Wyrok z 11 marca 2026, sygn. IV U 613/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek

po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania U. L.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 18.04.2025 r. znak (...)

o zasiłek chorobowy

I.  oddala odwołanie;

II.  koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 613/25

UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2025 r. ubezpieczona U. L. wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 18 kwietnia 2025 r. znak: (...), odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, że ma poważne zastrzeżenia do przebiegu badania przeprowadzonego przez lekarza orzecznika ZUS. Podnosiła, że w toku badania ww. lekarz, nie przeprowadzając uprzednio wywiadu i nie zapoznając się z aktualną dokumentacją medyczną, stwierdził, że z powodu długiego oczekiwania na rehabilitację ubezpieczonej nie należy się dalsze zwolnienie lekarskie. W związku z tym z dniem 18 kwietnia 2025 r. ubezpieczona została przywrócona do pracy. Nadto ubezpieczona podkreśliła, że ww. lekarz, zamiast skorygować zwolnienie lekarskie (...), skorygował zwolnienie nr (...), które już wcześniej było anulowane przez leczącego ją lekarza. O powyższej pomyłce ubezpieczoną powiadomił dopiero jej księgowy, który nie mógł złożyć wniosku do ZUS. Dalej ubezpieczona wyjaśniła, że, ze względu na odległe terminy realizacji świadczeń w ramach NFZ, termin rozpoczęcia przez nią rehabilitacji został wyznaczony dopiero na 16 marca 2026 r. Leczący ją lekarze nadal zalecają jej dalsze leczenie, w tym poddanie się operacji lub zastosowanie blokady, a także stosowania środków farmakologicznych.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podał, że lekarz leczący ubezpieczoną w zaświadczeniu lekarskim (...) orzekł, że jest ona niezdolna do pracy w okresie od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. W dniu 17 kwietnia 2025 r. lekarz orzecznik ZUS po analizie dokumentacji medycznej i przeprowadzeniu badania orzekł, że niezdolność do pracy ustała z dniem 17 kwietnia 2025 r. W związku z powyższym ubezpieczona nie ma prawa do zasiłku chorobowego za okres wskazany w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona U. L. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...). Z tego tytułu podlega ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej ubezpieczona prowadzi mały pensjonat w H..

Dowód:

- zaświadczenie płatnika składek Z-3b – w aktach organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonej U. L. na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2025 r., protokół skrócony, k. 16-16v.

Od końca 2024 r. ubezpieczona leczyła się u lekarza chirurga w związku z odczuwanymi od 2022 r. bólami kręgosłupa. Ww. lekarz rozpoznał u ubezpieczonej chorobę krążków międzykręgowych, ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej oraz ból stawu krzyżowobiodrowego prawego. Udzielone ubezpieczonej zalecenia obejmowały wykonanie rezonansu magnetycznego oraz przyjmowanie przepisanych leków przeciwbólowych.

Dowód:

z akt organu rentowego:

- historia zdrowia i choroby z dnia 16 grudnia 2024 r.;

- historia zdrowia i choroby z dnia 13 stycznia 2025 r.;

- historia zdrowia i choroby z dnia 17 lutego 2025 r.;

- przesłuchanie ubezpieczonej U. L. na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2025 r., protokół skrócony, k. 16-16v.

W dniu 28 stycznia 2025 r. u ubezpieczonej przeprowadzono rezonans magnetyczny kręgosłupa. Badanie to wykazało zaburzenia statyki kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, cechy łagodnie nasilonej spondylozy lędźwiowej z dwupoziomową dyskopatią oraz konstytucjonalnie wąski kanał kręgowy. W treści opisu badania wskazano, że w porównaniu z badaniem poprzednim z dnia 17 marca 2022 r. nie stwierdza się istotnych różnic w obrazie kręgosłupa L/S.

Dowód:

- wynik badania MR z dnia 28 stycznia 2025 r. – w aktach organu rentowego.

Podczas kolejnej wizyty u lekarza chirurga w dniu 17 marca 2025 r. w badaniu fizykalnym ubezpieczonej stwierdzono tkliwość prawego SIj, wyrostki kolczyste L-S nietkliwe, (...) biodra prawego zachowany, objaw J.’a prawostronny dodatni. Ubezpieczonej wystawiono wtedy skierowanie na fizjoterapię oraz na szpitalny oddział rehabilitacyjny. Nadto lekarz wystawił wówczas ubezpieczonej zwolnienie lekarskie (...) na okres od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. W ww. zwolnieniu lekarz wpisał nieprawidłowy numer NIP, w związku z czym konieczne było anulowanie przedmiotowego zwolnienia. Tego samego dnia, tj. 17 marca 2025 r. lekarz wystawił ubezpieczonej nowe zwolnienie lekarskie (...) na ten sam okres (od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r.), ale z prawidłowym numerem NIP.

Dowód:

- historia zdrowia i choroby z dnia 17 marca 2025 r. – w aktach organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonej U. L. na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2025 r., protokół skrócony, k. 16-16v.

28 kwietnia 2025 r. ubezpieczona odbyła kolejną konsultację chirurgiczną, podczas której ponownie skierowano ją do dziennego ośrodka rehabilitacji leczniczej. Jednocześnie wystawiono zwolnienie lekarskie na okres od 29 kwietnia 2025 r. do 26 maja 2025 r.

Dowód:

- historia zdrowia i choroby z dnia 28 kwietnia 2025 r. – w aktach organu rentowego.

12 maja 2025 r. ubezpieczona była konsultowana przez neurochirurga. W wywiadzie zgłaszała, że dolegliwości bólowe odczuwa od wielu miesięcy, a leczenie zachowawcze nie przyniosło dostatecznej poprawy. Neurochirurg rozpoznał u ubezpieczonej rwę kulszową i zalecił jej zabieg blokady nadtwardówkowej.

Dowód:

- karta konsultacji lekarskiej z dnia 12 maja 2025 r. – w aktach organu rentowego.

W czerwcu 2025 r. ubezpieczona przeszła zabieg blokady nadtwardówkowej (...)/4 i L4/5. Zabieg przebiegł pomyślnie.

W sierpniu 2025 r. ubezpieczona zgłosiła się na kontrolę do lekarza neurochirurga. Zgłaszała poprawę w zakresie dolegliwości korzeniowych po zabiegu blokady nadtwardówkowej.

Dowód:

- karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 5 czerwca 2025 r., k. 22;

- karta konsultacji lekarskiej z dnia 18 sierpnia 2025 r., k. 21.

Ubezpieczona została zakwalifikowana na zabiegi rehabilitacyjne w (...) (...) od 16 marca 2026 r. do 27 marca 2026 r. W okresie oczekiwania na powyższe zabiegi powódka miała samodzielnie wykonywać zalecone jej przez lekarza ćwiczenia.

Dowód:

- informacja Centrum (...) – w aktach organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonej U. L. na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2025 r., protokół skrócony, k. 16-16v.

17 kwietnia 2025 r. organ rentowy przeprowadził kontrolę zwolnienia lekarskiego (...) na okres od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. oraz zwolnienia lekarskiego (...)

(...) na okres od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. Po przeprowadzeniu badania przedmiotowego lekarz orzecznik ZUS rozpoznał u ubezpieczonej przewlekły, okresowo zaostrzający się ból kręgosłupa LS oraz zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa LS.

Orzeczeniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że kontrolowane zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy są nieprawidłowe, albowiem z dniem 17 kwietnia 2025 r. niezdolność ubezpieczonej do pracy ustała.

Dowód:

z akt organu rentowego:

- wniosek o kontrolę zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z dnia 31 marca 2025 r.;

- opinia lekarska z dnia 17 kwietnia 2025 r.;

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 17 kwietnia 2025 r. w sprawie kontroli prawidłowości zaświadczenia lekarskiego;

- pismo ZUS z dnia 17 kwietnia 2025 r.

- zaświadczenie lekarskie wydane w wyniku kontroli lekarza orzecznika ZUS z dnia 17 kwietnia 2025 r.

Biegły sądowy z zakresu neurochirurgii rozpoznał u ubezpieczonej zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego z zespołem korzeniowym bólowym w zakresie kończyny dolnej prawej – rwa kulszowa.

W ocenie biegłego ubezpieczona w okresie od dnia 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. nie była niezdolna do pracy. Ocena przedmiotowa powódki dokonana w dniu 17 marca 2025 r. przez lekarza chirurga nie dawała podstawy do wydania zwolnienia lekarskiego i to na okres 6 tygodni. Nadto, w aktach sprawy brak jest dokumentacji medycznej świadczącej o rehabilitacji powódki w okresie zwolnienia lekarskiego od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. Biegły pokreślił przy tym, że uznanie powódki za zdolną do pracy nie oznacza, że biegły uznaje powódkę za osobę zdrową. Nie jest niczym nadzwyczajnym sytuacja, w której pacjent leczący się np. z powodu schorzeń kręgosłupa jednocześnie pracuje i korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych nawet tych wykonywanych we własnym zakresie. Poza tym istnieją także możliwości leczenia sanatoryjnego w ramach świadczeń NFZ, a za okres pobytu w sanatorium przysługuje zasiłek chorobowy. Nadto biegły wskazał, że każda choroba kręgosłupa ma okresy remisji i zaostrzeń, w związku z czym wydanie zwolnienia lekarskiego na okres 6 tygodni nie ma uzasadnienia.

Zdaniem biegłego nie zachodzi konieczność zbadania powódki przez biegłych sądowych innych specjalności.

Dowód:

- opinia sądowo-lekarska z dnia 21 listopada 2025 r., k. 23-28.

- opinia uzupełniająca z dnia 22 grudnia 2025 r., k. 55;

- opinia uzupełniająca z dnia 19 stycznia 2026 r., k. 63-64.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołująca się U. L. domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 18 kwietnia 2025 r. znak: (...), odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Nadto Sąd dopuścił dowód z przesłuchania ubezpieczonej U. L., a jej wypowiedzi ocenił jako logiczne, a nadto spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołująca się po dniu 17 kwietnia 2025 r. była nadal niezdolna do pracy, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii i jego opinii uzupełniającej. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzone na potrzeby sprawy opinie za kompletne, logiczne i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Nadto, Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. pominął dowód z opinii innego biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii jako zmierzający do przedłużenia postępowania z uwagi na jego wtórny charakter oraz brak istotnej wartości poznawczej dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności wobec uprzedniego uzyskania przez Sąd pełnej, spójnej i wyczerpującej opinii biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii, która została uznana za wystarczającą do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie niezdolności odwołującej się do pracy w okresie od dnia 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. Sąd uznał, iż przeprowadzenie dodatkowych dowodów z opinii innych biegłych nie tylko nie przyczyniłoby się do lepszego wyjaśnienia okoliczności sprawy, ale mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą ekonomii procesowej oraz zasadą koncentracji materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501 t.j.; dalej zwaną ustawą zasiłkową), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350 t.j.; dalej zwaną ustawą systemową), zwanym dalej "ubezpieczonymi".

Takimi świadczeniami są między innymi: zasiłek chorobowy (art. 2 ust. 1 ustawy), który przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego oraz zasiłek opiekuńczy (art. 2 pkt 6 ustawy), który przysługuje na warunkach określonych w Rozdziale 7 ustawy zasiłkowej. Powyższe świadczenia przysługują więc osobie objętej ubezpieczeniem społecznym.

Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zasiłek chorobowy jest świadczeniem, które przysługuje osobom ubezpieczonym w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Istotą zasiłku chorobowego jest kompensowanie utraty tych składników wynagrodzenia których pracownik nie uzyskuje w okresie nieświadczenia pracy wskutek niezdolności do pracy z powodu swojej choroby. Istotą prawa do zasiłku chorobowego w nieprzerwanym okresie jest ciągła niezdolność do pracy potwierdzona zwolnieniem lekarskim i świadczenie pracy w jakimkolwiek dniu tego zwolnienia powoduje utratę prawa do zasiłku przyznanego za cały okres tego zwolnienia.

Co więcej art. 59 ustawy zasiłkowej ustanawia kompleksowy mechanizm kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich. Przepis ten pełni funkcję gwarancyjną i porządkującą w systemie świadczeń chorobowych, zapewniając równowagę między interesem ubezpieczonego a interesem publicznym reprezentowanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Celem regulacji jest przeciwdziałanie nadużyciom w zakresie korzystania ze świadczeń chorobowych oraz zapewnienie, że zaświadczenia lekarskie stanowiące podstawę do wypłaty zasiłków są wydawane zgodnie z aktualnym stanem zdrowia ubezpieczonego i obowiązującymi standardami medycznymi.

Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli przysługuje wyłącznie lekarzom orzecznikom ZUS (ust. 2), którzy działają w ramach kompetencji przyznanych im ustawowo. Kontrola obejmuje zarówno ocenę zasadności orzeczenia o niezdolności do pracy, jak i formalnej poprawności wystawionego zaświadczenia lekarskiego (ust. 1). Lekarz orzecznik dysponuje szerokim katalogiem środków kontrolnych, w tym: możliwością przeprowadzenia badania lekarskiego (zarówno w miejscu pobytu ubezpieczonego, jak i w miejscu wyznaczonym przez ZUS), skierowaniem na badanie specjalistyczne, żądaniem dokumentacji medycznej od lekarza wystawiającego zaświadczenie czy zleceniem badań pomocniczych (ust. 3). Środki te mają charakter obligatoryjny dla ubezpieczonego, który zobowiązany jest do współdziałania z organem kontrolnym (ust. 4).

W przypadku uniemożliwienia przeprowadzenia badania lub niedostarczenia wyników badań (ust. 6) lub ustalenia przez lekarza orzecznika wcześniejszej daty ustania niezdolności do pracy (ust. 7), zaświadczenie lekarskie traci moc obowiązującą z mocy prawa, odpowiednio od dnia następującego po terminie badania lub od daty wskazanej przez lekarza orzecznika. W przypadkach, o których mowa w ust. 7, lekarz orzecznik wystawia zaświadczenie równoważne z zaświadczeniem o braku przeciwwskazań do pracy (art. 229 § 4 Kodeksu pracy).

Natomiast zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz. U. z 2015 r. poz. 2013) zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania (ust. 1). Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres rozpoczynający się po dniu badania, nie później jednak niż 4. dnia po dniu badania, jeżeli bezpośrednio po dniu badania przypadają dni wolne od pracy lub badanie jest przeprowadzane w okresie wcześniej orzeczonej czasowej niezdolności do pracy (ust. 2). Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy może obejmować okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy (ust. 3). Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy przez lekarza psychiatrę może obejmować okres wcześniejszy niż określony w ust. 3, w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonego do oceny własnego postępowania (ust. 4).

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż odwołująca się w okresie od dnia od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. posiadała orzeczoną czasową niezdolność do pracy. Zgodnie zaś z treścią orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia 17 kwietnia 2025 r., niezdolność ta ustała z dniem 17 kwietnia 2025 r. Sporne zatem pozostawało to, czy po 17 kwietnia 2025 r. ubezpieczona była nadal niezdolna do pracy. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował.

Na okoliczność ustalenia, czy odwołująca się od 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. była nadal niezdolna do pracy oraz czy zachodzi konieczność badania odwołującej się przez innych biegłych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego neurochirurga.

Biegły sądowy z zakresu neurochirurgii rozpoznał u ubezpieczonej zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego z zespołem korzeniowym bólowym w zakresie kończyny dolnej prawej – rwa kulszowa.

W ocenie biegłego ubezpieczona w okresie od dnia 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. nie była niezdolna do pracy. Ocena przedmiotowa powódki dokonana w dniu 17 marca 2025 r. przez lekarza chirurga nie dawała podstawy do wydania zwolnienia lekarskiego i to na okres 6 tygodni. Nadto, w aktach sprawy brak jest dokumentacji medycznej świadczącej o rehabilitacji powódki w okresie zwolnienia lekarskiego od 18 marca 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. Biegły pokreślił przy tym, że uznanie powódki za zdolną do pracy nie oznacza, że biegły uznaje powódkę za osobę zdrową. Nie jest niczym nadzwyczajnym sytuacja, w której pacjent leczący się np. z powodu schorzeń kręgosłupa jednocześnie pracuje i korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych nawet tych wykonywanych we własnym zakresie. Poza tym istnieją także możliwości leczenia sanatoryjnego w ramach świadczeń NFZ, a za okres pobytu w sanatorium przysługuje zasiłek chorobowy. Nadto biegły wskazał, że każda choroba kręgosłupa ma okresy remisji i zaostrzeń, w związku z czym wydanie zwolnienia lekarskiego na okres 6 tygodni nie ma uzasadnienia.

Zdaniem biegłego nie zachodzi konieczność zbadania powódki przez biegłych sądowych innych specjalności.

Do powyższej opinii zastrzeżenia złożyła ubezpieczona, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii. Wskazywała, że biegły sądowy nie odniósł się do pełnej dokumentacji medycznej, do charakteru wykonywanej przez ubezpieczoną pracy fizycznej, a także do okresu dalszej niezdolności do pracy trwającej po okresie spornym. Nadto podała, że biegły w opinii nie wskazał, że niekorzystanie z rehabilitacji w spornym okresie nie wynikało z zaniechania ubezpieczonej, lecz z terminów wyznaczonych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Do zastrzeżeń do opinii ubezpieczona dołączyła opinię lekarza zaufania prof. dr hab. n. med. A. A. z dnia 18 grudnia 2025 r., z której wynika, że ubezpieczona w całym okresie udzielonego zwolnienia lekarskiego, tj. od 18 marca 2205 r. do 28 kwietnia 2025 r. była niezdolna do pracy.

Do powyższych zarzutów biegły szczegółowo odniósł się w sporządzonych opiniach uzupełniających. W ich treści podano m.in., że, wbrew twierdzeniom ubezpieczonej, biegły odniósł się do wszystkich kart konsultacji lekarskich dotyczących spornego okresu. Nadto biegły wyjaśnił, że wedle jego wiedzy ubezpieczona po 26 maja 2025 r. wróciła do pracy, w związku z czym w opinii nie odniesiono się do dalszej niezdolności do pracy powódki trwającej po okresie spornym. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia charakteru pracy ubezpieczonej wskazał, że przedmiotem sprawy jest zasadność zwolnienia lekarskiego (zasiłku chorobowego), a nie renta, która oczywiście musi zostać odniesiona do wieku, wykształcenia i wykonywanego (wyuczonego) zawodu. W końcu biegły podał, że opinia lekarza zaufania z dnia 18 grudnia 2025 r. nie kwestionuje pisemnej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 21 listopada 2025 r.

Zarówna opinia główna, jak i opinie uzupełniające były dla Sądu jasne i wyczerpujące, dające możliwość pełnej i wszechstronnej oceny stanu zdrowia ubezpieczonej pod kątem zasadności zgłoszonych żądań. Biegły w swoich opiniach bardzo szczegółowo odniósł się do oceny stanu zdrowia odwołującej się, a nadto w opinii uzupełniającej wyczerpująco ustosunkował się do zastrzeżeń ubezpieczonej do opinii głównej, w szczególności w przedmiocie nieuwzględnienia przez biegłego części dokumentacji medycznej, dalszej niezdolności do pracy ubezpieczonej, a także charakteru jej pracy. Nadto, opinia główna w sprawie została wydana przez lekarza specjalistę o specjalności adekwatnej do rodzaju schorzeń rozpoznanych u ubezpieczonej, po uprzednio przeprowadzonym badaniu oraz zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją medyczną. Biegły jednoznacznie wskazał też, że nie zachodzi konieczność badania ubezpieczonej przez biegłego sądowego innej specjalności.

Wobec powyższego wniosek dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności polegał na pominięciu jako zmierzający do przedłużenia postępowania, gdyż zastrzeżenia te stanowiły tylko polemikę z rzeczowymi wnioskami biegłego. Podkreślić należy, że samo niezadowolenie strony z niekorzystnej dla niej opinii, a w gruncie rzeczy do tego składają się zastrzeżenia organu rentowego, nie dają podstaw do powoływania dowodu z kolejnej opinii. Jak podnosi się w orzecznictwie „Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych stron tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę i pomija od momentu dostatecznie wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy” (wyrok SN z 19.03.1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24).

Jak celnie zauważył Sąd Najwyższych w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r. (ygn.. akt I USK 307/23), że specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie „w razie potrzeby”. Nie można przyjąć, że sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna zatem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858).

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz – mimo braku wiadomości specjalnych – ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (ygn.. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Jednocześnie, jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to podkreślenia wymaga fakt, że samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

Wobec braku merytorycznego uzasadnienia zarzutów zgłoszonych do sporządzonej opinii Sąd uwzględnił w całości treść opinii biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii oraz jego opinii uzupełniającej, albowiem w ocenie Sądu przedmiotowe opinie są spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z odwołującą się, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną odwołującego się zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonej opinii biegłego sądowego wynikało jednoznacznie, że odwołująca się od dnia 18 kwietnia 2025 r. do 28 kwietnia 2025 r. nie była niezdolna do pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I. sentencji wyroku na mocy przepisu art. art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa, albowiem zarówno ubezpieczona, jak i Zakład Ubezpieczeń Społecznych byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2257 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.