w art. 52 ust. 1, oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1, oraz opłaty kogeneracyjnej, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, odbiorca przemysłowy uiszcza opłatę, zwaną dalej „opłatą wyrównawczą”. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, odbiorca przemysłowy realizuje bezpośrednio. 3. Na potrzeby stosowania ust. 1 euro przelicza się na złote przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień 31 grudnia roku, którego dotyczy obowiązek określony w art. 52 ust. 1. 4. Wysokość opłaty wyrównawczej oblicza się według następującego wzoru: OpłWyr = (KEur * 0,5/MWh * WolObow) – KosztPMOZE – KosztPMOZE_BIO – OpłKog – OpłOZE – OpłZast gdzie poszczególne symbole oznaczają: OpłWyr – opłatę wyrównawczą wyrażoną w złotych, KEur – kurs euro określony zgodnie z ust. 3, wyrażony w złotych, WolObow – ilość energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w art. 52 ust. 1, oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1, oraz opłaty kogeneracyjnej, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażoną w MWh, KosztPMOZE – koszt zakupu uzyskanych i przedstawionych do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 59 pkt 1, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażony w złotych, KosztPMOZE_BIO – koszt zakupu uzyskanych i przedstawionych do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 59 pkt 2, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażony w złotych, OpłKog – łączną wysokość opłaty kogeneracyjnej, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażoną w złotych, OpłOZE – łączną wysokość opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażoną w złotych, OpłZast – łączną wysokość opłaty zastępczej, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej na własny użytek i zużytej przez odbiorcę przemysłowego na własne potrzeby, wyrażoną w złotych. 5. W celu obliczenia opłaty wyrównawczej za cenę zakupu świadectw pochodzenia, które na podstawie art. 45 ust. 1 wydano wytwórcy energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii będącemu odbiorcą przemysłowym, przyjmuje się roczną cenę średnioważoną praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia, o której mowa w art. 47 ust. 3 pkt 2, za rok, za który jest wnoszona opłata wyrównawcza. 6. Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej lub obrotu tą energią i sprzedające energię elektryczną odbiorcy przemysłowemu innemu niż wskazany w art. 52 ust. 2 pkt 1 informuje tego odbiorcę:
1) do dnia 15 czerwca roku następującego po roku, za który należy zrealizować obowiązek określony w art. 52 ust. 1, o koszcie przedstawionych do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej przez tego odbiorcę przemysłowego na własny użytek i przez niego zużytej, i o obowiązku, o którym mowa w ust. 1;
2) do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, za który należy zrealizować obowiązek określony w art. 52 ust. 1, o kwocie uzyskanej pomocy publicznej z tytułu skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1, w roku poprzednim, w odniesieniu do energii elektrycznej zakupionej przez odbiorcę przemysłowego na własny użytek i przez niego zużytej, po uprzednim obliczeniu wartości tej pomocy. 7. Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej na rzecz odbiorców przemysłowych informuje odbiorcę przemysłowego, w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku pobrania opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1, i opłaty kogeneracyjnej, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, o kwocie uzyskanej przez tego odbiorcę pomocy publicznej z tytułu skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 96 ust. 2 niniejszej ustawy oraz w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji, w roku, w którym te opłaty zostały naliczone i pobrane, po uprzednim obliczeniu wartości tej pomocy.