Wyrok z 8 stycznia 2026, sygn. I ACa 2739/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. w I.

na rozprawie

sprawy z powództwa N. O. i T. O.

przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej w R.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku

z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt XV C 1125/19

I.  oddala apelację;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 4.050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

SSA Małgorzata Zwierzyńska

Sygn. akt I ACa 2739/23

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r. w sprawie z powództwa N. O. i T. O. przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej
z siedzibą w R. orzekł następująco:

I.  zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 199.999 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 marca 2020 r. do dnia zapłaty;

II.  oddalił powództwo w pozostałej części odsetek za opóźnienie;

III.  zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 6.434 zł tytułem zwrotu kosztów procesu , w tym kwotę 5400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Szczegółowe ustalenia stanu faktycznego i jego ocenę prawną Sąd Okręgowy przedstawił
w pisemnym uzasadnieniu wyroku na kartach 665 - 680.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł pozwany zaskarżając go w zakresie punktów pierwszego i trzeciego zarzucając naruszenie:

- art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 prawa bankowego i art. 353 ¹ k.c. oraz art. 58 § 2 k.c.,

-art. 385 ¹ § 1 - 3 k.c. w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. oraz art. 358 ¹ § 2 k.c.;

- art. 385 ¹ § 1 k.c.,

-art. 358 § 1 i 2 i § 3 k.c. w zw. z art. 3 k.c. i art. 69 ust. 3 prawa bankowego w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r.,

- art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c.,

- art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c.,

- art. 235 ² § 1 pkt 2i 5 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c.,

- art. 233 § 1 k.p.c. i poczynienie wskutek tego błędnych ustaleń faktycznych.

W oparciu o powyższe zarzuty pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje.

Nadto, na podstawie art. 380 k.p.c. pozwany wniósł o zmianę postanowienia Sądu I instancji z dnia 9 lutego 2023 r. o pominięciu wniosku dowodowych pozwanego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wnosząc o przeprowadzenie tego dowodu w postepowaniu apelacyjnym. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii prywatnych dr. P. I..

W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.

Pozwany pismem procesowym z dnia 8 maja 2024 r. podniósł zarzut zatrzymania w zakresie kwoty 339.499zł stanowiącej równowartość wypłaconego kapitału kredytu.

Z kolei w piśmie z dnia 5 września 2024 r. pozwany powołał się na oświadczenie powodów datowane na 22 sierpnia 2024 r. o potrąceniu własnej wierzytelności w kwocie 339.499 zł z tytułu dokonanych wpłat z wierzytelnością pozwanego o zwrot kapitału i wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma. Oświadczenie powodów zostało złożone w związku z wytoczoną przez pozwanego sprawą o zapłatę XV C 195/24 Sądu Okręgowego w Gdańsku.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, co w takim wypadku nie wymaga ich ponownego przytaczania (art. 387 § 2 ¹ k.p.c.) i za chybione uznaje zarzuty błędu w tych ustaleniach, co zdaniem skarżącego miałoby być wynikiem naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

Skuteczne postawienie zarzutu uchybienia tej normie nie może jednak ograniczać się do wskazywania, że możliwe były inne wnioski odnośnie do faktów, lecz polega na wykazaniu, że wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający były niemożliwe, niespójne, nielogiczne lub sprzeczne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., IV CK 339/02; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003 r., IV CK 274/02).

W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarżący nie podołał powyższemu obowiązkowi, gdyż kwestionując ocenę materiału dowodowego zmierza do forsowania własnej interpretacji wydarzeń i okoliczności zawarcia umowy, z pominięciem dorobku orzeczniczego SN i TSUE, który ma najistotniejsze znaczenie dla interpretacji spornej umowy.

Chybiona jest próba deprecjonowania zeznań powodów, gdyż okoliczność, że są oni zainteresowani wynikiem sporu nie pozbawia ich zeznań waloru wiarygodności. Sporna umowa dotyczyła bowiem kwestii istotnych z punktu widzenia życiowych interesów powodów, to jest zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych oraz zaciągnięcia wieloletniego zobowiązania majątkowego. Zatem nie dziwi dobra pamięć powodów o okolicznościach zawierania umowy.

Nie jest również trafny zarzut, jakoby Sąd pierwszej instancji zmarginalizował zeznania świadków U. L., J. T., P. N. i O. B. – ówczesnych pracowników pozwanego, którzy nie pamiętali powodów ani okoliczności zawarcia umowy albo też w przypadku świadków B. i N. – w ogóle nie mieli kontaktu z powodami Zatem ich zeznania dotyczące ogólnych procedur przyjętych przez bank nie były miarodajne dla odtworzenia okoliczności zawierania tej konkretnej umowy.

Na marginesie warto zauważył, iż nie może ujść uwadze, że obowiązkiem pracowników banków w ówczesnym okresie było stosowanie wytycznych wynikających z tzw. Rekomendacji S wydanej na podstawie uchwały KNF z dnia 13 marca 2006 r. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z punktu widzenia unijnych standardów ochrony konsumenta przedstawionych zwłaszcza w wyrokach TSUE z dnia 10 czerwca 2021 r., C – 776/19 i z dnia 18 listopada 2021 r., C - 212/20 - trudno uznać wymogi przedstawione we wspomnianej rekomendacji za wystarczające. Oznacza to, że nawet jeśli zawnioskowani przez pozwanego świadkowie wypełnili wobec powodów wymogi przewidziane we wspomnianej Rekomendacji S, to i tak nie zabezpieczało to należycie ich interesów jako konsumentów w świetle Dyrektywy 93/13.

Niezależnie zaś od powyższego, bez względu na to, w jaki sposób przebiegało zawieranie umowy, nie zostały z niej wyeliminowane klauzule abuzywne dotyczące zawartego w niej mechanizmu waloryzacyjnego wypłaconej powodom kwoty kredytu oraz jego spłaty.

Trafna była też decyzja Sądu a quo o pominięciu dowodu z opinii biegłego, gdyż dla analizy umowy pod kątem występowania w niej klauzul abuzywnych decydujący jest moment jej zawarcia, a nie sposób jej wykonywania (por. uchwała SN z dnia 20 czerwca 2018 r., III CZP 19/17, OSNC 2019/1/2, wyrok SN z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC – ZD 2021/18).

Wnioskowany dowód z opinii biegłego byłby dowodem nieistotnym z uwagi na uwzględnienie przez Sąd najdalej idącego zarzutu powodów dotyczącego nieważności umowy kredytu, jak również możliwość wyliczenia wysokości wpłat uiszczonych przez powodów na rzecz pozwanego w okresie objętym pozwem poprzez proste rachunki matematyczne i na postawie przedstawionego materiału dowodowego, wystawionego przez pozwanego. Tym bardziej, że pozwany nie kwestionował wysokości dokonanych przez powodów wpłat.

Dalej należy stwierdzić, że status powodów jako konsumentów w rozumieniu art. 22 ¹ k.c. nie budził wątpliwości, podobnie jak i to, że umowa nie była z nimi indywidualnie negocjowana.

Umowa została bowiem zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy opracowanego przez bank, a oparcie umowy na stosowanych przez przedsiębiorcę regulaminach stwarza silne domniemanie faktyczne, iż tak wprowadzone do stosunku obligacyjnego postanowienia nie zostały indywidualnie uzgodnione (…) indywidualnemu uzgodnieniu postanowień umownych nie czyni zadość wybór przez konsumenta jednej z ofert zaproponowanych przez przedsiębiorcę (tak SA w Warszawie w wyroku z dnia 25 listopada 2020 r., VI ACa 779/19, LEX nr 3145135), a pozwany nie zdołał obalić tego domniemania.

Jak już wyżej sygnalizowano, podniesione w apelacji zarzuty ignorują bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego zapadłe na tle umów o kredyt denominowany/indeksowany kursem waluty obcej.

Podsumowanie tego stanowiska zawiera postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r. (I CSK 5261/22, LEX nr 3648339), w którym odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, przytaczając obszernie jednolite stanowisko SN i TSUE dotyczące tożsamych zagadnień, które są przedmiotem zarzutów również w niniejszej apelacji. Z tego względu warto niemal w całości przytoczyć powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem, ponieważ argumentacja w nim zawarta pozwala całkowicie obalić zarzuty kierowane przez skarżącego względem zaskarżonego wyroku.

„W judykaturze tej wyjaśniono w szczególności, że określenie wysokości należności obciążającej kredytobiorcę w umowie kredytu powiązanej z walutą obcą z odwołaniem do kursu waluty obcej ustalanego jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów jego oznaczania, jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron umowy kredytu. W konsekwencji postanowienia takie są niedopuszczalne jako kształtujące prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, a ich bezskuteczność - niezależnie od dalszych postanowień umowy, w tym wyrażających ryzyko walutowe - może prowadzić do upadku umowy w całości (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22 i z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo). Klauzule spreadowe (kursowe) i klauzule ryzyka walutowego są przy tym ściśle ze sobą związane, ponieważ klauzula ryzyka walutowego nie może funkcjonować bez klauzuli kursowej określającej sposób przeliczenia zobowiązań stron w celu ustalenia ich wysokości (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22 i z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22). Okoliczność, że zgodnie z art. 111 ust. 1 pkt 4 pr. bank. banki są zobowiązane do ogłaszania w sposób ogólnie dostępny stosowanych kursów walutowych nie oznacza przy tym, że warunki umowne odsyłające do kursu stosowanego przez bank (tabelarycznego) odzwierciedlają przepis ustawy w rozumieniu art. 1 ust. 2 Dyrektywy 93/13. Wyjątek określony w tym przepisie wymaga, aby konkretny warunek umowny odzwierciedlał treść przepisu prawa mającego zastosowanie między umawiającymi się stronami niezależnie od ich wyboru, ewentualnie mającego domyślne zastosowanie w braku odmiennego uzgodnienia między stronami, przy czym należy go interpretować ściśle (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2021 r., C-243/20, DP i SG przeciwko D. T., (...):EU:C:(...):(...) i powołane tam dalsze orzecznictwo). W orzecznictwie wskazano także, iż abuzywny charakter można przypisać również klauzuli ryzyka walutowego, jeżeli nakłada ona na kredytobiorcę nieograniczone, względnie nieproporcjonalne ryzyko walutowe”.

W tej ostatniej kwestii warto dodatkowo przywołać wspominany już wyrok z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, w którym Sąd Najwyższy - w ślad za wyrokami TSUE z dnia 10 czerwca 2021 r., C – 776/19 i z dnia 18 listopada 2021 r., C 212/20 akcentującymi wagę wymogu przejrzystości warunków umowy zawierających ryzyko walutowe dla kredytobiorcy – konsumenta, wskazał, że kluczowe znaczenie ma uświadomienie konsumentowi, iż silna deprecjacja waluty krajowej może pociągać za sobą konsekwencje trudne do udźwignięcia.

Wymaganiu temu nie czyni zadość np. podawanie „uspokajających” informacji o historycznych wahaniach waluty indeksacji w okresie nieproporcjonalnym do przewidywanego czasu trwania umowy kredytu, które może wręcz usypiać czujność kredytobiorcy, wywołując wrażenie o jedynie hipotetycznym charakterze zagrożeń.

W dalszych rozważaniach Sąd Najwyższy stwierdził również, że trudno uznać za wystarczające dane, których podanie zalecano w rekomendacji S Komisji Nadzoru Bankowego dotyczącej dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipotecznie wydanej w 2006 r. na podstawie art. 137 ust. 1 Prawa bankowego. Rekomendacja, wymagając uzyskania od klienta banku pisemnego oświadczenia, potwierdzającego „pełną świadomość” ryzyka walutowego, akcentuje kwestie formalne bez należytej troski o rzeczywiste zapewnienie owej „pełnej świadomości”. Tymczasem zalecane informacje trudno uznać za wystarczające, zważywszy choćby na okres, na który zawierane były zwykle umowy kredytu hipotecznego, jak również brak zastrzeżenia co do konieczności uświadomienia, że ryzyko walutowe może być znacznie wyższe, a wysokość zadłużenia w przeliczeniu na złote polskie wzrosnąć znacznie bardziej niż o 20%, co może doprowadzić do sytuacji, w której uzyskujący dochody w walucie krajowej klient nie będzie w stanie spłacać kredytu.

Nie ma również znaczenia okoliczność, w jaki sposób faktycznie pozwany ustalał kursy wymiany walut i czy odpowiadały one kursowi rynkowemu. Jest to bowiem kwestia sposobu wykonywania umowy, podczas gdy oceny jej postanowień pod kątem abuzywności dokonuje się biorąc pod uwagę moment jej zawarcia (por. uchwała SN z dnia 20 czerwca 2018 r., III CZP 19/17, OSNC 2019/1/2, wyrok SN z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC – ZD 2021/18).

Abuzywności poszczególnych klauzul zawartych w umowie kredytu zawartej przez strony nie wyeliminowało wprowadzenie w 2011 r. ust. 3 do art. 69 Prawa bankowego. Ta nowelizacja miała na celu wyeliminowanie tzw. spreadów bankowych, a nie zmianę istoty umowy kredytowej, nie doprowadziła natomiast do przekształcenia zawartej wcześniej umowy w umowę o kredyt walutowy (por. np. postanowienie SN z dnia 15 listopada 2022 r. , I CSK 2909/22, LEX nr 3450393).

Jeśli chodzi o skutki występowania w umowie klauzul abuzywnych, to teza o możliwości utrzymania umowy w mocy i dalszego jej wykonywania poprzez zastosowanie przepisów ustawy, stoi w sprzeczności z aktualną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego.

W przywołanym postanowieniu z dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd ten stwierdza: „ Wyeliminowanie ryzyka kursowego, charakterystycznego dla umowy kredytu powiązanego z walutą obcą, do czego prowadziłaby dalsza realizacja udzielonego kredytu jako złotowego, niezależnie od mechanizmu oprocentowania tego kredytu, byłoby natomiast równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, iż umowę taką należałoby uznać za umowę o odmiennej istocie i charakterze, co prowadzi do wniosku, że po wyeliminowaniu tego rodzaju klauzul utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe i przemawia za jej całkowitą nieważnością (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, Nr 2, poz. 20). Stanowisko to zostało podzielone w licznych późniejszych rozstrzygnięciach Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2022 r., II CSKP 15/22, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, OSNC-ZD 2022, nr D, poz. 45, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22 i z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2022 r., I CSK 2237/22 i powołane tam dalsze orzecznictwo).”

W dalszych rozważaniach Sąd Najwyższy odnosi się również do kwestii substytucji nieuczciwych klauzul kursowym odwołaniem do średniego kursu NBP na podstawie art. 358 § 2 k.c., względnie przepisów innych ustaw, podkreślając, że: „ wchodzi ono w rachubę tylko wtedy, gdyby jego brak narażał konsumenta, przez upadek umowy w całości, na szczególnie niekorzystne skutki, przy czym decydujące w tym zakresie jest zdanie konsumenta (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22 i przywołane tam orzecznictwo).”

Powodowie na rozprawie w dniu 27 lipca 2021 r. oświadczyli, że liczą się ze skutkami upadku umowy i popierali swoje żądanie.

W konsekwencji Sąd Okręgowy miał podstawy do stwierdzenia nieważności umowy oraz orzeczenia o zwrocie wpłaconych przez powodów kwot jako o świadczeniu nienależnym na mocy art. 410 § 1 k.c. w związku z art. 405 k.c., zgodnie z teorią dwóch kondykcji, o czym mowa w dwóch uchwałach Sądu Najwyższego z dnia a 16 lutego 2021 r. i z dnia 7 maja 2021 r. (III CZP 11/20, OSNC 2021/6/40; III CZP 6/21, OSNC 2021/9/56).

Nie zmienia tego wyrok TSUE z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie C – 396/24, gdyż przewidziana w nim możliwość zastosowania teorii salda nie odnosi się do sytuacji, w której to konsument występuje z roszczeniem przeciwko bankowi. Wyrok ten dotyczy bowiem Dyrektywy 93/13 mającej na celu ochronę konsumenta przez przywrócenie równowagi w umowach z przedsiębiorcami, a wzgląd na ochronę konsumenta został szczególnie mocno podkreślony w punkcie 39 wyroku, a jak się wydaje punkty 39 i 44 powinny być czytane łącznie. Na tej podstawie należy przyjąć, że rozwiązanie przyjęte w punkcie 44 ma na celu ochronę konsumenta w sprawie z powództwa przedsiębiorcy opartego na nieważności umowy zawierającej niedozwolone postanowienia umowne. W konsekwencji, omawiany wyrok wprowadza jedynie modyfikację teorii dwóch kondykcji stosowanej przez polskie sądy, w sprawach przeciwko konsumentowi, opartych na Dyrektywie 93/13. W tych sprawach sąd krajowy powinien z urzędu uwzględnić wysokość wpłat dokonanych przez konsumenta i zasądzić na rzecz przedsiębiorcy jedynie ewentualną nadpłatę (por . Ł. Węgrzynowski, „Czy TSUE przywrócił teorię salda? Omówienie wyroku TS z dnia 19 czerwca 2025 r., C-396/24 (Lubreczlik)”, LEX /el.2025).

Jeśli chodzi o wymagalność roszczenia powodów o zapłatę, to w ocenie Sądu Apelacyjnego, wbrew stanowisku skarżącego nie ma podstaw do przyjęcia, aby stawało się ono wymagalne dopiero z datą oświadczenia powodów o akceptacji skutków upadku umowy. Rozważania Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 maja 2021 r. co do stanu tzw. „bezskuteczności zawieszonej” związanej z koniecznością podjęcia decyzji przez konsumenta czy aprobuje istnienie klauzuli abuzywnej w umowie, czy też odmawia jej potwierdzenia godząc się jednocześnie na kompleksowe skutki stwierdzenia nieważności całej umowy, nie uchylają ogólnej zasady wynikającej z przepisu art. 455 k.c., prawidłowo zastosowanego przez Sąd pierwszej instancji.

Nie było również podstaw do uwzględnienia podniesionego przez pozwanego zarzutu zatrzymania.

Bezzasadność tego zarzutu jest w tej chwili oczywista w świetle wyroku TSUE z dnia 8 maja 2024 r, C-424/22, zgodnie z którym art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą w kontekście stwierdzenia nieważności zawartej przez instytucję bankową z konsumentem umowy kredytu hipotecznego z uwagi na nieuczciwy charakter niektórych warunków tej umowy powołanie się przez tę instytucję na prawo zatrzymania prowadzi do uzależnienia przysługującej konsumentowi możliwości uzyskania przez niego zapłaty kwot, które zasądzono od wspomnianej instytucji ze względu na skutki restytucyjne wynikające ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru tych warunków, od równoczesnego zaofiarowania przez rzeczonego konsumenta zwrotu albo zabezpieczenia zwrotu całości świadczenia otrzymanego od tej samej instytucji przez konsumenta na podstawie wspomnianej umowy, niezależnie od spłat dokonanych już w wykonaniu tej umowy.

Jeśli chodzi natomiast o złożone przez powodów oświadczenie o potrąceniu własnej wierzytelności, na które powołał się pozwany w piśmie procesowym z dnia 5 września 2024 r., to jego skuteczność będzie badana w sprawie XV C 195/24 Sądu Okręgowego w Gdańsku, gdyż w związku z tym postępowaniem zainicjowanym przez pozwanego powodowie podnieśli procesowy zarzut potrącenia i złożyli wspomniane wyżej oświadczenie dotyczące kwoty 339.499 zł, a więc wyższej niż dochodzona w niniejszym procesie.

W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania na mocy art. 98 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

SSA Małgorzata Zwierzyńska