Wyrok z 14 października 2025, sygn. III AUa 315/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Marta Sawińska

Protokolant: Emilia Wielgus

po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. w Poznaniu

sprawy (...) sp. z o.o. w G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

przy udziale : J. D.

o ustalenie właściwego ustawodawstwa

na skutek apelacji (...) sp. z o.o. w G.

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt VIII U 1676/23

1.  oddala apelację,

2.  zasądza od (...) sp. z o.o. w G. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 270 zł ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

sędzia Marta Sawińska

UZASADNIENIE

Decyzją z nr (...) z dnia 9 lutego 2023 r., znak (...)- (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., na podstawie art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009) w zw. z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE serii (...) nr 284 z dnia 30 października 2009 r., s. 1 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 166 z 30 kwietnia 2004 r. str. 1, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalnej, rozdz. 5 t. 5 str. 72 z późn. zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie weryfikacji zaświadczeń A1:

1.  wycofał zaświadczenie A1 z dnia 21 września 2021 r. potwierdzające, że od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. zastosowanie znajdowało ustawodawstwo polskie,

2.  stwierdził, że J. D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. ze względu na podleganie ustawodawstwu niemieckiemu.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy, powołując się na unijne przepisy, dotyczące koordynacji systemów ubezpieczeń społecznych i zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym w danym państwie członkowskim w zależności od okoliczności faktycznych, wskazał, że (...) sp. z o.o. wystąpiła do organu rentowego z wnioskiem o wydanie dla J. D. zaświadczenia A1 na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia 883/2004. Spółka określiła, że na jej rzecz J. D. będzie wykonywał pracę w Polsce i Niemczech. We wniosku podano, że czas pracy J. D. będzie kształtował się odpowiednio w Polsce na poziomie 26% i w Niemczech na poziomie 74% ogólnego czasu pracy, a wynagrodzenie jest wypłacane w 100% w Polsce. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczenia organ rentowy ustalił, że J. D. będzie podlegał ustawodawstwu polskiemu zgodnie z art. 13 ust. 1a rozporządzenia 883/2004. Organ rentowy ustalił, że przedmiotem przeważającej działalności spółki była działalność związana z wyszukiwaniem miejsc pracy, pozyskiwaniem pracowników, doradztwem i usługami w rolnictwie. W ramach prowadzonej działalności spółka zawierała ze zleceniobiorcami umowy, w których przedmiotem była bieżąca współpraca i pomoc przy świadczeniu usług wykonywanych na rzecz zleceniodawcy i/lub jego klientów. W szczególności w ramach umów zleceniobiorcy mieli wykonywać pracę polegającą na dojeniu krów mlecznych w Niemczech, a po przyjeździe do Polski wyszukiwaniu personelu i reklamie oraz pozostałych usług, których wykonywanie okaże się niezbędne w celu wykonania wymienionego przedmiotu umowy. W trakcie kontroli spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających świadczenie przez J. D. usługi/zlecenia w Polsce. Spółka nie nadzorowała realizacji umowy zlecenia w Polsce i nie weryfikowała czasu pracy poświęconego na świadczenie usług promocyjno-reklamowych przez zleceniobiorców. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w toku kontroli wynika, że praca zleceniobiorców na rzecz spółki w Polsce była pracą o charakterze pomocniczym. Usługi promocyjne mogły być świadczone w dowolnym czasie i miejscu. Postępowanie przeprowadzone przez organ rentowy nie wykazało, aby praca była świadczona przez zleceniobiorców w Polsce. Biorąc pod uwagę całokształt sytuacji, w ocenie organu rentowego praca J. D. w Polsce na rzecz spółki nie była wykonywana. Dowody i oświadczenia, na podstawie których organ rentowy wydał dla J. D. zaświadczenie A1 okazały się niezgodne ze stanem faktycznym. Dlatego zaświadczenie potwierdzające właściwość polskiego ustawodawstwa zostało wycofane.

Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł (...) sp. z o.o., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej zmianę poprzez ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie podlegał ustawodawstwu polskiemu i nie ma podstaw do wycofania wydanego zaświadczenia A1, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. Nadto odwołująca wniosła o zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a w razie przedłożenia spisu kosztów, według tego spisu.

Decyzją z dnia 7 lutego 2024 r., nr (...), pozwany organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zmienił punkt 2 decyzji nr (...) z 9 lutego 2023 r. i stwierdził, że J. D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r.

Odwołanie od ww. decyzji zostało przekazane do Sądu Okręgowego we Wrocławiu.

Wyrokiem z 16 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt VIII U 1676/23 o ddalił odwołanie od decyzji z 9 lutego 2023r. w zakresie punktu 1 oraz zasądził od (...) spółka z o.o. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Na mocy art. 387 § 2 ¹ pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia podstawy faktycznej wyroku, albowiem Sąd II instancji nie zmienił ani nie uzupełnił ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji i przyjął je w całości za własne.

Apelację od powyższego wyroku wniósł odwołujący (...) sp. z o.o. zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I.  Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1.  naruszenie 83a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 5 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 6 i 16 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 r. z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej jako „Rozporządzenie wykonawcze”) poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że ujawniły się okoliczności, które uzasadniają zmianę treści wydanego zaświadczenia A1 i ustalenie, że w spornym okresie ubezpieczony podlegał ustawodawstwu niemieckiemu, w sytuacji gdy brak nowych dowodów i okoliczności które mogłyby prowadzić do podważenia wydanego zaświadczenia A1,

2.  naruszenie art. 11 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej jako (...)) w zw. z art. 13 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 14 ust. 5 lit. b Rozporządzenia wykonawczego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Ubezpieczony na zasadzie powoływanych przepisów podlegać powinien ustawodawstwu niemieckiemu, w sytuacji gdy w przedmiotowym przypadku znajduje zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. a Rozporządzenia, które jako właściwe określa ustawodawstwo polskie,

3.  art. 13 ust. 1 lit. a Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Ubezpieczony nie wykonywał znacznej części pracy na terytorium Polski;

II.  naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1.  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie i przyjęcie, że Ubezpieczony nie wykonywał pracy na terytorium Polskim, w sytuacji gdy Ubezpieczony nie został nawet przesłuchany na tą okoliczność,

2.  art. 235 ² § l pkt 5 k.p.c. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w niniejszej sprawie i pominięcie jako dowodu przesłuchania Ubezpieczonego, Powoda oraz świadka C. C., w sytuacji gdy dowody te są istotne dla prowadzonego postępowania i zmierzały do wykazania, że Ubezpieczony w spornym okresie podlegał ustawodawstwu polskiemu;

III.  nierozpoznanie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości wyrażające się w pominięciu dowodu z przesłuchania ubezpieczonego, strony powodowej oraz świadka C. C., a w konsekwencji ustalenie, że Ubezpieczony nie wykonywał pracy na terytorium Polski.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:

1.  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji;

ewentualnie

2.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, że Ubezpieczony w spornym okresie podlegał ustawodawstwu polskiemu;

3.  zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego od Organu Rentowego na rzecz Powoda według norm prawem przepisanych, a w razie przedłożenia spisu kosztów, według tego spisu,

Nadto wniósł na zasadzie art. 380 k.p.c. o:

1.  ponowne rozpoznanie wniosku strony powodowej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania ubezpieczonego w charakterze strony oraz przesłuchanie reprezentanta strony powodowej - świadka C. Korba, które to wnioski zostały pominięte postanowieniem Sądu I instancji wydanym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie tych dowodów na okoliczność świadczenia usług przez Ubezpieczonego w spornym okresie polegających na wykonywaniu czynności z zakresu marketingu i promocji na terenie Polski,

2.  przeprowadzenie rozprawy.

W odpowiedzi na apelację odwołującej Spółki Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od odwołującego na rzecz ZUS kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja odwołującego (...) sp. z o.o. była bezzasadna i podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, a zebrany materiał dowodowy poddał wszechstronnej ocenie z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów przewidzianej przez art. 233 § 1 k.p.c. Na tej podstawie Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyprowadził prawidłowe wnioski. Sąd Odwoławczy w pełni podziela te ustalenia, jak również rozważania prawne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji przyjmuje je za własne.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że decyzją z dnia 7 lutego 2024 r., nr (...), pozwany organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zmienił punkt 2 decyzji nr (...) z 9 lutego 2023 r. i stwierdził, że J. D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało przekazane do Sądu Okręgowego we Wrocławiu, tym samym brak było podstaw do wydania orzeczenia w zakresie punktu 2 decyzji.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było zatem ustalenie czy organ rentowy prawidłowo w punkcie 1 zaskarżonej decyzji nr (...) z dnia 9 lutego 2023 r., znak (...)- (...) wycofał zaświadczenie A1 z dnia 21 września 2021 r. potwierdzające, że od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. zastosowanie znajdowało ustawodawstwo polskie.

W swoim środku zaskarżenia apelujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 5 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 6 i 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej jako Rozporządzenie wykonawcze), art. 11 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej jako Rozporządzenie) w zw. z art. 13 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 14 ust. 5 lit. b Rozporządzenia wykonawczego, a także naruszenie przepisów postępowania.

Argumenty przedstawione w treści apelacji, nie podważyły w żaden sposób zasadności stanowiska Sądu I instancji.

Jak słusznie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, co do zasady, zgodnie z obowiązującym w Polsce przepisem art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami. W sytuacji jednak, gdy działalność gospodarcza pracodawcy jest wykonywana poza granicami kraju i istnieją przesłanki, aby stwierdzić, że pracownik tego pracodawcy również wykonuje pracę poza granicami kraju, zastosowanie znajdują przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczeń społecznych, uchwalone przez Parlament Europejski.

Zgodnie z art. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE L z 2004 r. nr 166.1 z dnia 30 kwietnia 2004r.), określenie „praca najemna” oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce.

Stosownie do art. 11 ust. 1 i 3a powołanego wyżej rozporządzenia nr 883/2004, osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego. Osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek, podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.

Osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich, podlega:

a)  ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie członkowskim; lub

b)  jeżeli nie wykonuje znacznej części pracy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania:

i.  ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli jest zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub jednego pracodawcę; lub

ii.  ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstw lub pracodawców, jeżeli jest zatrudniona przez co najmniej dwa przedsiębiorstwa lub co najmniej dwóch pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się tylko w jednym państwie członkowskim; lub

(...).  ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, innego niż państwo członkowskie jej zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się w dwóch państwach członkowskich, z których jedno jest państwem członkowskim jej zamieszkania; lub

iv.  ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, a co najmniej dwa z tych przedsiębiorstw lub dwóch z tych pracodawców mają siedzibę lub miejsce wykonywania działalności w różnych państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania (art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, poświadczenie podlegania przepisom o zabezpieczeniu społecznym, tj. zaświadczenie A1, jest wydawane osobie, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną delegowaną osobę.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE. L z 2009 r. nr 284.1 z dnia 30 października 2009 r.), dokumenty wydane przez instytucję państwa członkowskiego do celów stosowania rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego, stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby oraz dowody potwierdzające, na podstawie których zostały wydane te dokumenty, są akceptowane przez instytucje pozostałych państw członkowskich tak długo, jak długo nie zostaną wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostały wydane.

Do celów stosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego osoba, która „normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich”, oznacza osobę, która równocześnie lub na zmianę wykonuje jedną lub kilka odrębnych prac w dwóch lub więcej państwach członkowskich w tym samym lub kilku przedsiębiorstwach lub dla jednego lub kilku pracodawców (art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 987/2009).

Praca o charakterze marginalnym nie będzie brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego. Art. 16 rozporządzenia wykonawczego stosuje się we wszystkich przypadkach objętych niniejszym artykułem (art. 14 ust. 5b rozporządzenia nr 987/2009).

Stosownie do art. 14 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009, sformułowanie „znaczna część pracy najemnej lub działalności na własny rachunek” wykonywana w państwie członkowskim oznacza znaczną pod względem ilościowym część pracy najemnej lub pracy na własny rachunek wykonywanej w tym państwie członkowskim, przy czym nie musi to być koniecznie największa część tej pracy.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i słusznie uznał, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonywanie przez ubezpieczonego J. D. pracy najemnej na terenie Polski. Czynności jakie miały być wykonywane w Polsce polegały jedynie na polecaniu znajomym pracy u płatnika. Czynności tych odwołująca spółka nie weryfikowała. Istotna dla odwołującej była jedynie praca zleceniobiorców polegająca na dojeniu krów na terenie Niemiec. Z powyższych przyczyn nie sposób zatem uznać, że ubezpieczony J. D. winien podlegać w spornym okresie ustawodawstwu polskiemu, skoro nie zostało wykazane, że realizował on pracę najemną na terenie Polski.

W tej sytuacji należało też uznać, że płatnik nie wykazał, w jakim wymiarze była świadczona praca w Polsce, ponieważ w żaden sposób tego nie kontrolował. Jako dni pracy w Polsce podano wszystkie dni, w których ubezpieczony nie świadczył pracy w Niemczech. Podane we wniosku o wydanie zaświadczenia A1 dane były zatem niezgodne ze stanem faktycznym. Stąd w ocenie Sądu Odwoławczego organ rentowy prawidłowo wycofał więc wydane w stosunku do J. D. zaświadczenie A1 z dnia 21 września 2021 r. potwierdzające, że od 16 kwietnia 2018 r. do 31 lipca 2018 r. zastosowanie znajdowało ustawodawstwo polskie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dowolną ocenę materiału dowodowego należy stwierdzić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (tak np. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 6 listopada 1998 r. II CKN 4/98 - niepublikowane), a zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, które Sąd Apelacyjny w pełni popiera i akceptuje, do naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (wyrok SN z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05). Takich naruszeń odwołujący w niniejszym postępowaniu nie wykazał.

Nadto Sąd Odwoławczy zwraca uwagę, że nie sposób uznać by doszło do naruszenia art. 235 § 1 pkt 5 k.p.c. poprzez pominięcie jako dowodu z przesłuchania ubezpieczonego, strony powodowej czy też świadka C. C., w celu wykazania w jaki zakresie ubezpieczony wykonywał pracę w Polsce, a w jakim w Niemczech. Zauważyć należy, że aktach ZUS znajduje się oświadczenie ubezpieczonego (wiadomość e-mail z 24 lutego 2023r.), z której wynika, że od 16 lipca 2018 r. do 31 lipca 2018r. w odwołującej Spółce ubezpieczony nie pracował na terenie Polski. Stąd też nie sposób uznać, by istniała dodatkowa potrzeba przesłuchania ubezpieczonego przed sądem na okoliczność ustalenia w jakim zakresie świadczył pracę w Polsce, skoro z jego oświadczenia wynika, że nie świadczył takiej pracy w spornym okresie.

Odwołująca spółka w toku postępowania przed organem rentowym, jak i przed sądem, nie przedłożyła żadnego innego, wiarygodnego materiału dowodowego, w oparciu o który można by dokonać ustaleń przeciwnych, w tym przede wszystkim stwierdzić, że ubezpieczony w spornym okresie pracował na rzecz odwołującej w Polsce. W związku z powyższym organ rentowy miał zatem podstawy do wycofania zaświadczenia A1.

Reasumując Sąd Odwoławczy stwierdził, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy są prawidłowe, kompletne i wynikają z oceny materiału dowodowego dokonanej przez pryzmat dyrektyw płynących z treści art. 233 § 1 k.p.c. Wyrok Sądu I instancji oparty został na logicznych i zgodnych z doświadczeniem życiowym wnioskach, wydedukowanych z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd przy tym dokonując tej oceny oparł się na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i dokonał jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z treści art. 233 § 1 k.p.c., z kolei apelacja odwołującej spółki stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, który wydał trafne rozstrzygniecie, znajdujące uzasadnienie w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy oraz w treści obowiązujących przepisów prawnych.

W świetle powyższego, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną (pkt 1 wyroku).

O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹, 3 i 4 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Mając powyższe na względzie, tytułem zwrotu kosztów procesu (kosztów zastępstwa procesowego) zasądzono od (...) sp. z o.o. w G. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 270 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spłacie świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (punkt 2 wyroku).

sędzia Marta Sawińska