Wyrok z 10 marca 2026, sygn. I AGa 97/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Marek Boniecki

Protokolant: Katarzyna Mitan

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

przeciwko U. R. i W. R.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego U. R.

od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach

z dnia 27 września 2022 r. sygn. akt VII GC 133/20

1.  oddala apelację:

2.  zasądza od pozwanego U. R. na rzecz strony powodowej tytułem kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 4.050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych z opóźnienie w spełnieniu świadczenia piniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I AGa 97/23

Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z 10 marca 2026 r.

Wyrokiem z 27 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Kielcach: zasądził solidarnie od U. R. i W. R. na rzecz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kwotę 85.070,62 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 lutego 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 5.400 zł tytułem kosztów procesu (pkt 1); nakazał pobranie solidarnie od U. R. i W. R. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Kielcach kwoty 4 254 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sąd pierwszej instancji poczynił ustalenia faktyczne zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z których wynika, że:

- członkami zarządu (...) sp. z o.o. w S. byli od 2025 pozwani W. R. i U. R.;

- 29 sierpnia 2014 r. pozwani złożyli w Sądzie Rejonowym w K. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki; postanowieniem z 24 września 2014 r. została ogłoszona upadłość spółki obejmująca likwidację jej majątku;

- w bilansie spółki sporządzonym na 23 sierpnia 2014 r. jej aktywa obejmujące środki trwałe zostały wycenione przez spółkę na 48.534,53 zł, w tym grunty na 46.634,79 zł, należności na 812.457,28 zł, środki pieniężne na 34.572,95 zł, zaś zobowiązania na 1.230.285,90 zł, w tym z tytułu wynagrodzeń na 67.433,63 zł;

- w sporządzonym na zlecenie sądu upadłościowego przez biegłych sądowych w październiku 2014 r. opisie i oszacowaniu przedsiębiorstwa spółki, jego rynkowa wartość została określona na 341.300 zł; w skład majątku spółki wchodziła nieruchomość o wartości 83.126 zł, pozostałe środki trwałe i wyposażenie o wartości 57.322 zł, wierzytelności spółki w kwocie 200.878 zł;

- w toku postępowania o ogłoszeniu upadłości spółki, w sporządzonym 17 września 2014 r. sprawozdaniu, tymczasowy nadzorca sądowy w oparciu o oświadczenie upadłego, zobowiązania spółki wobec pracowników określił na sumę 67.433,63 zł; składały się na nią: wynagrodzenie dla dwudziestu pracowników za miesiące lipiec i sierpień i wobec dwóch pracowników za miesiące maj i czerwiec; na dzień 24 września 2014 r. spółka zatrudniała dziewięć osób na umowę o pracę; umowy te uległy rozwiązaniu z dniem 31 grudnia 2014 r. w następstwie ich wypowiedzenia przez syndyka.;

- 23 grudnia 2014 r. na podstawie złożonego przez syndyka wykazu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych z okresu poprzedzającego dzień niewypłacalności pracodawcy tj. (...) sp. z o.o., Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przekazał do masy upadłości kwotę 59.916,68 zł; środki te były przeznaczone na wypłatę wynagrodzeń i ekwiwalentu za urlop dla szesnastu osób oraz opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne dla trzynastu osób;

-16 stycznia 2015 r. Fundusz wypłacił byłemu pracownikowi spółki należne od pracodawcy odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w kwocie 3.895,34 zł;

- na liście wierzytelności wierzytelność Funduszu została wciągnięta w kwocie 65.135,06 zł, w tym należność główna w kwocie 63.812,02 zł i odsetki za rok do 30 marca 2015 r.; wierzytelność w całości została uznana przez spółkę; w toku postępowania upadłościowego wierzytelność nie została zaspokojona;

- na podstawie tytułu wykonawczego, tj. wyciągu z listy wierzytelności opatrzonego przez Sąd w dniu 13 czerwca 2019 r. klauzulą wykonalności, Fundusz wszczął egzekucję przeciwko spółce; w postępowaniu tym powód otrzymał kwoty: 1.350 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, 24 zł tytułem zwrotu opłat sądowych, 801,61 zł tytułem odsetek od kwoty 3.895,34 zł za okres 17 stycznia 2015 r. – 6 listopada 2017 r.; postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z 5 grudnia 2019 r. na podstawie art. 824 §1 pkt 3 k.p.c.;

- wyrokiem z 19 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy wK. zasądził od (...) sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na rzecz Funduszu kwotę 12 598,92 zł; na należność główną składały się skapitalizowane odsetki za opóźnienie od kwoty 59 916,68 zł za okres od 31 marca 2015 r. do 15 lutego 2018 r.;

- (...) sp. z o.o. składając wniosek o ogłoszenie upadłości, wykazała, że przysługują jej wierzytelności w kwocie 139.233,80 zł wobec Gminy (...) z tytułu wynagrodzenia za roboty budowlane, w kwocie 112.588,37 zł wobec Gminy (...) tytułem wynagrodzenia za roboty budowlane, w kwocie 20.000 zł wobec Gminy (...) z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej, w kwocie 93.480 zł wobec (...) sp. z o.o. z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, w kwocie 20.000 zł wobec (...) sp. z o.o., w kwocie 54.739,84 zł wobec (...) w upadłości, w kwocie 19.755,54 zł wobec (...) sp. z o.o. w upadłości;

- z wierzytelnością spółki w kwocie 139.233,80 zł Gmina (...) potrąciła przysługującą jej wierzytelność z tytułu kary umownej w kwocie 278.467,59 zł.; powództwo wytoczone przez spółkę o część przysługującej jej wierzytelności, zostało przez sąd oddalone; reszta wierzytelności została zbyta przez syndyka w styczniu 2019 r.; powództwo przeciwko Gminie (...) wytoczone przez syndyka o zapłatę zostało przez sąd oddalone, podobnie jak powództwo przeciwko (...) sp. z o.o.; wierzytelności przysługujące spółce wobec Gminy (...) i (...)sp. z o.o. zostały w całości wyegzekwowane przez syndyka;

- na dzień ogłoszenia upadłości spółki stan środków pieniężnych wynosił 155.107,91 zł; w trakcie postępowania upadłościowego ze sprzedaży składników majątkowych spółki, tj. ruchomości, nieruchomości, wierzytelności oraz ściągniętych wierzytelności spółki, syndyk uzyskał kwotę 189.935,07 zł; zostały także ściągnięte wierzytelności spółki w kwocie 69.117,30 zł; w trakcie postępowania upadłościowego wpływy wraz ze środkami pieniężnymi wyniosły 345.042,98 zł bez środków z Funduszu; koszty postępowania upadłościowego wyniosły 316.196,48 zł i zostały pokryte w całości z masy upadłości; pozostałe wierzytelności, w tym nieściągalne, zostały wyłączone z masy upadłości; z masy upadłości zostały także wyłączone niezbywalne ruchomości;

- na podstawie oddzielnego planu podziału funduszy masy upadłości (...) sp. z o.o. częściowe zaspokojenie ze sprzedaży ruchomości zabezpieczonych rzeczowo w kwocie 22 013,46 zł uzyskał wierzyciel (...) sp. z o.o. w X.;

- postanowieniem z 6 marca 2019 r. Sąd stwierdził ukończenie postępowania upadłościowego (...) sp. z o.o., a 20 września 2019 r. spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego; postanowienie to uprawomocniło się 10 października 2019 r.;

- według prawidłowo sporządzonego bilansu na dzień 31 grudnia 2012 r. z uwzględnieniem korekty o kwotę 123.540,36 zł na należności przedawnione i wątpliwe do ściągnięcia, tj. od podmiotów w upadłości (...) sp. z o.o. odnotowała stratę netto w kwocie 658.584,18 zł i zmniejszenie się kapitału własnego do kwoty 52.767,52 zł; analogicznie, na dzień 31 grudnia 2013 r. z uwzględnieniem korekty o kwotę 143.540,36 zł na należności przedawnione i wątpliwe do ściągnięcia, spółka odnotowała stratę w kwocie 5.990,39 zł i zmniejszenie się kapitału własnego do kwoty 46.777,13 zł;

- na dzień 23 sierpnia 2014 r. spółka posiadała nieuregulowane zobowiązania w kwocie 79.011,79 zł wobec dwunastu wierzycieli powstałe w latach 2005, 2010-2012 oraz w kwocie 86.857,83 zł wobec dwudziestu trzech wierzycieli powstałe w 2013 r.; w 2014 r. zobowiązania spółki z tytułu dostaw i usług zwiększyły się o 730.053,02 zł;

- zarząd spółki powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki najpóźniej w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynął termin do sporządzenia sprawozdania finansowego spółki za 2013 r., tj. 31 marca 2014 r.; bilans i rachunek zysków i strat spółka sporządziła w dniu 10 lutego 2014 r.;

- złożenie przez pozwanych wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w dniu 29 sierpnia 2014 r. nastąpiło z opóźnieniem;

- pismami z 20 stycznia 2020 r., doręczonymi 23 stycznia 2020 r., powód wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 85.070,62 zł w terminie 14 dni od otrzymania wezwania.

Wyrok powyższy w całości zaskarżył apelacją pozwany U. R., wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Apelujący zarzucił naruszenie: 1) art. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. - poprzez pominięcie w ocenie dowodów z dokumentów z akt sprawy o sygn. akt (...), co skutkowało błędnym przyjęciem, iż wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w odpowiednim czasie, podczas gdy z dowodów tych wynika, że majątek (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wystarczał na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego oraz częściowe zaspokojenie wierzycieli, a tym samym wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie; 2) art. 233 §1 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej, sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodu z opinii biegłej z zakresu finansów i rachunkowości B. I. i nieuzasadnione przyjęcie jej za podstawę ustaleń faktycznych, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem przez Sąd I instancji, że pozwani ponoszą odpowiedzialność na gruncie art. 299 §1 k.s.h., podczas gdy przedmiotowa opinia odnosi się jedynie do danych historycznych objętych sprawozdaniami finansowymi za rok 2012 i 2013 i nie zawiera wyliczenia czy majątek spółki (...) spółka z o.o. w dniu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości pozwoli na częściowe zaspokojenie wierzycieli; 3) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodów przeprowadzonych w niniejszej sprawie, w szczególności oparcia rozstrzygnięcia na podstawie opinii biegłej z zakresu finansów i rachunkowości, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że stan niewypłacalności powstał już w 2013 roku, w sytuacji gdy z przedmiotowej opinii wynika, iż spółka w 2013 roku poniosła jedynie stratę w kwocie 5 990.39 zł, która nie wskazuje na stan niewypłacalności spółki, tym samym nie rodzi obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez członka zarządu spółki; 4) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodów i przyjęcie jedynie w oparciu o kwestionowaną przez pozwanych, opinię biegłej sądowej, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pozwani powinni złożyć najpóźniej z upływem 14-dniowego terminu licząc od dnia 31 marca 2014 r., będącego terminem do sporządzenia przez spółkę sprawozdania finansowego za 2013 r., podczas gdy z przepisów prawa upadłościowego nie wynika, iż termin ten ma być liczony od ustawowego terminu do zatwierdzenia sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy; 5) art. 299 §2 k.s.h. przez jego niezastosowanie na skutek nieuzasadnionego uznania odpowiedzialności pozwanych za zobowiązania spółki na podstawie art. 299 §1 k.s.h.. podczas gdy właściwy czas na ogłoszenie upadłości spółki wystąpił najwcześniej w dniu 29 sierpnia 2014 r„ w przypadku złożenia wniosku w terminie określonym przez Sąd I instancji wierzytelność powoda by nie powstała, gdyż należności ze stosunku pracy dotyczą okresu czerwiec-wrzesień 2014 roku, natomiast w toku postępowania Syndyk wypowiedział umowy o pracę.

W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.

W toku rozprawy apelacyjnej pełnomocnik pozwanego U. R. poinformował Sąd Apelacyjny o śmierci drugiego pozwanego, tj. W. R..

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo, z poszanowaniem reguł wyrażonych w przepisie art. 233 §1 k.p.c. ustalił stan faktyczny sprawy, co sprawiło, że Sąd Apelacyjny przyjął go za własny.

Rozważania rozpocząć należy od zarzutów uchybienia art. 233 §1 k.p.c. Zarzut przekroczenia swobodnej oceny dowodów, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykażą przekroczenie swobody sędziowskiej w zakresie któregoś z poniżej wymienionych kryteriów. Sąd na podstawie art. 233 §1 k.p.c. przykładowo z dwóch przeciwstawnych źródeł wiedzy o zdarzeniach faktycznych ma prawo oprzeć swoje stanowisko, wybierając to, które uzna za bardziej wiarygodne. Jeżeli w danej sprawie istnieją dwie grupy przeciwstawnych dowodów, wiadomo, że ustalenia faktyczne z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. Wówczas sąd orzekający według swobodnej oceny dowodów ma prawo eliminacji określonych dowodów, przyjmując, że według jego oceny pozbawione są one wiarygodności. W takiej sytuacji nie narusza art. 233 §1 k.p.c. (por. K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom I. Komentarz. Art. 1–366, Wyd. 7. Warszawa 2016). Stanowisko to jest powszechnie akceptowane także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w jednym z orzeczeń stwierdził, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 §1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd; nie jest tu wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych (wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r., II PK 34/05).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy dowodów, zaś apelacji nie udało się wykazać nielogicznego czy sprzecznego z zasadami doświadczenia życiowego wnioskowania przy ich ocenie.

Proces oparty o przepis art. 299 k.s.h. charakteryzuje się specyficznym rozkładem ciężaru dowodu. Powód winien udowodnić istnienie i wysokość zobowiązanie spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko niej, co w rozpoznawanej sprawie bez wątpienia zostało wykazane, a przede wszystkim bezsporne. Warto podkreślić, że formalne wszczęcie i przeprowadzenie egzekucji z majątku spółki, a następnie stwierdzenie przez organ egzekucyjny jej bezskuteczności nie jest warunkiem koniecznym wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym wobec członka zarządu. Bezskuteczność egzekucji można wykazać również wszelkimi innymi dowodami, które poświadczą, że egzekucja nie doprowadziła czy też nie mogła doprowadzić do oczekiwanego skutku. Natomiast członek zarządu spółki chcąc zwolnić się od odpowiedzialności wynikającej z art. 299 §1 k.s.h., musi udowodnić, że zaszła jedna z okoliczności egzoneracyjnych określonych w art. 299 §2 k.s.h. W badanym przypadku strona pozwana nie sprostała jednak temu obowiązkowi, albowiem żaden z dowodów przez nią zaoferowanych nie potwierdził, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie lub że powód nie poniósł szkody w związku ze spóźnionym złożeniem wniosku.

Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem apelującego, że Sąd Okręgowy pominął w swojej ocenie dowód z dokumentów z akt sprawy o sygn. akt (...). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, który objął również wskazane dokumenty, został wszechstronnie rozważony, a wnioskowania Sądu pierwszej instancji były logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Natomiast podkreślić należy, że z niniejszych dokumentów nie wynika, aby wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie. Właściwy czas w rozumieniu art. 299 § 2 k.s.h. oznacza taki moment, w którym wszystkich wierzycieli nie da się już zaspokoić, ale istnieje jeszcze majątek spółki pozwalający na co najmniej częściowe zaspokojenie jej wierzycieli w postępowaniu upadłościowym (wyrok SA w Krakowie z 24.03.2025 r., I AGa 15/18), przy czym sam fakt, że spółka dysponowała pewnym majątkiem, a wniosku o ogłoszenie upadłości nie oddalono z uwagi na brak środków na przeprowadzenie postępowania upadłościowego nie świadczy o tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie.

Sąd pierwszej instancji oparł się również na opinii biegłego z zakresu finansów i rachunkowości co do czasu właściwego do zgłoszenia przez pozwanych wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy dokonał właściwej oceny dowodu z tejże opinii, uznając ją za miarodajną w całości, ponieważ sporządzona została w sposób jasny, rzetelny i nie zawierała sprzeczności.

Kluczowym jest, że z opinii biegłej z zakresu finansów i rachunkowości nie wynika, aby wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie i aby powód nie poniósł szkody na skutek niezłożenia wniosku, co w pełni aprobuje Sąd Apelacyjny. Nawet zatem jeśliby uznać zarzuty pozwanego względem opinii biegłej za trafne – co nie oznacza, że Sąd Apelacyjny te zarzuty podziela – to nie można zapomnieć o tym, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych spoczywał na stronie pozwanej, która nie zdołała tych okoliczności w żaden sposób wykazać.

Z kolei analiza sprawozdań finansowych spółki za lata 2012 i 2013 była niezbędna, ażeby móc ustalić kiedy zaistniał stan, w którym powinno nastąpić zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Odnosząc się natomiast do twierdzeń pozwanego o realizacji przez spółkę licznych kontraktów w 2014 r., które miały przynieść spółce zysk – a co zdaniem pozwanego zostało pominięte podczas sporządzania opinii przez biegłą - to zauważyć należy, że wskazane wierzytelności wobec Gminy (...) i Gminy (...) miały charakter sporny, a ostatecznie powództwa wytoczone przez spółkę, a następnie syndyka wobec tych podmiotów zostały oddalone przez sąd.

Zgodzić trzeba się z ustaleniem Sądu Okręgowego, że jeżeli majątek spółki wystarczył jedynie na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego i częściowe zaspokojenie wierzyciela rzeczowego, to patrząc przez pryzmat celu postępowania upadłościowego, jakim jest zaspokojenie wierzycieli w jak największym stopniu, uznać należy, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w odpowiednim czasie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że stan niewypłacalności spółki powstał najwcześniej w 2013 r., a najpóźniej na koniec I kwartału 2014 r., a zatem pozwani właśnie wtedy powinni złożyć wniosek. Należy zaznaczyć, że wskazanie przez biegłą daty 31 marca 2014 r. jako możliwie najpóźniejszego powstania stanu niewypłacalności spółki, wynika z faktu, że w tym terminie spółka powinna sporządzić sprawozdanie finansowe za 2013 r., a zatem w tej dacie stan majątkowy i finansowy spółki z pewnością był znany członkom zarządu. Niezgłoszenie w tym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości jedynie pogłębiło stan niewypłacalności spółki albowiem znaczna część zobowiązań powstała właśnie w 2014 r.

Nieuzasadnione są również twierdzenia pozwanego, że gdyby członkowie zarządu nie złożyli wniosku o ogłoszenie upadłości, to wówczas nie doszłoby do rozwiązania umów o pracę z pracownikami przez syndyka i konieczności wypłacenia im zaległych wynagrodzeń. Czynności syndyka były konsekwencją zaistnienia stanu niewypłacalności spółki i powinnością złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Odnosząc się do śmierci pozwanego W. R., należy przywołać stanowisko gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, że śmierć osoby w postępowaniu apelacyjnym, która jest współuczestnikiem procesowym, a która orzeczenia nie zaskarżyła, nie powoduje zawieszenia postępowania, ani też nie stoi na przeszkodzie zmianie lub uchyleniu wyroku względem tej osoby (zob. uchwała SN(CI) z 16.02.1959 r., 1 CO 37/58, OSNCK 1959, nr 4, poz. 91). Formalnie taka osoba nie jest już uczestnikiem procesu, stąd nie ma podstaw do niemożności zastosowania względem takiej osoby art. 378 §2 k.p.c.

Sąd odwoławczy nie stwierdził także naruszeń prawa materialnego innych niż wskazane w apelacji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego, które po stronie powodowej ograniczyły się do wynagrodzenia radcy prawnego przyjęto art. 98 §1 k.p.c. w zw. z art. 391 §1 k.p.c. w zw. z §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).