sygn. V CZ 31/12 13 września 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 13 września 2012, sygn. V CZ 31/12

Data orzeczenia 13 września 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Lech Walentynowicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 31/12
POSTANOWIENIE
Dnia 13 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Wojciech Katner
SSA Władysław Pawlak
w sprawie z powództwa P. F.
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 września 2012 r.,
zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2
postanowienia Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 października 2011 r.,
1) zmienia zaskarżone postanowienie w punkcie drugim w ten
sposób, że zasądzone od powoda koszty postępowania
zażaleniowego obniża do kwoty 300 zł (trzysta);
2) w pozostałym zakresie zażalenie oddala;
3) koszty postępowania zażaleniowego wzajemnie znosi.
2
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. umorzył
postępowanie ze względu na cofnięcie pozwu o zadośćuczynienie w wysokości
100.000 zł i zasądził wobec tego od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.800 zł
tytułem zwrotu części kosztów procesu. Postanowienie to w części zasądzającej
koszty procesu powód zaskarżył zażaleniem i wniósł o nieobciążanie go kosztami
ze względu na sytuację finansową. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18
października 2011 r. oddalił zażalenie powoda i zasądził od niego na rzecz Skarbu
Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 900 zł tytułem kosztów
postępowania zażaleniowego.
Powód zaskarżył zażaleniem postanowienie Sądu Apelacyjnego w zakresie
rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Zarzucił naruszenie art. 98 w zw. z art. 99
k.p.c. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 102 k.p.c.
przez jego niezastosowanie, a także naruszenie art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. w zw. z art.
391 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c., w zw. z art. 228 k.p.c.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w kwestionowanej części
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie, jednak z innych przyczyn
niż wskazuje skarżący.
Przedmiotem postępowania zażaleniowego jest rozstrzygnięcie o kosztach
procesu. Opłata za czynności adwokata powinna być liczona według stawek
minimalnych przewidzianych dla wartości przedmiotu zaskarżenia. W sprawie
niniejszej jest nią kwota 1.800 złotych, a zatem zastosowanie ma § 6 pkt 3
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348
ze zm.), przewidujący stawkę minimalną w kwocie 600 zł, pomniejszoną o połowę
3
(§ 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Pozwanemu należało przyznać więc zwrot
kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 300 złotych, a nie 900 złotych.
Z tych względów, na podstawie art. 386 § 1 w zw. z art. 3941
§ 3 i art. 39821
k.p.c., uwzględniono częściowo zażalenie.
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawił
motywy orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 k.p.c. w zw.
z art. 99 k.p.c.), wyjaśnił też przyczyny niezastosowania art. 102 k.p.c. W ramach
swojej kompetencji przepisów tych nie naruszył. Należało w konsekwencji oddalić
zażalenie w pozostałym zakresie (art. 39814
k.p.c. związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).
O wzajemnie zniesionych kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono
na podstawie art. 100 k.p.c. z uwagi na częściowego tylko uwzględnienia żądań.
jw