sygn. V CZ 86/14 9 stycznia 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 9 stycznia 2015, sygn. V CZ 86/14

Data orzeczenia 9 stycznia 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Mirosław Bączyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 86/14
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)
SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z powództwa C. Bank S.A. w W.
przeciwko P. P.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2015 r.,
zażalenia pozwanego na wyrok Sądu Okręgowego w O.
z dnia 17 grudnia 2013 r.,
oddala zażalenie pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach
postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu
postępowanie w sprawie.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w S. uchylił w całości
nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 18 maja 2012 r. i oddalił
powództwo C. Bank S. A. w W. wniesione przeciwko P. P. o zapłatę kwoty
15.610,43 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty 9.932,11 zł począwszy od dnia
4 października 2011 r. do dnia zapłaty, a także zasądził od strony powodowej
koszty postępowania. U podstaw tego rozstrzygnięcia legła ocena Sądu pierwszej
instancji, że roszczenie jest przedawnione z uwagi na upływ dwuletniego terminu
przedawnienia wynikającego z art. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o
elektronicznych instrumentach płatniczych. Ponadto strona powodowa nie
udowodniła swojego roszczenia co do zasady i co do wysokości dochodzonej
kwoty, albowiem przedstawione przez nią wnioski dowodowe zostały oddalone
jako spóźnione w świetle art. 495 § 3 k.p.c.
W wyniku rozpoznania apelacji strony powodowej Sąd Okręgowy w O.
wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał
do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. z uwagi na nie rozpoznanie
istoty sprawy. Sąd drugiej instancji stwierdził w pierwszym rzędzie, że roszczenie
nie jest przedawnione, stąd zostało one oddalone przedwcześnie, zwłaszcza w
sytuacji nie dopuszczenia zawnioskowanych przez powoda dowodów.
W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art.
386 § 4 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. i wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w O.
do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
W świetle art. 3941
§ 11
k.p.c., obowiązującego od dnia 3 maja 2012 r. na
podstawie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1381),
w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przysługuje zażalenie do Sądu
Najwyższego. Przewidziane w art. 3941
§ 11
k.p.c. zażalenie jest skierowane
przeciwko uchyleniu przez Sąd drugiej instancji wyroku i przekazaniu sprawy
do ponownego rozpoznania, a więc ocenie Sądu Najwyższego może być poddany
3
jedynie ewentualny błąd sądu odwoławczego przy kwalifikowaniu określonej
sytuacji procesowej jako odpowiadającej powołanej podstawie orzeczenia
kasatoryjnego. Ustawowe przesłanki uchylenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji
zostały w art. 386 § 4 k.p.c. zakreślone wąsko, stąd w przypadku wniesienia
zażalenia kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do skontrolowania, czy
istotnie doszło do nierozpoznania istoty sprawy lub też czy faktycznie istnieje
w realiach rozpoznawanej sprawy konieczność przeprowadzenia postępowania
dowodowego w całości.
W rozpatrywanej sprawie orzeczenie kasatoryjne Sądu Okręgowego uznać
należy za prawidłowe i zgodne z art. 386 § 4 k.p.c., z uwagi po pierwsze na
odrzucenie przez Sąd drugiej instancji oceny Sądu Rejonowego, że roszczenie
powoda uległo przedawnieniu, po drugie z uwagi na oddalenie wniosków
dowodowych powoda, co spowodowało nie rozpoznanie przez Sąd Rejonowy istoty
roszczenia dochodzonego przez powoda. Podzielić przy tym należy pogląd Sądu
Okręgowego, iż brak jest uzasadnionych podstaw do przenoszenia całości
postępowania dowodowego do Sądu Odwoławczego, choćby z uwagi na
gwarancje procesowe stron.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego jako
bezzasadne (art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 108 § 2 k.p.c.).