Wyrok z 7 maja 2026, sygn. II K 293/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 293/25

M. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

N. J. (1)

w dniu 24 sierpnia 2024 r. w miejscowości N., gm. (...), na drodze krajowej (...) kierując samochodem osobowym marki G. (...) numer rejestracyjny (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że w wyniku przekroczenia dopuszczalnej prędkości administracyjnej o 20 km/h oraz nie zachowując należytej ostrożności, zjechał na przeciwległy pas ruchu, po którym poruszał się w sposób prawidłowy pojazd marki B. (...) (1) numer rejestracyjny (...), doprowadzając w wyniku tego manewru do zderzenia z nadjeżdżającym pojazdem marki B. (...) (1), kierowanym przez T. N. (1), powodując w ten sposób nieumyślnie wypadek, w wyniku którego rozległych obrażeń wielonarządowych ciała doznali: kierujący pojazdem B. (...) (1) T. N. (1), w tym w szczególności: lewostronnego rozerwania żeber z rozerwaniem worka osierdziowego i mięśnia sercowego, pęknięcia torebki i miąższu prawego płata wątroby oraz śledziony, złamania kręgosłupa w dolnym odcinku piersiowym bez przerwania ciągłości rdzenia kręgowego, obrzęku mózgu, złamania wielu kości, w tym kończyn oraz twarzy, w konsekwencji których to obrażeń, w wyniku wstrząsu pourazowego T. N. (1) zmarł oraz pasażerka pojazdu B. (...) (2), w szczególności doznała: pourazowego pęknięcia ścian tętnicy głównej w okolicy jej łuku z masywnymi wylewami krwawymi w jamie opłucnowej, obustronną odmę opłucnową, niewielki lewostronny krwiak podpajęczynówkowy, obrzęk mózgu, ogniska stłuczeń obu płuc oraz mięśnia sercowego, wylewy krwawe w obrębie lewego śródbrzusza, wylew krwawy w okolicy nerki lewej, złamania kości lewego przedramienia, w konsekwencji których to obrażeń w wyniku krwotoku wewnętrznego z rozwinięciem się wstrząsu wskutek pourazowego pęknięcia ścian tętnicy głównej B. F. zmarła,

tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony N. J. (1) dnia 24 sierpnia 2024 r. prowadził samochód osobowy marki G. (...) przejeżdżając przez miejscowość N., gmina (...), na drodze krajowej (...) przekroczył dopuszczalną prędkość administracyjną o 20 km/h oraz nie zachował należytej ostrożności, zjechał na przeciwległy pas ruchu, po którym poruszał się w sposób prawidłowy pojazd marki B. (...) (1), który prowadził T. N. (1). W pojeździe B. znajdowała się także B. F. oraz małoletnia O. N.. Oskarżony zjeżdżając na przeciwległy pas ruchu doprowadził do zderzenia z nadjeżdżającym pojazdem marki B. (...) (1), tym samym spowodował w sposób nieumyślny wypadek. W wyniku tego zdarzenia T. N. (1) doznał rozległych obrażeń wielonarządowych ciała doznał, w szczególności: lewostronnego rozerwania żeber z rozerwaniem worka osierdziowego i mięśnia sercowego, pęknięcia torebki i miąższu prawego płata wątroby oraz śledziony, złamania kręgosłupa w dolnym odcinku piersiowym bez przerwania ciągłości rdzenia kręgowego, obrzęku mózgu, złamania wielu kości, w tym kończyn oraz twarzy, w konsekwencji których to obrażeń, w wyniku wstrząsu pourazowego T. N. (1) zmarł. Natomiast pasażerka B. F. doznała: pourazowego pęknięcia ścian tętnicy głównej w okolicy jej łuku z masywnymi wylewami krwawymi w jamie opłucnowej, obustronną odmę opłucnową, niewielki lewostronny krwiak podpajęczynówkowy, obrzęk mózgu, ogniska stłuczeń obu płuc oraz mięśnia sercowego, wylewy krwawe w obrębie lewego śródbrzusza, wylew krwawy w okolicy nerki lewej, złamania kości lewego przedramienia, w konsekwencji których to obrażeń w wyniku krwotoku wewnętrznego z rozwinięciem się wstrząsu wskutek pourazowego pęknięcia ścian tętnicy głównej B. F. zmarła.

Karta informacyjna zgonu T. N. (1) i B. F., potwierdzenie czynności stwierdzenia zgonu, kopia kart zgonu

k. 2-7

k. 77-86

Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną

k. 8-44

Protokoły oględzin pojazdów marki G. (...) i B. (...) (1)

k. 45-48

zeznania świadka X. O.

k. 51-514

k. 125-130

k. 665-666

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oskarżonego N. J. (1), Sprawozdanie z badania nr (...)/24

k. 61-62

k. 100

k. 225

Skan dowodu rejestracyjnego oskarżonego N. J. (1)

k. 70-72

Dokumentacja fotograficzna z sekcji zwłok, protokół oględzin i otwarcia zwłok

k. 103-118

k. 171-183

Protokół oględzin rzeczy - telefonu komórkowego marki Ż., dokumentacja dot. telefonu komórkowego Ż. (...), analiza materiału uzyskanego w trakcie oględzin z dnia 3 grudnia 2024 roku kopii danych z telefonu, opinia z zakresu informatyki sądowej - VS wraz z załącznikiem do opinii, płata dokumentacji telekomunikacyjnej – odpowiedz (...)

k. 135-136

k. 349-371

k. 441-442

k. 529-537

k. 559

Zeznania świadka M. N. (2)

k. 138

Opinia dot. st.szer.spec. N. J. (1)

k. 149-153

Płyta zawierająca odpowiedz B.

k. 166

Opinia biegłego sądowego z zakresu (...) Samochodowej i Ruchu Drogowego

k. 195-214

Kopia historii choroby z (...) Szpitala (...) w F. oskarżonego, dokumentacja medyczna oskarżonego, protokół zatrzymania rzeczy - dokumentacji medycznej, spis i opis rzeczy, dokumentacja medyczna (...) oskarżonego, płyta dokumentacji medycznej, dokumentacja medyczna

k. 230-262

k. 508

k. 549-557

k. 561

k. 576

k. 586-588

k. 589

Zestaw danych z (...) oskarżonego N. J. (1)

k. 263

Kopia historii choroby O. N.

k. 264-289

k. 292-295

Opinia sądowo-lekarska O. N.

k. 306-307

Opinia sądowo-medyczna N. J. (1), sprawozdanie z badania nr (...) (...), protokół pobrania krwi, opinia sprawozdanie nr (...) (...)

k. 321-326

k. 394

Pismo 4 B. Chemicznego w H., wyciąg rozkładu dziennego nr (...) z dnia 29 lipca 2024 r., kopia - notatka uzgodnień z dnia 22 lipca 2024 roku, oświadczenie B. U. i N. J. (1), Harmonogram Pracy

k. 327-339

zeznania świadka U. V.

k. 340-341

zeznania świadka T. U.

k. 344-345

zeznania świadka E. F.

k. 372-373

zeznania świadka D. H.

k. 376-377

zeznania świadka N. K.

k. 380-381

zeznania świadka T. N. (2)

k. 395-396

zeznania świadka T. C.

k. 399-400

zeznania świadka W. X.

k. 403-404

zeznania świadka N. O.

k. 407-408

zeznania świadka T. D.

k. 411-412

zeznania świadka H. U.

k. 415-416

wyjaśnienia oskarżonego

k. 432-434

k. 752-753

k. 869

płyta zawierająca zgłoszenie telefoniczne centrum powiadomienia ratowniczego, protokół odtworzenia utrwalonych zapisów

k. 499

k. 503

k. 510-526

zeznania świadka M. N. (1)

k. 462-464

zeznania świadka D. F.

k. 467-469

zeznania świadka T. V.

k. 472-474

zeznania świadka U. B.

k. 477-479

zeznania świadka U. J.

k. 482-484

zeznania świadka E. Ż.

k. 489-490

opinia sądowo-psychiatryczna oskarżonego

k. 605-626

zeznania świadka B. P.

k. 638-639

zeznania świadka T. P.

k. 642-643

zeznania świadka A. G.

k. 646-648

zeznania świadka W. H.

k. 651-654

zeznania świadka L. N. (1)

k. 661-662

opinia sądowo-lekarska oskarżonego

k. 685-738

Brak uprzedniej karalności oskarżonego

karta karna oskarżonego

k. 437

k. 750

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Karta informacyjna zgonu T. N. (1) i B. F., potwierdzenie czynności stwierdzenia zgonu, kopia kart zgonu

Dowód stanowią dokumenty urzędowe, których wiarygodność nie budziła wątpliwości sądu, nie były też kwestionowane przez strony niniejszego postępowania. Dokumentacja w sposób jednoznaczny wskazuje, że T. N. (1) i B. F. zmarli na miejscu wypadku w wyniku obrażeń jakich doznali.

Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną

Dowód ten w sposób szczegółowy odzwierciedla stan i wygląd miejsca zdarzenia bezpośrednio po przybyciu służb ratunkowych. Obejmuje on kompleksową dokumentację fotograficzną, szkice sytuacyjne obrazujące precyzyjne rozmieszczenie pojazdów, a także opis warunków atmosferycznych (słoneczny dzień, temperatura 42°C, brak utrudnień widoczności). Ponieważ dokument został sporządzony przez uprawnione do tego osoby i zgodnie z obowiązującymi procedurami, Sąd uznał go za w pełni wiarygodny.

Protokoły oględzin pojazdów marki G. (...) i B. (...) (1)

Dokumenty te, sporządzone przez uprawnionych funkcjonariuszy policji zgodnie z procedurami, szczegółowo opisują stan techniczny oraz zniszczenia obu aut. Dowód ten precyzyjnie dokumentuje zakres i charakter uszkodzeń pojazdów w chwili przybycia służb na miejsce zdarzenia, w związku z czym Sąd ocenił go jako całkowicie wiarygodny.

zeznania świadka X. O.

X. O., poruszając się tą samą drogą bezpośrednio za pojazdem marki B. kierowanym przez pokrzywdzonego T. N. (1), potwierdziła, że ruch na drodze był niewielki, a warunki atmosferyczne nie utrudniały prowadzenia pojazdu. Wskazała, że pokrzywdzony poruszał się w sposób w pełni prawidłowy, z dopuszczalną administracyjnie prędkością, nie zjeżdżał na przeciwległy pas ruchu ani nie wykonywał żadnych niebezpiecznych manewrów. Według relacji świadka, na ich pas ruchu nagle wjechał pojazd marki G., doprowadzając do zderzenia z B.. Świadek nie zauważyła, aby przed G. pojawiła się jakakolwiek przeszkoda lub dzika zwierzyna, która mogłaby uzasadniać taki manewr.

Wskazała, że G. podróżował wyłącznie kierujący nim mężczyzna w wieku około 30–40 lat, natomiast w B. znajdowały się dwie osoby dorosłe oraz dziecko. Świadek niezwłocznie wezwała służby ratunkowe, informując o wypadku. Zeznała również, że kierowca G. po zdarzeniu był przytomny, podczas gdy kierujący B. i jego pasażerka byli reanimowani na miejscu wypadku.

Sąd uznał te zeznania za w pełni wiarygodne, oceniając je jako jasne, pełne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oskarżonego N. J. (1), Sprawozdanie z badania nr (...) (...)

Dowody te stanowią dokumenty urzędowe, których wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości Sądu. Zgromadzona w tym zakresie dokumentacja jednoznacznie potwierdza, że oskarżony w chwili popełnienia czynu był trzeźwy i nie znajdował się pod wpływem alkoholu.

Skan dowodu rejestracyjnego oskarżonego N. J. (1)

Dokument urzędowy, który w ocenie Sądu stanowi wiarygodny dowód w sprawie. Potwierdza on, że samochód, którym poruszał się oskarżony, stanowił jego własność, był sprawny technicznie oraz posiadał aktualne badanie techniczne dopuszczające go do ruchu drogowego.

Dokumentacja fotograficzna z sekcji zwłok, protokół oględzin i otwarcia zwłok

Dokument sporządzony przez osobę uprawnioną, w ocenie sądu w pełni wiarygodny. Dowód nie był kwestionowany przez strony postępowania. Na podstawie dowodu można stwierdzić, że przyczyną zgonu B. F. był krwotok wewnętrzny z rozwinięciem się wstrząsu skutkiem pourazowego pęknięcia ścian tętnicy głównej. Natomiast przyczyną zgonu T. N. (1) był wstrząs pourazowy w następstwie doznanych przez niego rozległych obrażeń wielonarządowych.

Protokół oględzin rzeczy - telefonu komórkowego marki Ż., dokumentacja dot. telefonu komórkowego Ż. (...), analiza materiału uzyskanego w trakcie oględzin z dnia 3 grudnia 2024 roku kopii danych z telefonu, opinia z zakresu informatyki sądowej - VS wraz z załącznikiem do opinii, płata dokumentacji telekomunikacyjnej – odpowiedz (...) 4

W telefonie znajdowała się karta sim sieci plus i karta pamięci. Analiza materiału uzyskanego w trakcie oględzin z dnia 3 grudnia 2024 roku kopii danych z telefonu wykazała, że na podstawie dostępnych logów nie można jednoznacznie stwierdzić, czy oskarżony aktywnie odczytywał powiadomienia przychodzące na telefon lub korzystał z urządzenia w analizowanym czasie. Dowody nie były kwestionowane przez strony postępowania i nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności, w związku z tym Sąd uznał je za w pełni wiarygodne.

Zeznania świadka M. N. (2)

Świadek jest ojcem pokrzywdzonego T. N. (1) nie był bezpośrednim uczestnikiem ani naocznym świadkiem zdarzenia, a o wypadku dowiedział się od funkcjonariuszy policji. Zeznał, że pojazd, którym poruszali się pokrzywdzeni, stanowił własność B. F., a do samego zdarzenia doszło w trakcie ich powrotu z zakupów w F..

Świadek wskazał również, że obecnie wraz z żoną pełni funkcję rodziny zastępczej dla małoletniej O. N.. Dziewczynka nie doznała obrażeń zagrażających jej życiu, jednak stwierdzono u niej otarcia naskórka na ramionach, czole oraz w okolicach krocza. Po wypadku małoletnia była silnie przestraszona i budziła się w nocy z płaczem. Sąd uznał zeznania świadka za w pełni wiarygodne, jasne i wyczerpujące.

Opinia dot. st.szer.spec. N. J. (1)

Dokument został sporządzony przez dowódcę kompanii, w której oskarżony odbywał służbę wojskową. Przełożony zaopiniował podwładnego w sposób jednoznacznie pozytywny, określając go jako osobę sumienną oraz godną naśladowania. W ocenie Sądu dowód ten jest całkowicie wiarygodny i jednoznacznie świadczy o nienagannym sposobie życia oskarżonego przed spowodowaniem przedmiotowego wypadku.

Płyta zawierająca odpowiedz B.

Dokument pochodzący od operatora w ocenie sądu w pełni wiarygodny, żadne ze stron nie wnosiła zastrzeżeń co do wiarygodności dowodu.

Opinia biegłego sądowego z zakresu (...) Samochodowej i Ruchu Drogowego

Ekspertyza została sporządzona przez osobę uprawnioną i nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Zgodnie z wnioskami biegłego wyłączną przyczyną wypadku było niezachowanie zasad bezpieczeństwa przez oskarżonego kierującego pojazdem marki G., który zjechał na przeciwległy pas ruchu, co stanowiło naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Biegły jednoznacznie stwierdził, że pokrzywdzony kierujący pojazdem marki B. w żaden sposób nie przyczynił się do zaistnienia wypadku. Sąd uznał tę opinię za w pełni wiarygodną.

Kopia historii choroby z (...) Szpitala (...) w F. oskarżonego, dokumentacja medyczna oskarżonego, protokół zatrzymania rzeczy - dokumentacji medycznej, spis i opis rzeczy, dokumentacja medyczna (...) oskarżonego, płyta dokumentacji medycznej, dokumentacja medyczna

Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości Sądu. Dowód ten szczegółowo obrazuje stan zdrowia oskarżonego po wypadku, u którego zdiagnozowano wieloodłamowe złamanie trzonu lewej kości udowej z przemieszczeniem odłamów oraz złamanie nasady dalszej kości promieniowej prawego przedramienia z przemieszczeniem odłamów. Oskarżony przeszedł operację chirurgiczną, a dnia 3 września 2024 roku został wypisany do domu w stanie ogólnym dobrym.

Zestaw danych z (...) oskarżonego N. J. (1)

Dokument urzędowy o wysokiej wiarygodności, która nie budziła wątpliwości Sądu. Dane jednoznacznie potwierdzają, że oskarżony posiadał ważne uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B w chwili zaistnienia zdarzenia.

Kopia historii choroby O. N.

Dokument urzędowy o niekwestionowanej wartości dowodowej. Wynika z niego, że małoletnia bezpośrednio po wypadku została przewieziona do szpitala, gdzie stwierdzono u niej powierzchowne rany stopy i głowy oraz uszkodzenie spoidła tylnego krocza. Po udzieleniu niezbędnej pomocy medycznej dziewczynka została wypisana do domu dnia 27 sierpnia 2024 roku w stanie ogólnym dobrym.

Opinia sądowo-lekarska O. N.

Dowód ten, sporządzony przez osobę uprawnioną, Sąd uznał za pełny, jasny i w pełni spójny z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

Zgodnie z wnioskami biegłego, pokrzywdzona O. N. w trakcie wypadku była narażona na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, jednakże ostateczny charakter i zakres odniesionych przez nią obrażeń nie skutkował bezpośrednim zagrożeniem dla jej życia ani nie doprowadził do trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Opinia sądowo-medyczna N. J. (1), sprawozdanie z badania nr (...) (...), protokół pobrania krwi, opinia sprawozdanie nr (...) (...)

Dokumenty urzędowe, które wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie stanowiła podstawy sporu między stronami postępowania. Biegły w swej opinii stwierdził w sposób jednoznaczny, iż oskarżony N. J. (1) w chwili zdarzenia nie znajdował się pod wpływem środka odurzającego w postaci oksykodonu.

Pismo 4 B. Chemicznego w H., wyciąg rozkładu dziennego nr (...) z dnia 29 lipca 2024 r., kopia - notatka uzgodnień z dnia 22 lipca 2024 roku, oświadczenie B. U. i N. J. (1), Harmonogram Pracy

Sąd uznał dowody za wiarygodne i przedstawiające przebieg zamiany dyżuru oskarżonego N. J. (1) zgodnie ze stanem faktycznym jaki miał miejsce. N. J. (1) nie miał dyżuru dnia 24 sierpnia 2024 roku, jednakże stawił się w miejscu pracy z uwagi na dokonaną zamianę z B. U., który tego dnia miał odbywać swój dyżur. Żołnierze poinformowali o zamianie przełożonych, którzy wyrazili zgodę na zamianę. Wracając z dyżuru oskarżony N. J. (1) spowodował wypadek, który jest przedmiotem niniejszego postępowania.

zeznania świadka U. V.

Świadek jest funkcjonariuszem policji, który przybył na miejsce zdarzenia. U. V. w swych zeznaniach wskazał jak wyglądało miejsce wypadku oraz w sposób szczegółowy opisach przebieg działań służb ratunkowych. Sąd nie miał podstaw podważać wiarygodności zeznań świadka, które były spójne, pełne i koherentne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

zeznania świadka T. U.

Świadek jest funkcjonariuszem policji, który przybył na miejsce zdarzenia. T. U. w swych zeznaniach wskazał jak wyglądało miejsce wypadku oraz w sposób szczegółowy opisach przebieg działań służb ratunkowych. Sąd nie miał podstaw podważać wiarygodności zeznań świadka, które były spójne, pełne i koherentne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

zeznania świadka E. F.

Świadek jest funkcjonariuszem policji pełni funkcje Zastępcy Komendanta Powiatowego i oficera prasowego, przybył na miejsce wypadku gdy służby ratunkowe rozpoczęły już przeprowadzanie akcji ratunkowej. E. F. nie posiadał wiedzy o wypadku, usytuowaniu uczestników zdarzenia, czy o szczegółach w jakich miało dojść do zdarzenia.

zeznania świadka D. H.

Świadek pełni służbę w Państwowej Straży Pożarnej, przybył na miejsce zdarzenia w chwili gdy uczestnicy wypadku znajdowali się już poza pojazdami. D. H. nie posiadał wiedzy na temat szczegółów wypadku oraz faktu czy uczestnicy zdarzenia mieli zapięte pasy bezpieczeństwa.

zeznania świadka N. K.

Świadek pełni służbę w Państwowej Straży Pożarnej, gdy N. K. przybył na miejsce zdarzenia znajdowali się tam już funkcjonariusze policji, załogi Zespołu (...) oraz strażacy z OSP w N. i OSP w B.. Jednostki podjęły już pierwsze działania ratownicze. Świadek nie posiadał wiedzy dotyczącej szczegółów zdarzenia oraz która ze służb podjęła pierwsze czynności ratownicze. Zdaniem Sądu zeznania świadka były spójne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym.

zeznania świadka T. N. (2)

Świadek służy w Ochotniczej Straży Pożarnej w B.. T. N. (2) otrzymał powiadomienie o zdarzeniu i udał się do jednostki, gdy przybył na miejsce zdarzenia został oddelegowany do kierowania ruchem drogowym, który z uwagi na wypadek był utrudniony. Świadek nie posiadał wiedzy dotyczącej szczegółów przedmiotowego wypadku.

zeznania świadka T. C.

Świadek służy w Ochotniczej Straży Pożarnej w B.. T. C. po przybyciu na miejsce zdarzenia uczestniczył w akcji ratunkowej kierowcy pojazdu B. (...) T. N. (1). Świadek podał, że pokrzywdzony nie wykazywał funkcji życiowych. Strażacy po przecięciu pasów bezpieczeństwa, które pokrzywdzony miał zapięte wydobyli T. N. (1) z pojazdu i przekazali lekarzowi celem prowadzenia dalszych czynności. Następnie świadek został oddelegowany do kierowania ruchem drogowym i nie posiadał wiedzy na temat innych uczestników wypadku. Zdaniem Sądu zeznania świadka były w pełni wiarygodne, pełne, jasne i logiczne.

zeznania świadka W. X.

Świadek służy w Ochotniczej Straży Pożarnej w B.. W. X. wskazał, że gdy przybył na miejsce służby ratunkowe prowadził akcje reanimacyjną kobiety – B. F.. Świadek uczestniczył w rozwijaniu linii gaśniczej i wypinaniu akumulatorów z pojazdów, ponieważ wydobywał się z nich dym. Kierujący pojazdami byli nadal we wnętrzu samochodów, a małoletnia O. N. znajdowała się poza pojazdem. Następnie świadek uczestniczył w wydobywaniu kierowców z pojazdów, nie pamiętał czy mieli oni zapięte pasy, wskazał jednak, że oskarżony N. J. (1) był przytomny i świadomy w trakcie przeprowadzania akcji ratunkowej i krzyczał słowo „przepraszam”. W. X. podkreślił w swych depozycjach, że oskarżony nie negował swej winy w spowodowaniu przedmiotowego wypadku, wyłącznie powtarzał słowo „przepraszam”. W ocenie Sądu zeznania świadka były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, tym samym należało uznać je za w pełni wiarygodne.

zeznania świadka N. O.

Świadek służy w Ochotniczej Straży Pożarnej w B.. N. O. wskazał, że gdy przybył na miejsce zdarzenia służby ratunkowe rozpoczęły już czynności, do jego zadań należało odłączenie akumulatorów w uszkodzonych pojazdach oraz wyciągnięcie węża gaśniczego. Z uwagi, iż świadek jest kierowcą wozu strażackiego nie brał czynnego udziału w akcji ratunkowej przeprowadzanej z uczestnikami zdarzenia, bowiem do jego obowiązków należy obsługa samochodu i podawanie rzeczy potrzebnych do zabezpieczenia miejsca akcji ratowniczej. Z tego względu świadek nie posiadał wiedzy dotyczącej szczegółów zdarzenia i działań akcji ratowniczej.

zeznania świadka T. D.

Świadek służy w Państwowej Straży Pożarnej, dodatkowo udziela się w OSP B.. W chwili gdy T. D. przybył na miejsce zdarzenia ratownicy medyczni prowadzili reanimacje B. F.. Świadek jako pierwsze działanie podjął rozwinięcie linii gaśniczej następnie brał udział w wyjęciu oskarżonego z pojazdu, który był przytomny w trakcie akcji ratowniczej. Zgodnie z depozycjami świadka oskarżony miał powtarzać słowa „przepraszam”, „nie chciałem”.

Następnie T. D. uczestniczył w akcji reanimacyjnej B. F. (trzymał kroplówkę), jednakże po około godzinie lekarz odstąpił od działań ratujących życie i stwierdził zgon poszkodowanej. Świadek słyszał od innych członków zespołów ratunkowych, że B. F. w chwili wypadku zajmowała miejsce pasażera na tylnym siedzeniu, świadek nie posiadał wiedzy czy miała ona zapięte pasy bezpieczeństwa. W ocenie Sądu zeznania świadka były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, tym samym należało uznać je za w pełni wiarygodne.

zeznania świadka H. U.

Świadek służy w Ochotniczej Straży Pożarnej w B.. H. U. wskazał, że gdy przybył na miejsce służby ratunkowe prowadził akcje reanimacyjną kobiety – B. F.. Świadek uczestniczył w wypinaniu akumulatorów z pojazdów. Następnie świadek uczestniczył w wydobywaniu oskarżonego z pojazdu, wskazał, że oskarżony N. J. (2) był przytomny i świadomy w trakcie przeprowadzania akcji ratunkowej i krzyczał słowo „przepraszam”.

H. U. nie brał udziału w akcji ratunkowej z innymi poszkodowanymi, w związku z tym nie posiada wiedzy o ich stanie i szczegółach zdarzenia. W ocenie Sądu zeznania świadka były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, tym samym należało uznać je za w pełni wiarygodne.

wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony N. J. (2) podczas pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym nie zajął stanowiska w sprawie, bowiem wskazał, że nie pamięta dnia wypadku i nie potrafi stwierdzić czy to on doprowadził do spowodowania wypadku drogowego.

Podczas przesłuchania dnia 21 listopada 2025 roku oraz podczas rozprawy dnia 23 kwietnia 2026 roku oskarżony N. J. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony nie przedstawił żadnych szczegółów zdarzenia, bowiem w dalszym ciągu nie pamięta dnia zdarzenia, jednakże z uwagi na dowody zebrane w sprawie zdaje sobie sprawę, że to jego zachowanie doprowadziło do przedmiotowego zdarzenia. N. J. (1) wyraził skruchę za popełniony czyn, gotowość do dobrowolnego poddania się karze oraz kompensacji krzywdy jaką wyrządził powodując wypadek komunikacyjny.

płyta zawierająca zgłoszenie telefoniczne centrum powiadomienia ratowniczego, protokół odtworzenia utrwalonych zapisów

Dokument, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości, dowód nie był kwestionowany także przez strony postępowania. Dowód przedstawia przebieg zgłoszeń wypadku na numer alarmowy 112. Świadkowie zdarzenia L. N. (2), nieznana kobieta oraz B. P. zgłosili na numer alarmowy przedmiotowe zdarzenie. Osoby zgłaszające opisały, że w wypadku brały udział dwa pojazdy, w jednym z pojazdów znajdowały się dwie osoby dorosłe oraz dziecko, które zostało wyciągnięte z pojazdu przez świadków zdarzenia, zaś w drugim pojeździe znajdowała się jedna osoba. Przedstawili, że osoby dorosłe mają liczne obrażenia i są zakleszczone w samochodzie, dziecko nie miało obrażeń zagrażających życiu, wyłącznie obtarcia naskórka. Świadkowie zabezpieczyli miejsce zdarzenia i udzielali pierwszej pomocy poszkodowanym. Pojazd w którym znajdowały się dwie osoby dorosłe oraz dziecko dachował, przez co dostęp do poszkodowanych był znacznie utrudniony. W chwili wykonywania połącznia telefonicznego poszkodowana B. F. zgodnie z relacją dzwoniących oddychała.

zeznania świadka M. N. (1)

Świadek jest ratownikiem medycznym w Zespole (...). Wraz z zespołem zjawił się jako drugi zespół na miejscu zdarzenia. M. N. (1) na miejscu zdarzenia udzielał pierwszej pomocy oskarżonemu, który był w pełni świadomy. Świadek stwierdził, że oskarżony miał złamaną dolną kończynę, odczuwał ból w związku z tym otrzymał on leki przeciwbólowe, ratownicy zaopatrzyli uszkodzenia ciała i przetransportowali go na szpitala. M. N. (1) nie posiadał wiedzy na temat innych uczestników zdarzenia.

Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadka, z uwagi na ich wewnętrzną spójność, logiczny układ oraz kompletność. Depozycje te korespondowały przy tym w pełni z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

zeznania świadka D. F.

Świadek jest ratownikiem medycznym w Zespole (...). Wraz z zespołem zjawił się jako drugi zespół na miejscu zdarzenia. D. F. w swych depozycjach wskazał, że kierowca pojazdu B. był zakleszczony w samochodzie i nie okazywał oznak życia. Świadek uczestniczył w reanimacji B. F., akcja ta została następnie przejęta przez zespół z Lotniczego Pogotowania Ratunkowego, a on udał się do swojego zespołu i udzielał pomocy oskarżonemu. D. F. podkreślił, że oskarżony był przytomny i świadomy, jednakże nie pamiętał chwili wypadku, z uwagi na ból jaki odczuwał zostały mu podane środki przeciwbólowe i został przetransportowany do szpitala.

zeznania świadka T. V.

Świadek jest ratownikiem medycznym w Zespole (...). Wraz z zespołem zjawił się jako drugi zespół na miejscu zdarzenia. T. V. na miejscu zdarzenia udzielał pierwszej pomocy oskarżonemu, który był w pełni świadomy. Świadek stwierdził, że oskarżony miał złamaną dolną oraz górną kończynę, odczuwał ból w związku z tym otrzymał on leki przeciwbólowe, ratownicy zaopatrzyli uszkodzenia ciała i przetransportowali go na szpitala. Świadek nie posiadał wiedzy na temat innych uczestników zdarzenia.

zeznania świadka U. B.

Świadek jest ratownikiem medycznym w Zespole (...). Wraz z zespołem zjawił się jako pierwszy na miejscu zdarzenia, został on osobą koordynującą miejsce wypadku. W swych depozycjach wskazał, że świadkowie zdarzenia samodzielnie wyciągnęli małoletnią O. N. z pojazdu, U. B. nie stwierdził u niej obrażeń zagrażających jej życiu, małoletnia pozostała pod opieką świadka do czasu przejęcia jej przez kolejny zespół ratownictwa.

Świadek wskazał, że oskarżony był przytomny, jednakże logiczny kontakt z nim był znacznie utrudniony, miał on uraz kończyny dolnej, górnej oraz głowy. T. N. (1) był zakleszczony w pojeździe i nie dawał żadnych oznak życia, natomiast akcję ratunkową B. F. przeprowadzał U. J.. W ocenie Sądu zeznania świadka były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, tym samym należało uznać je za w pełni wiarygodne.

zeznania świadka U. J.

Świadek jest ratownikiem medycznym w Zespole (...). Wraz z zespołem zjawił się jako pierwszy na miejscu zdarzenia. U. J. po przybyciu na miejsce udał się do pojazdu B., dokonał oceny że znajdują się tam dwie osoby dorosłe, od świadków zdarzenia uzyskał informacje że w pojeździe było także małoletnie dziecko, jednakże zostało wyciągnięte z pojazdu.

Świadek dokonał oceny obrażeń kierowcy – T. N. (1) u którego stwierdził liczne obrażenia i brak tętna. Podjął tym samym decyzję o przejściu do kolejnego poszkodowanego – B. F., która znajdowała się z tyłu pojazdu. Poszkodowana nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa przy pomocy świadków wypadku otworzył drzwi pojazdu i wyciągnął poszkodowaną na zewnątrz. Przystąpił do resuscytacji, którą prowadził do przybycia (...) Pogotowia Ratunkowego. W ocenie Sądu zeznania świadka były spójne, logiczne i pełne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

zeznania świadka E. Ż.

Świadek jest funkcjonariuszem policji w Komendzie Powiatowej Policji w C.. E. Ż. nie był obecny na miejscu zdarzenia. W dniu 26 listopada 2024 roku dokonał fizycznego zatrzymania prawa jazdy oskarżonego N. J. (2), w związku z pismem z Prokuratury Okręgowej w Gdańsku. Podczas czynności świadek zauważył, że oskarżony kuleje jednakże nie były u niego widoczne żadne obrażenia czy też usztywnienia kończyn. Zdaniem Sądu zeznania świadka nie miały wpływu na ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, jednakże w sposób jednoznaczny potwierdzają, że oskarżony nie utrudniał w żadnym stopniu postępowania w sprawie, stawiał się na wezwanie funkcjonariuszy policji i nie oponował przeciwko fizycznemu zatrzymaniu prawa jazdy.

opinia sądowo-psychiatryczna oskarżonego

Opinia została sporządzona przez uprawione osoby jest wyczerpująca i jasna, nie stanowiła przedmiotu sporu między stronami, Sąd tym samym uznał ją za w pełni wiarygodną.

Biegli stwierdzili, że stan oskarżonego jest stabilny, ujawnia zaburzenia adaptacyjne związane z przebytym wypadkiem komunikacyjnym. Nie stwierdzili u N. J. (1) choroby psychicznej ani niepełnosprawności intelektualnej. Biegli jednoznacznie stwierdzili, że w trakcie popełnienia czynu zabronionego oskarżony był w pełni świadomy i nie miał zniesionej ani ograniczonej zdolności rozpoznawania czynu i pokierowania swoim zachowaniem. N. J. (1) nie wykazuje amnezji wstecznej, jednakże z uwagi na traumę spowodowaną wypadkiem może u niego występować tzw. luka pamięciowa, która tłumaczy fakt, że oskarżony nie pamięta dnia wypadku.

zeznania świadka B. P.

Świadek wraz z mężem T. P. poruszała się samochodem od strony H. w kierunku F., gdy zbliżali się do miejsca zdarzenia zauważyli kłęby dymu na jezdni i poboczu. Dojechali do miejsca wypadku i zatrzymali swój pojazd. B. P. wraz z mężem pobiegli zobaczyć co się wydarzyło i udzielić pierwszej pomocy poszkodowanym. Świadek wykonała połączenia na numer alarmowy aby powiadomić służby o zdarzeniu. Wskazała, że na miejscu było oprócz niej i T. P. były także inne osoby, które udzielały pomocy poszkodowanym, jednakże nie zna ich personaliów.

Świadek zeznała, że kierowca pojazdu marki G. – oskarżony był przytomny, drugi pojazd dachował, mężczyźni obecni na miejscu próbowali odwrócić pojazd, aby wyciągnąć z niego poszkodowanych, jednakże nieskutecznie. Świadkowie zdarzenia wyciągnęli z pojazdu dziecko, które było zapięte w foteliku. Świadek była obecna na miejscu zdarzenia aż do chwili przybycia (...) Pogotowia (...). B. P. nie była naocznym świadkiem zdarzenia, jednakże jej relacja o czynnościach jakie miały miejsce po zdarzeniu jest spójna, logiczna i w pełni zgodna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

zeznania świadka T. P.

Świadek wraz z żoną B. P. poruszał się samochodem od strony H. w kierunku F., gdy zbliżali się do miejsca zdarzenia zauważyli kłęby dymu na jezdni i poboczu. Dojechali do miejsca wypadku i zatrzymali swój pojazd. Świadek jest ratownikiem KPP, gdy przybyli na miejsce zdarzenia inne osoby udzielały pomocy poszkodowanym z pojazdu marki B., tym samym sam udał się z pomocą do kierowcy pojazdu G. – oskarżonego.

T. P. udrożnił drogi oddechowe oskarżonego i zaczekał do momentu odzyskania przez niego przytomności, wówczas przekazał opiekę nad poszkodowanym innemu kierowcy, a sam udał się do pojazdu B.. Zauważył, że w pojeździe na tylnym siedzeniu znajduje się kobieta, która była w nienaturalnej pozycji, co w ocenie świadka może świadczyć o braku zapiętych pasów bezpieczeństwa. T. P. nie zauważył ażeby osoby postronne przecięły pasy bezpieczeństwa. Samodzielnie nie był w stanie otworzyć drzwi pojazdu z uwagi na uszkodzenia. Po przyjeździe na miejsce zdarzenia Zespołu (...) wspólnie wyciągnęli poszkodowaną kobietę i rozpoczęli reanimację, która zgodnie z depozycjami świadka miała trwać ponad godzinę.

Lekarz (...) Pogotowia (...) stwierdził zgon kobiety, wówczas świadek udał się do swojego pojazdu. T. P. nie był naocznym świadkiem zdarzenia, jednakże jego relacja o czynnościach jakie miały miejsce po zdarzeniu jest spójna, logiczna i w pełni zgodna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.

zeznania świadka A. G.

A. G. przybył na miejsce zdarzenia zaniepokojony dźwiękiem, który wywołał drżenie szyb w jego domu. Gdy zjawił się na miejscu zdarzenia zauważył osoby udzielające pomocy poszkodowanym w wypadku, sam nie udzielał takowej pomocy, a wyłącznie obserwował miejsce zdarzenia. Świadek wskazał, że słyszał, iż dziecko biorące udział w wypadku zostało wyciągnięte z pojazdu, jednakże go nie widział. A. G. w swych depozycjach podkreślił, że oskarżony początkowo pozostawał nieprzytomny, odzyskał przytomność w przybliżeniu gdy zjawili się ratownicy medyczni.

Świadek nie był naocznym świadkiem wypadku, nie potrafił wskazać jego szczegółów, ani dokładnego przebiegu akcji ratowniczej, jednakże jego zeznania są spójne i logiczne. Wskazał on wyłącznie fakty, które widział i posiadał o nich wiedzę. Zważywszy na powyższe Sąd uznał depozycje świadka za wiarygodne.

zeznania świadka W. H.

Świadek w chwili wypadku przebywał na podwórku i majsterkował, gdy usłyszał huk wybieg na ulicę wówczas zauważył, że miał miejsce wypadek drogowy z udziałem dwóch pojazdów, jeden z nich G. był przewrócony bokiem w jego wnętrzu znajdowała się jedna osoba, natomiast pojazd B. dachował, a w jego wnętrzu były dwie osoby dorosłe oraz dziecko. W. H. wskazał, że zjawił się na miejscu przed przybyciem służb ratunkowych. Udzielał pomocy oskarżonemu, którego z uwagi na zakleszczone drzwi pojazdu od strony kierowcy nie można było wyciągnąć. Świadek wskazał, że oskarżony był przytomny powtarzał słowa „wyciągnijcie mnie” wraz z innym mężczyzną odchylili oparcie fotela kierowcy, aby ułatwić oddychanie poszkodowanemu, bowiem był on oparty o koło kierownicy. W. H. nie posiadał wiedzy czy uczestnicy wypadku mieli zapięte pasy bezpieczeństwa, gdy zjawiły się służby ratownicze oddalił się z miejsca zdarzanie.

Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadka, z uwagi na ich wewnętrzną spójność, logiczny układ oraz kompletność. Depozycje te korespondowały przy tym w pełni z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

zeznania świadka L. N. (1)

Świadek dnia 24 sierpnia 2024 roku jechał z F. do H., podczas jazdy zauważył miejsce wypadku. L. N. (1) nie zatrzymał się na miejscu zdarzenia, bowiem znajdowały się już tam osoby (inni uczestnicy ruchu) udzielające pomocy, po odjechaniu kilku metrów zatrzymał się na przystanku autobusowym i wykonał połączenie na numer alarmowy, ażeby powiadomić służby o zdarzeniu. Świadek nie uczestniczył w zabezpieczaniu miejsca wypadku, ani nie udzielał pomocy poszkodowanym. Po wykonaniu połączenia na numer alarmowy świadek odjechał z miejsca zdarzenia i nie posiadał żadnej wiedzy dotyczącej szczegółów wypadku czy przeprowadzanej akcji ratowniczej.

Depozycje świadka były spójne, logiczne i pełne. L. N. (1) wskazał wyłącznie informacje o których posiadał wiedzę tj. ułożenie pojazdów po wypadku. Zważywszy na powyższe Sąd uznał jego zeznania za wiarygodne.

opinia sądowo-lekarska oskarżonego

Opinia została sporządzona przez uprawniony podmiot, jest rzeczowa, wyczerpująca i jasna. W ocenie Sądu należało ją uznać za w pełni wiarygodną. Biegły stwierdził, że oskarżony w dniu zdarzenia był trzeźwy, nie znajdował się pod wpływem leków, ani środków odurzających, czuł się dobrze i nie odczuwał żadnych dolegliwości. Nie zdiagnozowano u niego ostrych ani przewlekłych stanów chorobowych.

Stan zdrowia oskarżonego przed wypadkiem był dobry i nie przyjmował on żadnych leków. Biegły ocenił, że analiza akt sprawy nie daje podstaw aby wnioskować że oskarżony bezpośrednio przed zdarzeniem zasłabł lub stracił przytomność. Niepamięć zdarzenia u N. J. (1) jest spowodowana najprawdopodobniej (...) (E. Ł.).

1.1.1

karta karna oskarżonego

Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości sądu. Dowód świadczył o fakcie, że Oskarżony nie był uprzednio karany.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

N. J. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwo określone w art. 177 § 2 kk stanowi kwalifikowaną postać czynu polegającego na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, którego następstwem jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu. W niniejszej sprawie, w wyniku wypadku spowodowanego przez oskarżonego N. J. (1), śmierć poniosły dwie osoby: kierujący pojazdem marki B. (...) (3) oraz pasażerka tego pojazdu B. F..

Należy zaznaczyć, że znamiona przedmiotowe tego przestępstwa obejmują po pierwsze zdarzenie zakwalifikowane jako wypadek komunikacyjny, które musi mieć miejsce w ramach ruchu publicznego, a więc w przestrzeni, w której obowiązują przepisy prawa o ruchu drogowym. W przedmiotowym postępowaniu do zdarzenia doszło na E. (...) w miejscowości N., a zatem bezsprzecznie na drodze publicznej, w warunkach ruchu lądowego.

Dodatkowo istotnym elementem przedmiotowym omawianego przestępstwa jest naruszenie przez oskarżonego chociaż jednej zasady bezpieczeństwa obowiązującej w ruchu. Jak wskazuje doktryna: „Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym (...) to ujęte w odpowiednich przepisach zasady określające sposób korzystania z ruchu; są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych (...) jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu” (M. Budyn-N. [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. M. Mozgawa, 2026).

Zauważyć należało, że w niniejszej sprawie oskarżony N. J. (1) bezsprzecznie naruszył w sposób umyślny zasady bezpieczeństwa oraz przepisy ruchu drogowego w szczególności art. 20 ust. 3 pkt 1 lit c oraz art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Oskarżony poruszał się bowiem z nadmierną prędkością, przekraczając dopuszczalną prędkość administracyjną o 20 km/h, a nadto nie zachował należytej ostrożności, co skutkowało zjechaniem na przeciwległy pas ruchu i doprowadzeniem do czołowego zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem marki B. (...) (1).

Kwalifikowana postać z art. 177 § 2 kk zachodzi tylko wówczas, gdy skutkiem wypadku jest śmierć człowieka albo ciężki uszczerbek na zdrowiu. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej, pokrzywdzeni doznali rozległych obrażeń wielonarządowych, które doprowadziły do ich zgonu na miejscu zdarzenia.

Podmiotową stroną niniejszego czynu jest działanie przez sprawcę bez zamiaru spowodowania skutku śmiertelnego (nieumyślność w zakresie skutku), jednak jego zachowanie cechuje niedbalstwo. N. J. (1) naruszył zasady bezpieczeństwa umyślnie, poprzez przekroczenie prędkości, natomiast w odniesieniu do skutku wskazać należało, że nie przewidywał on możliwości zaistnienia śmierci pokrzywdzonych, mimo że jako doświadczony kierowca i żołnierz zawodowy, powinien i mógł to uczynić.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie był przedmiotem sporu między stronami postępowania, a materiał dowodowy, w tym przyznanie się oskarżonego, w pełni potwierdza jego winę i sprawstwo.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. J. (1)

I

I

Sąd, wymierzając N. J. (1) karę roku pozbawienia wolności, poruszał się w granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 177 § 2 kk, które wynosi od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Wybór kary w dolnych granicach sankcji był wynikiem drobiazgowej analizy dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, przy uwzględnieniu stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Sąd uznał, iż czyn popełniony przez oskarżonego cechuje się wysokim stopniem szkodliwości społecznej. Dodatkowo jako okoliczności obciążające uznał przede wszystkim tragiczny i nieodwracalny skutek zdarzenia w postaci śmierci dwóch osób oraz fakt, że naruszenie zasad bezpieczeństwa miało charakter umyślny oskarżony świadomie zdecydował się na przekroczenie prędkości administracyjnej o 20 km/h na drodze krajowej, co w połączeniu z brakiem należytej obserwacji pola jazdy doprowadziło do zjechania na przeciwległy pas ruchu. Jednakże Sąd dostrzegł szereg okoliczności łagodzących, które pozwoliły na orzeczenie kary zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Kluczowe zdaniem Sądu znaczenie miała dotychczasowa niekaralność N. J. (1) oraz jego nienaganna postawa życiowa przed wypadkiem, jako żołnierz zawodowy oskarżony wykazywał się wysoką dyscypliną i etyką, co pozwala uznać zdarzenie za tragiczny, lecz jednostkowy incydent w jego biografii. Sąd uwzględnił również pełną współpracę oskarżonego z organami ścigania, szczere przyznanie się do winy oraz werbalizowaną skruchę. Ponadto Sąd uznał, że kara roku pozbawienia wolności jest wystarczająca, by uświadomić społeczeństwu nieuchronność reakcji karnej na błędy drogowe, natomiast dla oskarżonego, wymiar ten stanowi realną dolegliwość psychiczną, która w połączeniu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zmobilizuje go do zachowania najwyższej ostrożności w przyszłości.

N. J. (1)

II

I

Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk Sąd zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata.

Oskarżony w czasie popełnienia przedmiotowego czynu nie był skazany na karę pozbawienia wolności, a w ocenie Sądu kara w takiej postaci jest wystarczająca do osiągnięcia wobec N. J. (1) celów kary, bowiem popełnione przez niego przestępstwo miało charakter incydentalny.

Sąd uznał, że wobec N. J. (1) zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna.

Zauważyć bowiem należało, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż oskarżony jest żołnierzem o nieposzlakowanej opinii, ponadto nigdy wcześniej nie wchodził w konflikt z prawem i prowadził wzorowy tryb życia. Co zdaniem Sądu świadczy o tym, że kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca do zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

Odnosząc się zaś do podnoszonego przez oskarżyciela posiłkowego braku przeprosin pokrzywdzonych przez oskarżonego, Sąd uznał oświadczenie obrońcy oskarżonego za wiarygodne, Sąd podziela twierdzenia, że postawa oskarżonego nie wynikała z lekceważenia ofiar, lecz z paraliżującego poczucia wstydu i traumy.

Dodatkowo należało zaznaczyć, iż Sąd orzekając o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności miał ma względzie, że kara wolnościowa umożliwi oskarżonemu pracę i realną spłatę nawiązki.

N. J. (1)

III

I

Sąd na podstawie art. 73 § 1 kk orzekł wobec N. J. (1) dozór kuratora sądowego w okresie próby. Choć w świetle obowiązujących przepisów przy tego rodzaju kwalifikacji prawnej czynu orzeczenie dozoru miało charakter fakultatywny, Sąd uznał jego zastosowanie za nieodzowny instrument kontrolny, biorąc pod uwagę przede wszystkim nadzwyczajny tragizm skutków popełnionego czynu oraz konieczność zapewnienia pełnej transparentności procesu reintegracji społecznej oskarżonego.

W ocenie Sądu fakt, iż w wyniku zdarzenia śmierć poniosły dwie młode osoby, obliguje organy państwowe do sprawowania aktywnego monitoringu nad zachowaniem oskarżonego, tak aby dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie było postrzegane jako brak realnej reakcji karnej, lecz jako kredyt zaufania podlegający ścisłej weryfikacji.

Nadzór kuratora ma na celu nie tylko bieżącą kontrolę przestrzegania przez oskarżonego porządku prawnego, ale także merytoryczne wsparcie w procesie traumatycznej readaptacji po zdarzeniu, które bez wątpienia odcisnęło piętno również na psychice samego oskarżonego.

Istotnym argumentem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem była także postawa procesowa oskarżonego, który w toku rozprawy wyraził dobrowolną chęć oddania się pod dozór, co Sąd zinterpretował jako przejaw wysokiej samokrytyki, zrozumienia powagi sytuacji oraz autentycznej chęci wywiązania się ze wszystkich nałożonych obowiązków.

N. J. (1)

IV

I

Sąd na mocy art. 72 § 1 pkt 1 kk orzekł wobec oskarżonego obowiązek informowania kuratora o przebiegu próby, co także w niniejszej sprawie było fakultatywne, bowiem orzeczono środek karny. Jednakże w ocenie Sądu na to na celu zwiększenie kontroli nad oskarżonym w okresie próby oraz monitorowanie czy dokonał on płatności orzeczonej nawiązki.

Obowiązek ten w ocenie sądu ma charakter sprawozdawczy i służy bieżącemu monitorowaniu, czy pozytywna prognoza kryminologiczna, którą Sąd przyjął wobec N. J. (1), pozostaje aktualna. W ramach tego środka oskarżony jest zobligowany do regularnego kontaktu z wyznaczonym kuratorem sądowym oraz udzielania rzetelnych informacji na temat istotnych zmian w swojej sytuacji życiowej, takich jak miejsce zamieszkania, przebieg pracy czy realizacja pozostałych obowiązków nałożonych przez Sąd, w tym terminowe uiszczanie zasądzonej nawiązki.

Należy wskazać że obowiązek ten jest także narzędziem weryfikacyjnym, który pozwala na szybką reakcję w przypadku, gdyby oskarżony naruszał porządek prawny lub unikał odpowiedzialności finansowej wobec pokrzywdzonej.

N. J. (1)

V

I

Sąd na mocy art. 42 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Zaznaczyć należało, że w niniejszej sprawie orzeczenie przedmiotowego zakazu nie było obligatoryjne, jednakże sąd miał na względzie, że do wypadku, którego dotyczy niniejsza sprawa doszło między innymi przez przekroczenie przez Oskarżonego dozwolonej prędkości administracyjnej oraz przez brak zachowania zasad bezpieczeństwa.

W ocenie Sądu orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów ma na celu izolację niebezpiecznego kierowcy od ruchu drogowego. Pięcioletni okres zakazu jest adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się oskarżony i skutku jaki w jego wyniku nastąpił. Środek ten ma charakter represyjno-prewencyjny oskarżony musi na nowo wypracować u siebie odruch bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, zanim ponownie uzyska uprawnienia. Zdanie sądu ukaże także oskarżonemu w sposób jednoznaczny, że nieprzestrzeganie zasad prawa ruchu drogowego spotyka się z silną represją karną.

N. J. (1)

VII

I

Orzeczenie przez Sąd nawiązki na podstawie art. 46 § 2 k.k. na rzecz osieroconej córki zmarłych, O. N., jest wyrazem funkcji kompensacyjnej prawa karnego.

Sąd w tym zakresie uwzględnił wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, uznając kwotę za zasadną.

Jednocześnie Sąd zbadał możliwości finansowe oskarżonego, ażeby wyrok nie był jedynie hipotetycznym orzeczeniem, niemożliwym do uiszczenia przez oskarżonego. Zdaniem Sądu kwota 20.000 zł jest w zasięgu zarobkowym oskarżonego, co gwarantuje realność zaspokojenia roszczenia pokrzywdzonej.

Dodatkowo podkreślić należy, iż kwota ta nie wyczerpuje całości roszczeń, które może być dochodzone na kanwie prawa cywilnego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. J. (1)

VI

I

Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 listopada 2024 roku.

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VIII

Orzekając o kosztach procesu, Sąd miał na względzie sytuację zarobkową i majątkową oskarżonego N. J. (1) oraz fakt, że orzeczono względem niego nawiązkę w wysokości 20.000 zł na rzecz pokrzywdzonej O. N.. Oskarżony otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w kwocie 3.500 zł dodatkowo zobowiązany jest do płacenia alimentów na dwoje małoletnich dzieci w kwocie po 800 zł miesięcznie. Tym samym uiszczenie kosztów procesu w całości stanowiłoby dla oskarżonego nadmierne utrudnienie.

Zważywszy na powyższe Sąd zasądził oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty sądowej i obciąża go w części wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 10.000 zł, w pozostałym zakresie obciążając Skarb Państwa.

1.Podpis