1. Używanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych przez osoby umieszczone w okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroni- skach dla nieletnich ustala się na podstawie:
1) rozmów wstępnych po przyjęciu;
2) wyników badań lekarskich;
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 2469 oraz z 2022 r. poz. 763, 764, 1700, 1812 i 1855. Dziennik Ustaw –2– Poz. 1904
3) wyników badań psychologicznych;
4) danych zawartych w dokumentacji dotyczącej nieletnich;
5) wyników testów diagnostycznych. 2. W przypadku stwierdzenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych u osób, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się szczegółowy proces diagnozy z udziałem lekarza, specjalisty psychoterapii uzależnień, specjalisty w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa w celu stwierdzenia uzależnienia od tych środków i jego stopnia oraz potrzeby leczenia przez podmiot leczniczy lub leka- rza wykonującego zawód w ramach praktyki zawodowej lub skierowania albo przeniesienia do okręgowego ośrodka wy- chowawczego albo zakładu poprawczego, w którym realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny. 3. Do okręgowych ośrodków wychowawczych i zakładów poprawczych, w których realizuje się system wychowaw- czy resocjalizacyjno-terapeutyczny, osoby uzależnione kieruje się albo przenosi w oparciu o diagnozę stwierdzającą uza- leżnienie, sporządzoną przez lekarza, z uwzględnieniem opinii przygotowanej przez specjalistę psychoterapii uzależnień, specjalistę w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa.