Wyrok z 7 listopada 2024, sygn. III Ca 345/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 listopada 2024 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Dyrda

po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

przeciwko P. W.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu

z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII C 637/23

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się orzeczenia zasądzającego tę należność.

SSO Andrzej Dyrda

Sygn. akt III Ca 345/24

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego P. W. kwoty 36.796,35 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie podała, że łącząca strony umowa kompleksowa o dostarczanie paliwa gazowego pod adresem ul. (...) w C. została rozwiązana. Pomimo rozwiązania umowy oraz braku zawarcia nowej umowy pozwany nadal pobierał paliwo gazowe do dnia zlikwidowania nielegalnego poboru co stanowi nielegalny pobór paliwa gazowego. Powód obciążył pozwanego opłatą wystawiając notę obciążeniową na kwotę 36.796,35 zł. Podał także, że pomimo wystosowania wezwania do zapłaty, pozwany nie uregulował należności.

18 sierpnia 2023 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Zabrzu w sprawie o sygn. I Ns 1627/23 wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym nakazał pozwanemu zapłatę należności zgodnie z żądaniem pozwu.

W przepisanym prawem terminie pozwany P. W. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Nadto zarzucił niewykazanie istnienia roszczenia co do zasady, bowiem w spornym okresie nie posiadał tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego położonego pod adresem wskazanym w pozwie, nie zajmował go i w związku z tym nie mógł bezumownie pobierać paliwa gazowego. Z uwagi na powyższe podniósł także zarzut braku legitymacji biernej.

Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 23 stycznia 2024r. oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że pozwany na podstawie umowy najmu mieszkał w mieszkaniu C. przy ul. (...) do września 2015 roku.

W dniu 26 lipca 2016 roku uległa rozwiązaniu zawarta z pozwanym umowa kompleksowa dostarczania paliwa gazowego nr (...) zawarta 19 sierpnia 2015 roku na dostawę paliwa gazowego do lokalu położonego w C. przy ul. (...). O okoliczności tej powód został poinformowany pismem z dnia 26 września 2017r. przez (...) sp. z o.o.

W dniu 26 listopada 2019 roku powód wystawił zlecenie wymiany gazomierza przynależnego do lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. (...) z uwagi na brak umowy. Na podstawie tego zlecenia w dniu 12 lipca 2022r. dokonano wymiany gazomierza. Jako adresata wskazano V. Trach (...)-(...) C. ul. (...).

W dniu 1 lipca 2022 roku powód wystawił zlecenie kontroli układu pomiarowego przynależnego do lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. (...) z uwagi na brak umowy. Na podstawie tego zlecenia w dniu 6 lipca 2022r. dokonano odczytu stanu gazomierza. Jako adresata wskazano V. Trach (...)-(...) C. ul. (...).

W dniu 27 lipca 2022 roku komisja do spraw nielegalnego poboru gazu, działająca w przedsiębiorstwie powoda, stwierdziła w lokalu mieszkalnym położonym w C. przy ul. (...) bezumowny pobór gazu w okresie od 27 lipca 2016 roku do 30 czerwca 2022 roku i naliczyła opłatę za nielegalny jego pobór w kwocie 36.796,36 złotych.

W dniu 1 sierpnia 2022 roku powód wystawił notę obciążeniową nr (...) na kwotę 36.796,35 złotych i wezwał pozwanego do jej zapłaty.

Pozwany w okresie od 28 września 2015 roku do 7 stycznia 2018 roku zatrudniony był w E&A U., E. G. 8h w T., oddziale w H. w Niderlandach w charakterze pracownika magazynu w pełnym wymiarze czasu pracy. Do pracy pozwany wyjechał w dniu 27 września 2015 roku.

W 2017 roku do pracy do pozwanego dołączył M. G., który podjął pracę w tym samym miejscu i zamieszkał wspólnie z pozwanym.

Do Polski pozwany przyjeżdżał tylko na urlop co trzy lub sześć miesięcy i w tym czasie korzystał z noclegu w hotelu w B.. Pozwany nie miał rodziny, u której mógłby się zatrzymać podczas pobytu w Polsce.

Pozwany wrócił do Polski na stałe w styczniu 2018 roku, na świat przyszedł bowiem jego syn I..

W dniu 30 grudnia 2017 roku pozwany zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. (...), gdzie mieszkał do 19 grudnia 2019r.

Następnie pozwany przeprowadził się w dniu 20 grudnia 2019 roku do lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. (...), gdzie zamieszkiwał do początku maja 2020 roku.

W dniu 2 maja 2020 roku wraz ze swoją partnerką M. Z. pozwany zawarł umowę najmu lokalu położonego w Z. przy ul. (...), gdzie mieszkał do końca marca 2021 roku.

Od 1 kwietnia 2021 roku pozwany wspólnie z partnerką mieszka w lokalu mieszkalnym położonym w Z. przy ul. (...).

W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd uznał, że roszczenie powoda jest nieuzasadnione. Sąd zwrócił uwagę, że pozwany kwestionował dochodzone roszczenie zarzucając przede wszystkim jego niewykazanie co do zasady.

Sąd wskazał, że okolicznościami niespornymi było zawarcie przez strony umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego w dniu 26 lipca 2016r. Okolicznościami spornymi było to, czy pozwany dokonywał poboru bez umowy paliwa gazowego w okresie od 27 lipca 2016 roku do 30 czerwca 2022 roku oraz czy roszczenie powoda uległo przedawnieniu.

Na podstawie przedstawionych przez strony dowodów, Sąd doszedł do wniosku, że pozwanego nie można uznać za osobę odpowiedzialną za zapłatę opłaty z tytułu nielegalnego poboru paliwa gazowego za okres objęty żądaniem pozwu, a dotyczący lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. (...).

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018r., poz. 755) za nielegalne pobieranie paliw lub energii uważa się pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo – rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ za zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo – rozliczeniowy.

Zgodnie z art. 57 ww. ustawy w razie nielegalnego pobierania paliw lub energii przedsiębiorstwo energetyczne może pobierać od odbiorcy, a w przypadku, gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię opłatę w wysokości określonej w taryfie, chyba że nielegalne pobieranie paliw lub energii wynikało z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą odbiorca nie ponosi odpowiedzialności albo dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.

Sąd wskazał, że pozwany nie posiadał zawartej z powodem umowy na dostawę paliwa gazowego do nieruchomości położonej C. przy ul. (...), co uniemożliwiało go kwalifikowanie jako odbiorcy w rozumieniu powołanej ustawy. Powód nie wykazał, także aby to pozwany był osobą nielegalnie pobierającą paliwo w okresie od 27 lipca 2016 roku do 30 czerwca 2022 roku, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 232 k.p.c., art. 3 k.p.c., art. 6 k.c.

Sąd zwrócił uwagę, że pozwany wykazał, że w okresie za który była wystawiona nota nie mieszkał pod adresem C. ul. (...), a powód nie wykazał, aby pozwanemu przysługiwało prawo własności co do tego lokalu mieszkalnego. Pozwany w okresie od 28 września 2015 roku do 7 stycznia 2018 roku mieszkał i pracował w Niderlandach, a od powrotu do Polski w styczniu 2018 roku pozwany mieszkał od stycznia 2018r. do grudnia 2019r. w lokalu mieszkalnym położonym w B. przy ul. (...), następnie do maja 2020 roku mieszkał w lokalu położonym w B. przy ul. (...). Następnie od 2 maja 2020r. do marca 2021r. mieszkał w lokalu położonym Z. przy ul. (...), a od 1 kwietnia 2021 roku pozwany mieszka w lokalu mieszkalnym położonym w Z. przy ul. (...).

Z dowodów złożonych przez powoda w lokalu położonym w C. przy ul. (...) dochodziło do poboru paliwa gazowego, lecz nie wykazano aby to pozwany był osobą pobierającą to paliwo gazowe, z tych względów sąd uznał, że powód nie udowodnił, że nielegalnego poboru gazu dopuścił się pozwany, a co za tym idzie, aby ponosił winę w popełnieniu deliktu, jakim było bezumowne pobieranie paliwa gazowego. W konsekwencji nie można było uznać, aby był zobowiązany do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem.

Z tych względów powództwo zostało oddalone.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.

Apelację od tego orzeczenia wniósł powód, zaskarżając wyrok w całości.

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

a)  sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 k.p.c. oraz wadliwą, nie mającą oparcie w w/w przepisie k.p.c., a zatem zupełnie dowolną ocenę dowodów, co Powód szczegółowo wykazuje w uzasadnieniu apelacji

b)  art. 327 ¹ k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z naprowadzoną regulacją

c)  art. 98 k.p.c. poprzez nieprawidłowe orzeczenie o kosztach postępowania oraz zasądzenie na rzecz Powoda wyłącznie części kosztów procesu.

Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a)  art. 3 pkt 18 w zw. art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. prawo energetyczne oraz przyjęcie, że na pozwanym nie spoczywał obowiązek udowodnienia przesłanek egzoneracyjnych wyłączających jego odpowiedzialność z tytułu nielegalnego poboru paliwa gazowego, podczas gdy konstrukcja odpowiedzialności na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 Pe jest oparta na zasadzie ryzyka oraz wymaga wskazania przez sprawcę konkretnie oznaczonego podmiotu odpowiadająca za nielegalny pobór paliwa gazowego celem wyłączenia odpowiedzialności

b)  art. 3 pkt 18 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. prawo energetyczne oraz oddalenie powództwa, podczas gdy w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki wskazujące na odpowiedzialność Pozwanego z tytułu nielegalnego poboru paliwa gazowego

Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu sygn. akt VIII C 637/23 w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego - względnie zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu sygn. akt VIII C 637/23 w całości oraz zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kwoty objętej żądaniem pozwu, oraz zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania w postępowaniu apelacyjnym z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego z obie instancje.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenie powoda przyjmując podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne.

Ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.

Zarzut naruszenia art. 327 ¹ § 1 k.p.c okazał się nieuzasadniony.

Stosownie do art. 327 ¹ § 1 k.p.c., powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczona regulacja prawna wskazuje minimalne wymagania konstrukcji każdego uzasadnienia wyroku. Uchybienie Sądu w tym zakresie, jak się podkreśla w judykaturze, następuje jedynie w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku zawiera jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wniosków z nich wynikających i bez dokonanego ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy (porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1999r., II UKN 437/98; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1951r., C 154/51, OSN 1952, Nr 3, poz. 69). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 328 § 2 k.p.c., jak również wskazuje podstawy uwzględnienia powództwa odnosząc się do materialno-prawnej jego podstawy. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji jest wadliwe w swej konstrukcji w kontekście wymagań określonych w art. 327 ¹ § 1 k.p.c.

Również zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. okazał się nieuzasadniony. Przepis ten określa ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2012r. III AUa 620/12). Stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Z tych względów za niewystarczające należy uznać przekonanie strony o innej niż przyjęta przez Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i o ich odmiennej ocenie niż ocena dokonana przez Sąd (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Jeżeli zatem Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 8 lutego 2012r. (I ACa 1404/11), z dnia 14 marca 2012r. (I ACa 160/12), z dnia 29 lutego 2012r. (I ACa 99/12); a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012r. VI ACa 31/12).

Nie można również pominąć, iż same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11).

Powód tymczasem w apelacji nie wskazuje uchybienia przez Sąd I instancji regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów.

Odnosząc się natomiast do zarzutów prawa materialnego wskazać należy,. Że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenie powoda przyjmując za podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne. Również poczynione przez ten Sąd ustalenia faktyczne, uznać należało za prawidłowe. Niemniej jednak wyprowadzone z nich wnioski skutkujące uznaniem, iż nie doszło do nielegalnego poboru energii, były nieprawidłowe.

Sąd Rejonowy zakwalifikował roszczenie powódki jako mające swoje oparcie w art. 57 ust. 1 prawa energetycznego. Na podstawie tej regulacji prawnej powódka, w razie nielegalnego pobierania energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne pobiera opłaty za nielegalnie pobraną energię w wysokości określonej w taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych.

Powódka poprzez wystawienie noty obciążeniowej nr (...) w kwocie 36.796,35 zł, ustalonej zgodnie z Taryfą nr 10 (...) sp. z o.o. za nielegalny pobór gazu ze wspólnej sieci w wyniku bezumownego poboru gazu.

Definicję nielegalnego pobierania energii zawiera art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne. Zgodnie z tym przepisem, nielegalnym pobieraniem energii jest pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy.

Powódka uzasadniała obciążenie pozwanego opłatą za nielegalny pobór paliwa gazowego, które polegało na jego pobieraniu pomimo braku obowiązującej umowy na jego dostawę. Bezumowny pobór gazu, w ocenie powódki, nastąpił w okresie od 27 lipca 2016 roku do 30 czerwca 2022 roku, za co naliczyła opłatę w kwocie 36.796,36 złotych.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 kwietnia 2003r. (I CKN 252/01) ustalenie nielegalnego pobierania energii - w rozumieniu art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne - nie wymaga badania winy sprawcy tego czynu. O bezprawności czynu sprawcy decydują cechy czynu określone przez ustawodawcę w art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne. Przypisanie pozwanemu jako odbiorcy odpowiedzialności za nielegalny pobór energii musiało jednak być poprzedzone wykazaniem, że pozwany w okresie od 27 lipca 2016 roku do 30 czerwca 2022 roku, faktycznie dokonywał poboru gazu, w szczególności, że zamieszkiwał pod wskazanym adresem.

Do wniosku takiego prowadzi wykładnia gramatyczna art. 57 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne. Obowiązek uiszczenia opłaty powstaje w wypadku nielegalnego pobierania energii, a więc faktycznego, a nie tylko potencjalnego jej odbierania i korzystania z niej.

Możliwość pobrania opłaty według taryfy nie wymaga dowodzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne wysokości szkody ale nie zwalnia z obowiązku dowodzenia, że taki pobór nastąpił (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009r., III CZP 107/09).

Odnosząc te przesłanki do ustalonego stanu faktycznego, należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji uznał, że pozwany w tym okresie pod wskazanym adresem nie przebywał. W ustaleniach faktycznych, Sąd I instancji stwierdził, ze w okresie za który była wystawiona nota nie mieszkał pod adresem C. ul. (...), a powód nie wykazał, aby pozwanemu przysługiwało prawo własności co do tego lokalu mieszkalnego. Pozwany wykazał, że w okresie od 28 września 2015 roku do 31 marca 2022r. zamieszkiwał pod innym adresem. Okoliczności te zostały wykazane przez powoda poprzez przedłożone przez niego dowody w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 48, 49, 52-55, 59-65, 66). Skoro zatem pozwany, we wskazanych powyżej okresach, nie przebywał w lokalu mieszkalnym położonym w C. przy ul. (...), to nie było podstaw do obciążenia go opłatą dochodzoną pozwem. Nadto, zarówno z faktu doręczenia odpisu nakazu zapłaty i wskazania przez pozwanego adresu zamieszkania w Z. przy ul. (...) we wnoszonych przez niego pismach procesowych, jak również faktu doręczenia korespondencji pod tym adresem, należy domniemywać, że powód przebywa pod adresem wskazanym w pozwie z dnia 26 lipca 2023r., nieprzerwanie od dnia zawarcia umowy z dnia 17 lutego 2021r. (k. 59 – 65).

Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji po myśli art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie, art. 98 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu.

Na koszty te złożyły się: koszty zastępstwa procesowego ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 w związku z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).

SSO Andrzej Dyrda