Wyrok z 9 kwietnia 2015, sygn. II AKa 39/15

1. Zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza sądowego, mające na celu usprawiedliwienie nieobecności oskarżonego na rozprawie nie może być odgórnie traktowane jako niewiarygodne, bowiem podlega swobodnej ocenie tak jak każdy dowód w postępowaniu karnym (tak samo Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., II AKa 218/13, LEX nr 1356736). Bez należytej oceny takiego dowodu Sąd I instancji podjął więc pochopnie decyzję o możliwości kontynuowania rozprawy pod nieobecność oskarżonego A. K. (1) na podstawie art. 376§2 k.p.k.
2. Dopuszczenie się bowiem przez sprawcę kilku bądź więcej przestępstw jednorazowych (tu: z art. 286§1 k.k.) oraz czynów ciągłych (tu: z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) samo przez się nie wyklucza możliwości przyjęcia w odniesieniu do wszystkich tych przestępstw konstrukcji ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91§1 k.k. (por. wyrok SN z dnia 24 listopada 2005 r., WA 32/05, OSNKW 2006/1/11; postanowienie SN z dnia 28 marca 2006 r., IV KK 451/05, LEX nr 610974). Przepis art. 12 k.k. nie wpływa bowiem na zmianę przepisu statuującego konkretne przestępstwo, gdyż zarówno w przypadku przestępstwa jednorazowego, jak i czynu ciągłego pozostają niezmienne znamiona przestępstwa oszustwa z art. 286§1 k.k. i to na podstawie tego właśnie przepisu orzeka się jedną karę.