1. Jeżeli małżonek i osoba trzecia będąca wierzycielem mają
w chwili powstania zobowiązania miejsce zwykłego pobytu w tym samym
państwie, prawo tego państwa stosuje się do oceny skuteczności małżeńskiego
ustroju majątkowego wobec osób trzecich, chyba że osoba trzecia w chwili
powstania zobowiązania znała charakter i treść tego ustroju lub przy dołożeniu
należytej staranności mogła je poznać albo zostały dopełnione wymagania
dotyczące jawności i wpisów przewidziane w prawie właściwym dla małżeńskiego
ustroju majątkowego lub – w odniesieniu do praw rzeczowych na
nieruchomościach – w prawie państwa, na którego terytorium nieruchomość się
znajduje.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności małżonka za
zobowiązania zaciągnięte przez drugiego małżonka w sprawach wynikających
z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny.