Wyrok z 11 maja 2026, sygn. III K 339/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 339/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

C. M. (1)

w dniu 3 lipca 2021 roku we Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia, w ten sposób, że użyto wobec pokrzywdzonego O. J. (1) przemocy polegającej na duszeniu i kopaniu po całym ciele oraz w trakcie którego O. J. (2) został czterokrotnie ugodzony nożem i w wyniku zdarzenia doznał uszkodzeń ciała w postaci 3 ran kłutych klatki piersiowej, w tym jednej penetrującej do światła klatki piersiowej z następową odmą opłucnową wymagającą drenażu i przebiciem płuca, rany kłutej pośladka lewego oraz licznych otarć naskórka, które to obrażenia naraziły O. J. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu oraz skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres dłuższy niż 7 dni, po czym dokonał w celu przywłaszczenia zaboru telefonu komórkowego marki R. (...) o wartości 300 złotych, saszetki o wartości 30 złotych, pieniędzy w kwocie 300 złotych oraz dwóch paszportów ukraińskich wydanych na dane O. J. (1), powodując straty w wysokości 630 złotych, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) S. z dnia 28 maja 2018 roku, sygn. akt (...) za czyn z art. 280 § 1 k.k. i inne na karę 2 lat pozbawienia wolności, która to kara została objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) S. z dnia 6 grudnia 2018 roku, sygn. akt 11 K 318/18 wymierzającym skazanemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę łączną odbył w okresie od dnia 7 kwietnia 2018 roku do dnia 22 marca 2021 roku i czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Pokrzywdzony O. J. (1) jest obywatelem (...) na stale zamieszkującym w (...). W dniu 3 lipca 2021 r. pokrzywdzony spożywał alkohol i około godziny 23.00 zakupił w sklepie monopolowym przy ulicy (...) we Ś. piwo, z którym udał się na skwer i usiadł na ławce. Przy sąsiedniej ławce znajdował się oskarżony C. M. (1) w towarzystwie trzech mężczyzn i kobiety – wszyscy spożywali alkohol. W pewnym momencie jeden z mężczyzn podszedł do pokrzywdzonego, poprosił go o papierosa, a następnie zaprosił go do reszty towarzystwa. O. J. (1) przysiadł się do wymienionych osób, wypił z nimi alkohol w postaci wódki i dołożył się do zakupu kolejnej butelki alkoholu. Obecna na miejscu kobieta zaczęła w pewnym momencie tańczyć, podeszła do pokrzywdzonego i z tylnej kieszeni jego spodni wyciągnęła telefon komórkowy marki R. o wartości 300 zł. O. J. (1) zażądał zwrotu zabranego telefonu, ale kobieta przekazała go jednemu z mężczyzn. W związku z powyższym pokrzywdzony postanowił oddalić z miejsca zdarzenia, a kiedy odchodził, został zaatakowany przez oskarżonego C. M. (1) i współsprawcę – osobę, co do której materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania. Jeden ze sprawców, chwycił pokrzywdzonego ręką za szyję, zaczął go dusić i przewrócił na ziemię. Po chwili podbiegł do nich drugi sprawca i zaczął zadawać pokrzywdzonemu ciosy nożem w lewy pośladek, okolicę lewego biodra i okolicę lewej strony klatki piersiowej, łącznie zadając cztery do pięciu uderzeń. Jeden ze sprawców powiedział, żeby zabrać pokrzywdzonemu saszetkę, bo tam są pieniądze, a następnie napastnicy zabrali pokrzywdzonemu saszetkę o wartości 30 zł, w której znajdowały się pieniądze w kwocie 300 zł oraz dwa paszporty, kopiąc go jednocześnie po całym ciele. Następnie cała grupa, w tym oskarżony C. M. (1), uciekła z miejsca zdarzenia. Kamery monitoringu zarejestrowały oddalającego się z miejsca zdarzenia oskarżonego C. M. (2) oraz drugiego mężczyznę, co do którego wyłączono materiały do odrębnego postępowania, a który trzymał się za lewą rękę. Oskarżony C. M. (1) przy przystanku autobusowym na ulicy (...) przeszukał zabraną pokrzywdzonemu saszetkę i wyrzucił ją następnie na trawnik. Pokrzywdzony O. J. (1) chciał za nimi pobiec, ale w wyniku krwawienia zaczął słabnąć i dusić się. W tym czasie obok miejsca zdarzenia przechodzili G. H. (1) i Z. K., których pokrzywdzony poprosił o wezwanie pomocy i została mu ona udzielona przez ratowników medycznych. Na miejsce zdarzenia przybyli również funkcjonariusze policji, którzy dokonali rozpytania G. H. (1) i Z. K. oraz spisali ich dane personalne. Wymienione osoby odeszły następnie w stronę ulicy (...), gdzie na przystanku autobusowym na koszu na śmieci znaleźli pustą saszetkę zabraną pokrzywdzonemu, a położoną tam przez przypadkową osobę, która wcześniej podniosła ją z trawnika, a którą przekazali funkcjonariuszom.

Na zabezpieczonym nagraniu z monitoringu ze sklepu (...) przy ulicy (...) ujawniono nagranie z czasu poprzedzającego bezpośrednio zdarzenie będące przedmiotem postępowania, na którym widoczny jest oskarżony C. M. (1) i mężczyzna, co do którego materiały wyłączono do odrębnego postępowania. Nagranie to jest bardzo dobrej jakości, pozwoliło na ustalenie, w co ubrany był oskarżony w dniu zdarzenia i potwierdzenie, że to jego osoba została zarejestrowana za kolejnych nagraniach z monitoringu, kiedy uciekał z miejsca zdarzenia i przeszukiwał przy przystanku na ulicy (...) saszetkę zabraną pokrzywdzonemu O. J. (1).

W trakcie czynności na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji ujawnili i zabezpieczyli potwierdzenie odbioru korespondencji wysłanej przez E. B. do sądu penitencjarnego. Kilka godzin po zdarzeniu telefon zabrany pokrzywdzonemu zaczął działać, współpracując z kartą SIM wystawioną na nazwisko E. B.. Ponadto na portalu I. E. B. w dniu 10 lipca 2021 r. umieścił zdjęcie, na którym ma widoczny opatrunek założony na lewe przedramię w miejscu, za które trzymał się mężczyzna zarejestrowany przez kamery monitoringu bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania.

Oskarżony C. M. (1) ma 28 lat, posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest kucharzem. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Przed tymczasowym aresztowaniem utrzymywał się z żebractwa na terenie F.. Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany sądownie. Jak wynika z kwestionariusza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania oskarżonego, C. M. (1) pochodzi z rodziny dysfunkcyjnej, wychowywał się w domach dziecka, wielokrotnie popadał w konflikt z prawem. W miejscu zamieszkania był widywany pod wpływem alkoholu, wywoływał awantury domowe. Oskarżony zażywał także środki odurzające. Wielokrotnie przebywał w zakładach karnych. W toku postępowania przygotowawczego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii sądowo - psychiatrycznej, biegli z zakresu psychiatrii i psychologii stwierdzili na podstawie przeprowadzonego badania oraz danych z akt sprawy, że oskarżony C. M. (1) nie jest chory psychicznie, nie jest również upośledzony umysłowo, nie stwierdzono także innych zakłóceń czynności psychicznych, w tym atypowego bądź patologicznego charakteru upicia alkoholowego tempore criminis. Biegli rozpoznali u oskarżonego zaburzenia osobowości, które nie mają jednak żadnego znaczenia orzeczniczego w ocenie jego poczytalności w przedmiotowej sprawie. Według biegłych oskarżony C. M. (1) jest uzależniony od alkoholu. Stwierdzony przez biegłych stan psychiczny oskarżonego w pełni pozwala mu w stanach trzeźwości znać i rozumieć obowiązujące normy społeczno – prawne i konsekwencje ich przekraczania oraz w pełni pozwala mu powstrzymywać się przed takimi zachowaniami, o których mowa w postawionym mu zarzucie i jeśli dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, to z całą pewnością jego działania w okresie krytycznym nie były wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji, wynikały one natomiast z cech jego osobowości i wpływu spożytego alkoholu. Biegli zaopiniowali, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony C. M. (1) miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pełną zdolność pokierowania swoim postępowaniem - w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 31 § 1 i § 2 kk. Aktualny stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest dobry, pozwala na stawanie przed sądem i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, może brać udział w toczącym się postępowaniu.

zeznania świadka O. J. (1)

k. 10-13, 797-798

zeznania świadka G. H. (2)

k. 52-53, 799

zeznania świadka Z. K.

k. 55-56, 799-800

zeznania świadka E. C.

k. 426-435, 800

częściowo wyjaśnienia oskarżonego C. M. (1)

k. 451-453, 464, 797

protokół oględzin miejsca zdarzenia

k. 7

nagrania z numeru alarmowego

k. 49

protokół zatrzymania nagrań z monitoringu

k. 61

notatka urzędowa z ustaleń z portalu (...)

k. 111-113

dokumentacja medyczna pokrzywdzonego

k. 125

protokoły oględzin nagrań z monitoringu

k. 133-136, 137-138, 161-162

opinia sądowo – lekarska

k. 158-160

odpis wyroku SR w (...) S. sygn. akt (...)

k. 170

odpis wyroku łącznego SR w (...) S. sygn. akt (...)

k. 173

opinia biegłego z zakresu informatyki

k. 177-194

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

k. 236-244

opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej i radiologii

k. 275-284

dane operatora telekomunikacyjnego (...)

k. 332-338

protokół oględzin nagrania z numeru alarmowego 112

k. 422-423

protokół oględzin zewnętrznych ciała

k. 460A, 486

opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna

k. 529-539

kwestionariusz wywiadu środowiskowego

k. 548-549

karta karna

k. 584-588

uzupełniająca ustna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej Ś. I.

k. 798

uzupełniająca ustna opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej E. Ś. i G. L.

k. 798-799

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego C. M. (1)

Przesłuchany w trakcie postępowania przygotowawczego oskarżony C. M. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu zdarzenia spożywał alkohol z E. B. w okolicach dworca PKP we Ś., zażywał także w ciągu dnia środek odurzający w postaci amfetaminy. Stwierdził, że nie jest w stanie wskazać, ile alkoholu wypił, w pewnym momencie „urwał mu się film”, był w ciągu alkoholowym, podał, że w dniu zdarzenia nie miał przy sobie noża, nie wie, czy takowy posiadał E. B.. Wyjaśnił, że nie pamięta, kiedy odzyskał świadomość, ale nie miał wtedy przy sobie gotówki lub ukraińskich paszportów, nie pamięta, jak długo po zdarzeniu został we Ś., potem przebywał w M., a we wrześniu 2021 r. wyjechał do H., a następnie do F., gdzie został zatrzymany. Oskarżony stwierdził, że nie pamięta, aby podczas swojego pobytu we Ś. w lipcu 2021 r. uczestniczył w jakimkolwiek zdarzeniu związanym z użyciem przemocy, nie pamięta, aby dokonał jakiekolwiek rozboju ani czy E. B. odniósł jakiekolwiek obrażenia. Po okazaniu zapisów monitoringu ze sklepu (...) oskarżony C. M. (1) oświadczył, że rozpoznaje siebie na okazanych fotografiach jako mężczyznę w szarej koszulce, rozpoznaje także E. B., który ma na sobie czarną koszulkę z białym nadrukiem i białą czapkę z daszkiem. Po okazaniu zapisów monitoringu miejskiego oskarżony oświadczył, że nie rozpoznaje siebie i nie pamięta, aby potknął się na trawniku i odrzucił na niego saszetkę. Po okazaniu zapisów monitoringu z ul. (...) oskarżony oświadczył, że rozpoznaje siebie jako mężczyznę w szarej koszulce oraz rozpoznaje E. B.. Oskarżony wyjaśnił, że nie pamięta, co robił w dniu 3 lipca 2021 r., nie pamięta, kiedy rozstał się z E. B., nikt go nie odprowadzał na autobus, którym wrócił do domu. Po okazaniu zdjęć z profilu społecznościowego I. podał, że rozpoznaje E. B., nie wie, co mu się stało w rękę, on nic mu o tym nie mówił. Przesłuchany ponownie w dniu 29 sierpnia 2025 r. oskarżony C. M. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia.

Przesłuchany podczas rozprawy przed Sądem oskarżony C. M. (1) ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, odmowy odpowiedzi na pytania i podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oskarżony oświadczył, że w dniu zdarzenia przebywał we Ś., spotykał się z innymi osobami m.in. z E. B., spożywał alkohol, pamięta fragmenty jedynie z tego wieczoru, przemieszczał się w okolicach miejsca zdarzenia, natomiast nie pamięta dokładnego przebiegu sytuacji albo ewentualnego zdarzenia. Podał, że nie brał aktywnego udziału w pobiciu pokrzywdzonego, nie było żadnego porozumienia ani ustaleń, aby kogokolwiek pobić lub dokonać jakiekolwiek przestępstwa ani wcześniej, ani w trakcie zdarzenia. Podał, że nie wdział, żeby ktokolwiek posiadał nóż albo ktokolwiek posługiwał się niebezpiecznym narzędziem, nie miał zamiaru uczestniczyć w żadnym przestępstwie, jeżeli znajdował się w pobliżu miejscu zdarzenia, to wynikało to wyłącznie z tego, że przebywał w tym miejscu, a nie w zamiarze udziału w jakimkolwiek ataku. Wskazał, że nie przypomina sobie, żeby posiadał jakiekolwiek rzeczy należące do pokrzywdzonego, z akt sprawy wynika, że w zdarzeniu miały uczestniczyć również inne osoby tj. dwóch mężczyzn oraz kobieta, ale nie jest w stanie wskazać ich roli, ani przebiegu zdarzenia z uwagi na stan, w jakim się znajdował, ale nie był sprawcą używającym przemocy ani nie używał żadnego niebezpiecznego przedmiotu, z natury jest spokojną osobą, według niego nie dokonał tego przestępstwa. Oskarżony podał, że wydaje mu się, że w dniu zdarzenia miał swoją saszetkę, ale nie wrócił z nią do domu, posiadał swoje pieniądze, w tym czasie pracował w TH E. i skoro miał swoje pieniądze, to po co miałby dokonywać napadu. Stwierdził, że w tym czasie był w ciągu alkoholowym, jest osobą uzależnioną od alkoholu i narkotyków, uczęszczał na terapię, której nie ukończył, teraz jest wrogiem alkoholu i środków odrzucających.

Sąd przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego C. M. (1) w części, w której przyznał on, że to jego wizerunek został zarejestrowany na monitoringu sklepu (...) przy ul. (...) we Ś. bezpośrednio przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania oraz z ulicy (...) po zdarzeniu oraz, że w krytycznym czasie przebywał w towarzystwie E. B. w okolicach (...), gdzie spożywał alkohol.

Zeznania świadka O. J. (1)

Ustalając okoliczności faktyczne w sprawie Sąd oparł się zasadniczo na zeznaniach złożonych przez O. J. (1). Zeznania pokrzywdzonego okazały się kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. O. J. (2) zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i podczas rozprawy przed Sądem prezentował i podtrzymywał wersję wydarzeń, z której wynikało, że w dniu zdarzenia został zaatakowany przez dwóch napastników – jeden z nich podbiegł do niego, zaczął go dusić, upadli na ziemię, a następnie drugi sprawca ugodził go nożem w lewy pośladek , biodro i okolice płuca. Pokrzywdzony zeznał, że sprawcy zabrali mu następnie torbę, zadawali mu uderzenia, kopali po całym ciele i uciekli. Przesłuchany w trakcie rozprawy przed Sądem pokrzywdzony podtrzymał w całości zeznania złożone w trakcie postępowania przygotowawczego i podał, że spożywał alkohol z grupą osób, wśród których byli sprawcy rozboju, w pewnym momencie kobieta zabrała mu telefon i został zaatakowany przez co najmniej dwóch mężczyzn, był bity, duszony i został pięciokrotnie ugodzony nożem, a następnie sprawcy zabrali mu torbę i uciekli w stronę dworca PKP. O. J. (2) dokładnie opisał utracone w wyniku rozboju mienie, a także obrażenia ciała, jakich doznał w jego wyniku. Sąd dał wiarę pokrzywdzonemu, iż doznał on licznych urazów w związku z ciosami zdawanymi przez oskarżonego C. M. (1) i współsprawcę oraz pchnięciami nożem. Zeznania pokrzywdzonego były spójne, konsekwentne, w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w szczególności zeznaniami świadków, dokumentacją lekarską i opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej i stąd Sąd dał im w pełni wiarę, konstruując min. na ich podstawie ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania.

Zeznania świadka G. H. (1)

Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom świadków G. H. (1) i Z. K. złożonym w trakcie postępowania przygotowawczego i podczas rozprawy przed Sądem. Świadek G. H. (1) wskazał, że w dniu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania pomiędzy ulicą (...) spotkali pokrzywdzonego, na początku nie zwracali na niego uwagi, on coś mamrotał, a jak się odwrócił, to zobaczył, że on ma całe plecy czerwone z krwi, wyglądał, jakby został ugodzony nożem i wezwali pomoc. Wskazał, że pokrzywdzony powiedział, że go okradli, że zabrano mu dokumenty. Ponadto, co szczególnie istotne, świadek podał, że po przybyciu na miejsce pogotowia i funkcjonariuszy Policji poszli z Z. K. w stronę przystanku po śladach krwi, gdzie na koszu do śmieci stojącym przy przystanku znaleźli saszetkę pokrzywdzonego, która miała przecięty pasek służący do mocowania na ciele. Świadek wskazał, że zawiadomili o tym fakcie funkcjonariuszy, którzy zabezpieczyli saszetkę zabraną przez sprawców w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Była to ta sama saszetka, którą widoczny na zapisie monitoringu opróżniał w pobliżu przystanku oskarżony C. M. (1) i którą następnie rzucił na trawnik. Na monitoringu widoczne są następnie inne, niezwiązane ze sprawą osoby, które podniosły saszetkę, zapewne licząc na znalezienie czegoś cennego, a następnie umieściły ją na koszu na śmieci, gdzie znaleźli ją G. H. (1) i Z. K.. Opisane okoliczności w pełni potwierdziła przesłuchana w charakterze świadka Z. K.. Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom tych świadków złożonym w trakcie postępowania przygotowawczego oraz podczas rozprawy przed Sądem i należało wziąć je pod uwagę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Zeznania świadka Z. K.

Zeznania świadka E. C.

Zeznania świadka pozwoliły na ustalenie okoliczności związanych z przebiegiem zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. E. C. – funkcjonariusz Komisariatu Policji Z. we Ś. zeznał, że związku ze zdarzeniem, które dotyczyło rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia badał zapisy monitoringu i w wyniku tych czynności wytypował dwóch sprawców (w tym oskarżonego C. M. (1)), którzy mogli mieć związku z tym zdarzeniem. Świadek potwierdził, że samo miejsce zdarzenie nie było objęte monitoringiem, ale zabezpieczono monitoring sprzed zdarzenia ze sklepu monopolowego, który znajdował się obok zdarzenia, monitoring miejski, jak również monitoring z ul. (...), gdzie znajduje się biurowiec. Świadek wskazał, że na zapisie była sytuacja, że najpierw wybiegło z parku dwóch mężczyzn, jeden z nich był zraniony, bo trzymał się za rękę, chwile później za tymi mężczyznami biegł pokrzywdzony, był widoczny w białej koszulce, było widać krew. E. C. zeznał, że kolejny zapis obejmował widocznych sprawców, którzy wyrzucali na trawnik saszetkę, która należała do pokrzywdzonego, a później przypadkowi ludzie podnieśli ją z trawnika i położyli na koszu na śmieci. Świadek podkreślił, że nagranie ze sklepu było bardzo dobrej jakości i widoczni byli na nim ci sami mężczyźni, którzy później uciekali z miejsca zdarzenia i odrzucili saszetkę i to nagranie ze sklepu było na tyle wyraźne, że na podstawie informacji operacyjnych ustalono sprawców, w tym oskarżonego C. M. (1). Sąd uwzględnił i dał wiarę zeznaniom świadka złożonym w trakcie postępowania przygotowawczego oraz podczas rozprawy przed Sądem i należało wziąć je pod uwagę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.

Protokół oględzin miejsca zdarzenia

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Nagrania z numeru alarmowego 112

W pełni wiarygodny dokument odzwierciedlający przebieg rozmowy G. H. (1) z operatorem telefonu alarmowego (...) zawiadamiającego o zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Protokół zatrzymania nagrań z monitoringu

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Płyty CD z nagraniami z monitoringu

Sąd uwzględnił w całości materiał dowodowy w postaci płyt CD z dokumentacją fotograficzną miejsca zdarzenia oraz nagraniem z kamer monitoringu, protokół oględzin nagrania monitoringu oraz oględziny nagrania monitoringu przeprowadzone podczas rozprawy. Powyższe nagrania i ich oględziny niewątpliwie potwierdzają, iż w dniu 3 lipca 2021 r. oskarżony C. M. (1) wraz z towarzyszącą mu osobą robił zakupy w sklepie (...) przy ul. (...) Jakość powyższych nagrań, ubiór oskarżonego (szara koszula, niebieskie spodnie i ciemne), pozwoliły na jednoznaczne ustalenie, iż jest to oskarżony C. M. (1), co sam zresztą potwierdził w złożonych wyjaśnieniach. Wprawdzie samo miejsce zdarzenie nie było objęte monitoringiem, ale zabezpieczono monitoring miejski, jak również monitoring z ul. (...). Na zapisie widoczny jest oskarżony C. M. (1) wybiegający z parku z ze współsprawcą, który trzyma się za rękę, chwile później za nimi wybiegł krwawiący pokrzywdzony. Kolejny zapis obejmował widocznego oskarżonego C. M. (1), który opróżnił zabraną pokrzywdzonemu saszetkę i wyrzucił ją na trawnik Następnie widoczne są przypadkowe osoby, które podniosły saszetkę z trawnika i położyły na koszu na śmieci, gdzie ostatecznie znaleźli ją G. H. (1) i Z. K., którzy przekazali ją funkcjonariuszom policji. Wskazać należało, że nagranie ze sklepu (...) było na tyle wyraźne, że na podstawie informacji operacyjnych ustalono sprawców, w tym oskarżonego C. M. (1). Autentyczność i wiarygodność dowodów nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.

Notatka urzędowa z ustaleń z portalu I.

Dowód nie kwestionowany przez strony, świadczący po fakcie, że bezpośrednio po zdarzeniu E. B. zamieścił na portalu społecznościowym zdjęcie, na którym widoczne jest opatrzenie medycznej zranionej ręki.

Dokumentac-ja medyczna pokrzywdzo-nego

Dowód dokumentujący obrażenia ciała, jakie poniósł pokrzywdzony O. J. (1) w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Dowód niekwestionowany przez strony.

Protokoły oględzin nagrań z monitoringu

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Opinia sądowo – lekarska z dnia 1 października 2021 r.

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły sądowy z zakresu chirurgii Ś. I. stwierdził, że na podstawie przedstawionej dokumentacji można przyjąć, że w wyniku przedmiotowego zdarzenia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci ran kłutych tylnej lewej połowy klatki piersiowej z odmą opłucnową lewostronną oraz rany kłutej w okolicy pośladkowej lewej. Według biegłego obrażenia są inne niż w art. 156 kk., naruszyły czynność narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni, to jest są takie, jak w art. 157 § 1 kk i mogły powstać w czasie i okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Biegły zaopiniował ponadto, że opisane obrażenia mogły powstać od narzędzi ostrych, ostrokrawędzistych lub o uderzenia o takie narzędzia, sposób działania sprawców naraził pokrzywdzonego na doznanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w myśl art. 156 § 1 kk oraz naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Dowód przeprowadzony przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne pozwolił na ustalenie obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania oraz mechanizmu ich powstania. Dowód niekwestionowany przez strony.

Ustna opinia uzupełniają-ca

Odpis wyroku SR w M. sygn. akt (...)

Odpis wyroku łącznego SR w M. sygn. akt (...)

W pełni wiarygodne dokumenty sporządzone przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Opinia biegłego z zakresu informatyki

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły sądowy z zakresu informatyki G. E. po zapoznaniu się z dostępnymi zapisami wideo stwierdził, że na zapisie ze sklepu (...) widocznych jest dwóch mężczyzna, następnie na innych zapisach widocznych jest także dwóch mężczyzn, którzy są ubrani identycznie, jak mężczyźni w sklepie, jednak z uwagi na odległość od kamer i panującą porę wieczorowo – nocną, brak jest możliwości wyostrzenia wizerunków. Jednocześnie biegły wskazał, że na zapisach widoczne jest, jak na wysokości wiaty przystankowej jeden z mężczyzn przegląda zawartość torby/torebki koloru czarnego i przechodząc obok trawnika wyrzuca ją. Dowód przeprowadzony przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne został uznany za w pełni wiarygodny, nie był przy tym kwestionowany przez strony.

Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły E. Ś. stwierdził, że z dokumentacji medycznej wynika, że u pokrzywdzonego O. J. (1) w dniu 4 lipca 2021 r. stwierdzono cztery rany kłute klatki piersiowej, w tym co najmniej jedną penetrującą do światła klatki piersiowej z następnową odmą opłucnową wymagającą drenażu i prawdopodobnie z uszkodzeniem płuca, ranę kłutą pośladka lewego, liczne otarcia naskórka o niemożliwej do ustalenia rozległości i lokalizacji, stwierdzono uraz głowy, jednak bez doprecyzowania powyższego rozpoznania. Rana kłuta klatki piersiowej z następową odmą skutkującą obniżeniem wysycenia krwi tlenem, prawdopodobnie z uszkodzeniem płuca, wymagająca zastosowania drenażu jamy opłucnowej w opinii biegłego skutkowała naruszeniem czynności narządu ciała czas dłuższy niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk. Opisane otarcia naskórka powstały od działania narzędzi tępych, tępokrawędzistych. Analiza dostępnej dokumentacji medycznej wskazuje, że rany kłute stwierdzone u pokrzywdzonego, biorąc pod uwagę konieczność zaopatrzenia szwami chirurgicznymi, powstały w wyniku działania narzędzia ostrego kończystego, zniszczenie odzieży pokrzywdzonego w szpitalu uniemożliwia bardziej precyzyjne ustalenie cech użytego narzędzia. Analiza dostępnej dokumentacji sugeruje, że użytym narzędziem mógł być nóż. W opinii biegłego zadanie czterech ciosów narzędziem ostrym kończystym w sposób, który spowodował odmę opłucnową z następowym spadkiem wysycenia krwi tlenem, prawdopodobnie z uszkodzeniem płuca wskazuje, że działanie sprawcy mogło spowodować śmierć pokrzywdzonego albo ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 156 kk. w związku z powyższym w opinii biegłego przedmiotowe działanie sprawcy naraziło O. J. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo skutku opisanego w art. 156 1 kk lub art. 157 § 1 kk w rozumieniu art. 158 kk. Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłego zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłego nie budzą żadnych wątpliwości, biegły w sposób należyty wyjaśnił swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony.

Uzupełniają-ca ustna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej E. Ś.

Opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej i radiologii.

W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegli z zakresu medycyny sądowej i radiologii stwierdzili, że z dokumentacji medycznej, w tym zapisu cyfrowego TK klatki piersiowej wynika, że u pokrzywdzonego w dniu 5 lipca 2021 r. stwierdzono trzy rany kłute klatki piersiowej, w tym jedną penetrującą do światła klatki piersiowej z następową odmą opłucnową wymagającą drenażu i przebiciem płuca, ranę kłutą pośladka lewego, liczne otarcia naskórka o niemożliwej do ustalenia rozległości i lokalizacji. W opinii biegłych działanie sprawcy naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo skutku opisanego w art. 156 § 1 kk lub w rozumieniu art. 158 kk lub w rozumieniu art. 160 kk. Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnili swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony.

Uzupełniają-ca ustna opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej i radiologii

Dane operatora telekomunikacyjnego (...)

Z informacji uzyskanych od (...) SA wynikało, że kilka godzin po zdarzeniu telefon zabrany pokrzywdzonemu zaczął działać, współpracując z kartą SIM wystawioną na nazwisko E. B.. Dowód niekwestionowany przez strony.

Protokół oględzin nagrania z numeru alarmowego 112

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu.

Protokół oględzin zewnętrznych ciała

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu

Opinia sądowo psychiatrycz-no psychologicz-na

Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnili swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony

Kwestionar-iusz wywiadu środowisko-wego

Dowód potwierdzający nadużywanie alkoholu przez oskarżonego C. M. (1) oraz używanie przez niego środków odurzających.

Karta karna

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, świadczący o wielokrotnej uprzedniej karalności oskarżonego, dowód niekwestionowany przez strony. Dokument został sporządzony przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tego dokumentu

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

Wyjaśnienia oskarżonego C. M. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego C. M. (1), w których nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa zasłaniając się utratą świadomości i niepamięcią stanowią zaprzeczenie potwierdzonych w toku postepowania faktów, ustalonych na podstawie zeznań wiarygodnych świadków oraz rzetelnych dokumentów i zapisów monitoringu. W ocenie Sądu zmierzają one do uniknięcia odpowiedzialności karnej za postępowanie, które podjął wobec pokrzywdzonego O. J. (1) wspólnie i w porozumieniu ze współsprawcą i stanowią jedynie wyraz przyjętej linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Opinia z zakresu badań daktyloskopij-nych

Sąd uznał dowód za nieprzydatny dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Biegły sądowy w zakresie badań daktyloskopijnych stwierdził, że materiał dowodowy w postaci tekstylnej torebki nie nadaje się do ujawnienia na nim śladów linii papilarnych i nie mogą znajdować się na nim ślady linii papilarnych nadające się do badań, W konsekwencji dowód nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Opinia z zakresu badań biologicznych

Sąd uznał dowód za nieprzydatny dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Biegli sądowi w zakresie badań biologicznych stwierdzili, że profile DNA uzyskane dla śladów z zabezpieczonych maseczki i saszetki są profilami mieszanymi i nie można przyjąć obecności DNA C. M. (1) lub nie można wypowiedzieć się co do obecności DNA oskarżonego. W konsekwencji dowód nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Zeznania świadka K. B.

Sąd ocenił zeznania tych świadków jako niemające znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie, albowiem nie mieli oni żadnej wiedzy na temat zdarzenia będącego przedmiotem postępowania.

Zeznania świadka L. G.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd uznał, że kwalifikacja prawna czynu zarzuconego oskarżonemu przyjęta przez Prokuratora nie jest do końca prawidłowa.

Przestępstwo określone w art. 280 § 2 k.k. popełnia sprawca, który kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przy czym posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem. Rozbój stanowi kwalifikowaną postać kradzieży, albowiem do jego ustawowych znamion należą wszystkie znamiona kradzieży (zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia) oraz dodatkowe działania sprawcy wobec pokrzywdzonego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27 maja 1993 r., II Akr 169/93, OSA 1994, z. 2, poz. 8). Tymi dodatkowymi działaniami sprawcy, kwalifikującymi postać kradzieży są użycie przemocy, groźba natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

Sąd jest zgodny co do tego, że czyn oskarżonego C. M. (1) wypełnia znamiona występku rozboju określonego w 280 § 2 kk, gdyż przy użyciu przemocy (uderzenia pięściami i kopanie po całym ciele) oraz niebezpiecznego narzędzia w postaci noża sprawcy doprowadzili pokrzywdzonego do stanu bezbronności i zabrali pokrzywdzonemu w celu przywłaszczenia przedmioty o wartości 330 zł i pieniądze w kwocie 300 zł. Prokurator dokonał również prawidłowych ustaleń w zakresie współsprawstwa, albowiem jak wynika z materiału dowodowego (zeznania pokrzywdzonego i świadków), oskarżony C. M. (1) wspólnie z inną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, pobili pokrzywdzonego, który został dodatkowo czterokrotnie ugodzony nożem, a następnie działając w porozumieniu zabrali mu telefon, saszetkę, pieniądze i dokumenty. Przy czym Sąd uznał, iż sprawcy działali wspólnie i w porozumieniu ze sobą. Zawarte między współsprawcami porozumienie pozwala przyjąć, że dane przestępstwo jest ich wspólnym dziełem, i pociągnąć do odpowiedzialności karnej każdego ze współsprawców za całość przestępstwa zarówno wtedy, gdy każdy z nich zrealizował wszystkie ustawowe znamiona danego czynu, jak i wtedy, gdy osobiście zrealizował tylko pewną ich część. Dla przyjęcia współsprawstwa z art. 280 § 2 k.k. tego współdziałającego, który samodzielnie nie posługiwał się niebezpiecznym przedmiotem (a w przedmiotowej sprawie nie sposób było ustalić, który ze sprawców używał niebezpiecznego narzędzia w postaci noża), wystarczy, aby miał on świadomość, że współdziała z osobą, która takim przedmiotem się posługuje i aby na to się godził, tzn. akceptował taki stan (wyrok SA w Katowicach z dnia 4 października 2012 r., II AKa 345/12).

Na nagraniu z monitoringu miejskiego przy ul. (...) widoczny jest C. M. (1), który przegląda saszetkę należącą do pokrzywdzonego i po jej opróżnieniu rzuca ją na ziemię. Saszetka była następnie podniesiona przez inne, postronne osoby i położona na koszu na śmieci na przystanku tramwajowym, gdzie znaleźli ją G. H. (1) i Z. K., a następnie oddali funkcjonariuszom policji. Niewątpliwie sprawcy doprowadzili pokrzywdzonego do stanu bezbronności, o którym jest mowa w cytowanym przepisie, w celu zaboru mienia. Do powstania zamiaru zaboru mienia doszło najpóźniej w trakcie bicia i użycia noża wobec pokrzywdzonego i tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 280 § 2 kk.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 maja 2008 r. w sprawie o sygn. IV KK 489/07 „Posłużenie się przez sprawcę jednym z wymienionych w art. 280 § 1 k.k. sposobów oddziaływania na osobę musi mieć miejsce przed lub co najmniej w chwili dokonywania zaboru. Dla bytu przestępstwa rozboju nie jest obojętne, w którym momencie swojego czynu sprawca dokonuje zaboru rzeczy." (zob. Biul. SN Pr. Kar. 2008 Nr 10, poz. 2, Prok. i Pr. 2008 Nr 12, poz. 10, str. 12, KZS 2008 Nr 12, poz. 20, OSNwSK 2008 Nr 1, poz. 1061, L.). Jednocześnie w tym samym judykacie Sąd Najwyższy stwierdził, iż „Istotą współsprawstwa jest wyraźne lub milczące porozumienie współsprawców, zawarte przed popełnieniem przestępstwa lub w jego trakcie, muszą więc oni działać wspólnie i w porozumieniu. Istotne i wymagane nie jest jednak wspólne dokonanie poszczególnych czynności czasownikowych, lecz realizacja zespołu znamion przestępstwa z objęciem zamiarem całości zdarzenia jak za działanie własne (niezależnie od odpowiedzialności współsprawcy za rozmiary jego własnego ekscesywnego działania). Każda z osób obejmuje swoim zamiarem realizację wszystkich znamion czynu przestępczego. Porozumienie zespala zachowanie wszystkich współuczestników i pozwala każdemu z nich przypisać zachowanie pozostałych". Sąd Apelacyjny we Wrocławiu orzekł też, że „sprawca wypełnia znamiona przestępstwa określonego w treści art. 280 k.k., nie tylko wtedy, kiedy przystępując do użycia przemocy ma z góry powzięty zamiar zaboru mienia, ale również wtedy kiedy zamiaru takiego nie miał, ale w trakcie rozpoczęcia użycia środków wskazanych w art. 280 k.k. zamiar ten się wykrystalizował i poprzedzał zabór rzeczy" (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., II AKa 310/10, LEX nr 677938, Prok.i Pr.-wkł. 2011/7-8/23, OSAW 2011/2/217).

Ponieważ zastosowana przez oskarżonego C. M. (1) i współsprawcę względem pokrzywdzonego przemoc poprzedzała sam zabór mienia, a zabór nastąpił bezpośrednio po pobiciu czy nawet w trakcie bicia, należało uznać, że zamiar przywłaszczenia mienia nastąpił najpóźniej w czasie wymierzania ciosów. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że sprawcy działali umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, bo motywacją ich postępowania powstałą najpóźniej w trakcie bicia był zamiar przywłaszczenia cudzej rzeczy.

Sąd ustalił ponadto na podstawie przeprowadzonych dowodów, iż wszystkie obrażenia ciała jakich doznał pokrzywdzony O. J. (1) zostały spowodowane przez oskarżonego C. M. (1) i współsprawcę przy okazji wykonywania przestępstwa rabunku, a konkretnie realizacji znamienia użycia przemocy wobec pokrzywdzonego i posłużenia się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża. Sprawcy dla zaboru rzeczy pokrzywdzonego zadali mu wspólnie wiele uderzeń, pięściami i nogami oraz używanym niebezpiecznym przedmiotem. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powstające stąd skutki czynu z art. 157 § 1 k.k., opisane szczegółowo w przypisanym oskarżonemu C. M. (1) czynie, były efektem kumulacji ciosów zadawanych przez każdego z napastników, co prowadzi dalej do oczywistego wniosku, że wszystkie te skutki są „dziełem" obu sprawców i podlegają przypisaniu oskarżonemu C. M. (1), jako współsprawcy. Skutek w postaci bezpośredniego zagrożenia dla życia pokrzywdzonego, co dopiero decyduje o kwalifikowanej postaci rabunku z art. 280 § 2 k.k., będący skutkiem „z narażenia", nie konsumuje następstw czynu oskarżonego C. M. (1) i współsprawcy, które realnie powstały i były następstwami poważnymi, bo skutkującymi naruszeniem narządów ciała pokrzywdzonego i rozstrojem jego zdrowia na czas powyżej 7 dni. Spowodowanie uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego nie mieściło się już jednak w ramach realizacji znamion rozboju i dlatego konieczna była kwalifikacja kumulatywna z uwzględnieniem art. 157 § 1 k.k. (podobnie A. Marek Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, Wolters Kluwer Polska 2010). Wynika to przede wszystkim z faktu, że sam przepis art. 280 § 2 k.k. obejmuje jedynie ewentualne użycie przemocy wobec osoby, które nie powoduje żadnych dodatkowych następstw. Skoro zachowanie sprawcy rozboju wywołuje skutki określone w art. 157, to mamy wówczas do czynienia z tzw. rzeczywistym zbiegiem przepisów ustawy, obligującym do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji, uwzgledniającej wszystkie przepisy, których znamiona sprawca swoim zachowaniem wyczerpał (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1973 r., V KRN 23/73, OSNKW 1973, nr 10, poz. 129, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2007 r., II AKa 150/07, LEX nr 271935). Znamiona skutku określone w art. 157 § 1 k.k. wykraczają poza dyspozycję przepisu art. 280 § 2 k.k., a są one na tyle istotne, że w sposób znaczący wpływają na stopień społecznej szkodliwości in concreto popełnionego czynu i dla oddania pełnej jego zawartości kryminalnej uzasadnionym jest powołanie w podstawie prawnej skazania oskarżonego obu tych przepisów, jako pozostających w rzeczywistym zbiegu. Z uwagi na to, że działanie oskarżonego wypełniło znamiona dwóch czynów, Sąd uznał, że uzasadnione jest zastosowanie kwalifikacji z art. 11 § 2 k.k.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił natomiast na ustalenie, że to oskarżony C. M. (1) w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania użył w stosunku do pokrzywdzonego noża usiłując tym samym spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego. Nie sposób było bez żadnych wątpliwości ustalić, że oskarżony obejmował swoją świadomością (nawet w formie zgody) możliwość spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i w opinii Sądu nie można skazać go z art. 156 k.k. W praktyce postępowania karnego precyzyjne określenie treści strony podmiotowej napotkać może znaczne trudności, co w kontekście gradacji skutków na zdrowiu, której wyrazem są różne odmiany typów uszczerbku na zdrowiu, a tym samym i zagrożenie karą. W większości zamachów na zdrowie od strony dowodowej utrudnione jest niewątpliwe stwierdzenie granic zamiaru sprawcy i precyzyjne określenie wyobrażonego przez niego rodzaju uszczerbku, innymi słowy ustalenie, czy swoim zachowaniem zmierzał do realizacji skutku opisanego w 156 kk, czy „tylko" w art. 157 § 1 lub 2 kk, zwłaszcza jeżeli czyn sprawcy zakończył się w fazie usiłowania., tak, jak zarzucono oskarżonemu C. M. (1) w przedmiotowej sprawie. Z reguły możliwe więc będzie jedynie wskazanie przedziału skutków zbliżonych rodzajowo. Sytuacja taka w praktyce tworzy więc naturalny grunt do posługiwania się konstrukcją tzw. zamiaru ogólnego, nieokreślonego (dolus generalis), który opiera się na założeniu, iż sprawca musi mieć zamiar spowodowania jakiegokolwiek, choćby niesprecyzowanego skutku na zdrowiu, odpowiadać zaś będzie za taki, który faktycznie zaistnieje, pod warunkiem wszakże, iż okoliczności podmiotowo-przedmiotowe towarzyszące czynowi pozwalają na przypisanie mu takiego skutku – in concreto z art.156 k.k. ( Ś. H., Z problematyki, s. 46 i n.; Ś. Ś., w: I. (...), W. Świda, W. Wolter, KK. Komentarz, 1973, s. 459–460; B. Michalski, w: SPK, t. 10, 2012, s. 249 i n.; por. wyr. SA w Lublinie z 13.5.2015 r., II AKa 82/15, V.; wyr. SA w Białymstoku z 30.12.2016 r., II AKa 180/16, V.). Sprawca przestępstwa z art. 156 k.k. (usiłowanego lub dokonanego) musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo przynajmniej się godzić przy czym postać ciężkiego uszkodzenia ciała nie musi być wyraźnie sprecyzowana w świadomości sprawcy. O zamiarze sprawcy wnioskować można w oparciu o okoliczności towarzyszące zdarzeniu, takie jak rodzaj użytego narzędzia, sposób jego użycia, siła zadanych uderzeń, ich umiejscowienie, zachowanie się sprawcy po zdarzeniu. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z 13 stycznia 2011 r. (II KK 188/10, OSNKW 2011, Nr 2, poz. 17) stwierdzono, że „nie budzi wątpliwości, że przyjmowanie tzw. zamiaru ogólnego przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu wymaga, gdy chodzi o art. 156 § 1 kk, aby zamiar sprawcy obejmował nie jakiekolwiek naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia, ale w aspekcie choćby ewentualnym ciężki uszczerbek na zdrowiu, w tym wynikający np. ze sposobu działania sprawcy. Ponadto między zachowaniem sprawcy a tym skutkiem musi istnieć związek przyczynowy, choć oczywiście nie jest wymagane uświadomienie sobie przez niego dokładnego przebiegu tego związku". W opinii Sądu brak możliwości w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalenia o działaniu oskarżonego C. M. (1) z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym spowodowania tzw. ciężkich obrażeń ciała w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w powiązaniu z brakiem możliwości ustalenia, iż to właśnie oskarżony w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania używał noża, co mogło takie skutki spowodować.

W opinii Sądu błędnie twierdził także oskarżyciel publiczny, iż czyn popełniony przez oskarżonego C. M. (1) należało również zakwalifikować jako pozostający w realnym zbiegu z przestępstwem z art. 275 § 1 k.k. W przypadku popełnienia przestępstwa rozboju nie dochodzi do kumulatywnego zbiegu tych przepisów i nie jest on niezbędny dla oddania zawartości kryminalnej zachowania sprawcy tego rodzaju przestępstwa dokonującego zaboru dokumentów w postaci paszportów pokrzywdzonego. Przepis art. 280 k.k. mówi o „kradzieży" przy użyciu środków wymienionych w jego paragrafie pierwszym lub drugim, a więc obejmuje wszystkie postaci kradzieży. Dochodzi więc do sytuacji, w której przepis art. 280 k.k. pochłania wszystkie znamiona przestępstwa z art. 275 § 1 kk. To zaś skutkować zmianą w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2013 r., III KK 347/12, publ. LEX nr 1312524; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 3 października 2006 r., II AKa 99/06, publ. LEX nr (...)). Dokonanie zaboru mienia w postaci telefonu komórkowego i saszetki wraz z zawartością pieniędzy oraz paszportów, po uprzednim pobiciu i użyciu niebezpiecznego narzędzia w postaci noża oraz spowodowania obrażeń ciała pokrzywdzonego skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowia na czas powyżej siedmiu dni realizuje znamiona przestępstw art. 280 § 2 k.k. oraz z art. 157 § 1 k.k.

Sąd zważył także, że zgodnie z przyjętą linią doktryny i orzecznictwa, w znamionach typu kwalifikowanego z art. 280 § 2 k.k. mieści się narażenie człowieka na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i z tego względu przepis art. 280 § 2 k.k. stanowi wobec przepisu art. 160 § 1 k.k. lex specialis. Przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. popełnione przez użycie środka obezwładniającego, niebezpiecznego dla życia człowieka zawiera już element narażenia ludzkiego życia na poważne zagrożenie, a zatem konsumuje kryminalną zawartość odrębnego przestępstwa z narażenia określonego w art. 160 § 1 k.k. (wyrok SA w Katowicach z 31.10.2012 r., II AKa 310/12, LEX nr 1236415). Stosowanie przemocy, jak i jakiekolwiek posługiwanie się bronią palną, nożem czy innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami już w sobie zawiera także narażanie na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a tym samym pochłania znamiona tego znacznie łagodniejszego czynu z art. 160 § 1 k.k. (por. wyrok SN z dnia 3 października 1973 r., IV KR 256/73, LEX nr 21578; wyrok Sądu Apel. w Katowicach z dnia 31 października 2012 r., II AKa 310/12, LEX nr 1236415; (...) Włodzimierz (red.), M. U. (red.) „Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k.”, wyd. V, WKP 2022, teza 83 do art. 280). Przepis art. 280 nie pozostaje zatem w kumulatywnej kwalifikacji z art. 160 kk. Element narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu mieści się bowiem implicite w znamionach przestępstwa określonego w art. 280 § 2 kk. Posługiwanie się przy napadzie bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem stanowi narażenie na niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 160 kk. Istota przestępstwa narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu polega na takim działaniu sprawcy, za pomocą którego dokonuje on zmiany sytuacji, w jakiej określona osoba się znajduje, w szczególności na przeniesieniu tej osoby z położenia bezpiecznego w położenie bezpośrednio niebezpieczne dla życia lub zdrowia. Przestępstwo dokonane jest z chwilą narażenia na niebezpieczeństwo, chociażby osoba narażona nie doznała żadnej krzywdy. Jeśli zatem sprawca rozboju posługuje się bronią, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem, to w chwili posłużenia się jednym z nich stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu dla pokrzywdzonego. Oznacza to, że w takim przypadku nie zachodzi realny (rzeczywisty) zbieg przepisów, lecz tzw. pomijalny zbieg przepisów, rozstrzygany przy pomocy paremii lex consumens derogat legi consumptae (por. wyrok SN z 3.10.1973 r., IV KR 256/73, LEX nr 21578; Kodeks karny..., oprac. K. Janczukowicz, s. 98, teza 77 do art. 10 k.k. z 1969 r.).

Przypisany oskarżonemu C. M. (1) czyn został popełniony w warunkach art. 64 § 1 k.k., ponieważ był on skazany m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) S. z dnia 28 maja 2018 roku, sygn. akt (...) za czyn z art. 280 § 1 k.k. (a więc za przestępstwo podobne) i inne na karę 2 lat pozbawienia wolności, która to kara została objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) (...) z dnia 6 grudnia 2018 roku, sygn. akt (...) wymierzającym skazanemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę łączną odbył w okresie od dnia 7 kwietnia 2018 roku do dnia 22 marca 2021 roku.

Powołane okoliczności zadecydowały o dokonaniu zmiany opisu czynu i zakwalifikowaniu go jako przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art 64 § 1 kk.

☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

C. M. (1)

I.

I.

W pierwszej kolejności wskazać należało, że Sąd zastosował, na podstawie art. 4 § 1 k.k., przepisy Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2022 r o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2022 r., poz. 2600) jako względniejsze dla oskarżonego, głównie z uwagi zwiększenie w wyniku tej nowelizacji ustawowego zagrożenia karą za przestępstwo z art. 280 § 2 kk.

Sąd na podstawie art. 280 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzył oskarżonemu C. M. (1) karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Zachowanie oskarżonego było wysoce naganne i zasługuje na szczególne potępienie. Oskarżony swoim zachowaniem godził we własność i posiadanie rzeczy ruchomej oraz jednocześnie w inne dobra, takie jak zdrowie, a nawet życie. Przestępstwo rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia jest najcięższym gatunkowo przestępstwem z grupy rozbójniczych przestępstw przeciwko mieniu, dlatego postępowanie oskarżonego nie mogło zostać osądzone pobłażliwie. Sprawca wykazał się nieustępliwością, będąc pod wpływem alkoholu. Pobił i okradł osobę, z którą wspólnie spożywał alkohol. Nie miał żadnych skrupułów, nie reagował na prośby pokrzywdzonego i zadawał mu uderzenia pięścią oraz kopał. W wyniku użycia noża w trakcie rozboju pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, które skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres dłuższy niż 7 dni, Oskarżony C. M. (1) aktywnie uczestniczył w przemocy fizycznej oraz zgodnie z obranym podziałem ról wspólnie z inną osobą dokonał zaboru mienia pokrzywdzonego. Wprawdzie wartość szkody majątkowej była niewielka, ale nie można tego powiedzieć o obrażeniach ciała pokrzywdzonego, które w przeciwieństwie do niej były bardzo duże (w szczególności 3 rany kłute klatki piersiowej, w tym jedna penetrująca do światła klatki piersiowej z następową odmą opłucnową wymagającą drenażu i przebiciem płuca, rana kłuta pośladka lewego) i skutkowały rozstrojem zdrowia powyżej dni 7, a jednocześnie naraziły pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wszystko to sprawia, że stopień społecznej szkodliwości przypisanego skazanemu czynu jest bardzo wysoki. Doszło przecież nie tylko do naruszenia nietykalności cielesnej (co już wypełnia znamiona rozboju), ale do dotkliwego pobicia i użycia niebezpiecznego narzędzia w postaci noża wobec całkowicie bezbronnego i będącego pod wpływem alkoholu pokrzywdzonego.

W związku z powyższym, Sąd wymierzył oskarżonemu C. M. (1) adekwatną karę, bacząc by nie przekraczała ona stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz zawinienia sprawcy. Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę znacznie surowszą, bo zagrożenie ustawowe za ten czyn w czasie jego popełnienia przez oskarżonego przewidywało górną granicę w wysokości 15 lat pozbawienia wolności. Zgodnie z tezą zawartą w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, II AKa 154/01, orzekając o karze, należy kierować się przede wszystkim względami prewencyjnymi. W ocenie Sądu oskarżony C. M. (1) wykazuje głęboką demoralizację i brak szacunku do ludzkiego życia, zdrowia i mienia. Izolacja oskarżonego jest niezbędna w celu ochrony społeczeństwa przed jego aspołecznymi zachowaniami. Mając to na uwadze, Sąd uznał, że kara wymierzona w wyroku odpowiada stopniowi winy oskarżonego i będzie stanowiła dla niego realną, lecz sprawiedliwą dolegliwość.

C. M. (1)

III.

I.

Obowiązek naprawienia szkody, o którym mowa w art. 46 § 1 kk, jest środkiem kompensacyjnym i ma na celu wyrównanie realnej straty poniesionej przez pokrzywdzonego. Sąd ma obowiązek precyzyjnie ustalić wysokość szkody. Zakres orzeczonego obowiązku nie może być wyższy niż wartość szkód materialnych wyrządzonych osądzonym przestępstwem. W niniejszej sprawie pokrzywdzony poniósł szkodę w wysokości 630 zł, na którą składały się wartość telefonu komórkowego i saszetki oraz pieniądze w kwocie 300 zł. Szkoda nie została przez sprawców naprawiona, zatem Sąd orzekł na rzecz pokrzywdzonego obowiązek jej naprawienia w ustalonej wysokości.

C. M. (1)

IV.

I.

Na podstawie art. 46 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego C. M. (1) obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego O. J. (1) tytułem nawiązki za doznaną krzywdę kwoty 5 000 zł. Zdarzenie objęte aktem oskarżenia pozostawiło u pokrzywdzonego widoczny uraz, niewątpliwie stawiennictwo w Sądzie i konieczność powrotu do tego zdarzenia wywołało u pokrzywdzonego wyraźny stres, zaniepokojenie. Pokrzywdzony odniósł poważne obrażenia ciała, które naraziły go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu oraz skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres dłuższy niż 7 dni. Z tych przyczyn Sąd z urzędu zasądził na podstawie art. 46 par. 2 k.k. na rzecz pokrzywdzonego od oskarżonego nawiązkę w kwocie 5.000 zł. W ocenie Sądu nie jest to kwota wygórowana i jest adekwatna do doznanych przez pokrzywdzonego cierpień.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

C. M. (1)

II.

I.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonemu C. M. (1) na poczet orzeczonej w pkt I kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 3 grudnia 2024 r. godz. 07:35 do dnia 3 czerwca 2025 r. godz. 20:15 oraz od dnia 17 października 2025 r. godz. 20:15 do dnia 11 maja 2026 r. przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 1 dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności. Sąd wziął przy tym pod uwagę informację Dyrektora Aresztu Śledczego we Ś. z dnia 3 czerwca 225 r. (k. 546 akt sprawy), zgodnie z którą wobec skazanego wprowadzono do wykonania karę orzeczoną przez Sąd Rejonowy w (...) S. w sprawie sygn. akt (...) w okresie od 3 czerwca 2025 r. godz. 20.15 do dnia 17 października 2025 r. godz. 20.15.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

V.

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 5 i §17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. D. kwotę 3 360 zł powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu. Zasądzenie kosztów obrony wyższych od stawek minimalnych wymaga wykazania i ustalenia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie (por. postanowienia SN: z 12 marca 2019 r., VI KZ 4/19; z 5 marca 2021 r., IV KK 319/19), gdyż opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną wówczas, gdy uzasadniają to określone rozporządzeniem okoliczności (§ 15 ust. 3). Zalicza się do nich w szczególności rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W świetle zatem obowiązujących regulacji normatywnych, ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione w szczególności rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy adwokata (por. M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz, Warszawa 2012, art. 16). Także w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika (por. postanowienie SN z 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38). Żądana we wniosku obrońcy z urzędu kwota (dwukrotność stawki minimalnej) mogła zatem zostać zaakceptowana, albowiem nie przekracza wskazanej w rozporządzeniu zwiększonej stawki maksymalnej. Obrońca należycie w mowie końcowej wykazała okoliczności stanowiące podstawę podwyższenia stawki. Tym samym przyznanie zwrotu kosztów we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione

VI.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego C. M. (1) od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych odstąpiono od wymierzenia mu opłaty. Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz wymiar kary.

1Podpis