1. Zagraniczny zakład ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej może podejmować i wykonywać
działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie przez
główny oddział.
2. Zagraniczny zakład reasekuracji z siedzibą w państwie niebędącym państwem
członkowskim Unii Europejskiej może podejmować i wykonywać działalność
reasekuracyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) przez główny oddział;
2) bezpośrednio z terytorium państwa, w którym ma siedzibę, jeżeli system
wypłacalności tego państwa, zgodnie z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE, został
uznany za równoważny lub czasowo równoważny z systemem wypłacalności
ustanowionym w Unii Europejskiej;
3) bezpośrednio z terytorium państwa, w którym ma siedzibę, jeżeli z państwem
tym została zawarta umowa, o której mowa w art. 175 dyrektywy 2009/138/WE.
3. Podjęcie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej przez
główny oddział wymaga uzyskania zezwolenia organu nadzoru.
4. W przypadku gdy system wypłacalności państwa niebędącego państwem
członkowskim Unii Europejskiej został uznany za równoważny lub czasowo
równoważny z systemem wypłacalności ustanowionym w Unii Europejskiej, umowy
reasekuracji zawarte z zakładami, których siedziba znajduje się w tym państwie, są
traktowane w taki sam sposób, jak umowy reasekuracji zawarte z zakładem, który
posiada zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej wydane dla
krajowego zakładu reasekuracji.
5. W przypadku zawarcia przez Unię Europejską z państwem niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej, którego system wypłacalności nie został
uznany za równoważny lub czasowo równoważny zgodnie z art. 172 dyrektywy
2009/138/WE, umowy międzynarodowej odnoszącej się do reasekuracji, działalność
reasekuracyjna wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zakład
reasekuracji lub zakład ubezpieczeń z siedzibą w tym państwie jest wykonywana
zgodnie z warunkami tej umowy.