1. Dowódca statku powietrznego, który otrzymał sygnał
o niebezpieczeństwie grożącym innemu statkowi powietrznemu lub statkowi
morskiemu, spostrzegł statek powietrzny lub morski, który uległ wypadkowi lub
znalazł się w niebezpieczeństwie, albo zauważył inną katastrofę lub klęskę żywiołową
bądź zauważył osobę znajdującą się na morzu w niebezpieczeństwie utraty życia,
obowiązany jest udzielić poszkodowanym lub znajdującym się w niebezpieczeństwie
pomocy w zakresie, w jakim może to uczynić bez narażenia na niebezpieczeństwo
powierzonego mu statku powietrznego, pasażerów, załogi lub innych osób.
2. Obowiązek pomocy ustaje, gdy dowódca wie, że kto inny udziela pomocy
w podobnych lub lepszych warunkach, niż on sam mógłby jej udzielić.