Wyrok z 30 marca 2026, sygn. I C 882/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent

Protokolant: Iwona Górska

po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. w I.

na rozprawie

sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w O.

przeciwko Ł. Z.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  obciąża powódkę kosztami procesu, uznając je za poniesione.

Sygn. akt I C 882/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 30 marca 2026 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1.  Powódka Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. wystąpiła z powództwem przeciwko Ł. Z., domagając się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 20.221,54 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie za okres od dnia 14 lutego 2024 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

2.  W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 17 grudnia 2019 roku zawarł z pozwanym umowę pożyczki w (...) na kwotę 14.128,90 zł, na mocy której pozwany zobowiązał się do zwrotu pożyczki wraz z odsetkami najpóźniej do dnia 2 grudnia 2027 roku w 96 ratach. Pozwany zaprzestał spłaty rat, w związku z czym powódka w dniu 21 czerwca 2023 roku wezwała go do spłaty zadłużenia przeterminowanego pod rygorem wypowiedzenia umowy, informując o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z uwagi na brak płatności, w dniu 22 lipca 2023 roku powódka wypowiedziała umowę za okresem 30 dni. Zgodnie z księgami banku powódce przysługuje wymagalne roszczenie w łącznej kwocie 20.221,54 zł, na co składa się kapitał w kwocie 13.843,96 zł, odsetki naliczone do dnia 13 lutego 2024 roku w kwocie 6.377,58 zł, w tym odsetki umowne w kwocie 3.754,61 zł i odsetki od zadłużenia przeterminowanego w kwocie 2.622,97 zł. (pozew, k. 3-4)

3.  Nakazem zapłaty z dnia 18 października 2024 r. wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt I Nc 358/24 Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty, k. 43)

II.

(stanowisko pozwanego)

4.  Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wywiódł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu.

5.  Kurator zakwestionował ważność umowy i istnienie stosunku prawnego pomiędzy stronami, wskazując na brak niepodważalnego dowodu na to, że pozwany umowę zawarł i opatrzył ją własnoręcznym podpisem. Nadto, podniósł, że w aktach brak dowodu wykonania umowy ze strony powoda.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 129-130, protokół rozprawy z dnia 19 marca 2026r., k. 146-146v)

III.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

6.  W dniu 17 grudnia 2019 roku pomiędzy Ł. Z. (jako pożyczkobiorcą) a Bankiem (...) S.A. z siedzibą w O. (jako pożyczkodawcą) została zawarta umowa pożyczki ekspresowej nr (...).

7.  Na podstawie ww. umowy powódka udzieliła pozwanemu pożyczki w kwocie 14.128,90 zł na okres od 17 grudnia 2019 roku do 2 grudnia 2027 roku (§ 1.1). W myśl § 1.2 wypłata pożyczki miała nastąpić po zawarciu umowy, ustanowieniu wszystkich prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki określonych w umowie, jednak nie później niż w terminie 5 dni od dnia zawarcia umowy w następujący sposób: poprzez przelew na wskazany w umowie rachunek kwoty 13.000 zł na cel konsumpcyjny oraz poprzez uregulowanie prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 1.128,90 zł (kwota wypłacanej pożyczki miała zostać automatycznie pomniejszona o wysokość należnej prowizji). Prawne zabezpieczenie spłaty pożyczki stanowiło pełnomocnictwo do dysponowania przez Bank rachunkiem oszczędnościowo – rozliczeniowym (§ 1.4). Całkowita kwota pożyczki wynosiła 13.000 zł i stanowiła sumę kwot pożyczki przeznaczonej na cel konsumpcyjny (§ 1.3).

8.  Pożyczka była oprocentowana według zmiennej stopy procentowej ustalanej na podstawie zmiennej stopy bazowej pożyczki ekspresowej i stałej, z zastrzeżeniem dalszych postanowień umownych, w całym okresie obowiązywania umowy – marży banku w wysokości 7,25 % (§ 2.1). Wysokość stopy oprocentowania pożyczki nie mogła przekroczyć wysokości odsetek maksymalnych określonej na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa (§ 2.2).

9.  Kwota pożyczki miała być spłacona wraz z odsetkami w ratach annuitetowych (równe raty kapitałowo – odsetkowe), których wysokość na dzień zawarcia umowy wynosiła 206,15 zł (§ 7.1). Raty miały być spłacane co miesiąc, w 2 dniu miesiąca (§ 7.4).

10.  Od kwoty pożyczki bank pobierał odsetki za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego jego spłatę (§ 8.1). Zadłużenie przeterminowane powstawało wówczas, gdy na rachunku o którym mowa w § 10 ust. 1 wystąpił brak środków, które mogły zostać wypłacone przez Bank z tego rachunku na spłatę zadłużenia w terminach spłat określonych w umowie lub braku spłaty następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia (§ 22.1). Wysokość stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego pożyczki była równa wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonej na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, która na dzień zawarcia umowy stanowi dwukrotność sumy: stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego oraz 5,5 punktu procentowego i wynosi 14,00 % w stosunku rocznym (§ 22.2).

11.  Bank miał prawo rozwiązania umowy w całości lub w części, poprzez złożenie pożyczkobiorcy pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu, m.in. jeżeli pożyczkobiorca utracił zdolność kredytową lub nie zapłacił w terminie określonym w umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy do spłaty zaległych rat w terminie 14 dni od otrzymania wezwania do spłaty wymagalnej części zadłużenia. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni (§ 20.1).

(dowód: umowa pożyczki ekspresowej nr (...), k. 18-21v)

12.  Przedmiotowa umowa została własnoręcznie podpisana przez pozwanego.

(dowód: umowa pożyczki ekspresowej nr (...), k. 18-21v, wniosek o wydanie dowodu osobistego, k. 143-144)

13.  Pismem z dnia 21 czerwca 2023 roku powódka wezwała pozwanego do spłaty zadłużenia przeterminowanego w kwocie 8.464,94 zł w terminie 14 dni od dnia wezwania pod rygorem rozwiązania umowy w trybie wypowiedzenia z obowiązkiem spłaty całej należności. Jednocześnie, bank poinformował pozwanego, że w ciągu 14 dni roboczych od daty otrzymania tego pisma, pozwany może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu 19 lipca 2023 roku.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 21 czerwca 2023r., k. 12 wraz z dowodem doręczenia, k. 13)

14.  W dniu 22 lipca 2023 roku powódka sporządziła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. W treści tego pisma wskazano, że umowa została wypowiedziana z uwagi na brak spłaty zadłużenia przeterminowanego wynoszącego 8.792,53 zł. Okres wypowiedzenia – wg treści tego pisma – wynosił 30 dni.

(dowód: wypowiedzenie umowy, k. 14)

15.  W dniu 14 lutego 2024 roku powódka wniosła przeciwko pozwanemu pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, domagając się zasądzenia analogicznych należności co w niniejszej sprawie. W dniu 15 kwietnia 2024 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty. Wobec niemożności skutecznego doręczenia nakazu zapłaty postanowieniem z dnia 29 maja 2024 roku Referendarz uchylił nakaz zapłaty i umorzył postępowanie w całości.

(dowód: akta epu, k. 5-11)

Sąd zważył co następuje:

IV.

16.  Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów prywatnych przedłożonych przez stronę powodową.

(ocena dowodów)

17.  Przechodząc do oceny wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionego przez powoda materiału dowodowego należy wskazać, że Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do prawdziwości umowy pożyczki oraz autentyczności złożonego na niej podpisu należącego do pozwanego Ł. Z., mimo podnoszonych w tym względzie zarzutów przez kuratora pozwanego.

18.  Zgodnie z wnioskiem kuratora Sąd zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy w E. o nadesłanie wniosku o wydanie dowodu osobistego zawierającego niewątpliwie autentyczny podpis pozwanego. Porównanie ww. podpisów z podpisem znajdującym się na umowie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oba porównywane podpisy są identyczne. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 254 § 1 k.p.c. badania prawdziwości dokumentu można dokonać z udziałem biegłego. Powyższy przepis expressis verbis przewiduje możliwość sprawdzenia prawdziwości pisma bez udziału biegłego („można dokonać”). Taka sytuacja – zdaniem Sądu – winna odnosić się nie tylko do sytuacji, gdy fałsz podpisu jest tak oczywisty, że na tle konkretnych okoliczności jego stwierdzenie nie nasuwa wątpliwości i nie wymaga specjalnych wiadomości ani przeprowadzenia badań, ale również w sytuacji odwrotnej, gdy podpisy prima vista są identyczne. W ocenie Sądu, skoro w niniejszym przypadku nie ma żadnych wątpliwości co do autentyczności podpisu pozwanego na dokumencie umowy pożyczki, to dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego jest całkowicie zbyteczne, gdyż nie zachodzi potrzeba sięgnięcia po wiadomości specjalne. Z tego też względu Sąd pominął ten dowód na podstawie art. 278 § 1 k.p.c.

19.  Odnosząc się do zastrzeżenia kuratora, należy wskazać, że przepis art. 235 ² k.p.c. nie stanowi wyłącznej podstawy pominięcia dowodu, a wymienione w nim podstawy pominięcia dowodów nie stanowią zamkniętego katalogu. W doktrynie zgodnie wskazuje się, że artykuł 235 2 zawiera otwarty katalog okoliczności, które uzasadniają odmowę dopuszczenia dowodu ( vide: P. Rylski, A. Olaś (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 4, 2025; K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2025; T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458 ¹⁶. Tom I, wyd. 2, 2023). Dobitnie świadczy o tym użycie przez ustawodawcę sformułowania „w szczególności”. Z analizy przepisów procesowych jednoznacznie wynika, że postanowienie o pominięciu dowodu może być wydane również na innej podstawie niż wymieniona w tym przepisie. W przypadku dowodu z przesłuchania stron taką podstawą będzie art. 299 k.p.c. (gdy zostały wyjaśnione wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia) lub art. 302 §1 k.p.c. (gdy nie stawiła się strona wezwana do osobistego stawiennictwa w celu przesłuchania). Natomiast w przypadku opinii biegłego sądowego podstawą prawną pominięcia dowodu może być art. 278 §1 k.p.c., w sytuacji, gdy stwierdzenie określonej okoliczności nie wymaga wiadomości specjalnych.

20.  Za wiarygodne Sąd uznał również pozostałe dowody z kserokopii dokumentów, tj. wezwań do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy kredytowej. Mimo że przedmiotowe dowody zostały złożone w formie kopii niepoświadczonych notarialnie ani nieuwierzytelnionych przez fachowego pełnomocnika, Sąd nie miał wątpliwości, że ww. kopie są wiernym odwzorowaniem oryginałów dokumentów, nie noszą żadnych znamion ingerencji w ich treść i również na tych dowodach oparł swoje ustalenia faktyczne w sprawie. W powyższym względzie żadnych zarzutów nie zgłosił również kurator pozwanego.

V.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

21.  Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

22.  Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025 r., poz. 1362, t.j., dale jako: u.k.k., ustawa o kredycie konsumenckim).

23.  W myśl art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Wedle natomiast § 2 tego przepisu umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (dalej: u.k.k.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

24.  W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

25.  Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie kurator przede wszystkim kwestionował istnienie stosunku prawnego, wskazując, że podpis widniejący na umowie nie należy do pozwanego, lecz do niezidentyfikowanej osoby trzeciej, a tym samym pomiędzy stronami nie doszło do nawiązania stosunku prawnego pożyczki bankowej. W ocenie Sądu powyższa argumentacja nie mogła się ostać po przedłożeniu przez Urząd Miasta i Gminy E. próbek podpisów pozwanego. Jak już wskazano powyżej, przy okazji oceny dowodów, podpis na umowie jest identyczny z podpisem na wniosku o wydanie dowodu osobistego nakreślonym niewątpliwie ręką pozwanego. W konsekwencji należało uznać, że pozwany w sposób skuteczny i ważny zawarł umowę pożyczki ekspresowej nr (...).

26.  Trafny okazał się natomiast zarzut kuratora dotyczący niewykazania przez powódkę wykonania umowy. Z treści art. 6 k.c. wynika, że na pożyczkodawcy, który dochodzi zwrotu udzielonej pożyczki, spoczywa ciężar udowodnienia, iż doszło do zawarcia umowy, na podstawie której zobowiązał się on przenieść na rzecz pożyczkobiorcy określoną ilość pieniędzy, a zobowiązanie w tym przedmiocie zostało przez niego wykonane. Zgodnie z treścią umowy wypłata pożyczki miała nastąpić po zawarciu umowy, ustanowieniu wszystkich prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki określonych w umowie, jednak nie później niż w terminie 5 dni od dnia zawarcia umowy poprzez przelew kwoty 13.000 zł na wskazany w umowie rachunek oraz poprzez automatyczne pobranie przez bank kwoty 1.128,90 zł na poczet prowizji. Z uwagi na fakt, iż wypłata pożyczki miała nastąpić w terminie późniejszym niż podpisanie umowy, a w treści umowy pożyczkobiorca nie potwierdził otrzymania środków pieniężnych, nie sposób przyjąć, że taka wypłata nastąpiła. Strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby fakt wypłaty pożyczki, w szczególności nie przedłożyła potwierdzenia wypłaty pożyczki na konto czy też historii rachunku pozwanego.

27.  Zdaniem Sądu powódka nie wykazała również skuteczności wypowiedzenia umowy, a tym wymagalności roszczenia. Zgodnie z art. 75c ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2026 r., poz. 38, t.j. ze zm., dalej jako: Prawo bankowe, PrBank) jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl art. 75 ust. 2 PrBank w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wedle ust. 3 tegoż artykułu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl art. 75c ust. 5 PrBank bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Z kolei, wedle art. 75c ust. 6 powołanej ustawy przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

28.  Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2021 roku w sprawie IV CSKP 92/21 (OSNC 2022/1/9) w odniesieniu do opisanej procedury, kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nakłada on na banki obowiązki polegające na wezwaniu kredytobiorcy, gdy ten opóźnia się ze spłatą zobowiązania, do zapłaty i wyznaczeniu mu terminu nie krótszego niż 14 dni roboczych wraz z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W związku z tym wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów jest nieważne w świetle art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego ( vide: wyrok SA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019r., I ACa 1213/18, E.), bądź też według innego poglądu skutkuje nieskutecznością oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej ( vide: wyrok SA w Krakowie z dnia 7 września 2021r., I ACa (...), E.).

29.  Jak wynika z przedstawionych dokumentów w dniu 21 czerwca 2023 roku powódka wezwała pozwanego pożyczkobiorcę do spłaty zadłużenia przeterminowanego w kwocie 8.464,94 zł w terminie 14 dni od dnia wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy, informując przy tym pozwanego, że w ciągu 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Samo wezwanie spełniało niewątpliwie wymogi ustawowe o jakich mowa w przytoczonych powyżej przepisach. Przedmiotowe wezwanie zostało przesłane na adres: (...), (...)-(...) E. i zostało doręczone w dniu 19 lipca 2023 roku . Jednakże już w dniu 22 lipca 2023 roku powódka sporządziła wypowiedzenie umowy. Do akt sprawy nie złożono dowodu doręczenia tego wypowiedzenia pozwanemu. Nie ma zatem możliwości ustalenia, czy w niniejszym przypadku został zachowany termin 14 dni roboczych na złożenie wniosku o restrukturyzację zadłużenia, jaki winien minąć pomiędzy doręczeniem wezwania do zapłaty oraz doręczeniem wypowiedzenia umowy kredytowej.

30.  Jak wskazuje się natomiast w doktrynie z uwagi na funkcję ochroną regulacji art. 75c Prawa bankowego, należy uznać, że ma ona charakter semidyspozytywny czy patrząc z drugiej strony – semiimperatywny. Strony umowy kredytu mogą uzgodnić obowiązki banku dalej idące lub bardziej rygorystyczne. Zabronione jest natomiast pogarszanie sytuacji prawnej kredytobiorców np. poprzez skrócenie dodatkowego terminu na spłatę (art. 75c ust. 1 PrBank), skrócenie terminu na złożenie wniosku o restrukturyzację (art. 75c ust. 2 PrBank) lub obwarowanie uprawnienia do złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia dodatkowymi warunkami. Wezwanie do spłaty (art. 75c ust. 1 PrBank) powinno określać zadłużenie, które należy uregulować, oraz stosunek kredytowy, z którego ono wynika, termin na spłatę (nie krótszy niż 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania) oraz pouczenie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację (w terminie 14 dni roboczych). Inne elementy są dopuszczalne, lecz nie są niezbędne (zob. Prawo bankowe. Komentarz [w:] P. Machnikowski (red.), Zobowiązania. Tom V. Przepisy pozakodeksowe. Komentarz. Wyd. 1, Warszawa 2025). W niniejszym przypadku bank w sposób sprzeczny z cytowanymi powyżej przepisami mógł faktycznie skrócić termin do złożenia wniosku o restrukturyzację, wypowiadając umowę przed upływem 14 – dniowego ustawowego terminu. Zważywszy na powyższe, należało uznać, że bank nie dochował procedury określonej w art. 75c Prawa bankowego, co przesądza o tym, że wypowiedzenie umowy kredytowej nie było skuteczne.

31.  Jednocześnie należało uznać, że wniesienie pozwu w niniejszej sprawie nie mogło być równoważne oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy kredytu, tym bardziej, że nie miało miejsca doręczenie pozwu do rąk pozwanego, a jedynie do rąk kuratora procesowego, który nie jest uprawniony od odbioru oświadczeń o charakterze materialnoprawnym. Sąd podziela przy tym pogląd, w myśl którego charakter prawny wypowiedzenia umowy kredytu, jego skutki oraz termin wypowiedzenia umowy sprzeciwiają się uznaniu pozwu za pismo, które może zastąpić wypowiedzenie umowy ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2020 r., I ACa 205/19, LEX nr 2924769).

32.  Bezskuteczność wypowiedzenia oznacza brak postawienia całości zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. Roszczenie powoda dotyczyło całkowitego zadłużenia w związku z wypowiedzeniem umowy, natomiast nie odnosiło się do żądania zapłaty wymagalnych rat kredytu. Tym samym przy tak sformułowanym żądaniu pozwu, żądanie zapłaty kwot rat nie mogło być objęte zarówno żądaniem, a w konsekwencji rozstrzygnięciem ( vide: mutatis mutandis wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2021r., I ACa (...)19, E.). Abstrahując od kwestii wykazania wykonania umowy przez powódkę, wskazać należy, że w niniejszym przypadku Sąd nie mógł zasądzić od pozwanego poszczególnych należności (rat miesięcznych), które stały się już wymagalne, skoro powódka nie sformułowała żądania co do częściowego uwzględnienia powództwa w tym zakresie, a Sąd był związany żądaniem oraz podstawą faktyczną żądania (art. 321 § 1 k.p.c.).

33.  W związku z powyższym, na podstawie art. 720 k.c. a contrario Sąd oddalił powództwo.

VI.

(koszty procesu)

34.  O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy obciążył nimi w całości powódkę jako stronę przegrywającą niniejszy spór.