Wyrok z 5 czerwca 2026, sygn. I Ca 108/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSO Tamara Piechnik

Protokolant: st. sekretarz sądowy Agnieszka Leśniak

po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2026 roku w X.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w X.

przeciwko (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie

z dnia 28 listopada 2025 roku, sygn. akt I C 888/24

1. zmienia zaskarżony wyrok w części (punkt I i II), w ten sposób że nadaje im następujące brzmienie:

I. zasądza od pozwanego (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. kwotę 4.406,10 zł (cztery tysiące czterysta sześć złotych 10/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, od dnia 22 maja 2024 roku, do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie powództwo oddala;

II. zasądza od pozwanego (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. kwotę 151,78 zł (sto pięćdziesiąt jeden złotych 78/100), tytułem częściowego zwrotu kosztów postepowania, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu, do dnia zapłaty;

2. oddala apelację w pozostałej części;

3. zasądza od pozwanego (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. kwotę 53,00 zł (pięćdziesiąt trzy złote), tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I Ca 108/26

Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie

z dnia 5 czerwca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Krośnie, w sprawie z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. przeciwko (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N. o zapłatę, wyrokiem z dnia 28 listopada 2025 roku, sygn. akt I C 888/24 w punkcie pierwszym ( I.) zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7 161,30 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 maja 2024 roku do dnia zapłaty, w punkcie drugim ( II.) zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 200 zł, tytułem kosztów postępowania, w tym kwotę 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, a w punkcie trzecim ( III.) wyroku obciążył kosztami postępowania stronę pozwaną i w związku z tym nakazał kasie Sądu Rejonowego w Krośnie ściągnąć od pozwanego kwotę 330,20 zł, tytułem uzupełnienia zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany (...) (Towarzystwo (...)) z siedzibą w N. i zaskarżył wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 271 § 1 k.p.c. poprzez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, iż stawka za dobę wynajmu pojazdu zastępczego w wysokości 196,80 zł brutto (zastosowana przez powoda) jest zasadna i mieściła się w granicach celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków podlegających rekompensacie przez ubezpieczyciela, uznanie, iż poszkodowany nie przyczynił się do zwiększenia odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego poprzez wybranie innego podmiotu z wykazaniem racjonalnie uzasadnionych powodów, a także brak odniesienia się do propozycji najmu ze stronu Ubezpieczyciela i związaną z tym weryfikacją stawki dobowej, podczas gdy:

- poszkodowany otrzymał za pośrednictwem podanego w trakcie zgłoszenia szkody adresu e-mail informację o możliwości zorganizowania przez pozwanego samochodu zastępczego w czasie likwidacji szkody, a także o konsekwencjach związanych z wyborem usług innej wypożyczalni, tj. weryfikacją dobowej stawki najmu do tych akceptowanych przez pozwaną - w tym przypadku 100,00 zł netto/123,00 zł brutto,

- w przesłanej na ww. adres e-mail przez pozwanego informacji dotyczącej najmu pojazdu zastępczego znajdowały się konkretne informacje: że najem organizowany przez Ubezpieczyciela jest nieodpłatny, nie są pobierane koszty podstawienia i odbioru, nie jest pobierana kaucja, pojazd jest udostępniany na niezbędny czas dokonania naprawy uszkodzonego pojazdu, pojazd zastępczy zostanie podstawiony we wskazane przez poszkodowanego miejsca bez dodatkowego kosztu, Ubezpieczyciel zapewnia dostępność wszystkich klas pojazdów;

- poszkodowany miał realną możliwość skorzystania z tańszego najmu pojazdu zastępczego zorganizowanego przez pozwanego, a powód w żaden sposób nie wykazał, aby zaistniały szczególne okoliczności czy potrzeby poszkodowanego pozwalające na stwierdzenie, iż uzasadnione i celowe było wynajęcie przez poszkodowanego samochodu zastępczego u niego,

- pozwany jako firma dysponująca znacznym kapitałem ma możliwość wynegocjowania z podmiotami świadczącymi usługi wynajmu pojazdów zastępczych stawki korzystniejsze, niż osoba fizyczna czy mniejszy przedsiębiorca,

- poszkodowany zachował się nielojalnie i naruszył obowiązek współpracy z pozwanym. W momencie gdy pozwany zaproponował poszkodowanemu pomoc w zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, to powód powinien wykazać, że po stronie poszkodowanego, od którego nabył wierzytelność, zachodziły szczególne potrzeby, uzasadniające nieskorzystanie z propozycji pozwanego, czemu powód nie sprostał,

- w interesie ekonomicznym powoda leży brak skorzystania przez poszkodowanego z propozycji organizacji najmu, zwłaszcza w sytuacji, gdy to powód podejmuje samodzielnie kontakt z pozwanym i decyduje jakie informacje przekazuje poszkodowanemu;

- powód przesłał pytania o szczegółowe warunki najmu bez kontaktu z poszkodowanym, formułowane są one przez powoda, który autonomicznie decyduje o przekazywaniu poszkodowanemu informacji;

- wbrew twierdzeniom powoda, najem w wypożyczalni współpracującej nie wykluczał korzystania z pojazdu zastępczego przez osobę najbliższą dla poszkodowanej (vide paragraf 2 ust 4);

2. art. 233 § 1 k.p.c. w z w. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, błędną i sprzeczną z logicznym rozumowaniem ocenę materiału dowodowego, dokonaną z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do sprzecznych ustaleń Sądu I instancji z zebranym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym, tj. uznaniem że zasadnym był najem pojazdu zastępczego przez okres 48 dni, podczas gdy za zasadny okres najmu pojazdu zastępczego uznać należy maksymalnie okres 33 dni, ponieważ:

- ze sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i motoryzacyjnej opinii wynika, że biorąc pod uwagę okoliczności towarzyszące procesowi likwidacji szkody, a w szczególności datę zatwierdzenia i dostarczenia poszkodowanemu decyzji co do uznania pełnego zakresu kosztorysowego naprawy oraz okresu niezbędnego na przeprowadzenie naprawy pojazdu realnie uzasadnionym i niezbędnym czasokresem całościowym naprawy pojazdu był czasokres odpowiadający 33 dniom kalendarzowym,

- to na stronie powodowej ciąży ciężar wykazania zasadności najmu i okresu najmu pojazdu zastępczego, zaś z przedłożonej przez powoda dokumentacji nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie wystąpiły jakiekolwiek kryteria, które mogłyby wpłynąć na wydłużenie okresu najmu pojazdu zastępczego - powód nie wykazał kiedy zamówiono części ani kiedy je dostarczono, ani nie wykazał, że istniało opóźnienie w dostarczeniu części.

b) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, iż usługa parkowania pojazdu jest zasadna i mieściła się w granicach celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków podlegających rekompensacie przez ubezpieczyciela, a poszkodowany nie przyczynił się do zwiększenia odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej, podczas gdy fakt, że pojazd znajduje się w pewnym okresie na terenie warsztatu naprawczego jest naturalnym skutkiem przyjęcia go do naprawy, za który serwis nie ponosi żadnych kosztów i nie powinien ich naliczać,

c) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, iż powód udowodnił rynkowości przyjętych przez siebie stawek za usługę holowania pojazdu, podczas gdy było to wyłącznie jego twierdzenie nie poparte żadnymi obiektywnymi dowodami,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 362 k.c. w zw. z art. 826 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wierzyciel ma obowiązek zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów, co w rezultacie oznacza, że na dłużniku ciąży powinność zwrotu wyłącznie wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika, a ponadto w sytuacji gdy poszkodowany odmówił współdziałania z pozwaną w wykonaniu zobowiązania, ponieważ nie skorzystał z oferowanej przez pozwanego możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego,

b) art. 361 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 824 ^{( 1)} k.c. w zw. z art. 34 i 36 ustawy z dnia 22.05.2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych UFG i PBUK poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że:

- zasadną była stawka najmu pojazdu zastępczego za dobę w kwocie 196,80 zł brutto, w sytuacji, gdy stawka ta winna wynosić 123,00 zł brutto zgodnie z propozycją Ubezpieczyciela,

- naliczenie opłaty za parkowanie było uzasadnione, podczas gdy serwis naprawczy nie powinien naliczać dodatkowej opłaty za przebywanie pojazdu w warsztacie podczas jego naprawy,

- stawka holowania była rynkowa, podczas gdy powód nie dostarczył dowodów w tym zakresie.

Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł:

1)  o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za I instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

2)  o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu za II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

W odpowiedzi na apelację powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu apelacyjnym wedle norm prawem przewidzianych.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego okazała się zasadna jedynie w części.

Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy nie przeprowadził postępowania dowodowego, co pozwala na pominięcie tzw. części historycznej uzasadnienia i ograniczenie się do przedstawienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 271 § 1 k.p.c., odnoszący się do wysokości zastosowanej przez powoda stawki najmu pojazdu zastępczego w kwocie 196,80 zł brutto za dobę.

Przede wszystkim skarżący nie wykazał, aby poszkodowana miała rzeczywistą możliwość skorzystania z pojazdu zastępczego za stawkę 100 zł netto (123 zł brutto) za dobę. Samo przekazanie informacji o możliwości zorganizowania najmu przez ubezpieczyciela oraz wskazanie akceptowanej przez niego stawki nie jest wystarczające do przyjęcia, że poszkodowana mogła faktycznie uzyskać pojazd odpowiadający jej potrzebom na takich warunkach. Pozwany nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, że za wskazaną stawkę zapewniłby poszkodowanej pojazd tej samej klasy, dostępny niezwłocznie i na warunkach odpowiadających rzeczywistym potrzebom pokrzywdzonej. Przedłożona informacja miała charakter ogólny i nie zawierała skonkretyzowanej oferty, której warunki mogłyby zostać zweryfikowane. Trafnie również wskazywała strona powodowa, że korzystanie z wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem oznacza akceptację przygotowanego przez nią wzorca umownego, którego treść nie podlega negocjacjom przez poszkodowaną.

Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że zastosowana przez powoda stawka 160 zł netto za dobę miała charakter rynkowy. Powód przedłożył stosowne cenniki ( k. 52-54) oraz decyzje innych zakładów ubezpieczeń akceptujących analogiczne stawki ( k. 55-71), natomiast pozwany nie zaoferował żadnych przeciwdowodów świadczących o tym, że stawka ta przekraczała poziom cen obowiązujących na lokalnym rynku. Samo twierdzenie o możliwości uzyskania niższej ceny nie stanowi dowodu w rozumieniu art. 6 k.c.

Należy również wskazać, że obowiązek współdziałania poszkodowanego z ubezpieczycielem oraz minimalizacji szkody nie oznacza obowiązku korzystania z usług podmiotów wskazanych przez ubezpieczyciela. Odszkodowanie obejmuje bowiem wydatki celowe i ekonomicznie uzasadnione, a nie jedynie najniższe możliwe koszty. Również w tym zakresie powód wykazał, iż pozwany nie był w stanie zaoferować najmu pojazdu na takich samych warunkach (korespondencja e-mail k. 43-49).

Z tych względów zarzut dotyczący wysokości stawki najmu nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zasadny okazał się natomiast drugi zarzut, a dotyczący przyjętego przez Sąd Rejonowy okresu uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego.

W tym zakresie Sąd Okręgowy nie podziela oceny dokonanej przez Sąd I instancji, który oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na wnioskach opinii uzupełniającej biegłego.

Należy zauważyć, że w opinii podstawowej z dnia 23 czerwca 2024r. biegły jednoznacznie wskazał, iż rzeczywisty czas naprawy pojazdu został niezasadnie wydłużony z uwagi na dwudziestodniową zwłokę związaną z dostarczeniem części zamiennych. W konsekwencji biegły uznał, że ekonomicznie uzasadniony okres pozostawania pojazdu poza normalnym użytkowaniem wynosił 33 dni kalendarzowe ( k. 98v.).

Wprawdzie w opinii uzupełniającej biegły podał, iż gdyby przyjąć, że części zostały rzeczywiście zamówione w dniu 26 marca 2024r., a ich dostarczenie nastąpiło dopiero 15 kwietnia 2024r., to uzasadniony okres naprawy wynosiłby 48 dni, jednakże ustalenie to miało charakter wyłącznie hipotetyczny i zostało uzależnione od przyjęcia za udowodnione okoliczności, których materiał dowodowy nie potwierdzał ( k. 119v.).

Powód nie wykazał bowiem, kiedy faktycznie doszło do złożenia zamówienia części u dostawcy. Z dokumentacji wynika jedynie data sporządzenia kalkulacji naprawy oraz przygotowania zamówienia, co nie jest równoznaczne z jego skutecznym złożeniem. Nie przedstawiono żadnego dokumentu potwierdzającego datę przekazania zamówienia do realizacji, datę przyjęcia zamówienia przez dostawcę, termin wysyłki części ani przyczyn ewentualnego opóźnienia w ich dostarczeniu, ani też czy zwracał się on o przyspieszenie zamówienia. Nie sposób również ustalić, czy zwłoka nie wynikała z organizacji pracy warsztatu, opóźnionej akceptacji zamówienia bądź innych okoliczności pozostających poza odpowiedzialnością ubezpieczyciela.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywał na stronie powodowej, skoro z faktu wydłużonego oczekiwania na części wywodziła skutki prawne w postaci zwiększenia należnego odszkodowania. Obowiązkowi temu powód nie sprostał.

Zasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. oraz art. 278 k.p.c. w zakresie oceny opinii biegłego i ustalenia długości uzasadnionego najmu.

W konsekwencji należało podzielić wnioski opinii podstawowej i przyjąć, że uzasadnionym i niezbędnym okresem najmu pojazdu zastępczego pozostawał okres 33 dni kalendarzowych według stawki zastosowanej przez powoda, tj. 196,80 zł brutto za dobę najmu.

Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., a dotyczący kosztów parkowania pojazdu.

Skarżący błędnie utożsamia okres objęty dochodzonym roszczeniem z okresem pozostawania pojazdu w warsztacie naprawczym. Tymczasem z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że powód dochodził wynagrodzenia za parkowanie pojazdu jedynie za okres od dnia 4 marca 2024r. do dnia 26 marca 2024r., a więc do chwili przekazania pojazdu do warsztatu naprawczego.

Poszkodowana nie dysponowała miejscem umożliwiającym bezpieczne przechowywanie uszkodzonego pojazdu. Jak wynika z jej zeznań, mieszkała ona w zabudowie szeregowej i nie miała możliwości pozostawienia niesprawnego pojazdu na własnym terenie (zeznania k. 81v.). Jednocześnie pojazd musiał pozostawać dostępny dla potrzeb postępowania likwidacyjnego, w szczególności przeprowadzenia oględzin i sporządzenia kalkulacji naprawy przez ubezpieczyciela.

Skarżący nie wykazał, aby poszkodowana mogła w tym okresie ponieść niższe koszty przechowania pojazdu, ani aby istniała realna możliwość bezpłatnego zabezpieczenia samochodu. Powód natomiast przedłożył obowiązujący cennik usług oraz decyzje innych zakładów ubezpieczeń akceptujące analogiczne stawki za parkowanie pojazdów uszkodzonych, co uzasadniało przyjęcie, że zastosowana stawka miała charakter rynkowy.

Nietrafny pozostaje również zarzut odnoszący się do kosztów holowania.

Powód wykazał wysokość zastosowanej stawki stosownymi dokumentami oraz materiałem dotyczącym cen obowiązujących na rynku lokalnym. Pozwany nie zaoferował natomiast żadnych dowodów pozwalających przyjąć, że stawka zastosowana przez powoda odbiegała od cen rynkowych lub miała charakter rażąco wygórowany. Samo zakwestionowanie wysokości wynagrodzenia nie prowadzi jeszcze do podważenia jego zasadności, zwłaszcza gdy strona kwestionująca nie przedstawia żadnych przeciwdowodów.

W konsekwencji niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 354 § 2 k.c., art. 362 k.c., art. 826 § 1 k.c. oraz art. 361 § 1 i 2 k.c. w zakresie odnoszącym się do wysokości stawek najmu, holowania i parkowania. Naruszenie tych przepisów zachodziło jedynie o tyle, o ile Sąd Rejonowy przyjął zbyt długi okres uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego. W pozostałym zakresie poniesione przez poszkodowaną wydatki uznać należy za celowe i ekonomicznie uzasadnione oraz pozostające w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Niezrozumiałym natomiast jest czynienie zarzutu naliczenia opłaty za przechowywanie pojazdu w warsztacie, w sytuacji gdy taka opłata nie została nigdy naliczona.

W rezultacie apelacja prowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku wyłącznie poprzez przyjęcie, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił 33 dni (a nie 48 dni), co skutkowało odpowiednim obniżeniem należnego powodowi odszkodowania. W pozostałym zakresie apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Powyższe rozstrzygnięcie spowodowało korektę wyroku Sądu Rejonowego w punkcie I. poprzez przyjęcie, za zasadne zasądzenie od pozwanego kwoty 4 406,10 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Kwota ta obejmowała:

- należność z tytułu najmu pojazdu zastępczego w wysokości 2 435,40 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy uzasadnionym kosztem najmu za okres 33 dni (33 × 196,80 zł brutto = 6 494,40 zł) a kwotą 4 059 zł wypłaconą przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego,

- należność z tytułu kosztów parkowania pojazdu w wysokości 1 217,70 zł, odpowiadającą kosztowi parkowania przez 22 doby według stawki 55,35 zł brutto za dobę,

- należność z tytułu kosztów holowania pojazdu w wysokości 753 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy łącznym kosztem usługi wynoszącym 1 353 zł a kwotą 600 zł wypłaconą przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym.

Wobec zmiany rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, koniecznym stała się również korekta wyroku Sądu Rejonowego w zakresie punktu II , a dotyczącego rozstrzygnięcia o kosztach.

Ponieważ powód wygrał sprawę w 61,5 %, a przegrał w 38,5 %, sąd dokonał stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd przyjął, że powód poniósł wydatki w kwocie 2217 zł (opłata od pozwu, opłata skarbowa od pełnomocnictwa, wynagrodzenie pełnomocnika) a pozwany w kwocie 3 147,20 zł (opłata skarbowa od pełnomocnictwa, wynagrodzenie pełnomocnika, koszt opinii biegłego – uwzględniając również kwotę 330,20 zł, którą w punkcie III wyroku Sąd I instancji nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa, tytułem uzupełnienia zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego).

Łączne koszty procesu za pierwszą instancję wyniosły zatem 5 364,20 zł. Przy uwzględnieniu wyniku sprawy powód powinien ponieść 38,5% tej kwoty, tj. 2 065,22 zł. Skoro faktycznie wyłożył koszty w wysokości 2 217 zł, należał mu się od pozwanego zwrot różnicy w kwocie 151,78 zł.

Z tych przyczyn Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok również w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu za pierwszą instancję (punkt II.), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 151,78 zł, tytułem ich zwrotu .

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 wyroku Sądu Odwoławczego zapadło w oparciu o treść art. 386 § 1 k.p.c. Wobec bezzasadności pozostałych zarzutów, Sąd w punkcie 2 oddalił apelację w pozostałej części – a to na podstawie art. 385 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego ( punkt 3 wyroku) zapadło również w oparciu o zasadę stosunkowego ich rozdzielenia (art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.). Powód poniósł koszty postępowania odwoławczego w wysokości 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, natomiast pozwany - wydatki w łącznej kwocie 1 300 zł, obejmującej wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 900 zł oraz opłatę od apelacji w kwocie 400 zł (obejmującą również wniosek o sporządzenie uzasadnienia). Łączne koszty postępowania odwoławczego wyniosły zatem 2 200 zł.

Przy uwzględnieniu wyniku postępowania powoda powinno obciążać 38,5% tych kosztów, tj. kwota 847 zł. Skoro jednak faktycznie poniósł koszty w wysokości 900 zł, należał mu się od pozwanego zwrot różnicy wynoszącej 53 zł, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. zasądzając je od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym wynika natomiast z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie / radców prawnych/.