Wyrok z 14 maja 2026, sygn. V Ua 31/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.,

Wydział V w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Urszula Sipińska-Sęk

Protokolant: st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz

po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. w P.

na rozprawie

sprawy z wniosku A. K.

przeciwko pozwanemu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W.

o zasiłek chorobowy

na skutek apelacji wnioskodawczyni A. K. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt IV U 97/22

zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyni A. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 23 grudnia 2021 roku do dnia 12 stycznia 2022 roku;

Sygn. akt V Ua 31/24

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 października 2024 roku, sygn. akt IV U 97/22, Sąd Rejonowy w P. oddalił odwołanie wnioskodawczyni od decyzji z dnia (...) roku.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego:

Wnioskodawczyni A. K. była niezdolną do pracy do dnia 25 listopada 2021 roku. W dniu 23 listopada 2021 roku wnioskodawczyni wykorzystała 182 dniowy okres zasiłkowy.

Wnioskodawczyni w okresie od 26 maja 2021 roku do dnia 25 listopada 2021 roku miała stwierdzoną niezdolność do pracy z powodu schorzeń opisanych kodem (...).

W zaświadczeniu na okres od dnia 23.12.2021 roku jako przyczynę niezdolności do pracy wskazano schorzenie opisane kodem (...) – ostre zakażenie górnych dróg oddechowych.

W dniu 16 marca 2022 roku wnioskodawczyni otrzymała zaświadczenie lekarskie, w którym wskazano, iż z dniem 26 listopada 2021 roku odzyskała zdolność do pracy.

Zaświadczenie zostało wystawione przez lekarza specjalistę z zakresu chorób wewnętrznych i diabetologii.

Wnioskodawczyni po dniu 25 listopada 2021 roku nie odzyskała zdolności do pracy, a orzeczona od 23 grudnia 2021 roku niezdolność do pracy oprócz schorzeń układu oddechowego była spowodowana współistniejącym schorzeniem układu ruchu, które to schorzenie jest tożsame ze schorzeniem będącym podstawą orzekania niezdolności do pracy do dnia 25 listopada 2021 roku, i które było podstawą orzekania o niezdolności do pracy wnioskodawczyni po 1 stycznia 2022 roku.

Biegły neurolog M. K. w swojej opinii wskazał na brak odzyskania zdolności do pracy przez wnioskodawczynię i tożsamość schorzeń.

Sąd Rejonowy stwierdził, że argumentacja wnioskodawczyni oparta jest w głównej mierze na odmiennych kodach ICD w zaświadczeniach o niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni nie bierze jednak pod uwagę, iż w przypadku zaistnienia schorzeń współistniejących, mogących być podstawą stwierdzenia niezdolności do pracy w zaświadczeniu wpisuje się jedynie kod jednej. Ustawodawca konstruując pojęcie niezdolności do pracy odwołuje się nie do kodów choroby, a do oceny całokształtu schorzeń osoby ubezpieczonej i ich wpływu na jej zdolność do pracy.

Wnioskodawczyni pismem z dnia 1 grudnia 2022 roku wniosła o wyłączenie biegłego M. K. z uwagi na fakt, iż jest on bratem lekarza orzecznika ZUS.

Sąd Rejonowy postanowieniami z dnia 7 grudnia 2022 roku i 31 stycznia 2023 roku oddalił wniosek A. K. wskazując, że fakt, iż brat biegłego jest lekarzem orzecznikiem ZUS nie stanowi podstawy wyłączenia biegłego, D. K. nie uczestniczył w postępowaniu orzeczniczym dotyczącym wnioskodawczyni, a A. K. nie wskazała na inne okoliczności mające wykazać brak bezstronności biegłego.

Sąd Rejonowy uznał, że przedłożone przez wnioskodawczynię orzeczenia lekarskie ZUS z dnia (...) dotyczące prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i z dnia (...) dotyczące odmowy przyznania prawa do rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak samo jak złożony w dniu 22 kwietnia 2024 roku dokument z porady lekarskiej w dniu (...) z uwagi na to, że dokument ten nie jest zaświadczeniem o zdolności do pracy, a opisem przeprowadzonego badania kontrolnego. Nadto w ocenie Sądu I instancji niezrozumiałym jest, iż wnioskodawczyni przedstawiła go dopiero po ponad 2 latach od wydania zaskarżonej decyzji.

Biegły z zakresu medycyny pracy J. G. w swojej opinii potwierdził wnioski biegłego M. K..

Wnioskodawczyni zgłosiła zarzuty stanowiące bądź powtórzenie zarzutów do opinii M. K. bądź będące polemiką z biegłym.

Sąd I Instancji pominął kolejne wnioski dowodowe wnioskodawczyni zawarte w piśmie z dnia 24 września 2024 roku. W ocenie Sądu I instancji fakt, iż biegli przedstawili wnioski niekorzystne dla A. K. nie stanowi samoistnej podstawy do dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, kiedy dotychczasowe opinie są jasne, zupełne i logiczne, w sposób całościowy odpowiadają na pytania Sądu, a tym samym mogą stanowić podstawę ustaleń w sprawie.

Za niedopuszczalny Sąd Rejonowy uznał wniosek A. K. o przesłuchanie biegłych jako świadków, a okoliczności związane z wydanymi przez nich opiniami.

Sąd Rejonowy na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( tekst jedn. z dnia 22 kwietnia 2010 roku Dz. U. nr 77, poz.512 ) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, przysługuje zasiłek chorobowy przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

Do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni – art. 9 ust 1 i 2 ww. ustawy.

Sąd Rejonowy w oparciu o podzielone opinie biegłych neurologa i medyka pracy uznał, że wnioskodawczyni nie ma prawa do zasiłku chorobowego bowiem schorzenia będące podstawą stwierdzenia niezdolności do pracy od dnia 23 grudnia 2021 roku są tożsame ze schorzeniami będącymi podstawą do stwierdzenia niezdolności do dnia 25 listopada 2021 roku, a nadto wnioskodawczyni po dniu 25 listopada 2021 roku nie odzyskała zdolności do pracy, a miała jedynie miejsce przerwa w orzekaniu o niezdolności do pracy. Skutkuje to brakiem powstania nowego okresu zasiłkowego, a tym samym wyczerpaniem 182 dniowego okresu zasiłkowego w dniu 23 listopada 2021roku.

Jak zaznaczył Sąd Rejonowy, istotnym jest, iż o tożsamości schorzeń mówimy gdy ich przyczyną są tożsame stany chorobowe, a nie tożsame kody opisujące schorzenie. W zależności od specjalności lekarza, zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy będzie wskazywało na schorzenie mieszczące się w jego specjalności, mimo występowania w tym samym czasie współistniejącego schorzenia z innej gałęzi medycyny.

Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uznał, iż w dniu 23 grudnia 2021 roku u wnioskodawczyni nie otworzył się nowy okres zasiłkowy, a zgodnie z art. 9 ustawy zasiłkowej powstały wówczas okres niezdolności do pracy winien był być zaliczony do okresu zasiłkowego zakończonego w dniu 23 listopada 2021 roku jako jego kontynuacja, co legło u podstaw oddalenia odwołania.

Apelację od wyroku wniosła odwołująca zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1.  naruszenie przepisów postępowania cywilnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a.  art. 235 ² § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. poprzez bezzasadne pominięcie wniosku Odwołującej i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych z zakresu neurologii i medycyny pracy, podczas gdy Odwołująca w swoich zarzutach wskazała na konieczność dalszego wyjaśnienia przez biegłych istotnych dla sprawy aspektów takich jak: istnienie dokumentacji medycznej potwierdzającej odzyskanie przez Odwołującą zdolności do pracy po 25 listopada 2021 roku, zaistnienie sprzeczności w stanowiskach ZUS, czy też samego braku konieczności uzyskania przez przedsiębiorcę oficjalnego potwierdzenia powrotu do zdolności do pracy po korzystaniu z zasiłku chorobowego, a zatem uzyskane opinie biegłych nie spełniały kryteriów pozwalających na uznanie, iż są wartościowym materiałem dowodowym, a w konsekwencji niezbędnym było uzyskanie opinii uzupełniającej obu specjalistów;

b.  art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonacie błędnej oceny dowodów w postaci opinii biegłego neurologa oraz biegłego lekarza medycyny pracy i oparcie na nich rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy opinie te zostały sporządzone w sposób pobieżny i niedostatecznie wyjaśniały zasadność uznania, że Odwołująca po 25 listopada 2021 roku nie odzyskała zdolności do pracy z powodu schorzenia neurologicznego, a zatem 23 grudnia 2021 roku nie otworzył się dla niej osobny, nowy okres zasiłkowy spowodowany innym schorzeniem;

c.  art. 233 § k.p.c., poprzez dokonacie błędnej oceny dowodów w postaci dokumentacji medycznej i uznanie, że przedstawione przez Odwołującą zaświadczenia lekarskie nie stanowią podstaw dla uznania, że po 25 listopada 2021 roku nie odzyskała zdolności do pracy z powodu schorzenie neurologicznego a zatem 23 grudnia 2021 roku nie otworzył się dla niej osobny, nowy okres zasiłkowy spowodowany innym schorzeniem, podczas gdy przedłożone zaświadczenia z 1 grudnia 2021 roku oraz 16 marca 2022 roku jednoznacznie wskazywały, że Odwołująca odzyskała zdolność do wykonywania wszelkich czynności bez ograniczeń i nie dolega jej już schorzenie w postaci zaburzeń korzeni rdzeniowych i splotów nerwowych, a co najważniejsze zaświadczenia były wydane przez lekarza, który leczył Odwołującą i znał jej stan zdrowia, w przeciwieństwie do biegłych, którzy wydawali opinie post factum;

d.  art. 233 §1 k.p.c., poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów w postaci orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia (...), decyzji ZUS z dnia (...). w których to sam organ rentowy stwierdził, że na dzień składania wniosku o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego oraz prawa do rehabilitacji leczniczej (tj. po 25 listopada 2021 roku) Odwołująca nie była niezdolna do pracy z powodu schorzenia neurologicznego, które wcześniej powodowało jej niezdolność do pracy, co stoi w wyraźnej sprzeczności ze stanowiskiem ZUS i biegłych w niniejszej sprawie sprawie, gdzie organ rentowy uznaje, że po 25 listopada 2021 roku w ogóle nie doszło do odzyskania przez Odwołującą zdolności do pracy z powodu schorzenia neurologicznego;

e.  art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonacie błędnej oceny dowodów w postaci orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia (...), decyzji ZUS z dnia (...)

(...) i przyjęcie, iż dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podczas gdy, gdyby przyjąć, iż biegli mają rację w niniejszej sprawie to Odwołująca po wyczerpaniu okresu zasiłkowego i przyjęciu, że nadal pozostaje niezdolna do pracy w związku z niezdolnością do pracy, która trwała do 25 listopada 2021 roku, otrzymałaby z ZUS świadczenie rehabilitacyjne;

f.  art. 316 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bezpodstawne oparcie ustaleń co do faktu zaistnienia przesłanek pozwalających na uzyskanie prawa do zasiłku chorobowego jedynie na części materiału dowodowego z pominięciem okoliczności ostatecznej i prawomocnej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...), w której organ rentowy dysponując tym samym materiałem dowodowym odmówił Odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z uwagi na fakt, iż z orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS wynika, że po 25 listopada 2021 roku Odwołująca odzyskała zdolność do pracy, a zatem Sąd rozpoznając sprawę związany był wspomnianą decyzją ZUS, w której organ rentowy wprost stwierdził że Odwołująca po ustaniu okresu zasiłkowego spowodowanego chorobą neurologiczną wróciła do pełnej zdolności do pracy;

g.  naruszenie art. 24 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo zgłaszania przez Odwołującą dalszych wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

2.  naruszenie przepisów prawa materialnego- art. 9 ust 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (w brzmieniu z dnia wydania skarżonej decyzji), poprzez błędne uznanie, że w niniejszym stanie faktycznym nie doszło do otwarcia się wraz z 23 grudnia 2021 roku nowego okresu zasiłkowego spowodowanego innym schorzeniem, niż te- które stanowiło przyczynę orzeczenia niezdolności do pracy Odwołującej w okresie od 26 maja 2021 roku do 25 listopada 2021 roku, podczas gdy dokumentacja medyczna jasno wskazuje, że wcześniejszy okres wynikał z występowania schorzenia neurologicznego oznaczonego kodem (...), natomiast bezpośrednią przyczyną niezdolności do pracy od 23 grudnia 2021 roku była jednostka chorobowa oznaczona kodem (...), a od 1 stycznia 2022 roku była jednostka chorobowa oznaczona kodem (...), a między tymi datami Odwołująca w pełni odzyskała zdolność do pracy;

3.  naruszenie przepisów prawa materialnego- art. 4 w związku z 6 ust. 1 związku z art. 8 w związku z art. 9 ust 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (w brzmieniu z dnia wydania skarżonej decyzji), poprzez odmówienie Odwołującej prawa do zasiłku chorobowego w okresie od 23 grudnia 2021 roku do 12 stycznia 2022 roku z uwagi na wyczerpanie 182. dniowego okresu zasiłkowego, podczas gdy Odwołująca spełniała wszelkie warunki uzyskania tego świadczenia, w tym przede wszystkim kryterium otwarcia się nowego okresu zasiłkowego z uwagi na wcześniejsze odzyskanie zdolności do pracy i powstanie niezdolności do pracy w okresie mniejszym niż 60 dni, ale spowodowanego zupełnie innym schorzeniem które w żadnym zakresie nie było powiązane z chorobą stanowiącą podstawę wcześniejszego orzeczenia niezdolności do pracy.

Apelująca wniosła o zmianę zaskarżanego rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie o konieczności zmiany decyzji ZUS z dnia (...) roku poprzez:

1.  orzeczenie iż okres niezdolności do pracy oznaczony od 26 maja 2021 roku do 25 listopada 2021 roku oraz od 23 grudnia 2021 roku nie podlegają wliczeniu do jednego okresu zasiłkowego;

2.  przyznanie Odwołującej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 23 grudnia 2021 roku do 12 stycznia 2022 roku:

2.  przeprowadzenie na etapie postępowania przed Sądem II instancji dowodu z opinii innego biegłego lekarza z zakresu neurologii oraz medycyny pracy w celu ustalenia faktu czy Odwołująca po 25 listopada 2021 roku odzyskała zdolność do pracy z powodu schorzenia neurologicznego i jakie schorzenie stanowiło podstawę do orzeczenia niezdolności do pracy od 23 grudnia 2021 roku, z tym zastrzeżeniem iż biegli wezmą pod uwagę całość dokumentacji medycznej, jak również zaświadczenia o odzyskaniu zdolności do pracy.

Sąd Okręgowy dodatkowo ustalił:

A. K. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwa (...) A. K.. Wnioskodawczyni prowadzi sklep internetowy.

(okoliczności bezsporne)

A. K. po dniu 25 listopada 2021 roku odzyskała zdolność do pracy. Niezdolność do pracy orzekana w okresie od 25 maja 2021 roku do 25 listopada 2021r. była związana ze schorzeniem kodowanym jako (...) (...). Po tym okresie brak jest obiektywnych danych medycznych potwierdzających utrzymywanie się niezdolności do pracy z przyczyn neurologicznych. Konsultacja neurochirurgiczna z (...) nie wykazała istotnej patologii neurologicznej ani ograniczeń funkcjonalnych. Ocena stanu funkcjonalnego wskazywała na pełną sprawność.

Kolejna niezdolność do pracy od dnia 23 grudnia 2021 roku była spowodowana inną jednostką chorobową ((...)), a następnie dolegliwościami bólowymi o charakterze neuralgicznym ((...)). Brak jest danych medycznych pozwalających na uznanie, że dolegliwości te stanowiły kontynuację schorzenia kodowanego jako (...) lub że w tym okresie schorzenie (...) ponownie powodowało niezdolność do pracy.

(dowód: zaświadczenie z dnia (...),k.45, zaświadczenie z porady lekarskiej z dnia (...), k.143, opinia biegłej z zakresu neurologii B. S. -akt sprawy)

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że w apelacji przedstawione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego (zarzut dokonania przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia). W ocenie Sądu odwoławczego tak sformułowanego zarzutu nie sposób podzielić. Sąd Okręgowy stoi przy tym na stanowisku, iż zarzut naruszenia prawa materialnego w zasadzie można podnosić jedynie wówczas, gdy nie kwestionuje się dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia prawa materialnego winien być bowiem odnoszony do określonego stanu faktycznego - który skarżący akceptuje – a do którego to stanu faktycznego wadliwie zastosowano prawo materialne. Naruszenie prawa materialnego jak wiadomo może nastąpić bądź poprzez jego błędną wykładnię – czyli poprzez mylne rozumienie treści określonej normy prawnej, albo poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli poprzez błędne uznanie, iż do danego ustalonego stanu faktycznego ma zastosowanie dany przepis prawa materialnego, albo też odwrotnie, tzn. przepis, który winien mieć zastosowanie w danym stanie faktycznym – nie został zastosowany (szerzej w tym zakresie por. postanowienie SN z 15.10.2001r. I CKN 102/99; wyrok SN z 05.10.2000r. II CKN 300/00; postanowienie z 28.05.1999r. I CKN 267/99 Prok. i Pr. 1999/11-12/34 ; wyrok SN z 19.01.1998r. I CKN 424/97OSNC 1998/9/136 i inne ).

W pierwszej kolejności należy się zatem odnieść do przedstawionych w apelacji zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego, a zatem do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC, mają one bowiem bezpośredni wpływ na prawidłowość dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Należyte zaś ustalenie stanu faktycznego ma doniosłe znaczenie dla dokonania prawidłowej subsumpcji.

Trafny okazał się zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., bowiem Sąd I instancji pomimo nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności braku odniesienia się przez biegłych do dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu 16 marca 2022 roku (k.10-akt sprawy) potwierdzającego odzyskanie przez A. K. zdolności do pracy od 26 listopada 2021 roku, a także do dokumentacji z poradni neurochirurgicznej z dnia (...), pominął wnioskowane przez skarżącą wnioski dowodowe, w szczególności o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego neurologa naruszył art. 235 ^{( 2)} § 1 k.p.c. w zw. z 278 k.p.c., co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Zgodnie z przepisem art. 235 ² §1 k.p.c. Sąd może w szczególności pominąć dowód:

1) którego przeprowadzenie wyłącza przepis kodeksu;

2) mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

3) nieprzydatny do wykazania danego faktu;

4) niemożliwy do przeprowadzenia;

5) zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania;

6) gdy wniosek strony nie odpowiada wymogom art. 235 ¹, a strona mimo wezwania nie usunęła tego braku.

Apelująca słusznie podnosi, że oddalenie wniosku dowodowego było nieuzasadnione, gdyż fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, nie zostały wyjaśnione. Tym samym zarzuca naruszenie art. 235 ^{( 2)} §1 pkt 2 k.p.c. Przepis ten pozwala bowiem pominąć dowody, które nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Biegły neurolog D. K. oraz biegły medykJ. G.w opinii sporządzonej na potrzeby Sądu I instancji, jak słusznie zauważa apelująca, nie odnieśli się do całej dokumentacji medycznej (zaświadczenie lekarskie o odzyskaniu zdolności do pracy, zaświadczenie z porady lekarskiej z (...)), która miała istotne dla sprawy znaczenie. W takiej sytuacji powinnością Sądu Rejonowego było uwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej i dopuszczenie dowodu choćby z opinii uzupełniającej biegłej neurolog. Zgodnie bowiem z treścią art. 278 § 1 KPC dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje w wypadkach, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane są wiadomości „specjalne”. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje więc wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości, wykraczające poza zakres wiadomości przeciętnej osoby posiadającej ogólne wykształcenie. Okoliczność sporna sprowadzająca się do ustalenia, czy schorzenie neurologiczne było schorzeniem współistniejącym przy orzekaniu niezdolności do pracy wnioskodawcy od 23 grudnia 2021 roku, nie została bowiem dostatecznie wyjaśniona i wymagała wiadomości specjalnych w myśl art. 278 k.p.c.

Wnioskowany dowód o kolejną opinię neurologiczną był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, co wykluczało możliwość jego pominięcia. Zwłaszcza, że koronnym argumentem na nieodzyskanie przez skarżącą zdolności do pracy przez dopuszczonych przez Sąd Rejonowy biegłych, był fakt nie przedstawienia przez skarżącą w ZUS zaświadczenia lekarskiego o odzyskaniu zdolności do pracy. Tylko ta okoliczność skłoniła biegłych do uznania, że schorzenie neurologiczne także po 25 listopada 2021r. było nadal na tyle nasilone, że skutkowało niezdolnością do pracy skarżącej. Stanowisko biegłych nie miało przy tym oparcia w dokumentacji medycznej, co czyni ich wnioski końcowe co najmniej za wątpliwe.

Sąd Okręgowy naprawiając uchybienie Sądu Rejonowego, przeprowadził na sporne okoliczności ( ustalenie, czy ubezpieczona po 25 listopada 2021 roku odzyskała zdolność do pracy oraz czy kolejna niezdolność powstała po 23 grudnia 2021 roku została spowodowana tożsamym schorzeniem tj. schorzeniem neurologicznym), dowód z opinii biegłej neurolog B. S., co legło u podstaw uzupełnienia ustalonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez Sąd Rejonowy, po jego uzupełnieniu, Sąd Okręgowy przyjmuje za własny i uznaje za wystarczający do rozpoznania apelacji.

Biegła B. S. - w przeciwieństwie do poprzednich biegłych -dokonała szczegółowej analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej. Biegła podkreśliła, że brak jest danych medycznych pozwalających na uznanie, że dolegliwości (powstałe po 23 grudnia 2021 roku) stanowiły kontynuację schorzenia neurologicznego kodowanego jako (...) (...) lub że w tym okresie schorzenie neurologiczne (...) ponownie powodowało niezdolność do pracy skarżącej. Biegła podkreśliła, że konsultacja neurochirurgiczna z dnia (...) nie wykazała istotnej patologii neurologicznej ani ograniczeń funkcjonalnych. Ocena stanu funkcjonalnego wskazywała na pełną sprawność skarżącej. Tym samym po 25 listopada 2025 roku brak jest obiektywnych danych medycznych potwierdzających utrzymywanie się niezdolności do pracy z przyczyn neurologicznych, co doprowadziło biegłą neurolog do wniosku, że A. K.od 26 listopada 2021 roku odzyskała zdolność do pracy z przyczyn neurologicznych. Biegła wskazała, że kolejna niezdolność do pracy od dnia 23 grudnia 2021 roku do 12 stycznia 2022r. była spowodowana inną jednostką chorobową (...)), a następnie dolegliwościami bólowymi o charakterze (...) ((...)).

Opinię biegłej B. S. Sąd II instancji w pełnym zakresie zaaprobował, co dyskwalifikuje opinie sporządzone przez biegłych na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego. Okoliczność, że skarżąca cierpi na przewlekłe schorzenie neurologiczne, nie oznacza, że zawsze będzie ono schorzeniem współistniejącym, przy orzekaniu o niezdolności do pracy, jak przyjął biegły D. K. i biegły J. G.. Przewlekła choroba przebiega zawsze z okresami remisji i zaostrzeń, co oznacza, że samo jej istnienie nie jest równoznaczne z niezdolnością do pracy. Niezdolność do pracy występuje tylko w przypadku zaostrzenia objawów choroby, a po 25 listopada 2021r. z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia, jak wynika z podzielonej przez Sąd opinii biegłej neurolog B. S.. Analiza dokumentacji medycznej dokonana przez biegłą neurolog potwierdza prawidłowość wystawionego skarżącej przez lekarza pierwszego kontaktu zaświadczenia z (...), z którego wynika, że wnioskodawczyni odzyskała zdolność do pracy od 26 listopada 2021r. z przyczyn neurologicznych. Okoliczność, że skarżąca uzyskała powyższe zaświadczenie dopiero w marcu 2022r., nie dyskwalifikuje jego mocy dowodowej, jak błędnie przyjęli poprzedni biegli. Wnioskodawczyni z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, nie musiała przedstawiać pracodawcy zaświadczenia lekarskiego o odzyskaniu zdolności do pracy. Po zakończonym zwolnieniu lekarskim po prostu wróciła do wykonywania działalności, czego zresztą ZUS nie kwestionował. O wydanie zaświadczenia zwróciła się tylko dlatego, że ZUS odmówił jej wypłaty zasiłku chorobowego powołując się na to, że nie odzyskała zdolności do pracy. Prawidłowość zaś wystawionego zaświadczenia wynika z dokumentacji medycznej, w której brak wzmianki o zaostrzeniu choroby neurologicznej skarżącej po 25 listopada 2021r. skutkującej niezdolnością do pracy, wręcz przeciwnie w dniu 1 grudnia 2021r. stan neurologiczny skarżącej jest opisywany jako dobry. Należy podnieść, że organ rentowy nie kwestionował wskazanej opinii i nie zgłosił do niej żadnych zarzutów.

Skoro zatem po wyczerpaniu całego okresu zasiłkowego po 25 listopada 2021r., jak wynika z podzielonej przez Sąd opinii biegłej neurolog B. S. - skarżąca odzyskała zdolność do pracy z powodu schorzenia o symbolu (...) – (...), które było przyczyną tej niezdolności, a kolejna niezdolność do pracy była wywołana inną chorobą (schorzenie opisane kodem(...)), to ubezpieczonej otworzył się nowy okres zasiłkowy od 23 grudnia 2021 roku, co uprawnia ją do zasiłku chorobowego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 9 ustęp 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021r. Tym samym Sąd Rejonowy dokonując błędnych ustaleń faktycznych co do braku odzyskania przez skarżącą zdolności do pracy po 25 listopada 2021r. naruszył art. 6 i 9 ustawy zasiłkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021r.

W myśl bowiem art. 9 ustęp 1 ustawy zasiłkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021r. do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej „okresem zasiłkowym”, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się także okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni (art. 9 ustęp 2 ustawy zasiłkowej). Brak było podstaw do zaliczenia okresu niezdolności do pracy od 23 grudnia 2021 do poprzedniego okresu zasiłkowego, gdyż niezdolność do pracy od 23 grudnia 2021r. nie była spowodowana tą samą chorobą co niezdolność do pracy do 25 listopada 2021r. .

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 233§1 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów w postaci orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 10 czerwca 2022 roku oraz decyzji ZUS z dnia (...) roku. Orzeczenie powyższe oraz decyzja dotyczy bowiem odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, a nie zasiłku chorobowego, a nadto innego okresu czasowego. Należy podkreślić, że odmienne są przesłanki przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, a odmienne decydują o prawie do zasiłku chorobowego. Powoływane zatem przez skarżącą dokumenty nie miały jakiegokolwiek znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Reasumując Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję poprzez przyznanie ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 23 grudnia 2021 roku do 12 stycznia 2022 roku.