1) grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym
w zamian za grunty zajęte pod budowę dróg publicznych, stają się z mocy prawa
własnością tych osób; grunty takie położone w granicach miast przechodzą na
własność lub w użytkowanie wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów
szczególnych;
2) grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z udziałem czynu
społecznego i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Państwa.
2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi
publiczne, w odniesieniu do których zostało wszczęte postępowanie
wywłaszczeniowe przed dniem wejścia ustawy w życie.
Poprzedni
Art. 50
Art. 50a. W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach krajowych, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora publicznego transportu zb...
Następny
Art. 52
Art. 52. Traci moc ustawa z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych
(Dz. U. poz. 90 oraz z 1971 r. poz. 115).
Powiązania
Powiązane orzeczenia (0)Brak dodatkowych powiązań.